Opinions

Sausage Party is veel meer dan een melige animatiefilm die in een stoned en oversekste bui voor goed vermaak zorgt (ongetwijfeld dat ook). De jongens van This is the End hebben deze keer een op het eerste gezicht verwarrende cocktail van Toy Story en American Pie naar buiten gebracht, maar in werkelijkheid zijn er weinig films die op zo'n komische manier de tragiek en verwarring van het leven aankaarten. Op melige, absurdistische en typisch Amerikaanse wijze wordt de ene na de andere existentialistische hamvraag aangekaart (snapt u 'm? ham? eten? laat ook maar...): Wat is de zin van het leven als het hiernamaals niet bestaat?; Is het beter om in een waan van zinvolheid te leven, of moet de grauwe waarheid worden blootgesteld?; Waar kunnen we hoop en geluk uit putten als het leven vooral leed, kommer en kwel is? Vervolgens weet de film zekere aanrakingspunten te visualiseren tussen het absurdistische supermarktleven van deze geanimeerde karakters en de recente historische ontwikkeling van onze Westerse geestelijke gesteldheid. Net als in het Westen, ondergaat de supermarkt een aantal specifieke gebeurtenissen die de secularisering en religieuze ontgoocheling van de samenleving reflecteren.

De eerste fase is de uitvinding van religie. In de film wordt dat niet voor niets uitgevonden door een groepje producten dat niet over datum kan geraken. Ook in de werkelijkheid werd het geloven in een hogere betekenis van het leven gepromoot door een kleine elite, die het zich kon permiteren als buitenstaanders (bijvoorbeeld als medicijnvrouw in een verder jagende, en dus vaak stervende, stam; of als priester, die veilig kon schuilen in de torens van het klooster, in plaats van zich te verkeren onder het gewone volk, wat gebukt ging onder gruwelijke ziektes en bloedige oorlogen). De film laat ons heel goed zien waar het voor religie om draait: het is vooral een fenomeen dat men laat vergeten wat voor verschrikkelijks er allemaal te wachten staat in dit korte, teleurstellende leven.

Daarna volgt een fase van geloofspluralisme. De eens zo sterke Christelijke kerk wordt gesplitst in verschillende kerkjes, en ziet met leden ogen aan hoe de wereld een lappendeken aan religies en ideologieën wordt, en hoe die ook onder elkaar oorlog voeren. Net als in het echt, beginnen de producten steeds vaker hun interpretatie van het hiernamaals op te eisen. De geestelijken, de onbederfelijke producten, beginnen zich af te vragen of religie wel zo'n goede uitvinding was.

De twijfel begint in te slaan bij mensen, en dat wordt versterkt door een aantal excentrieke figuren die door de samenleving niet serieus worden genomen en die beweren het licht te hebben gezien; ze suggereren dat er helemaal geen rede is om in een hiernamaals te geloven. Het deed mij denken aan de zeventiende eeuwse denkers die uitriepen dat God niet bestond en vaak als gevolg zelfmoord pleegden, of als kluizenaar zich afsloten van de wereld (zeventiende eeuwse atheïsten als Matthias Knutzen, Jean Meslier, Adriaen Koerbagh en Thomas Aikenhead zijn echt de mosterdpotjes van ons universum).

Een paar minder excentrieke maar kritische lui beginnen te luisteren. Ze zullen misschien niet meteen het bestaan van de hemel ontkennen maar beginnen wel rationaliteit en reden centraal te zetten in hun leven. Zoals ons hoofdworstje, Frank, aan zijn verliefde broodje vraagt: "Aren't you interested in the truth?". Een pijnlijke reis naar de waarheid is de enige manier voorwaarts. De wetenschap is ontstaan. De conclusies die zij trekt zijn alles behalve geruststellend.

Na de afbrokkeling van religie, en de dood van de Goden, weten de worstjes Frank en Barry ook even niet meer wat er te gebeuren staat. Net zoals wat filosoof Friedrich Nietzsche bedoelde toen hij uitriep dat God dood is, lijkt de film dan ook niet te gaan over of God bestaat, heeft bestaan, of nooit heeft bestaan. De kwestie aan het einde is dat God nu in ieder geval dood is, dus de vraag die gesteld moet worden is: wat nu? Net als in onze geschiedenis, het duidelijkst te zien in de jaren '60, toen de ontkerking compleet was, nemen de producten in eerste instantie genoegen aan hedonisme: niet de zin van het leven, maar genot komt centraal te staan.

De film houdt op een absurd moment op. De kijker blijft met veel vragen achter: zullen de producten nu in vrede leven?; En wat gaat er op de lange duur gebeuren? Veel producten zullen gauw over datum zijn en langzaam zal het rotten van het fruit zichtbaar worden. Begint dan het verlangen naar een hiernamaals weer opnieuw? Wat is de zin van het leven als er geen goden meer zijn? Ook de orgies houden op een gegeven moment op. Men moet weer verder met het normale leven. Maar zal het leven in de supermarkt ooit weer zo normaal en overzichtelijk zijn als toen er nog goden bestonden? De vraag die aan het begin van de film werd gesteld, is eigenlijk nooit meer beantwoord: Wat is de zin van het supermarktleven? De vragen die echoën door de gangpaden van de Albert Heijn, zijn de vragen die ieder van ons zichzelf wel eens stelt.

In tijden weer herzien... Was er toen der tijd veel enthousiaster over. Al is de cast niet erg goed, en spelen bepeaalde acteurs tenenkrommend slecht... Dit is toch één van die weinige horrorfilms waar ik me niet aan irriteer. Ik heb al bij al best wel genoten van de 'Saw', en het einde was een erg goede afsluiting. Niks mis mee, dus.

Helemaal vergeten te stemmen voor deze film. Heb Al Pacino zeer zeker in beter films gezien, al blijft die man natuurlijk een enorm goede acteur, ook hier. Het verhaal blijft m'n aandacht vastpakken tot het einde; nergens verveelt deze ultieme gangsterfilm. Niet echt een geniaal werk, zoals anderen beweren, maar zeker een lekker filmpje voor op de bank met verstand op nul en Scarfaces bekende quotes mee citeren. Aanrader voor een saaie zondagavond!

En dat is natuurlijk volstrekte onzin; ik kan enorm genieten door films te kijken uit de jaren '40 en '30. Een van mijn favoriete films, Das Kabinet des Dr. Caligari, komt uit 1920; dat is dus bijna een eeuw geleden. In film-historische relatieven is deze film absoluut niet oud. Ik weet niet hoe het voor de gebruiker was waar jij op in ging, maar ik stoorde me absoluut niet aan de 'veroudering' (al is daar dus nauwelijks over te spreken). De film is gewoon enorm cliché; dat is inderdaad erg leuk gedaan, maar naar mijn mening niet geniaal. Er zijn genoeg films uit de jaren '70 en '80 die stukken beter zijn (al heb jij het over flitsend; eigenlijk geen idee wat je daarmee bedoelt). Scarface heeft, denk ik (nogmaals, mijn mening, ik kan er naast zitten), gewoon het geluk dat het door toevallige omstandigheden is uitgegroeid tot een cultfilm. Een film waarvan iedereen het citaat van Scarface na kan doen, een citaat dat ik hier niet eens hoef over te typen. Scarface is een begrip geworden in Amerikaanse cultuur. Dat is allemaal heel leuk; maar ik begrijp de mensen hartstikke goed die niet begrijpen wat er nou zo geniaal aan deze film is.

De film sprak me voornamelijk aan omdat het thema toch grotendeels de horeca is. In een zooitje als hoe die hier wordt beschrijft heb ik nog nooit gewerkt, maar ik heb genoeg horeca-ervaring om herkenbaar te kunnen lachen om bizarre situaties. Het Schnitzelparadijs sloeg lang niet altijd de plank mis, zoals veel mensen hier wel vinden. De Joegoslavische slachter vond ik zelfs een van de meest hilarische personages die de afgelopen tijd in een Nederlands film is gebruikt. Voor de rest begrijp ik de irritatie van de meeste mensen hier helemaal. Het plot van deze film was filterdun en alles was na het eerste kwartier van de film te hebben gezien te voorspellen. Maar, toch. Ik heb eigenlijk enorm vermaakt met deze film. Hoewel de producer vele malen beter was met zijn debuut, Shouf Shouf Habibi!, vond ik dit een aardig tussendoortje. Teleurgesteld heb ik me geen enkel moment gevoeld. Veel goeds had ik toch al niet van te voren verwacht van deze film.

"The world is a fine place and worth fighting for."

David Finchers Se7en is een thriller die alles heeft wat een thriller moet hebben. Vlotte acties, goede shots, leuk bedacht script, een altijd even goede Morgan Freeman, een redelijke Brad Pitt, een oogstrelende Gwyneth Paltrow en een Kevin Spacey die eigenlijk niet in de fout kan gaan in zijn toch wel gemakkelijke rol. Toch begrijp ik de enorme waardering voor deze film niet. Hij heeft geen achterliggende gedachte, het concept (zoals die in het eerder genoemde citaat van Hemmington perfect wordt beschreven) is al zo vaak gebruikt en de film toont geen enkele nieuwe mijlpalen in cinema. Maar laat ik vooral me niet beïnvloeden door de overschatting van Seven. Toch, deze film had net zogoed gepast in het jasje van de speciale, lange, jaarlijkse aflevering van een krimiserie als Tatort. Al bij al heeft David Fincher een spannende, goed gebrachte kitschfilm gemaakt en daarvoor mijn complimenten.

Leuke film.

Meer niet.

En ik kan je zeggen dat een 'leuke film, meer niet' vies tegenvalt voor een die-hard S.A.T.C-fan! Het verhaal is eigenlijk heel goed bedacht, en er is niet zomaar een einde aan de serie gebreid. Dat Carrie uiteindelijk toch valt voor Mr. Big is natuurlijk een grote opluchting. Maar de humor, de sex en de city straalde minder deze keer... Het bleef aardig bewolkt in Carrie's Big Apple...

In het algemeen heb ik een gruwelijke hekel gecreëerd voor Amerikaanse horrorfilms. Maar soms zit er eentje tussen die niet oppervlakkig en clichématig is. Een film die het moet hebben van de muziek, de geweldige acteerprestaties, de beklemmende sfeer en het gruwelijke onbekende. The Shining is zo één. Waren er maar meer horrorfilms van dit genre.

Mwah... Bij zo'n film, waar het vooral draait om de humor en het shockeren in plaats van het filmisch werk, moet je wel met goede, geslaagde grappen komen en leuke situaties. En heus, die waren er wel. Maar helaas niet genoeg. Hoewel hier en daar de humor van erg hoog niveau was, was daar tussendoor vaak voorspelbaar van het irritante soort en traag... Veel te traag voor het kaliber film als Sightseers.

Een lekkere wegkijk film, waar het verstand op nul kan. Weinig Nederlandse horrorfilms zijn zo duidelijk en toch pakkend! De mix van Vlaams en Nederlands acteerwerk werkt ook altijd goed bij mij.

Near_Dark wrote:

p.s. Hier op de Belgische TV was hij Nederlands ondertiteld Dat hoefde voor mij helemaal niet want er werd mooi Nederlands/Hollands gesproken, tsja...

Thom1994 wrote:
Leuke, originele woordspeling..

SL8N8 / SlachtNacht..

Kan toch allebij?

Tot mijn verbazing was het Kristen Stewart die de grootste troost bleek te zijn in Snow White and the Huntsman. Een actrice die ik zwaar had onderschat voorheen. Het verhaal zat goed in elkaar, dat zeker. Origineel hoe ze aan de ene kant dichterbij het oorspronkelijke verhaal liggen, dan menig ander verfilming op het sprookje van Sneeuwwitje, aan de andere kant voegde Rupert Sanders ook nieuwe originele elementen toe aan het verhaal. Maar dat kan allemaal wel zo zijn; welk doel de regisseur had met deze film blijft voor mij mysterieus. Geen boodschap, geen verwijzingen, geen experimenten, niets. Het leek wel alsof het idee was "Laten Sneeuwwitje origineel verfilmen" en dat het daar bij bleef. Met wat voor gevoel kwam ik uit de zaal? Geen idee. Met niets, geloof ik. Niets.

Een maand of twee geleden bezocht ik Spring Breakers in het filmhuis. Korine trok de nodige aandacht door een handje vol Disney-prinsesjes te gebruiken in een film die oogt als een mengsel tussen '70's/80's-kitsch, pop-art, nouvelle violence en niets anders dan 21e eeuwse cinema. Dat ik nergens de kans heb kunnen krijgen om te vervelen onder het kijken naar deze film moge een feit zijn. Het verhaal is desalniettemin helemaal niet sterk, de acteerprestaties zijn vaak matig en van een karakterontwikkeling kunnen we al helemaal niet spreken. Toch krijgt Korine het voor elkaar mensen te benieuwen die zich alles behalve voelen aangetrokken tot het script. Een vriend van me noemde Spring Breakers een achtbaan. Dat is wat deze film inderdaad is. SB is een bloedstollende attractie die je eigenlijk onmogelijk slecht kunt noemen door de felle kleuren, de frisse manier van filmen en de goede muziekkeuze. Of ik het nu echt een goede film vond is een ander verhaal. En misschien is de vraag ook niet voor mij weggelegd.

Geweldig gefilmd, ijzersterke acteurs, goed neergezette personages. Maar om deze film in zijn volledigheid te waarderen moet je jezelf toch enigszins kunnen personifiëren met Apple en zijn oprichter. Dat kan ik helaas niet, heb een Samsung in mijn zak en schrijf dit op een PC, dus dan wordt zo'n film natuurlijk al stukken minder interessant. Neemt niet weg dat Danny Boyle een geweldig stukje cinema heeft neergezet dat zelfs door de grootste Apple-haters gepruimd kan worden. "De film is net zo opgepompt als het product," zie ik Leo1954 hier boven schrijven. Ik vond juist dat hier de sterkte van de film lag; de film Steve Jobs prijst de persoon Steve Jobs helemaal niet de hemel in, pompt hem alles behalve op, maar stelt tegelijkertijd wel haarfijn bloot waarom hij zoveel de hemel in werd geprezen en hoe deze man niets meer was dan de, hoe hij het zelf noemt, "dirigent van het orkest", of inderdaad, zoals de eerdergenoemde gebruiker schrijft, een opgepompt product. Een mythe ontbloten en tegelijkertijd in stand houden, dat is zeker geen gemakkelijke opdracht. Maar Boyle is het zeker gelukt.

Ben ik nou de enige of zijn er meerdere mensen die nu pas, na het lezen van de samenvatting op MovieMeter, begrijpen waar de film precies om draaide? Ik had wel al zo'n vaag vermoeden dat dit was waar de film over ging, maar helemaal helder werd dat nergens. Wellicht was dat de bedoeling van de regisseur. Dat het verhaal zich afspeelt in de jaren vijftig was me overigens volledig ontgaan! Maar ik denk ook niet dat dit een belangrijk aspect was in alweer de vijfde film van Snyder. Ik kreeg juist het gevoel dat de tijd waarin het verhaal zich afspeelde beter kon worden bestempeld als tijdloos. In die zin liet het me enigzins denken aan de regisseur waar ik vroeger zo'n fan van was en wiens naam ik nog altijd met volle spijt mee draag op deze site, omdat er nog steeds geen optie bestaat om je gebruikersnaam te veranderen. Sorry. Terug naar de film. Anderzijds deed de film me ook denken aan een ode aan de Amerikaanse en Japanse B-Films uit de jaren '70 en '80. Een Frank Miller-nasmaakje had de film zeker. Dat is natuurlijk niet zo gek met een regisseur die 300 en Watchmen op zijn CV heeft staan. De acteerprestaties waren niet geweldig, maar ook niet slecht. Wat me vooral verbaasde was het acteerwerk van Hudgens, die ik hiervoor enkel kende van tenekrommende Amerikaanse tienerfilms. Van Emily Browning was ik dan weer minder gecharmeerd. Niet per se omdat ze afentoe overdreven acteerde (ook dat zou een bewuste keuze van Snyder geweest kunnen zijn), maar vooral haar uiterlijk. Ik weet niet hoe ik het subtiel moet brengen, maar wat een pornohoofd! Toen de aftiteling daar opeens was wist ik gewoon simpelweg niet wat ik met Sucker Punch aan moest... Ik kan de film op dit moment eigenlijk goed noch slecht noemen en vind dat ik hem zeer snel nog eens moet herzien. Als ik dan heel eerlijk moet zijn, zal ik toch moeten toegeven dat ik er simpelweg geen fuck van begreep.

Rare film. Prima geacteerd (Depp vooral), prachtige decors en super (op z'n Burton) geregisseerd. Daarentegen zeer irritante muziek, vage humor, te veel vlees en bloed wat naar mijn mening wordt vrij gegeven en eigenlijk ook wel een stom verhaal. Al is het al een oud verhaal, heb me nooit thuis gevoeld bij die Britse á la Jack the Ripper humor.