Opinions

Een pluim voor mevrouw Gerwig, die van een oersaai coming-of-age-verhaaltje met een groot tekort aan originaliteit een aardige film heeft weten te bakken door middel van goed camerawerk, verbluffend acteerwerk (en casting!) en hier en daar leuke humor. Lady Bird is een hap-slik-weg-film die het goed doet op een lome zondag. Toch is het treurig dat dit weinigzeggend stukje cinema het zo ver heeft geschopt dat het genomineerd is geworden voor een hele meute aan awards: een Oscarnominatie nog wel! En dat terwijl ik niet eens entertainment van het kaliber Lady Bird wil afkraken. Dit filmpje mag er zijn, maar zijn lof in Hollywood toont wel aan hoe treurig het klimaat in de hedendaagse Amerikaanse cinema is geworden.

Ja, maar een film is gewoon te irritant voor woorden als die Chinesen dolblij Engels zitten te lullen. Ik kan daar niet mee dealen. Dat dit midden jaren ´50 nog werd gedaan in zwart-wit films omdat men simpelweg in die tijd niet genoeg Mandarijnsprekende mensen kon vinden in Hollywood begrijp ik nog wel. Maar anno eind jaren ´80 waren we toch al wat realistischer geworden, niet? En om meteen de vraag ´En alleen om dat feit geef je een goedgeregisseerde film een 1,5?´ te beantwoorden, is mijn antwoord simpel: ´Ja. Alleen om dat feit.´ Er wordt namelijk een groot deel van de Chinese historie bloodgesteld. Ging het nou over een superheld uit Beijing dan had ik nog kunnen begrijpen dat de film uit commercie een Engelse taal kreeg, maar in deze vorm begrijp ik daar echt niks van. De film was inderdaad erg lang. Maar daar ging het niet om, eigenlijk was het verhaal tamelijk boeiend. Nadat ik de film had gezien ontdekte ik dat ik de film (hij was gehuurd) nog een dag mocht houden. Ik ben de film toen in het Japans gaan kijken (geweldige uitvinding, de DVD), en met mijn weinige ervaring in Aziatische films (op Cha No Aji na) kon ik al gauw net alsof doen. Maar op zo'n levenloos idee moet je ook maar komen. Dus laat ik om deze actie niet het punt verhogen. Normaal ben ik overigens nog negatiever over Engelstalige films die niet Engelstalig horen te zijn. Maar veel redde de film. Zo had de film naar mijn mening een perfect tempo, en speelde de acteurs erg goed. Ook Bertolucci liet zich van een goede kant zien achter de camera. Maar al bij al heb ik mij verschrikkelijk zitten te ergeren aan dat Analsaksische gelul. Zoals Tarantino zei over Engelstalige nazi-film 'Valkyrie': "Get real".

Was 2001 niet uitgeroepen tot het slechtste filmjaar ooit? Niet dat ze daar LOTR mee bedoelde, maar die vond ik dan weer verschrikkelijk slecht. Nu ben ik al niet zo van de Fantasyfilm, en laat dit nou de ultieme fantasie zijn. Ik irriteer me meestal mateloos aan de namen van de talloze beesten die in de films voorkomen, en dan nog niet te spreken over hoe ze altijd maar weer verschillen. In de ene film zijn elfen kleine rond vliegende dwaallichtjes, in de andere zijn het vreemde mangamonstertjes en vervolgens krijg je lang slanke mannen met lorèal-kapsels. Nee, als er een genre in de film mij nooit heeft aangesproken... Toch gaf ik het LOTR boek (of beter gezegd, de drie boeken) een kans (drie kansen ). En tot mijn grote verbazing bleef ik maar doorlezen. Hoe de personages daar perfect werden beschreven, eindelijk kon ik eens meeleven met hobbits, dwergen en tovenaars. Maar als Jackson een ding heeft weggelaten in de film, dan was het wel de grappige gesprekken die tussen de personages werd verteld. Hun gewone leven, dus eigenlijk het enige waar ik mij in kon verplaatsen. Nee, Elijah Wood (geweldige acteur!) kon de film niet redden. Wat boeit mij het nou wat er zich afspeelt in een niet bestaande wereld genaamde Midden Aarde? Bar weinig. Het 'menselijke' wat de wezens in zich hadden werd alleen maar minder in de twee latere delen. Het werden gewoon moordmachines die zich van het ene naar het andere slachtveld worstelde... Geef mij maar een verhaal wat echt kan bestaan, of maak het een beetje bizar. Maar dit gaat voor mij over een grens.

Ik heb weinig films gezien met zo'n goede acteurs (en mooie koppies, zie Scarlett) en, toegeven, met degelijk filmwerk die tegenlijk zo lachwekkend zijn als Lucy. Het liedje is alom bekend en stamt af van ver voor de in 2006 zo geprezen TV-serie Heroes: de mens gebruikt in zijn huidige conditie tien procent van zijn breinmassa. Wat gebeurt er als we 15% gebruiken? 60? 100? Dat theorietje werd overigens ooit echt serieus genomen. Niettemin is het idee al een aantal decennia geleden weerlegd door wetenschappers. Immers, als onze hersenen zich niet verder krijgen ontwikkeld dan in de huidige conditie, betekent dat dan misschien niet dat we al op onze 100% zitten? Het feit dat we nu computers hebben en vroeger spinwielen, is dat niet gewoonweg een gevolg van de historische situatie? Als onze hersenen zodanig evalueren dat we meer capiciteit hebben dan nu - dan zijn het toch niet meer dezelfde hersenen? Dan is het toch niet een kwestie van 10 en 15 procent maar eerder van twee totaal andere organen? Waar is die 10% op gebasseerd? Hoe weet men dat we nog negentig procent te gaan hebben?

Genoeg gefilosofeerd. Het zal ons natuurlijk een worst wezen hoe zo'n theorie in elkaar steekt, we willen actie! Goed, Matrix bewees eerder dat een goede theorie en harde actie heel goed samen gaan maar laten we vooral niet appels met peren vergelijken. Het belangrijkste is natuurlijk: hoe is Lucy boven die 10 procent geklommen? Professoren (dr. Morgan Freeman kan niet missen in een pseudo-intellectuele actiefilm) hebben zich de kop gebroken bij het uitvinden hoe wij die 11% kunnen bereiken maar het antwoord lag gewoon voor onze voeten: drugs! Nee, geen grapje - een goede snuif brengt jou zo in een ander universum. De absurditeit houdt hier niet op en, toegeven, Luc Besson heeft het niet makkelijk kunnen hebben gehad om zoveel stommiteiten in één film te kunnen raggen.

Natuurlijk moet de grootschalige gekkigheid niet vergeten worden (Lucy veroorzaakt tientallen hersenletsels en onschuldige doden wanneer ze met haar auto de ene na de andere auto een Parijs terras in laat kneuren, waarna haar Franse medepassagier - een politieofficier nota bene - mompelt: "Ik kom liever te laat dan dat ik dood ga") maar het meest tenenkrommende zijn misschien wel de stupide "details" (daarmee bedoel ik dus alles behalve de explosies). Zo vraagt meneer de agent zich af of hij zich misschien zorgen moet gaan maken om Lucy nadat zij een stuk of tien Koreanen tegen het plafond laat vliegen als magneetjes. Vergeet niet professor Barabas, die na een paar Hollywood-versjes opgedreund te hebben, verklaart dat zijn baanbrekende college ten einde is gekomen en de studenten vraagt of er nog vragen zijn. Ja. Eentje vraagt zich af of het überhaupt wetenschappelijk bewezen is. Niet dus. Dat werd blijkbaar niet erbij verteld. Maar, zo voegt Freeman er aan toe, laten we niet vergeten dat Darwin ook voor gek werd gezet met zijn evolutietheorie. Ja, zo kan ik het ook. Morgen organiseer ik een college waarin ik zal stellen dat eierleggende apen bestaan om er vervolgens bij te zeggen: "Je mag misschien denken dat ik gek ben. En ik mag misschien geen enkel bewijs hebben. Maar Darwin werd ook door iedereen als gek verklaard en had nergens bewijs voor (al had hij natuurlijk wel bewijs)". Hier met dat diplomaatje.

Tot daar aan toe. Het meest tenenkrommende is misschien wel dat Freeman daarna een zogenaamde woordgrap maakt door te zeggen dat we niet in "évolutie" maar in termen van "révolutie" moeten denken. Om vervolgens onthaald te worden door quasi-intellectuele lachjes uit het publiek. Potjandorie, jongens, wie heeft de regisseur verteld dat intellectuelen lachen om alles wat eigenlijk gewoon gebrabbel met dure woordjes is? Het zegt natuurlijk eerder iets over regisseurtje Luc en zijn intellectueel vermogen. Heb ik het punt gemist? Ben ik de enige die dacht dat meneer de professor mij helemaal niets heeft verteld buiten het poëtische idee dat we maar eens meer moeten gaan doen dan dat we al kunnen, nu we al zoveel miljoenen jaren op aarde wonen? Nóg zoiets, waarom laat Lucy die Koreaanse schurk leven? Ze kan de emotie en herinneringen van hem lezen, de warmte van mensen achter een gesloten deur voelen maar niet begrijpen dat het een slecht plan is een hoge Koreaanse maffiabaas levend achter te laten die, aan zijn mimiek te zien, uit is naar wraak? Zonder meer had ons regisseurtje Luc natuurlijk een rede nodig voor de ultieme confrontatie. Maar had hij niet een betere rede kunnen bedenken waarom de Koreaan zou blijven leven tot het einde? Geef mij twee dagen en een paar pennen en ik kom zelf nog met een beter idee. Of überhaupt met een idee. Want Lucy geeft ons geen enkele rede waarom ze zo vroeg de kamer verlaat. En over breincapiciteit gesproken, hoe komt het dat Lucy in een 15 minuten lange taxirit genoeg Mandarijn heeft geleerd om een gezondheidsklacht te schrijven voor haar vriendin maar geen woord Frans kan spreken met de politieman nadat ze al een aantal uur in Parijs rondloopt? En waarom kan ze uitrekenen met het blote oog hoe oud een boom wordt maar kon ze zich niet eens bedenken dat ze wellicht de vliegrit niet zou overleven?

Vragen, vragen, vragen. De hamvraag blijft natuurlijk, zou ons regisseurtje Luc niet eens het nummer kunnen vragen van Lucy? Een snuifje van dat spul had hem echt geen kwaad gedaan. Met wat meer hersencapaciteit had hij vast meer gebakken van deze film. Of, zoals Lucy proostte, "to knowledge" - was Lucy niet zowaar een verlangen van de niet al te pientere Luc (ziet u de naamsovereenkomsten)?