Opinions

Een aardig filmpje dat op een leuke manier "het exotische" weet uit te beelden. Hoewel het idee blijft hangen en The Beach tot het einde de spanning vast kan houden, neemt Danny Boyle weinig risico in zijn nogal doorsnee filmwerk, kan zijn muziekkeuze wat uit te bocht schieten door zijn obsessie een actueel verhaal anno de millenniumwisseling te vertonen en kunnen de karakters wat leeg overkomen. Wat is Françoise precies buiten de vertoning van een perfect sexy Frans meisje, wie is Etienne buiten de goedzak die er ook niks aan kan doen dat hij boos is op Richard (hun ruzies lijken ook niet helemaal uit te verf te komen - het ene moment staan ze al schreeuwend recht tegenovelkaar, het andere moment spelen ze in het water; terwijl ze elkaar nog geen twee weken kennen)? Andere bijrollen lijken ook weinig indruk achter te laten. Proberen de acteurs überhaupt in de huid van de personages te kruipen of bellichamen ze gewoon bepaalde functies die de regisseur nodig had (stamhoofd, visser, chefkok, boer)? Door dit soort karakteristieke platheid komt alles vooral heel onverwacht. Nergens krijgen we enige diepte van Richard, buiten dat hij wanderlust heeft en verliefd is op Françoise, waardoor een plotselinge omslag naar kluizenaar en sociopaat, om vervolgens weer plotsklaps helder te zijn en het hele kamp het eiland af te leiden, als volslagen willekeurig overkomt. En waarom is Richard verliefd? Wat heeft Richard tot een eeuwige reiziger gemaakt? Verder dan wat cliché praatjes over het concept "reizen" lijkt Richard niet echt te kunnen komen ("...always looking for the new, always looking for the foreign, always looking for - yes I admit - something dangerous". Alsjeblieft, zeg.)

In eerste instantie lijkt het misschien niet helemaal helder wat er mist in de film; alsof het landschap er lag om een logisch en redelijk verhaal in op te bouwen maar de regisseur zijn land niet goed oogstte. Dat wordt stukken duidelijker als blijkt dat het verhaal eigenlijk een boek was. Het boek zelf hoeft niet eens gelezen te worden om te begrijpen dat The Beach daardoor toch soms meer neigt naar een gemiste kans dan een interessant concept.

Eigenlijk is alles al gezegd; geniaal filmwerk, walgelijk verhaal. Voor mijn beoordeling kies ik dus de middenweg, ergens tussen de afwegingen van cinema en ethiek in.

Vooral Depp speelt weer erg sterk in deze film. Maar Cruz had beter gekund. Eigenlijk paste zij überhaupt niet bij haar rol. Een sterk minpunt. Het verhaal was sterk. Iets wat tamelijk onschuldig begint, eindigt in een nachtmerrie.

Ate de Jong... Ate de Jong...

Heb zojuist de essay gelezen die hij eerder schreef, voor het Bombardement. Daar schrijft hij dat een Nederlandse succesfilm aan een paar punten moet voldoen. Zo schreef hij dus in principe een formule voor een kaskraker; een formule die blijkbaar niet bij zijn eigen film werkt. Achter de meeste punten schuilden waarheden, maar eentje maakte me zowaar boos omdat het precies de reden is waarom zoveel Nederlandse films (niet allen, laat ik daar duidelijk in zijn) volledig de mist in gaan. Er moest een "oer-Hollands gevoel" achter zitten. Ondertussen schrijft hij later nota bene dat al deze punten ervoor kunnen zorgen dat een Nederlandse film internationaal bekend kan worden! Met een oer-Hollands gevoel?! Een Oer-Hollands gevoel bestaat gewoonweg niet. Net als dat er geen oer-Sanskriet en oer-Maltees gevoel bestaat. Een Maltese film wordt pas bekend wanneer die blijkbaar niet alleen een Maltese film is, maar ook gewoon een goede film. Vele Nederlandse regisseur beginnen aan een film met de volkomen achterhaalde gedachte "laten we een Oer-Hollandse film" maken! Waarom Amerikaanse films zo internationaal bekend zijn? Simpel. Ze zijn bijna altijd niet oer-Amerikaans! Natuurlijk, de Amerikaanse cinema heeft een paar typerende trekjes; maar Pulp Fiction had net zo goed als Italiaanse film kunnen werken, the Shawshank Redemption is een prachtige film opzich (niet omdat hij zich in Amerika afspeelt) want in de nogal primitieve Spaanse gevangenissen had deze film net zo goed een pareltje kunnen zijn en Fight Club was net zo grauw en spannend kunnen zijn in de duistere achterbuurten van Berlijn. Het Bombardement niet. Voor de niet erg hoogopgeleide Hollander lijkt deze flop nog net in de strot te kunnen worden geduwd, omdat het dan nog leuk is om op de maat mee te klappen bij het eindnummer van Jan Smit. Maar hoe zit dat met de laagopgeleide Italiaan? De niet al te snuggere Fransoos? De doorsnee Amerikaan? Die zullen hier nooit naar omkijken en dat zal ook nooit gebeuren. Weg met dat fictief Oer-Hollands gevoel dus. Maakt een film niet beter en blijkt ook maar weer niet eens genoeg geld op te halen (of in ieder geval het bedrag dat Ate de Jong verwachtte). Laat Nederlanders nu gewoon eens films maken. Grenzeloze films, die voor iedere Europeaan, voor misschien wel buiten het continent, te verhapstukken zijn.

Vooral Jamie Foxx speelt erg goed, en het verhaal is opzich origineel bedacht. Maar die flauwe Amerikaanse grappen, voor mij te vulgair en altijd hetzelfde. Wel goedbedachte situatie's, maar al bij al had 'Breakin' all the Rules' een zoveel betere film kunnen zijn.

3*