Opinions

Prachtige film, met een enorme topcast. Het verhaal lijkt telkens zijn originaliteitshoogtepunt te hebben bereikt, maar krijgt daarna een wending waarna de film nog beter lijkt! De film is duidelijk opgenomen in de filmperiode die de overgang maakte van de jaren '80 en '90 films, naar de psychisch-getinte 21e eeuw cinema. Het einde maakte menggevoelens bij mij aan. Enerzijds kon ik de film nog meer waarderen, omdat Fight Club een onverwacht, hoog origineel einde heeft. Anderzijds kwam er ook een vage teleurstelling bij mij los. Je kijkt nu naar de film met een grauwere blik. Toch is dit kaliber film van mijn favoriete genre: de cinema waar je een film meer dan één keer moet zien, wil je het gevoel achter de regisseur perfect te pakken hebben.

Een dikke 4,5*

Onderschatte familiefilm met Goodman, O'Donell en natuurlijk MacLachlan (die we normaal alleen gewend zijn in serieuze avant-garde cinema). Men moet natuurlijk niet te veel verwachten van de film, maar er zit genoeg in om de Flinstones een aardig vermakelijke verfilming te noemen van de strip en animatie. Een groot minpunt, waarschijnlijk voor velen een klein detail, was voor mij de manier hoe deze film omging met het premitiveren van moderne apparaten. De makers begrijpen niet dat de oer-versies van uitvindingen in de oude animatie altijd verklaarbaar waren (een krokodil als grasmaaier, een vogel die de noten van een plaat leest en zingt waardoor hij de rol aanneemt van platenspeler). De makers van de jaren '90 verfilming sloegen echter vaak gigantisch te plank mis. Zo komt men in de film stenen televisies tegen, die door onverklaarbare redenen zomaar uitzendingen kunnen weergeven. Niet voor iedereen een irritatie, maar voor absoluut een zeer groot minpunt dat de waardering naar beneden haalt. Gelukkig was er geen sprake van miscastingen, zaten er flauwe maar typische Flinstonesgrappen in en werd ook de jaren '50 sfeer goed naar voren gebracht. Maar toch, het waren die kleine dingen die het geheel minder goed maakte. Hoger dan 'n 3 geef ik sowieso (bijna) nooit aan een familiefilm, maar ook die waardering kan ik The Flinstones niet geven. Ach, het idee was leuk en het resultaat had eerlijk waar geslaagd kunnen zijn. Maar helaas was dat niet het geval. Laten we hopen dat spoedig een nieuwe regisseur zich aan het concept waagt die meer gevoel voor kindersentiment in zijn mars heeft.

*2,5

Vooral voor het historisch besef is dit een uiterst interessant film. The Fortune Cookie had alleen maar in 1966 gemaakt kunnen zijn. Niet vijf jaar eerder, in 1961, toen het bekritiseren van rassenongelijkheid en het bevragen van cynisch materialisme nog niet centraal mochten staan in een komedie voor het grote publiek. Toen zwarte mannen nog niet de hoofdrol kregen, en al helemaal niet tegenover een boze blanke geldwolf mochten staan. Noch kon het zijn geproduceerd vier jaar later, in 1970, toen dergelijke, bij vlagen clowneske en cartooneske humor als oubollig ervaren zouden worden (laat staan in zwart/wit voor een breed Amerikaans publiek). Billy Wilders welgeteld éénentwintigste film was een voor die tijd zwarte, politiek-kritische en gewaagde komedie die in de zeventiger jaren alweer in de vergetelheid zou geraken. Dat nieuwe decennium stikte zo van de cynische, politiek-kritische humor dat The Fortune Cookie al gauw onnodig leek om te herzien. Toch is dit een film die de uiterst uiterst korte overgangsperiode laat zien van de blanke burgerlijkheid die direct na de oorlog het Hollywoods klimaat domineerde, naar de revolutionaire linkse generatie die eind jaren zestig de gehele Westerse popcultuur ondersteboven gooide. Een ware cultuurrevolte die je hier al ziet opborrelen, klaar om de Amerikaanse filmindustrie op stelten te zetten.