Opinions

Nannerl begon erg goed en greep meteen mijn aandacht. De speelduur was erg lang, maar dat hoeft niet erg te zijn. Bij deze film was dat echter wel het geval. Ik kon gewoon mijn aandacht er niet bij houden. De regie is zeer traag, laat ons weinig zijn en het verhaal blijft zeer plotloos. De verfilming van Mozarts zus eindigt wanneer ze Parijs verlaat. Net wanneer haar leven interessant begon te worden. Het laat een te korte periode zien uit Nannerls leven. Een gemiste kans is het. Grootste irritatie van de film is natuurlijk de taalkeuze. Een familie Mozart die Frans tegen elkaar spreekt. Alsjeblieft, dan moet je wel met een hele spetterende film komen, wil ik geen kromme tenen krijgen. Jammer. Gelukkig kon ik het filmwerk à la documentaire wel waarderen en maakte Féret veel goed. Een erg leuke actrice, waar ik wel 's meer films van zou willen zien.

Erg flauwe dingen, die in het algemeen te fout zijn om nog in een film te zetten van tegenwoordig. Om je kapot aan te ergeren. Een van die dingen die de film nog in zeker zin kon redden, waren die grappige verschillen per staat (wat niet heel vreemd is, aangezien ze allemaal even groot zijn als Europese landen). Dat Minnesotaanse accent is geweldig grappig, en andere gewoontes waren tamelijk vermakelijk. Connick had wat beter kunnen zijn. Toch nog een 2,5.

Conclusie: Een beetje teleurstellende Amerikaanse variant van het geweldige "Bienvenue chez les Ch'tis".

NO had een paar erg leuke vondsten. Zo was het ironische filmwerk dat de late jaren '80 liet zien erg goed gedaan. Ook maakte het acteerwerk, van de meeste in de cast, de film zeer realistisch. Hoewel de film erg lang duurde en er weinig vlot in zat, werd het nergens echt slaapverwekkend. Wel irriteerde ik me mateloos aan Bernal. Dat is iets persoonlijk; ik heb die man nooit kunnen luchten. Al bij al schetste de film een interessant beeld van Chili. Starbright boy beschrijft hierboven misschien wel het grootste minpunt van NO, hoewel ik niet zeker weet of hij het als iets negatiefs ziet. Ik ben misschien van de oude stempel, maar ik heb het liefst schoonheid in een film. En die is inderdaad, zoals hij het zegt, niet te vinden in deze Larraín. Gelukkig was het verhaal sterk genoeg om me er overheen te zetten.

"De Smurfen zijn er! De Smurfen zijn er!"

Wat een meeslepende, tragische komedie is dit, die oorlog, de Joegoslavische oorlog in het algemeen, de VN en de culturele verschillen in Europa (niet alleen de Balkan) op een luchtige wijze laat zien. Zou het er mee te maken hebben dat Frankrijk een dikke vinger in de pap had? Want de man die de Britse officier speelt, zet toch wel het grootste stereotype van een arrogante, walgelijke Engelsman neer. Het had van mij wel allemaal nog iets ridiculer gemogen, zoals ik de chaotische karakters en verhaallijnen ken uit andere balkanfilms. Ook was het tempo soms iets te sloom, naar mijn mening. Ik heb geen probleem met 'langzame films', maar dan moet de rest (regie, acteerprestaties, etc.) wel interessant genoeg zijn om je niet te storen aan het tempo zelf. Mijn Servo-Kroatisch is helaas niet goed genoeg om het verschil te horen tussen een Servisch en Bosnisch accent, terwijl dat juist een toegevoegde waarde waarschijnlijk zal zijn bij de humor begrijpen van Ničija Zemlja. Om dit de beste (Voormalig) Joegoslavische film of Balkan-film te noemen vind ik absoluut niet waar en toch enigzins een belediging voor het prachtige filmoeuvre dat dit schiereiland heeft toegevoegd aan de Europese Cinema. Verder heb ik me vooral geamuseerd en was er weinig slechts te zeggen.