Opinions

Nah. Cliché-er dan de andere Batman-films was hij zeker niet. Sterker nog: dat was eiigenlijk het gene wat ik niet leuk vond in deze film. Batman is in de strips, in de oude films en vanaf de geboorte van de superheld bedoelt als een beetje donkere, sprookjesachtige & gothic-achtige sfeer. Donker was het misschien wel. Maar sprookjesachtig bij verre na niet, en qua gothic... Ja, de Joker zag er een beetje emo uit maar daar bleef het bij.

Dawn of the Dead begint ijzersterk. Hierna verzwakt het verhaal enigszins. Maar de film blijft, voor een zombiefilm, nog zeer vermakelijk. De personages zijn één van de sterkste pluspunten van de film, een terrein waar de meeste horrors het van moeten hebben en toch meestal de plank mis slaan. Het einde was jammer; daarmee bedoel ik de beelden die met de aftiteling worden vertoond. Dit verpest het verassend goede einde. Toch blijft het begin van de film enorm aan mij knagen. De humor, de geweldig gefilmde stijl en de energie die van het beeld spat in het begin gaf me de verwachting dat dit deze film wellicht vier sterren zou kunnen krijgen, maar later zakt hij steeds meer in het cliché. De anti-climax op het eind laat mij er helaas voor kiezen een 3 te geven in plaats van een 3,5.

Om een lang verhaal kort te maken, RuudC heeft het recht Ryan Reynolds een behoorlijke droplul te noemen. De enige rede waarom Reynolds nog iets toe kan voegen aan het karakter is omdat hij weinig anders dan een mooi koppie is. Deadpools woede is daarmee ook goed te begrijpen - Ryan heeft weinig over wanneer zijn Amerikaans koppie verneukt blijkt te zijn door een dokter. Verder doet de populariteit van Deadpool mij vooral verrassen dat we blijkbaar nog altijd niet klaar zijn met de humor à la Scary Movie. In de jaren negentig, toen postmodernisme in al haar vormen bloeide in Hollywood en daarbuiten, was het nog te verteren dat jan en alleman zo enthousiast werd van een film die eigenlijk over niets anders ging dan het belachelijk maken van zijn eigen genre en vooral ook aan de klok hangen hoe het een opzettelijke strategie was ons te vermaken met de ene na de andere sarcastisch, doorverwijzende, cynische, platte, zelfbewuste knipoog. Deadpool maakt grappen waar wij anno 1996 "o, dat kan écht niet" tegen gezegd zouden hebben. Maar het kan wél, zo werd bewezen, als je je maar heel bewust bent van je stupiditeit. Neem ons vooral niet serieus, dan kun je zonder een schuldgevoel doorkijken. "Spoof" werden die films genoemd, vroeger gewoon parodiefilms, en zij luidden het begin in van post-modernisme voor het normale volk dat brood en spelen eist. Is Deadpool twintig jaar te laat uitgekomen?

Of is Deadpool een treetje hoger de ladder opgeklommen? Anno 2016 kunnen we natuurlijk niet meer zo plat en vanzelfsprekend de ene poepenpisgrap na de andere erdoorheen jassen. Ik moet zeggen, regisseur Miller is wat subtieler te werk gegaan als zijn voorgangers deden. Een aardig proces in een verder afschuwelijk genre.

Wat een geweldige film. Gisteren heb ik de film weer herzien, en hoewel ik ieder detail ken en precies weet wat er gaat gebeuren, denk ik telkens weer, 'o, nee, neem alsjeblieft niet dat besluit'. Komedie zoals komedie hoort te zijn.

Laat ik eerlijk zijn. Ik had veel minder verwacht van de Amerikaanse versie van de gelijknamige Britse film. Hoewel ik normaal de Afro-Amerikaanse komedie (en, laten we eerlijk zijn, buiten het feit dat dit kaliber film zich richt op Afro-Amerikanen, is het met hun, naar mijn mening, platte humor, ook daadwerkelijk een genre op zich) misschien wel het slechtste komische sub-genre in de cinema vind, was deze film nog niet eens zo verschrikkelijk. Dit komt hoogstwaarschijnlijk puur en alleen omdat het script van Frank Oz is. Maar je ziet meteen wat een regisseur kan veranderen aan exact hetzelfde verhaal. De film was in eens platter en flauwer. De zwarte humor (niet de huidskleur , maar de vorm van humor) was volledige verdwenen in deze 'cover'. En hoewel ik me dus daadwerkelijk heb geamuseerd hier en daar, kan ik niet meer dan een 2 geven. Want het verhaal, dat erg goed in elkaar steekt, ga ik niet meenemen naar mijn beoordeling. Die was niet van hen en die hebben ze in geen enkele vorm beter gemaakt. Wanneer je dat script weghaalt en puur naar acteerwerk, regie en toegevoegde ideetjes kijkt is de film ontzettend mager. Grootste minpunt, los van het brutaal na-apen (al zal Oz er een goede hand geld voor gekregen hebben), was de absoluut prut-acteerprestaties van Chris Rock. Enige echte pluspunt was de muziek in de film; geweldige soul en R&B. En het beginfilmpje, tot m'n grootste verassing. De animatie van de reis naar het huis van de familie werd eerder gebruikt in de geweldige Britse komedie, maar was hier eigenlijk veel leuker gedaan. Om een lang verhaal kort te maken: Alsjeblieft, Amerika. Jullie maken al genoeg rommel en ook geslaagde films. Waarom dan een Europees pareltje ruïneren. Bah, bah.

Als coveren van films dan blijkbaar toch toegestaan is, had ik meteen zelf een leuk idee. Had ik het geld en de brutaliteit, dan zou ik graag een Griekstalige film hier van willen maken. Met de overemotionele en chaotische cultuur van de Grieken en de opgejaagde Griekse muziek erbij zou het nog eens een aardige remake kunnen worden ook. Maak de man die per ongeluk drugs krijgt voorgeschoteld een Duitse verloofde (want die hebben al sinds de crisis een pijnlijk politieke relatie met de Grieken) en maak de lilliputter nota bene een Turk (dat maakt het allemaal nog erger. Los van het feit dat de vader een homoseksuele relatie had met een lilliputter, bleek die ook nog eens een burger te zijn van de natie die al eeuwen lang bekend staat als de grote vijand van Griekenland). Als kerst op de taart noem je de film "My Big Fat Greek Funeral". En klaar is kees. Wacht nu nog even tien jaar, dan is het 'grote ros' de film vergeten. Laat de miljoenen maar komen!

Blijkbaar nog altijd geen bericht geschreven bij deze film. Dinner for Schmucks is absoluut geen sterke film, maar wanneer men zonder enige grote verwachtingen naar deze film gaat, kan de avond alsnog niet echt verpest worden. Het gehele verhaal is zwak, bevat vaak flauwe humor en is zeer voorspelbaar. Toch kan de humor ermee door, is het acteerwerk van de "serieuze rollen" (zoals in een Amerikaanse komedie altijd verschil is tussen de "serieuze rollen" en de "lolbroeken"; in dit geval vooral Paul Rudd) nog niet eens zo slecht en wordt de film vooral gered door Steve Carell, die eigenlijk nooit de plank misslaat in films. Daarnaast kan hij duidelijk, ondanks de clichérol die hij speelt, goed acteren. Tenslotte is de kleine rol van Zach Galifianakis erg leuk en is de toevoeging van het Europees echtpaar geslaagd. Voor de filmliefhebber die een avondje naar een goede, doordachte komedie wilt kijken, zal ik desalniettemin sterk afraden Dinner for Schmucks te kijken.

*2,5

Heel origineel om te zeggen: maar deze zou ik het liefst een 0,1 geven. Zoiets mag zich niet eens een film noemen. Als ik gouverneur van California was zou ik nu een wet indienen: de hele crew & cast van deze film mogen nooit meer een voet treden in Hollywood! Wat een afgrijselijk barlelijke kutfilm!

Django Unchained is misschien wel één van de beste Westerns die ik in m'n leven heb gezien, al gaan waarschijnlijk veel mensen me dat kwalijk nemen. Maar wees gerust, ik ben ook een liefhebber van Sergio Leone, hoor! De uiteenlopende meningen bij deze film (en bij Tarantino's voorganger Inglouroius Bastards) kan ik erg goed begrijpen, hoor. Ik vind de humor achter het geweld, de boodschappen achter de op eerste gezicht platte scènes, ik vind het geweldig. Ik smolt gewoon weg in de scène waar op zeer gedetailleerde manier dat bier wordt getapt. Wat een vaardigheden heeft Tarantino. Als ik dan toch even moet mierenneuken heb ik in het algemeen niets met Foxx (hoewel dat dan in Ray weer een heel ander verhaal is), maar eigenlijk was dat zo irriterend nog niet in deze film. Maar mensen, wat is Waltz toch een geniale acteur. Mijn absolute favoriet en hoe hij zich weer overtreft in de nieuwe Tarantino; grandioos. Natuurlijk was de muziekkeuze ook uitstekend en waren de aanvullende rollen van Jackson en DiCaprio niet alleen geweldig, maar ook ontzettend verassend. Tarantino heeft de vaardigheid acteurs en actrices te kasten die op het eerste gezicht niet in de categorie rollen thuis horen, maar later perfect bij hun karakters te passen. Er was eigenlijk maar één teleurstellend stukje in de film:
ik vond het doodzonde dat Dr. King Schultz stierf.

Je hebt absoluut gelijk, hoor. Ze zijn gewoon op hun teentjes getrapt, omdat ze, net als ik, de film geweldig vonden. Ik vond dat ook een zwakke omwenteling in het verhaal. Het leek bijna alsof Tarantino een excuus was aan het zoeken om Schultz en Django naar die plantage te brengen, om het verhaal weer op spanning te zetten. Voor mij is de reden dat ik daar niet aan stoort een heel ander, uiterst subjectief verhaal: Ik ben gewoon volkomen verliefd op Tarantino's filmwerk en ik heb weinig acteurs gezien in mijn leven die zo'n magie uitstralen als Waltz. Daardoor moet een verhaal van deze twee beste mannen wel heel erg flut zijn, wil ik me er aan gaan storen. En dat deed het voor mij niet. Maar goed, nogmaals, je hebt helemaal gelijk: die besluiten van Dr. King Schultz waren soms uiterst vreemd en niet heel begrijpelijk.

Verder heb ik vooral genoten van de film. Nergens wordt Django Unchained traag en telkens verrast het verhaal me weer. Die 165 oogstrelende minuten voelden als een half uurtje.

*4,5