Opinions

Jammer genoeg moet ik oppassen op kleinere kinderen die graag deze film kijken. Erg hilarisch hoe mensen, pijnlijk op een tenen getrapt mij op ander gebied proberen te gaan discussiëren. Het is wellicht treurig wat voor filmsmaak je in de jaren hebt gevormd, maar dat lijkt me geen reden om met dit soort trieste leugentjes aan te komen.

Hoe dan ook; juist, de film.

Wat een non-film blijft dit toch. Terwijl zijn voorganger nog met de vinger perfect op de plek durfde te drukken tussen hilarisch en pijnlijk, is deel twee een gefaald project met te veel over de top grappen. Nooit gedacht dat dit soort overdreven hilariteit na een tijd gaat vervelen en dat ook Zach Galifianakis opeens een zeer irritant acteur kan zijn. De komedies die ik persoonlijk het verschrikkelijkst van alles vind zijn die met de overdreven, grove humor, waar tegenlijk een sentimenteel, Amerikaans kutmoraal achter schuilt. Gadverdamme.

Sommigen geloven dat er twee Tarantino-fans zijn: de fans die smullen van een gesprek tussen Jules en Vince over Nederlandse friet en mayonaise in Pulp Fiction en een lang dialoog anno 1942 tussen een Franse boer die in het verzet zit en een Oostenrijkse SS'er die allang weet dat er Joden in zijn kelder schuilen in Inglorious Basterds en de fans die in diezelfde films op het puntje van hun stoel zitten wanneer een gangster ontvoerd wordt door homoseksuele verkrachters en in Parijs twee niet-gerelateerde terroristengroepen op hetzelfde moment een aanslag op Hitler uitvoeren en tot een groteske climax komen. Op eerste gezicht lijken beide fans te worden verzadigd in The Hateful Eight: deze film is alles wat een Tarantino een Tarantino maakt. Absurde hoeveelheid geweld, een verwikkeling van verhaallijnen op achtbaanniveau, een constante nijging te breken met iedere filmwet van Hollywood, en vooral: postmodernisme. The Hateful Eight staat bol van de verwijzingen en knipogen naar andere films, en zoals het een postmodernistische film beaamt, wordt hij bijna onbegrijpelijk als de kijker niet enig gevoel voor filmgeschiedenis heeft. Maar de "achtste Tarantino-film" (eigenlijk de elfde, maar goed) is op één front nog postmodernistischer dan andere Tarantino's. Tarantino presenteert niet zomaar een parodie op cinema, hij ontstijgt zelfs de parodie op parodieën - Tarantino wordt een parodie op zichzelf. De film begint in dat opzicht al goed: De achtste film van Tarantino, staat er met koeienletters. In andere woorden: als je Tarantino niet kent, dan kun je nog wel 's een hele rare drie-uren-zit voor je hebben klaar staan. Tarantino lijkt de kijker recht in de ogen te kijken en te zeggen: dus dit is wat jullie willen? Is dat wat jullie verwachten van mij? Mooi, hier heb je het. Alles wat eventueel een Tarantino een Tarantino kán maken (geweld tot het absurde toe, knipogen naar een enorme oeuvre en cultuurhistorie, de bekende Tarantino-acteurs, de historische incorrecte muziek, de politiek incorrecte dialogen, de volslagen bizarre maar perfect uitgewerkte dialogen, etc.) zit in deze Tarantino. De vraag is natuurlijk: kan een simpel ziel zoveel Tarantino aan in drie uur?

't Is gelukt. Men heeft het meest onmogelijk te verfilmen Nederlandstalige boek verfilmd. En hoe. Erg goed gedaan hoor, want toen ik het boek las dacht ik: "Je moet wel een echte topregisseur zijn". Ze hebben uit "De Helaasheid der Dingen" het beste gehaald wat er in zat. Al duurde de film écht te lang! Na een tijdje begon ik toch wel naar mijn horloge te kijken (ook omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had, maar goed ). Dat was dan ook het énige minpunt van deze Vlaamse film. Vlaanderen bewijst opnieuw dat onze zuidelijke buren er een stuk beter in zijn, dan al die interessante lui in Amsterdam.

Ja, voor een persoon die absoluut geen liefhebber van fantasy is, is The Hobbit zeker nog te waarderen. Hoewel de film is geschoten in HD, ik moet nog altijd wennen aan de veel te snelle beelden, ze voelen nep en documentaire-achtig aan op een of andere manier, waren de 3D-effecten geweldig, daar waar het faalt en overbodig lijkt in de meeste films tegenwoordig. Wel kreeg ik kromme tenen van de te verwachte ingrediënten in het fantasygenre: vooral de bedachte middeleeuwse liederen die door dwergen en andere wezens worden bezongen zijn hilarisch en alles behalve serieus te nemen. De keuze om de orken deze keer in hun eigen taal te laten spreken was dan weer een zeer goede keuze. Vooral de oogstrelende landschappen en het hilarisch gesprek tussen Bilbo en Gollem hebben de film laten stijgen in mijn waardering. Natuurlijk hielp het dat in de Cinestarevent te Berlijn alles nog iets mooier en bombastischer lijkt. Ach, ik heb me bijzonder goed vermaakt, daar niet van. Maar om nog eens tientje voor het vervolg te betalen (en deel drie?!)? Het is voor mij eerder een kwestie van geduld, om ze gewoon eens te gaan huren bij de videotheek.

Erg flauwe film. Heb overigens helemaal niets met voetbal, en als ik ergens geen sympathie voor kan opwekken zijn het hooligans wel. Zelfs niet wanneer een film aardig goed in elkaar zit. Elijah Wood is dan ook naar mijn mening geen leuke acteur om naar te kijken, acteert niet slecht hoor, maar op een of andere manier heb ik hem nooit kunnen uitstaan. En hoewel het eigenlijk zou moeten gaan over het frustrerende leven van ene Matt Buckner, denk ik dat de meeste mensen de film enkel leuk vinden door de sensatie van het knokken. (ZIe Grafhond, DVD-me & Masterkeeltie)

Ik vond Hors de Prix geweldig beginnen. De film werd na een tijdje zwakjes en sommige grappen werden herhalend. Zowel Elmaleh als, enig verbaast, Tautou waren goed gecast. Goed uitgekozen muziek en vooral traag filmwerk; in de positieve zin. De scooterscène was een subtiele parodie op de laatste scène van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain; Tautou's debuutfilm. Op laatstgenoemde film na, zag ik hier Tautou op haar sterkst: onschuldig en ondeugend. Was het niet omdat Tautou een hele rits miscastingen achter de rug heeft zitten. En, Elmaleh, wat een cliché Frans-charmante chanson-/hondekop heeft die man. Geweldig.

Klopt. Disaster Movie was erger. En Never Ending Story ook. ik kan soms een beetje tekeer gaan als ik teleurgesteld ben. Maar ik blijf bij het punt dat ik het een kutfilm vind. Bij mij (en ik zeg niet dat dat meteen voor iedereen moet gelden) moet er meer in zitten dan alleen spanning. Er moet iets in een film zitten wat echt iets geeft. De film raakt me niet. En ik weet verdomd goed dat dit ook niet de bedoeling was van Eli Roth. Maar dat is dan jammer voor Roth. Voor mij moet dat wel. Het is heus niet dat ik niet van Horror houd. 'Saw' vond ik erg goed. Het vertelde namelijk het verhaal over een gestoorde moordenaar die mensen eigenlijk wilt helpen, zodat ze na het ongeval hun leven dankbaar door leefden. Aangezien dat moordenaar aka kankerpatiënt die kans niet heeft gekregen. Daar zat originaliteit in. In deze film niet.

Overigens kan ik je een hele dosis films geven die constant spannend zijn. Alle films (op 'Straight Story' na) van David Lynch bijvoorbeeld.