Opinions

Wat een nare, sadistische film is dit, zeg. Waarbij geweld bijna verheerlijkt wordt. Onderhand mogen acteurs en filmmensen zich schamen dat ze meewerken aan de toestandkoming ervan. En Freeman mag zich ook schamen om in zo'n schamel complotverhaaltje op te willen treden.

Aardig verhaal, maar wat ongeloofwaardig gebalanceerd moralistisch uitgewerkt, met een Clooney die wel verrekte weinig moeite had om van aalgladde financial TV host te veranderen in iemand die toch begaan was met de underdog. Tis wel weer een karakterrol van 'm. Hij heeft een goeie neus voor de juiste thematiek. Ergens tussen 3 en 3,5*. Basisgedachte is als u er niks van begrijpt, hoef ik het ook niet uit te leggen wat misging. In de dop wat gebeurde in 2008, en nog steeds met allerlei financiële producten zoals derivaten.

Leuk hoor dat "ons kent ons" casten van bekenden, maar Cate Blanchett de rol van Francaise geven vond ik erg misplaatst. Film deed erg ouderwets aan, bijna documentair and routinematig. Voelde aan alsof Clooney het aan zichzelf verplicht achtte om een film over het behoud van cultuurschatten te maken. De man kan beter. Te weinig karakterontwikkeling om ons betrokken te voelen bij wie dan ook.

Tsja, wat zullen we ervan zeggen. Sfeerbeelden goed verzorgd (een verademing om eens een Duitse stad als backdrop te hebben), maar het verhaal ontbeert een spanningsboog. Het is meer een opeenvolging van zetten, zonder echte strijd, controverse, ambivalentie of zelfs maar een element van kat en muis gechicaneer. Intrige wordt slechts oppervlakkig aangestipt, wat meer neerkomt op een verschil in aanpak en mensen "pulling rank" dan een echt moreel dilemma. De typisch Amerikaanse (tot vervelens toe geprojecteerde) distinctie tussen goed en kwaad is blurred. Op zich prima, maar acteurs blijven van bordkarton (overigens ook in The American het geval, wat ik een dramatisch slechte film vind). Ze krijgen in wezen verdomde weinig te doen in de film. Waar is bijv. the inner struggle van de advocate (Rachel Adams)? De Tsjetjeen waarmee het verhaal begint, komt totaal niet uit de verf. De hele premisse van het verhaal is ook niet sterk. Veel van wat gebeurt, kan ook zonder de erg kunstmatige opzet die is gekozen voor het verhaal. Behoorlijke dosis naïeviteit van degeen die gelokt moet worden is een voorwaarde voor het vervolg van het verhaal. Wat uiteindelijk gebeurt is in wezen achterhaald, simpelweg omdat geld sluizen naar dubieuze accounts (waarmee terreur gefund wordt) in het echt wat geraffineerder plaatsvindt. Seymour Hoffman is goed/groots zonder in your face bezig te zijn... maar gewoon Duitse acteurs gebruiken had zeker ook gekund. Maar goed, dan had Corbijn zijn film niet gefinancierd kunnen krijgen. Willem Dafoe is vintage great. Met dat hoofd, die mimiek, zie ik deze acteur nog eens graag terugkomen in één of andere duistere, destructieve rol in de toekomst... Zo blijft Control by far de beste Corbijn film. Volgende keer toch maar een dramaturg inschakelen.

Gut, een film die er op uit is om te ontregelen. En dat met elementen die gejat lijken uit een Polanski of Kubrick film... Totdat duidelijk is dat hier het Christelijk geloof op de korrel wordt genomen, compleet met een ergerlijke God die vindt dat alles met de mantel der liefde kan en oudtestamentisch vagevuur... en de kristal als overblijvend symbool dat met terugwerkende kracht een heel geloof moet dekken. Hm, toch niet meer dan 3*.

Er is heel wat ambachtelijkheid ingegaan om van wat eigenlijk een mager gegeven is (strange sightings) een spannende film te maken - denk aan net ff wat andere camerahoeken, zoomouts, grauwe settings, onderbelichting en gedoseerde geluidseffecten. En dat pleit zeeeerrr voor de regisseur. Gere, met z'n beperkte mimiek (wanneer zijn we nou echt overtuigd van 's mans lijden?) en Linney (oogt te intelligent, sophisticated en afstandelijk als small town cop) lijken strangely out of place. M.a.w. met een ander stel dan dit duo (wel prima gecast in Primal Fear, met Ed Norton) had de film aan kracht gewonnen. Mothman fenomeen gebaseerd op de sightings die in de jaren '60 plaatsvonden rond Pleasantville. Zelfs door NatGeo een keer een documentaire aan gewijd. Altijd goed als iets op een slice of reality is gegrond. Een 3,5 omdat het een schoolvoorbeeld is hoe je op basis van een dergelijk mager gegeven met veel visuele trucen toch een entertainende film kan maken.

De film die aan het lachen moet maken... Maar om de één of andere reden deprimeert het me om Robin Williams tiepetjes te zien spelen. En iets zegt me dat Williams dat zelf ook vindt. Toen ik 'm indertijd in de bios zag, kon er een flauwe glimlach van af.

Goeie film, beter dan bijv. Gran Torino. Grappig, Eastwood speelt een 90-jarige, terwijl die bij uitkomen van de film 'pas' 88 was. Neemt ook een beetje een loopje met zichzelf: bejaardensex e.d. Af en toe humor ook. De film hield me tot het eind geboeid. Eastwood laat weer eens zien dat de menselijke maat der dingen de echte leidraad is voor een betekenisvol verhaal. Echte dochter Eastwood speelde de dochter. De man op wie de film is gebaseerd, Leo Sharp, zat nog geen jaar in de gevangenis omdat hij snel dementeerde daar. Dikke 3,5 ster.

Leuke film. Op Hugh Grant's lijf geschreven rol. Aanstekelijk liedje.

Charmante hervertelling van wat er Great was aan de Sixties, door iemand die toen die dan eindelijk aan de bak kwam als acteur (film Zulu) al een 30-er was. Oftewel zo'n 10 jaar ouder dan de meeste artiesten, voornl. musici natuurlijk, aan wie de wondere Sixties worden toegeschreven. En als je 30 was, dan hoorde je bij het estabishment. Maar niet Caine. Youth was vooral een state of mind, zoals hij uitlegt, tegen de gevestigde orde die zich boven de common man stelde. Die tijd, in wezen een vrij korte interval, zou nooit meer terugkeren. In de 70-er jaren zouden verhoudingen anders liggen, in alle opzichten, en Londen zou nooit meer het centrum van de wereld zijn in artistiek, cultureel en fashion opzicht.