Opinions

Jonathan Demme's Philadelphia was blijkbaar de eerste film omtrent het onderwerp AIDS dat het grote VS-publiek haalde. Ook wordt de film gezien als één van de titels die het Amerikaanse commerciële homotijdperk van de cinema inluidde. Op een of andere manier verwacht ik toch altijd bij een film uit de jaren negentig dat ik me nauwelijks hoef aan te passen aan de mindset en zeitgeist van het jaar van productie. Toch kostte me het deze keer veel meer moeite om met ogen anno 2017 deze op emancipatie van homoseksuele AIDS-patiënten gerichte film te verorberen. De soundtrack alleen al is veel te sentimenteel om een verder goed onderbouwd script te ondersteunen. Ook de nodige zoetsappigheid om een film over de AIDS-epidemie rondom homoseksuelen smakelijk te houden voor de conservatieve twintigste-eeuwse filmbezoeker lijkt nu over-de-top, eigenlijk zelfs wat bespottelijk (zie: het familie-amateurfilmpje-cliché, zodat we met z'n allen kunnen humaniseren met het ziek personage: de familie is mentaal hartstikke gezond en bovendien doen ze dezelfde dingen als mijn familie). Trouwens, zou een advocaat tegenwoordig nog openbaar uitspreken dat hij homoseksuelen vies vindt? Zou men nu nog de hand wassen na deze geschud te hebben met die van een HIV-patiënt? Laten we hopen dat we dat stadium al ruim zijn gepasseerd, op z'n minst in West-Europa. Hoe dan ook, Philadelphia lijkt in een paar jaar tijd toch echt over datum te zijn. Niet alleen de filmstijl doet te zoet aan. Ook het onderwerp wordt te clichématig aangehaald. Dat maakt het trouwens wel interessant om naar te kijken. Gelukkig maken Demmes bijzonder camerawerk (het constant vanuit de ogen van een ander kijken past goed bij het toen controversiële thema) en het geweldige acteerwerk van Hanks en Washington heel veel goed.

Dit blijft toch wel echt de minste van de drie. De meeste mensen vinden deze de beste, eigenlijk alleen om het feit dat het de eerste is. Er zit hier nog veel te weinig diepgang in de personages, en de special effects zijn natuurlijk veel te slecht. (Ook voor die tijd!) Niet dat ik me daar aan ergerde op dat moment. Ik verslond deze film met huid en haar toen ik 10 jaar oud was! En het

Beste 1960's bad-ass die ik ken, die Walker. Zijn voornaam moet vooral ook nooit bekend worden. Voornamen zijn niet gegund voor beesten in pakken. Alles ademt jaren '60 in Point Blank. Voor de heteroseksuele, masculine melancholicus die ook zo zijn luie avonden voor de buis wil hebben.

Hoewel Promised Land waarschijnlijk beter werkt in de Verenigde Staten dan in Europa, slaagt Van Sant er toch in iedereen (opnieuw) te laten bewijzen dat de Amerikaanse cultuur steeds minder humaan wordt. Genoeg Amerikaanse cinema heeft ons dit al laten zien en toch is deze film een erg mooie toevoeging aan dit thema. Damon en McDormand spelen geweldig, de locaties zijn oogstrelend en laten ook de mooie kant van het continent aan de andere kant van de oceaan zien. Krasinski vond ik soms iets minder, maar zeker niet zwak. Over het algemeen was het vooral de cast die de film compleet maakte, hoewel de acteur die de sherrif speelde, vooral in het begin, onrealistisch speelde. Hij zit de rol neer als een typetje, niet als een man waar je je in kan verplaatsen. Dat irriteerde me ontzettend. Pluspunt waren de onderwerpen (zoals de kleine paarden). Die waren erg komisch en menselijk van aard. Één stuk in de film was ontzettend onrealistisch. Het moment dat Damon Krasinski tegenkomt in het eind van de film, komt de laatstgenoemde man huilend naar buiten. Dat zou in de realiteit waarschijnlijk niet zijn gebeurd, wetend dat de man helemaal geen activist was. Waarom zou zo'n man gevraagd worden door Global om te huilen en het bedrijf nog eens op het eind, wanneer alles voor de activist toch al te laat is, af te kraken. Nee, daar kon ik absoluut niet bij met mijn hoofd en was dus ook een grote teleurstelling die de realistische sfeer even brak.

Al bij al vertelt Promised Land ons niet veel nieuws. Maar eigenlijk irriteert dat nergens. Ondanks een paar zwakke plekjes in het verhaal, is de film een fijne balans tussen een politieke thriller en een rustgevend, mooi drama. Ondergewaardeerd is hij zeker als we naar de gemiddelde waardering en de hoeveelheid stemmen kijken op Moviemeter. Ik vond het echter een goede nieuwe film in Van Sants oeuvre (eindelijk!), die dichtbij het niveau van zijn beste film komt: Milk.

Je haalt de woorden uit mijn mond. Volledig onnodig om nu nog een persoonlijke recensie te schrijven. Maar los daar van, het is en blijft een erg leuke, interessante film. Daar hoef ik zeker niet over te twijfelen.

Ik vond het een erg mooie film. De humor was droog, maar nergens flauw. Het geheimzinnige wordt nergens echt duidelijk, maar ook dat was niet storend. Sterker nog, het voegde iets toe. De laatste scène was een raadsel voor me. Nergens kwam er een enorm wow-moment in voor, maar voor de rest een erg leuke film voor 'n avond. Ook het Waals-Vlaamse contrast, iets wat ik meestal mis in Belgische films, is erg leuk weergeven in Pulsar.