Opinions

Weer herzien. Eén van de betere films van 2011. Eindelijk komt de Nederlandse cinema weer met een eerlijke, oprechte film. De verschrikking die de laatste tijd gezien was in de Nederlandse bioscopen vallen in het niets met Rabat. Het acteerwerk in Rabat is goed, de humor is perfect en het verhaal is wellicht niet het origineelste verhaal, maar goed uitgewerkt is de film zeker. Van begin tot eind een zeer vermakelijke film, met een mooie gedachtegang. Eindelijk weer eens een terechte Gouden Kalf.

Een vrij onvoorspelbaar cadeautje in al zijn Newyorkse voorspelbaarheid. Deze film is een acht - niet omdat hij origineel is, maar omdat hij durft niet origineel te zijn. In een cinematijdperk waarin we alles denken gezien te hebben, vergeten we bijna hoe vaak we wel niet verlangen naar een romantisch gesprek. A Rainy Day in New York is precies wat het pretendeert te zijn: een film die het noodzakelijk vindt een regenachtige dag in New York te romantiseren. Zo'n bijna ondragelijke romantiek herinnert ons eraan wat voor gevaarlijk fijn gevoel het idee van liefde bij ons oproept. Ik schaamde me een beetje, maar ik ging met een warme lach de zaal uit. Omdat ik in de val van Woody Allen was getuimeld. Allen, een man met een onguur CV wat betreft zijn eigen romantische leven; ik, een ziel zoals u, die zoals ieder ander ook soms smacht naar meer romantiek in het leven; we weten allemaal dondersgoed hoe graag we die regenachtige dag in New York willen hebben. Een lager cijfer aan deze film geven zou dan alleen nog een resultaat van ontkenning, pretentie en misplaatste trots kunnen zijn.

Had ik verwacht dat ze deze keer wel weer eens een goede Pixar zouden maken. Maar eigenlijk is deze me zwaar tegengevallen. Eigenlijk al door het idee dat het weer perse in Parijs moet afspelen. Als je niet wilt dat ze in je film Frans praten, laat het dan ook maar meteen afspelen in Londen. Maar dat geromantiseerde idee over Frankrijk, waar ze allemaal vloeiend Engels praten staat me niet zo aan.

Ik weet niet precies wat ik van deze film moet denken. Ontdanks dat het Tarantino's debuutfilm was, was dit de enige Tarantino die ik nog niet gezien had. Het verhaal zit natuurlijk weer geweldig in elkaar. En Keitel zette een super rol neer. Vooral Madsen viel me deze keer op. Maar voor mij gingen bepaalde scènes tot het uiterste. Dat was natuurlijk ook een beetje de bedoeling van deze film. Maar vooral bij de oorscène ging het mij een beetje te ver. En eigenlijk vond ik het einde ook niet zo fantastisch. Maar die eerste scène over fooi geven... Fantastisch! Muziek valt natuurlijk ook niet over te twisten. Maar je merkt gewoon wel vaak in deze film dat Tarantino nog véél moest leren.

Een van dé topcameramannen van deze tijd (o.a. Birdman) die ook nog eens waagt het Amerikaanse landschap (stiekem is het Canada) te filmen in origineel licht. Regie van dé man van de huidige Latijns-Amerikaanse cinema. Gespeeld door dé acteur, en deze keer ook nog eens Oscar-waardig. Een uiterst geslaagde soundtrack. Een prachtige sfeer. En een verhaal dat zijn rauwheid niet verliest gedurende de film. Wat kan er eigenlijk nog misgaan? Nou, niet veel. Een man die vecht tegen moedertje natuur om zijn rouw voor de gruwelijke dood van zijn zoon te verwerken en de moordenaar te vinden, om vervolgens te besluiten dat wraak niet in zijn handen ligt, om óók nog eens de breeddenkende Europeaan uit te hangen die helemaal niets heeft tegen, en zelfs identificeert met, Indianen - ik bedoel native-Americans. Welke man wil Hugh niet zijn? En welke gezonde vrouw wil niet in de armen van deze held sterven? Maar The Revenant laat ook zien dat je er als regisseur nog niet bent wanneer je filmwerk in orde is, de spanning perfect is, de acteurs goed gecast zijn en de held een held is. Want met welk gevoel gaat de kijker de zaal uit? Het gevoel dat ook hij eigenlijk wel een Hugh Glass zou kunnen zijn? Dat de natuur wreed is maar dat dat ook de schoonheid van haar is? Dat Europeanen zich moeten schamen voor wat er in de VS gebeurde met de indianen maar dat de grens tussen "bad" en "good" lang niet zo duidelijk is in een omgeving waar natuur boven wet heerst? Been there, done that, zou ik willen zeggen (in filmervaring natuurlijk - weinig levenservaring). Wat een vreemde teleurstelling. En het is niet de eerste Iñárritu waar de paradox van spanning en leegte mij overspoelt. Ik weet nog altijd niet wat ik met Babel aan moet. Het meest verrassende van The Revenant is dat een spannende, goed doordachte film best leeg kan zijn.

Hier en daar was Rio Grande tamelijk te vertoeven, vooral de, mij onbekende, Ierse acteur was erg hilarisch in zijn rol. Al bij al zet John Ford een alledaagse western neer, waarin indianen niet al te snuggere schurken zijn, blanken sympathiek doch streng zijn en vrouwen vooral volkomen nutteloos zijn met veel bekende flauwval- en zeurtaferelen, iets dat blijkbaar symbool stond als de perfecte vrouw in de jaren '50. John Wayne speelt niet slecht maar heeft zeker beter in zijn schoenen gestaan. Vooral in de late jaren '50, waar Wayne bewees dat hij ook complexe rollen aankon. De spanning zit er soms aardig goed in. Met name de laatste scène bleek de reden te zijn om mij op de bank zittend te houden. Voor iemand die echter niet veel met western heeft, zoals ik, trekt deze film nergens echt de aandacht. Een zwakke voldoende, zoiets had ik in gedachte. Totdat een groep soldaten zich aan de gitaar waagden en midden in de 19de eeuwse woestijn de meest zeikerige jaren '50 liedjes uit hun agressie-opwekkende tienerkelen lieten komen; waarschijnlijk om de jeugd uit het oude decennium naar de cinema te trekken. Als kerst op de teleurstellende taart wordt dit grapje nog een aantal keer herhaalt in Rio. Hierdoor maakt Ford van een ernstig storend detail een reden om Rio Grande nooit meer te willen herzien. Wat een slechte poging tot tienerpotentie. Wat een teleurstelling, voor een voor de rest nog aardig ogende Ford-film.

Ik vind dat Peck en Hepburn het voortreffelijk doen als liefdespaar, en vooral het camerawerk was prachtig. Allemaal natuurlijk nét iets te cliché, vooral de romantische ideeën over het zwoele Europa. Het scenario is voor de rest best aardig bedacht, en wat natuurlijk baanbrekend is, is dat William Wyler deze film opnam IN Rome! Terwijl dat teon ten strengste werd afgeraden, aangezien alle Hollywoodfilms gewoon in Hollywood werden opgenomen. Of het nou een Romance in Rome, of in New York zou zijn. Met deze gedachte moet je de film gewoon zien, en ik denk dat je hem dan véél mooier vindt.

Voor een Limburger is het leuk om te zien dat de niet-Limburgstalige Nederlander Frank Lammers mijn moedertaal in de film vloeiend spreekt. Had eigenlijk verwacht dat we weer een Limburgse film gingen zien met misplaatste accenten en nergens een spoortje te vinden was van Limburgse streektaal. Iets dat zeer onrealistisch zou zijn voor Belgisch en Nederlands Limburg. Ook sprak het me erg aan dat dit eindelijk eens een Belgische film was en geen Vlaamse of Waalse film. Dat wil zeggen, hier zagen we goed, zonder dat het ter sprake kwam, de vreemde relatie tussen het Vlaamse noorden en Waalse zuiden en daarnaast het vreemde Nederlands en Frans dat er gesproken werd. Werd wel heel erg misselijk van de flashback's. mensen die ''Rundskop'' hebben gezien, hoef ik niet uit te leggen welke scène dit was. Ik zit nog altijd een beetje in een eng sfeertje door de film. ''Rundskop'' was mooi geregisseerd, maar heeft op me eigenlijk iets te veel indruk gemaakt. O, en, jammer van Barbara Sarafian. Ze speelde echt belabberd in deze film. Ik vond haar een stuk beter in ''Aanrijding in Moskou'' (ik meen me te herinneren dat zij dat was, niet waar?).