Opinions

''Oh, the Jag wasn't good enough for you, huh? - Yeah, the ashtrays were all full.''

Uitstekende noir van Robert Aldrich. De opening is direct al raak. Mooi geschoten, mysterieus, sfeervol en een klasse aanzet tot de gebeurtenissen in de rest van het boeiende verhaal. Hoofdpersonage Mike Hammer mag de boeken in. Coole gast. Schuwt geen geweld en is keihard. Het verhaaltje zit bomvol met van alles en iedereen is natuurlijk nieuwsgierig naar de inhoud van het koffertje. Het einde is erg goed. Heb me prima vermaakt met deze noir, op naar de volgende van Aldrich. Dikke voldoende voor deze prent.

Prima film, maar wel één die behoorlijke hoogtepunten weet af te wisselen met mindere momenten. De film begint goed en spannend. Vooral de momenten wanneer Judd gevangen genomen wordt en vervolgens weet te ontsnappen zijn erg goed en misschien wel de beste scénes van de film. Bij de eerste kennismaking met Cary Elwes is het natuurlijk direct duidelijk dat hij er meer van weet. Een totale miscast, want zijn hoofd verraad hemzelf aan het begin al. Jammer begint de film vreselijk ongeloofwaardig te worden als Judd denkt dat ze zich ook maar even moet bemoeien met de zaak. We zien zelfs dat Freeman haar alleen achterlaat in het bos waar de daders zich bevinden, slaat nergens op natuurlijk. Maarjah, voor de rest heb ik me prima vermaakt met deze thriller. Morgan Freeman in de overbekende rol van hem en Judd die het weer prima doet en er prima uitziet. Toch wel een ruime voldoende voor de film.

3,0*

Verschrikkelijk. Er is echt niks goed aan deze film. Van het scenario, tot de regie. Om te janken zo slecht. Ik zat het eerste half uur echt verbaasd naar die King te kijken; normaal praten is er niet bij. Half geschreeuw, vreemde gebaartjes, alles op zo'n rare toon van; kijk mij eens, ik kan niet normaal doen. Al die charismaloze ''tieners'' die al jaren geen tiener meer zijn, die constant langs elkaar heen lullen, de meest onlogische dingen doen en op basis van vermoedens beslissingen maken. Er wordt geen seconde normaal gecommuniceerd. Dit gebeurt teveel in (dit soort) films. Ben er wel klaar mee. Geen enkele keuze in de opbouw van het verhaal is met enige logica te rechtvaardigen en ik mag toch hopen dat die Lee in een volgend deel niet weer zo kinderachtig hoeft te doen. Tjongejonge, kast van een gast en dan moet je je in zo'n rol gedragen als een gillende koter van 11. Wat een treurnis.

Leuke film, mooi verhaal, maar écht overtuigend wordt het eigenlijk nooit. Het acteerwerk is prima, de film kent een paar prachtige beelden. De vliegerscénes zijn mooi en apart om te zien, al denk ik wel dat het vooral computerwerk is geweest.

De eerste helft van de film vond ik het best. Een paar prachtige scénes, maar ook een paar scénes die redelijk aangrijpend waren. Eén van de mooiste scénes vond ik het moment dat Amir en Hassan iedereen inmaken met ''vliegeren''. Het moment dat Hassan ''te grazen'' genomen wordt, is dan weer aardig aangrijpend, maar toch miste ik iets wat zo'n scéne echt over de streep trekt. De druppen bloed van Hassan, wanneer hij wegloopt is dit ''iets'' dan bijna, maar nog niet helemaal. Wel een sterke scéne. Daarna zakt het allemaal wat in eigenlijk. Naar het einde toe kent de film wel weer wat leuke, spannende scénes en ondanks dat ik het gevoel heb dat het einde onnodig overgedramatiseerd is, kon ik het opzich wel waarderen. Heb ik toch een zwak voor.

Visueel zit het wel goed met deze film. De eerste helft - met de scénes van Amir en Hassan - is het mooist, vooral dankzij de leuke, vlotte beelden die ondersteund worden door de prima score. De tweede helft deed me minder eigenlijk en dat is jammer. Toch een dikke voldoende, want de film kent genoeg mooie dingen.

Meh, ik ken niet zo goed tegen dit soort ongein. Ik had het voor de tijd al een beetje verwacht, maar de hoge gemiddeldes (hier en op IMDb) zorgden er toch voor dat ik deze Klass een kans heb gegeven.

Helaas zonder succes. Bijzonder matige, grotendeels ongeloofwaardige film, gevuld met ovedreven gedoe, vervelende personages, leraren die totaal onnozel met bepaalde situaties omgaan en dialogen die nergens op slaan; alleen dat gedoe met die merkkleding al. En dat alles leidt naar een bijzonder voorspelbare en nergens overtuigende, of indrukwekkende climax.

Die Joosep is echt een veel te sneu persoon om door een hele klas aldoor zo gepest te kunnen worden. Op een gegeven moment springt er toch één voor 'm in de bres, had-ie beter niet kunnen doen, o.a. met zo'n pijpbeurt als gevolg. Ik vond het regelmatig nergens op slaan. Onvoldoende.

Geinige, aparte film weer van Van Warmerdam. Blijf het een leuke regisseur vinden. Ook deze 'Kleine Teun' kent weer van die heerlijk droge en ''typische'' Van Warmerdam humor. De beste man zijn settings geven altijd een apart / ''niet helemaal van deze wereld'' gevoel mee, wat de films alijd een extra laagje geeft. Heb me prima vermaakt met deze film. Leuke cast, lekker absurde dialogen + verhaal en interessant van begin tot einde. De tijd vloog voorbij. Makkelijke voldoende dus ook.

Veel te laag gemiddelde voor zo'n geweldige film. Knight and Day heeft voor mij zo'n beetje alles wat een film in dit genre moet hebben. Veel humor en actie; geweldig!

Ja, ik heb me meer dan vermaakt met deze prent van regisseur Mangold, toch iemand die niet de minste titels op zijn naam heeft staan. Deze schaart zich lekker in dat rijtje - wederom weet Mangold precies hoe je een film in een betreffend genre hoort te maken.

Eigenlijk heb ik vanaf het begin tot het eind met een brede grijns zitten kijken naar de heerlijke onzin die deze film te bieden heeft. Tom Cruise is de perfecte (!) cast om het personage Roy Miller te spelen. Die grijns, die gezichtsuitdrukkingen, die droge opmerkingen; geweldig gespeeld, met de nodige zelfspot. Genieten geblazen.

Diaz is leuk, bij vlagen erg grappig, maar soms ook weer niet zo leuk. Ze heeft dan ook niet altijd haar lines mee; zo'n scéne waar ze op het einde aan Roy vertelt hoe hij in die kleren is gekomen is niet goed. Maar... dat is niks. Deze film zit gewoon barstensvol geweldige scénes, zoals dat kleine ( ) eiland, die stieren in Spanje, eh... eigenlijk gewoon de ene vette actiescéne na de andere (alles!). Knap geschoten en geweldig gemaakt.

De locaties zijn leuk gekozen en bij vlagen érg mooi, de chemie tussen Cruise en Diaz is uitstekend en de bijrollen (vooral die van Dano) zijn ook prima. Dikke voldoende.

Heel mooi. Terrence Malick gaat op dezelfde voet door, maar dankzij de totaal andere setting in Californië - LA, Las Vegas - zijn de beelden mijns inziens nóg mooier dan ooit. Alle lof naar Emmanuel Lubezki (natuurlijk), want wat die uit z'n hoge hoed tovert.. onvoorstelbaar. Ik heb genoten. Visueel een waar adembenemend spektakel, schitterend. Aquariums, palmbomen, zwembaden, naakte vrouwen, etc. Wow.

De vertelwijze is weer des Malicks. Weinig dialoog, protagonist Christian Bale zwijgt bijna constant, zelfs als 'm vragen worden gesteld blijft-ie in z'n eigen bubbel. De man worstelt. 'Knight of Cups' gaat mijns inziens niet over de leegte van Hollywood, maar gewoon over een individu zelf, in dit geval Rick, doelloos ronddwalend. Hij is zoekende, ongelukkig en constant met zichzelf bezig. Althans, z'n gedachten - die Malick in de kijker probeert te plaatsen - komen er maar niet uit. Hij voelt niks. De schitterende manier van vertellen versterkt dit gevoel. Abrupte overgangen in scenes, stiltes die overgaan in bombast en andersom.

Prachtige muziek, veelal klassiek in combinatie met de betoverende cinematografie. Dat zijn de punten waar ik 'Knight of Cups' na een 1e kijkbeurt vooral aan zal herinneren. Verhaaltechnisch grotendeels indringend en meeslepend, maar soms liet ''de trip'' me wat los. Even laten bezinken en misschien valt alles bij een 2e kijkbeurt nóg beter op z'n plek. Deze film is niet makkelijk te bevatten, maar wonderschoon.

Verrassend leuke film dit. Had niet zoveel verwacht eerlijk gezegd, maar gelukkig is de film me erg meegevallen. Geweldige personages, vooral Seth Rogen, maar ook de rollen van zijn vrienden - inclusief Jonah Hill - zijn erg goed. Alleen dat Chinese wijf was behoorlijk irritant. Grappige en goede dialogen, interessant verhaal en genoeg dom praat om meermaals slap te liggen van het lachen, geweldig! Dikke voldoende voor deze prent.

Naar het einde toe, takelde deze film voor mij beetje bij beetje af... en het begon nog wel zo sterk allemaal. Een vreemd meisje - in het jaar 1959 - die stemmetjes hoort en allemaal mysterieuze, vreemde getalletjes op een papiertje kladdert. Hmm... oké.

Uiteraard krijgt net één of andere getalletjesgek dit papiertje - 50 jaar later uit de tijdscapsule - in handen en uiteraard ziet hij direct de ramp van de twin-towers staan, waarna de film een paar extreem ongeloofwaardige momenten ophoest. Eigenlijk houdt het niet op daarmee, maar dat is in den beginne van deze film nog niet eens zo erg. Het sfeertje is erg mysterieus, spannend en ik vond het erg boeiend allemaal. Dit alles wordt nog beter, wanneer Cage getuige is van de eerste ramp; een erg indrukwekkende vliegtuigcrash, waarna we mogen genieten van een prachtig shot die wel een paar minuten duurt.

Toen wou ik eigenlijk ook wel eens weten waarom ''dit alles'' gebeurde. De wereld vergaat, de kinderen zijn '''gekozen'' en that's it volgens mij, toch? Ik zou wel wat meer vragen beantwoord zien worden. Wat is het verband tussen de kinderen en het feit dat de wereld vergaat? Waarom komen er nou weer van die aliens, in zo'n enorm lelijk ruimteschip hun naar ''het paradijs'' brengen waar ze lekker onder de Three of Life verder kunnen spelen als een Adam en Eva? Waarom zie ik nog tig andere ruimteschepen van de aarde afvliegen op hetzelfde moment dat die twee kinderen gaan? Allemaal wel leuk en aardig, maar wat overblijft is zo wel erg karig eigenlijk. Beetje makkelijk allemaal. Mjah, het blijft een lust voor het oog; de crash in de metro - wel wat over de top, met die pilaartjes allemaal - en aan het einde, natuurlijk... het einde Vooral een grappig shot wanneer Cage in zijn auto nog even een rondje rijdt, terwijl Beethoven met z'n 7e Symphony prachtig in de oren klinkt.

Waar - zoals eerder gezegd - het begin me erg beviel, dankzij de heerlijke spannende, mysterieuze sfeer, viel het einde me raar tegen. Vooral omdat ik ''die enge mannetjes'' nogal geweldig vond, zo voor het huis te gluren midden in de nacht. Het droeg fantastisch bij aan de sfeer in het begin, maar toen dat ruimteschip kwam en ze in aliens veranderden vond ik het allemaal te veel van het goede worden. Asjeblieft zeg, hou die Aliens er eens buiten en als je toch op de spirituele toer gaat, doe dat dan goed en niet op zo'n manier. Ja, hier had naar mijn mening veel meer ingezeten. Nu wil de film meer zijn dat dat het is, draaft ie wel erg door naar het einde toe en is het totaalplaatje gewoon magertjes.

Maar... ik heb me zeker vermaakt. Cage doet het goed, componist Beltrami draagt ook op een positieve manier z'n steentje bij, de special effects zijn geweldig en het eerste 1,5 uur van de film is gewoon erg goed (ondanks de toevalligheden, ongeloofwaardigheden etc.). Zeker een voldoende dus ook wel voor deze erg vermakelijke, ''typische Hollywoodfilm''.

Jammer, vond hier niet zoveel aan. Het begint nog wel leuk, maar halverwege had ik het wel gehad met deze film. Veel oninteressant geneuzel in een rommelig verhaaltje, wat van de hak op de tak springt. De personages deden me ook helemaal niks.

Visueel is het best in orde, maar ook op dat vlak weet deze film zelden te imponeren, op een enkele scéne/shot na. De muziek is bij vlagen wel érg goed en ik heb een (klein) zwak voor de getekende stadsbeelden in anime-films. Onvoldoende voor nu.

De hoge verwachtingen die ik van deze 'Kohuhaku' had, werden helaas niet ingelost. Veel positiviteit over deze prent. Ik kon tijdens het kijken vanavond maar weinig lichtpuntjes ontdekken helaas. Vond het echt verschrikkelijk. Ik kijk echt zelden een film waar ik van begin tot einde met verbazing zit te kijken wat ik eigenlijk aan het zien ben. In dit geval bedoel ik dat zeer negatief. Ik kon hier helemaal niks mee.

Van de totaal oninteressante en mompelende docente aan het begin, tot het verschrikkelijk uitgesponnen einde. Ik snap niks van zo'n beetje alle keuzes die gemaakt worden in deze film. Personages die moorden, een lerares die op een vergezochte manier doordraait, kinderen/moeders die janken en schreeuwen, karakters die bepaalde acties ondernemen die totaal belachelijk en lachwekkend dom zijn en een regisseur die dezelfde onzinnige keuzes maakt als de karakters in de film. Regisseur Nakashima vind het nodig om scenes tig keer terug te laten zien, om vervolgens weer met een zogenaamde mislukte twist om de hoek te komen. En dan die misplaatste - en ook weer constant terugkerende - muziek en effecten waar de film op denkt te kunnen leunen als mensen het verhaaltje en de uitwerking daarvan niet trekken. Jammer.

Ik had echt iets moois verwacht van deze prent - vooral na alle lovende commentaren, maar het viel even vies tegen helaas. Ik schoot regelmatig in de lach van bepaalde zogenaamde zielige of shockerende scenes. Dat is geen goed teken. Dat zoon/moeder gebeuren.. pfff. Nee het spijt me, maar ik kan hier niks mee.

Meh, ik weet het niet. De film ziet er goed uit; goed camerawerk, mooi geschoten plaatjes, prima montage en het tempo zit er lekker in. Maar dat is niet genoeg.

Want het deed me allemaal zo weinig. Ik hou best van wat melodrama, maar deze film kent teveel mankementen om op emotioneel vlak te overtuigen. Stijn vond ik maar een vervelend mannetje (grow up!) en Carmen is totaal belachelijk bezig dat ze hem steeds maar weer terugneemt. Daarnaast hangen personages als Roos en die dochter er maar wat slap bij. De eerste keer dat de dochter haar mond opentrok was gewoon (onbedoeld) grappig, zo slecht. De manier waarop Stijn wat heen en weer avontureert tussen die twee gaat nergens over en is ook totaal niet goed uitgewerkt.

Dus, geen traan te bekennen op het einde. Van Houten doet het goed, maar het verhaal komt maar niet uit de verf en is matig uitgewerkt. Het feit dat deze film op technisch vlak prima in elkaar zit en het door de rappe montage lekker wegkijkt scheelt gelukkig.

Vooral in het begin kon ik m'n aandacht nog wel goed bij deze Koyaanisqatsi houden; prachtige plaatjes, goed ondersteund door de mooie muziek Philip Glass.

Veel indrukwekkende beelden, in het begin van de natuur (prachtig!), daarna verplaatst het zich allemaal wat naar de stad; ook daar komt er nog wel wat interessants voorbij.

Helaas wordt het op een gegeven moment wel erg veel van hetzelfde, heb ik m'n ogen een paar keer met moeite open kunnen houden en deed het me vrij weinig eigenlijk.

Hoffman speelt weer de sterren van de hemel in deze 'Kramer vs. Kramer'. Goede film, waarbij ik vooral meeleefde met Hoffman zijn personage natuurlijk. Hij bouwt gedwongen een steeds betere band op met z'n zoontje en op het hoogtepunt is er natuurlijk de moeder die roet in het eten wil gooien. Resulterend in een vreselijke rechtzaak voor beide ouders. Vond het verhaaltje best meeslepend, maar nergens bijzonder, op een paar aangrijpende scenes na. De uitkomst is uiteindelijk redelijk voorspelbaar. Prima film.

Qua regie, tempo en acteerwerk vond ik dit echt een hele sterke film. 'Kreuzweg' blijft boeiend tot het einde, al gaat dit soms gepaard met enige ergernis. Een film over het geloof, offers en alles wat daaruit voort komt. Niet veel goeds in dit geval. Als kijker zit je dan ook regelmatig vol (on)geloof te loeren naar het scherm. Hoe help je jezelf en je geliefden de vernieling in? Zo dus, moeke. Wat een vreselijk irritante vrouw, maar eerlijk is eerlijk.. erg sterk gespeeld. 'Kreuzweg' barst dan ook van de sterke scenes; Lea van Acken is briljant. Enige subtiliteit mist zo nu en dan; dat jochie dat ineens begint te praten, nét na de dood van Maria. De scene bij de dokter vond ik erg sterk. Misschien omdat die toch een beetje stond voor de strijd tussen realiteit en geloof. Dokter wil Maria helpen, moeder denkt aan God's wil. De hele film is een strijd. De indoctrinatie in het begin is onvoorstelbaar - de groep mensen die zó gelovig zijn slinkt en misschien is dat ook maar goed als het zo ver gaat. Te ver. Misschien kon ik daarom niet heel veel met de film.

Vermakelijke animatiefilm die het vooral van de prachtige beelden moet hebben. Het ziet er echt bijna constant overweldigend mooi uit. Veel duistere scénes afgewisseld met prachtige, lichte beelden van de natuur waar Po zijn kunsten mag vertonen. Het verhaal stelt zoals vaak eerder gezegd niet veel voor, is voorspelbaar en bevat veel cliché's. Toch is het erg vermakelijk allemaal.

Jack Black is prima gekozen voor de stem van de Panda. Ondanks dat ik soms goed gelachen heb, viel het me wat de humor betreft niet echt mee. Veel scénes die een glimlach deden veroorzaken, maar vaak niet meer, op een paar keer na. Hoogtepunt was de ontsnapping van Tai Lung, erg mooi gedaan. Soms wel jammer dat er een (erg) serieus gevecht aan de gang is, zoals op het laatst, en dat Po dan dom binnen komt stormen en wat sloom staat te doen. Hij had op het laatst wel wat serieuzer mogen zijn wat mij betreft. Maar oké, over het algemeen een geslaagde film van Dreamworks. Niet bijzonder, maar vermakelijk, waar de beelden het grootste compliment krijgen.

Bijzonder vermakelijke detective. Qua plot en wendingen nogal standaard, niet erg origineel en soms ietwat voorspelbaar, maar erg vakkundig gemaakt, waardoor dat helemaal niks uitmaakt allemaal. Nikolaj Lie Kaas speelt erg goed en vormt een goed koppel met Fares Fares. Vond de film bij vlagen behoorlijk meeslepend en spannend, vooral naar het einde toe. Klasse opbouw. Heb best genoten gisteravond.

Meh, niet he-le-maal mijn ding deze film / humor, al zaten er best een aantal totaal bizarre en grappige momenten in; ''Bruce, Bruuuce!''. Maar oké, ik kon er wél om lachen, terwijl die scéne dat één van die meiden haar eigen tand eruit ramt met dat gewicht best keihard aankwam. Indrukwekkend.

Voor de rest leunt de film echt regelmatig tegen het onnozele / debiele aan, op een manier die mij niet altijd helemaal kon bekoren. Kynodontas kent best een aantal leuke vondsten, maar het geheel is niet veel meer dan een aantal losstaande scénes die aan elkaar gebreid zijn. Althans, zo voelde het.

Een beetje onevenwichtig; zo'n dansscéne bevalt me totaal niet, terwijl de moord op de kat (het allergevaarlijkste dier ter wereld!) wel weer positief inslaat. Veel zwarte humor en daar hou ik absoluut van, alleen slaagt deze film daar voor mij niet altijd in. En ja, wat willen die ouders nou eigenlijk?