Opinions

Mazer brengt de pijnlijke momenten perfect in beeld, de timing van grappen is Brits en daarmee perfect. Simon Baker speelt echter vaak een beetje flauw, Byrne is sowieso geen favoriete actrice van me en hoewel Farris erg leuk en aandoenlijk kan zijn, speelt ze hier soms buitengewoon slecht. De grappen worden naarmate de film vordert flauwer en het verhaal wordt in de laatste helft van I Give it a Year wel erg onbeschoft voorspelbaar. Daarbij komt dan ook nog het meest verrassende negatieve punt voor mij: het camerawerk wordt ontzettend slap na een tijdje; zo slap, dat ik mijn aandacht er af en toe niet meer bij kan houden. Uiteindelijk was de humor in de film ook eigenlijk veel te flauw en ondoordacht om het typisch Brits te noemen. Er zullen genoeg mensen hier zijn die de film 'lekker, typisch Brits' noemen, puur en alleen omdat de meerderheid van de personages een Brits accent heeft. De regisseur kan dus blij zijn dat positieve discriminatie bestaat, want was deze film een Amerikaanse productie geweest, dan had iedereen opeens de stempel 'flauw en voorspelbaar' op dit werk gedrukt.

Deze film had een geweldige komedie kunnen worden en hoewel ik me zeker heb geamuseerd bij een paar grandioze en uiterst gênante scènes was I Give it a Year in het algemeen gewoon erg slap. Geen pretentieuze filmanalyse hoeft te worden gebruikt, want ook voor een avondje verstand op nul en romkom kijken is Mazer niet geheel geslaagd. En daarmee is de titel dan toch erg toepasselijk. Ik geef het ook hooguit een jaar en dan is iedereen deze film vergeten.

Niet zo geniaal als Les Triplettes de Belleville, maar Chomet laat mij wel weer verassen. Overal is over nagedacht en L'Illusioniste ligt op het randje van tragisch en komisch. Het einde leek een tijd onduidelijk, maar halverwege de aftiteling kwam de klap pas aan bij mij. Genieten.

Erg gezellige film, met een originele plotwending. Scarlett Johansson was natuurlijk zoals altijd weer een goede actrice, maar vooral Topher Grace maakte mij enthousiast. Overigens vind ik hem überhaupt een van de beste nieuwkomers in Hollywood.

Nou, nou. Wat zijn we weer overenthousiast over een film. Zeker geen slechte film, vooral de fantasie de toegepast werd op onze verbeelding was soms grensoverschrijdend. Maar DiCaprio acteerde relatief (doelend op ouder acteerwerk van hem) erg slecht. In feite, was het zelfs gewoon een miscasting. Toch de moeite waard en een van de betere films die ik heb gezien uit het jaar 2010. Was het omdat ik amper films uit '10 heb gezien...

Tarantino lapt weer alle filmwetten aan de laars! Eigenlijk had ik bij 'Death Proof' het gevoel dat dit beste jaren van deze regisseur waren afgelopen, maar 'Inglourious Basterds' bewijst het tegendeel. Brad Pitt is uiterst komisch, en waar de grappen in 'Pulp Fiction' nog knipoogjes waren naar andere films zet Tarantino de sfeer zo duidelijk neer waardoor film je een absurd gevoel geeft. Prachtigste deel van de film is wanneer Roth zich helemaal met zijn wapen uitlaat op Hitler's gezicht. Heb al weer in geen tijden zo moeten lachen. Bij het einde van de film moest de zaal uit enthousiasme zelfs klappen! Iets wat vaker gebeurt in het filmhuis, maar geloof me maar dat dit de eerste keer was in die vreugdeloze commerciële bioscoop waar ik me vaker bevind.

Kortom: Een dikke 4,5! En een verdient plaatsje in mijn Top 10!

Ja, de seksuele verhoudingen uit de eerste helft van de twintigste eeuw - vooral die van onze vrienden aan de andere kant van de oceaan - zullen nu voor veel vraagtekens zorgen, en door velen misschien wel als pervers worden bestempeld. Een perfecte vrouw moet vooral een blond, seksueel volgroeid figuur in uiterlijk zijn maar van binnen het karakter hebben van een zesjarig kind. Het is niet zozeer haar domheid en ondoordachte brutaliteit die haar aantrekkelijk moet maken maar vooral haar onaangetaste naïviteit; de pure geest die alleen kan worden bezit door een bloedmooie maagd met het verstand van een dreumes. Een meisje die met naïeve precisie een aandoenlijk muurtje om haar heen heeft gebouwd. Wacht maar, meisje... Want daar komt onze favoriete bullebak aan. Clark Gable weet wel een vrouw uit een peuter te slaan (LETTERLIJK)! Het einde van It Happened One Night is misschien een beetje teleurstellend (lees: anti-climax) maar past achteraf gezien perfect bij Capra's klassieker. Een aanrader voor dom en oud!