Opinions

Leuk voor een keertje.

To's beste werk zullen z'n comdies nooit worden, maar in samenwerking met Ka-Fai levert het vaak nog wel leuke films op.

Cheng en Lau doen het beiden wel leuk, al moet je goed tegen de acteerstijl kunnen. Af en toe er aardig over, maar het werkt ook geregeld gewoon goed. Verhaaltje is best leuk en entertaining, humor oké en het licht romantische toontje kan er ook mee door. Horror is het alleen helemaal niet. Maar dan ook echt op geen enkele manier.

Visueel wel al wat te zien van To's kunde. Fijn camerawerk, hoewel de locaties ook echt wel meewerken aan de mooie plaatjes. Wat een huis, wat een uitzicht ...

Vermakelijk tussendoortje. Ondertussen wel al het idee dat ik de beste To films achter de rug heb, hoewel ik nog steeds erg benieuwd ben naar Throw Down. To mag wel weer eens met iets nieuws aankomen. Al geeft dit ook weer een beetje ruimte om z'n back catalogue af te werken.

NIks opzienbarends, wel leuk voor een keertje. Voor de To completisten en fans van licht afwijkende maar brave HK filmpjes.

3.0*

Voortbaggeren.

We zijn 1999 en de HK filmindustrie ligt op z'n gat. Wat betere regisseurs dan Yuen timmeren aan een weg voorwaarts, maar het zijn vooral dit soort filmpjes die gereleased worden. Filler in het kwadraat, met zeer weinig aanwijsbare positieve punten.

Visueel een kerkhof, het plot weet nooit echt richting te krijgen (teveel genres die allen te slecht beheerst worden) en de soundtrack is echt wel om te huilen. Het is dat deze films nooit al te lang duren en nog best vlot verlopen, anders zou het compleet niet om aan te zien geweest zijn.

Qi en Tam lopen maar wat verloren in deze film, als kijker zat ik er al even gelaten bij. Eentje om de videotheek rekken te vullen, voer voor verzamelaars, de rest doet beter geen moeite.

1.5*

Matige Chan.

Het internationale karakter van deze film is eigenlijk niet te pruimen. Brakke acteurs, droevige dialogen en een vreselijk begin maken van deze film een nogal taaie brok. Eens in Nederland komen er gelukkig weer wat typischere vechtscenes, maar tegen dan is het kalf al half verdronken.

Chan zelf doet het wel aardig, al is z'n humor in deze film wel erg flauw. De rest van de cast is niet om aan te zien. Het verhaaltje is verder ook érg plat, al hoeft dat niet zo veel te betekenen. Chan steunt toch meer op novelty gevechten voor het halen van een hoge score.

Die zijn echter minder spectaculair als in z'n andere films. Dakgevecht was nog wel aardig, maar verder had ik er meer van verwacht. Dat gevecht op klompen is misschien leuk als Nederlander, maar stelt eigenlijk gewoon niet zoveel voor. Jammer.

2.0*

Rare Lee.

Dat z'n oudere werk vaak wat minder was wist ik al, dus al te hoge verwachtingen had ik niet van deze film. Die leken ook wel uit te komen, al moet ik zeggen dat het laatste half uur toch nog een aardige verrassing was.

Het begin oogt een wat saaie romance van het serieuzere soort. Nu is HK vaak niet zo denderend in serieuze films en dat leek ook hier het geval te zijn. Een romance die op de klippen loopt, wat gekibbel tusen man en vrouw en uiteindelijk een gevecht om wie het kindje mag houden.

Maar naar het einde toe keert de film zich en verandert het in een thriller, waarin Anita Yuen toch echt wel de hoofdrol opeist. Ik kreeg toch aardig schrik van haar personage, die switch was best wel indrukwekkend. Qua regie blijft het een beetje behelpen, maar het hele einde zorgt toch voor een halfje extra.

2.5*

Raar.

Best verrassende film. Al is het maar vanwege de superblije poster, die echt de grootst mogelijk onzin uitstraalt. De film zelf is een redelijk droef portret van een vader die z'n twee zoontjes niet kan onderhouden, en zou in compleet verval raakt.

Jammer genoeg is de film iets te goedkoop en zijn de acteerprestaties gewoon niet sterk genoeg, daardoor wil het drama nooit echt werken. Visueel povertjes, de soundtrack is nietzeggend en hoewel kort, is het middenstuk nog steeds wat lang.

Toch is de finale indrukwekkend, redelijk hard einde wat best wat wenkbrouwen zou doen fronsen moest deze film bij een groter publiek bekend zijn. Waarschijnlijk het enige moment dat het potentieel van To verraadt, verder is het allemaal redelijk matig.

Zelfs voor To fans is dit niet meer dan een verplicht nummertje. Mensen die hopen een blij filmpje te krijgen op basis van de poster, wees vooral gewaarschuwd.

2.0*

Ach Lee.

Laat deze man vooral comedies maken, het liefst met Chow in de buurt, maar aan deze film vertilt hij zich behoorlijk. Komt ook weer uit de desastreuze HK periode, dus dat excuus kan hij in ieder geval aanroepen.

Snel in elkaar gedraaid filmpje dat rekent op de star power van Lai en Cheng. Een verhaaltje dat verder een klein beetje doet denken aan Perfect Blue, maar erg slecht uitgewerkt is. Lee weet er nooit de juiste sfeer in te leggen. Het zwalpt tussen thriller, romantiek en zelfs wat humor, maar niks werkt.

Blijft echt een dramatische periode in de HK filmgeschiedenis, amper goede film en vooral veel van dit soort vluchtig uitgebrachte onzin. Enkel voor mensen die graag oeuvres vervolledigen dus.

1.0*

Typische genre film.

En toch is deze veel beter dan veel van z'n soortgenoten. Visueel erg mooi, met het sterke rood dat contrasteert met de grauwe omgevingen.

Zit een klein beetje gore in, verder zijn het weer de typische geesten. Niks wat al niet eerder voorbij is gekomen, maar zelden werd het zo goed uitgewerkt. Zo'n film die een beetje goed moet vallen, anders waarschijnlijk erg saai.

Bij mij viel hij in ieder geval erg goed. Lang geleden dat ik nog eens genoten heb van zo een filmpje. Had het niet verwacht van Law.

4.0* en een uitgebreide review

Degelijk.

Elke keer verbaast het mij weer wanneer ik Jing Wong op de credits zie verschijnen. Het lijkt soms of hij in zowat elke HK film wel een voetje tussen de deur heeft. Nu heeft JWong wel al rechtstreeks met Mak samengewerkt, maar toch. Weet niet of er op de hele wereld één persoon is die een heel filmlandschap zo in de hand heeft.

Verder is dit een eerder typisch undercover filmpje. Weinig speciaals, visueel had het beter gekund en ook de soundtrack is niet super. Eigenlijk ook iets teveel drama voor een filmpje als dit, waardoor het tempo er af en toe dreigt uit te gaan.

Maar deze Ngor Fu wordt gered door een cast die een film als deze in hun slaap kunnen vertolken. Tsang is weer erg goed op dreef, Jordan Chan en Francis Ng doet hun ding en Shawn Yue heeft een klein maar opvallend bijrolletje. Veel meer heb je eigenlijk niet nodig om een leuke Triad film te maken.

Heeft weinig wat zich kan onderscheiden van de rest, maar de meer dan solide cast vangt dat euvel goed op. Leuk, maar voor de die-hard Triad fans.

3.0*

Matig.

Je hebt van die regisseurs die op automatische piloot nog steeds een leuke film kunnen afleveren, Jing Wong niet. In tegenstelling tot een Miike weet hij z'n hoge tempo enkel vol te houden door af en toe van deze filmpjes te produceren.

Weinig interessant. Een verhaaltje dat niet meer is dan een samenraapsel uit een aantal andere van z'n film, slecht acteerwerk, niet genoeg geslaagde grappen en een einde dat je van mijlenver ziet aankomen. Het is dan ook wel een film uit een mindere periode van JWong, een dalletje waar hij ondertussen wel weer uitgekropen is.

Wie het gokgebeuren én de HK humor wel weet te pruimen krijgt geen compleet vreselijke film voorgeschoteld, maar meer dan vulsel is het niet. Duurt gelukkig niet te lang en af en toe valt er wel wat te lachen, maar wie JWong's andere 80 films nog niet gezien heeft hoeft zeker niet achter deze aan.

2.0*

Ach Tsai.

De laatste 10 jaar is Tsai op de dool, dat blijkt toch wel uit zijn films. Hij heeft het narratieve al een tijdje achter zich gelaten en is halve documaker geworden. Maar ook daarin weet hij eigenlijk niet zo goed wat te doen denk ik. Dus doet hij maar wat.

Your Face toont een 10-tal mensen, van heel dicht bij. Sommigen vertellen wat, anderen zitten minutenlang zwijgend voor de camera, een enkeling valt er zelf van in slaap. Wie thuis een gebrek aan snurkende mensen heeft kan gerust deze film opzetten.

Tsai hoopt allicht om de personen te ontdekken door ze zo opzichtig voor de camera te zetten, maar deze fake setup en het gebrek aan verdere opsmuk zorgen eerder voor wat ongemakkelijk geschuifel. Dit lijkt me meer iets voor een art gallery, niet iets wat je 75 minuten lang voor je TV consumeert.

1.0*

Goed.

Veel beter dan z'n Amerikaanse uitstapje, maar duidelijk minder dan z'n beste Japanse werk. Wel een film die erg dicht aanleunt bij de films die Iwai normaal gezien maakt. Romantisch drama dus, maar dan wel met iets andere accenten.

Mijn grootste probleem met deze film was dat er net wat teveel intrige was, waardoor je als kijker je nooit echt volledig kan onderdompelen in het drama. De film had wat kalmer en rustiger gemogen, iets minder drama op drama, maar gewoon de tijd nemen om bepaalde dingen te verwerken, samen met de personages.

Die stijl ligt Iwai ook gewoon iets beter, nu moet hij iets teveel focusen op het verhaal, waardoor het emotioneel nooit volledig tot z'n recht komt. Maar verder is het echt wel verzorgd. Sterk acteerwerk, zeker Zhou weer, vaak erg mooie plaatjes en hoewel de soundtrack soms iets te aanwezig, toch ook erg vaak effectief.

Misstaat zeker niet in het oeuvre van Iwai, maar behoort niet tot z'n betere werk. Wel leuk om te zien dat hij in ieder geval zichzelf blijft uitdagen.

3.5*

Typische oude Hou.

Hoewel er echt geen fuck lijkt te gebeuren in Hou's films kan je dat bij het terugkijken achteraf alleen maar tegenspreken. Het is vooral zo dat de keymomenten in korte scenes getoond worden en er verder ook maar weinig naar gerefereerd wordt.

Ze bepalen het verloop van de film, maar niet wat er getoond wordt. Hou richt zich nog steeds erg veel op het in beeld brengen van situaties. Ook ditmaal kiest hij weer "een gezin" uit, maar richt zich wat meer op de jongeren.

Levert vooral in het eerste deel wat leuke scenes op, schattige muziekkeuze en een aantal aandoenlijke scenes. Tweede helft is wat minder als Hou weer in vertrouwde familieperikelen vervalt en daarbij het drama de zoveelste herhaling lijkt te zijn.

Ook een probleem bij deze films is het gebrek aan climax naar het einde toe. Iets meer pit op het einde mag toch wel, zelfs met z'n 91 minuten duurt de film weer iets te lang.

Toch hou ik wel van die observerende films, maar zonder Hou's oog voor de visuele kant blijft het mij iets te pover om echt van te genieten.

2.5*

(film trouwens in niet al te beste kwaliteit gezien, maar bij dit soort films kan je eigenlijk alleen maar blij zijn dat je ze uberhaupt kan zien)

Volledig met Chr.s ee,s. Vive L'Amour vond ik maar een saai gedrocht, deze film deed mij veel meer.

Ergens tussen Vive L'Amour en deze films heeft Tsai een statief gekocht, en dat doet z'n films veel goed. Ook de humor die hij in z'n films is gaan steken is een groot pluspunt. Extreem lange maar bijna perfecte takes, die vaak een absurd en ook dikwijls grappig effect met zich meebrengen.

Sterk acteerwerk, mooie scenes, grappige tafereeltjes, een paar "what the fuck" scenes, erg sterke kadreringen en prachtige visuals. Tsai heeft veel geleerd, en daar ben ik hem dankbaar om. Met z'n oude films kan ik weinig tot niks, maar dit soort cinema vind ik geweldig. Bu San blijft tot dusver mijn favoriet (met Wayward Cloud als sterke herzieningskandidaat), maar deze film mag er ook wezen. Nog een soort Tsai light dit, maar al het moois is hier al duidelijk aanwezig. Als de beste man zich zo blijft ontwikkelen komt er nog veel moois van

4 dikke *

Mooi.

Sylvia Chang had eerder al bewezen een interessante regisseuze te zijn, met Nian Nian doet ze dat opnieuw. Ze laat Hong Kong deze keer echt los en levert een typisch modern Taiwanees drama af. Deed me af en toe wat denken aan Kawase's Futatsume no Mado, maar die vergelijking is met twee korrels zout te nemen.

Visueel erg mooi, klassieke maar sterke soundtrack en erg fijn om Leong weer terug te zien. Hopelijk een doorstart van haar carriere. Het drama rond haar personage en de flashbacks naar haar jeugd zijn het sterkst, de zijpaadjes van de personages rondom haar zijn jammer genoeg net iets minder, waardoor er een paar momenten zijn waardoor het tempo iets teveel uit de film verdwijnt.

Maar nooit voor lang en er valt altijd wel iets mooi te bewonderen. Erg fijn drama dat de Taiwanese hoop weer wat leven inblaast.

4.0* en een uitgebreide review

Tegenvallende Black.

Hij maakt niet al te veel films, jammer genoeg gaat het sinds zijn debuut ook stelselmatig achteruit met deze man. Deze The Nice Guys zag er nog wel redelijk uit op papier, bevat ook wel een aantal geinige scenes, maar heeft moeite om de gehele speelduur te boeien.

Geen Robert Downey Jr en dat laat zich al snel voelen. Gosling en Crowe kunnen dat zelfs als duo niet opvangen. Er is wel enige chemie tussen de twee, maar veel te weinig. Daarbij is hun komisch vermogen ook niet al te hoog, waardoor een hoop van de humor nooit volledig tot z'n recht komt.

De 70s vibe is wat het is, maar ik zag de nood er niet voor. Het voegt verder weinig toe aan de film en de 70s boeien me sowieso al niet. Daarbij is de 80s hyper ondertussen al over z'n hoogtepunt heen, dus waar die setback van 10 jaar plots vandaan komt is mij een raadsel.

Echt slecht is het niet, maar na een tijdje is het lollige er wel vanaf en dan heb je nog goed 1 uur film voor de boeg. 30 minuutjes minder had de film veel goed gedaan, maar het had de film zeker niet gered. Missertje van Black dus, hopelijk weet hij het tij te keren.

2.5*

Redelijk.

Vooraf niet zo'n vertrouwen door de titel. Met High Fidelity in het achterhoofd had ik wat schrik voor saai namedropping en massas slechte muziek.

Die slechte muziek zit er absoluut wél in, maar gewoon als doodgeslagen soundtrack en als catalysator voor een enkele scene. Makkelijk te negeren dus.

Verder vooral als comedy geslaagd. Cera is perfect voor dit werk, en hoewel het inderdaad echt een typetje wordt werkt het wel. Mede dankzij een aantal lekker droge opmerkingen. Minder is wel dat het wisecrack gedoe wat tussen het drama en de romantiek in komt te staan. Het duo klinkt wel erg gescript, ook het verhaaltje lijkt veel op een rehash van een aantal foute 80s films (ik denk aan verloren babys en autos die gerepareerd moeten worden).

Al bij al wel vermakelijk, met een redelijk sfeertje. Niet plat maar aardig droog en lollig. Meer wil het alleen absoluut niet worden.

3.0*

Was gewaarschuwd dat het best wel een kinderfilm was, was niet gelogen.

Aan Stiller kan ik me niet storen. Vind het altijd een best gezellig acteur, maar toch vaak niet iemand die een film een echte boost kan geven. Maakt dat een film altijd wel lekker wegkijkt, maar de film zelf wordt er niet beter van.

Verhaaltje is vlot, humor vaak wat te voorspelbaarheid en het moraaltje ligt er inderdaad wel erg dik op. Meest irritante vond ik nog de muziek, die echt iets té sprookjesachtig klonk.

Veel kleine bijrolletjes die weinig toevoegen aan de humor, Wilson wel leuk maar je ziet hem eigenlijk amper. Daarbij wordt het naar het einde toe (met de redding van de tablet wel erg voorspelbaar waardoor op sommige momenten de rek er toch iets teveel uitwas.

Gelukkig duurt de film niet al te lang, maar iets teveel het type films voor kinderen wat mij niet bepaald ligt. Stiller is leuk, de film is vlot, maar audiovisueel helemaal niks en de humor was iets te flets.

1.5*

Typisch "deel 2" van een wat onverwacht succes.

NatM2 is meer, groter, lawaaierig en vooral meer. De setting verhuist naar het grootste museum ter wereld (wordt een probleempje als er toch nog een deel 3 komt), de personages moeten nog gekker en de verhaallijn zit zo in elkaar dat er nog meer gedold en gedaan wordt.

Vond de film nog wel aangenaam wegkijken, het eerste deel dan toch, waar de nieuwe personages telkens rustig hun scene krijgen. Zitten een paar aardige grapjes in, niet alles is echter even leuk. Die engeltjes bijv mochten ze integraal geschrapt hebben, net zoals het hele Amy Adams personage.

Einde van de film vond ik echt minder. Veel drukker en lawaaieriger, waarbij elk personage weer opgevoerd wordt in één grote wirwar van ongrappigheid en drukte. Erg ongrappige epische muziek ook. Effecten vond ik trouwens best leuk wanneer spaarzaam gebruikt, in de scene met het oude vliegtuig zag het er dan weer erg slecht uit.

En verder opvallend, de intro credits die zich "in" de film bevinden zijn helemaal in. Achter gebouwen verschijnen, in perspectief met de rest van het beeld, meegaand met personages ... je ziet het in best wat films tegenwoordig. Vind het wel een leuke gimmick eigenlijk.

1.5* voor deze film, eerste deel vermakelijk, luchtig en af en toe geinig, einde één grote sof.

Zelfde als de vorige 2.

Dit derde deel kiest voor sequel optie "de andere locatie", met z'n allen naar Londen dus. Om daar gewoon weer hetzelfde verhaaltje af te steken natuurlijk, al wordt er lustig gebruik gemaakt van de mogelijkheid om wat nieuwe personages te introduceren.

Stiller begint er ondertussen aardig oud uit te zien, z'n geverfde haar helpt daar niet aan echt mee. Holbewoner-Stiller leek dan weer vooral op Tom Cruise, best creepy. De luchtigheid van de eerste twee films zit er nog steeds in, af en toe best grappig door wat lollige opmerkingen van bijrolletjes, maar echt leuk wil het nooit worden.

Vermoed dat ze het hierbij gaan houden, einde lijkt ook die richting op te wijzen, al moet je geen begaafd scriptwriter zijn om voor deel 4 een reden te verzinnen dat Stiller z'n oude rol weer opneemt. Ach ja, onschuldig vermaak dat gelukkig eerder tegen de 90 dan tegen de 120 minuten aanleunt. Geen ramp voor een keertje, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

1.5*

Echt niet om aan te zien.

Kattan is té irritant en ook het personage van Ferrell, vooral in dienst van, is niet te pruimen. Doet erg z'n best om de foutheid van de jaren '90 uit te buiten (beetje raar voor een film uit '99) maar na het zien van Brüno even terug is dit echt zo énorm suf.

Verder ook niet erg grappig, vooral omdat zowat in elke scene Kattan z'n ding moet doen. Grapjes zelf zijn ook een beetje duf, de timing is allerminst geslaagd.

Veel herhaling ook, niet in het minst een klotesoundtrack die steeds weer hetzelfde Haddaway nummertje vooruitschuift. Kon Ferrell op het eind van de film alleen maar bijspringen.

Zelfs met z'n korte speelduur een vreselijke zit, Ongrappig, onleuk en kan vaak zelfs niet makkelijk scoren. krappe 1.0* vanwege Ferrell zelf, die af en toe nog een beetje grappig uit de hoek kan komen.

Niet zo best.

Maar ik heb het dan ook niet zo op de klassieke Amerikaanse stoner comedy. Met platte grappen niet eens zozeer een probleem, maar dat "we doen wat drugs" gejengel is niet zo aan mij besteed. Althans, toch niet in een comedy als dit.

Toch zitten er nog wel een paar aardige scenes in, uitschieter was voor mij de scene in de kerk. Het uiteindelijke feestje was redelijk flauw, maar wat verwacht je met Miley Cyrus als klapper. Deed me op die moment zelfs wat denken aan een Lunar Comedy, mede door het grote aantal cameos. Zo'n Franco kan uiteraard ook niet ontbreken in een film als deze.

De drie "vrienden" doen het wel aardig, maar het kerstverhaaltje is aan de flauwe kant en de Red Bull/Sony/iPhone reclame kwam me na een tijdje wel de neus uit. Leukste rol was nog de weed-Jezus, die verdient wel een spin-off film denk ik.

Niet dramatisch, maar iets te spaarzaam grappig.

2.0*

Bruut.

Dat regisseur Tjahjanto een achtergrond in horror heeft mag wel duidelijk zijn. Hoewel The Night Comes for Us een onverbloemde actiefilm is, wordt het bloed en zelfs enige gore niet geschuwd. Een combinatie die je eigenlijk niet zo heel veel ziet, maar best goed werkt.

Het verhaaltje is aan de simpele kant, maar da's ook wel een plus. Zo wordt er niet teveel tijd gespendeerd aan iets wat toch meestal niet boeit en vaak ook gewoon in de weg zit van de actie. Anderzijds hoeft een bare bones actiefilm ook geen 120 minuten te duren, dus iets korter was niet verkeerd geweest.

Ondanks dat er héél wat te beleven valt en het fungehalte best hoog ligt, weet Tjahjanto toch niet alles uit deze film te halen. Visueel zit het op zich wel goed, leuk camerawerk met een hoop creatieve toetsen, maar ergens tussen de editing en de soundtrack gaat het toch weer verkeerd, waardoor de film maar half zo cool is als hij had kunnen zijn.

Beetje een gemiste kans dus, maar verder best de moeite.

3.5*

Levensloos.

Sidney Lumet heeft me nog niet kunnen overtuigen, ook met deze film slaagt hij daar niet in. Het is allemaal zo standaard en by the numbers dat de film nooit weet op te leven, zelfs al wordt er regelmatig van genre gewisseld.

Houdt ergens het midden tussen een politie- en rechtbankfilm, met wat politieke invloeden en een kleine randromance om toch nog 10 minuten boven de totale speeltijd op te kunnen doen. Corruptie, een shoot-out, een donderpreek, wat slimme advokatenpraat. Het is een aaneenschakeling van bekend materiaal.

Probleem is dat Lumet een zéér beperkte regisseur is en eigenlijk amper wat weet toe te voegen aan het getoonde. Hij leunt dan maar op het plot en de acteurs, maar die zijn ook niet al te boeiend. Vooral Iam Holm weet helemaal niet te overtuigen.

En zo zijn 110 minuten veel te lang voor dit vehikel. Echt dramatisch vervelend of saai wordt het niet, maar veel positiever kan ik er niet over zijn.

1.5*

Pover.

Eerste half uur half slapend doorgebracht. Wat saaiige opbouw die niet echt weet te boeien. Het helpt ook niet dat het er allemaal zo verdomd lelijk uitziet.

Tweede deel valt wat beter te verteren, gebeurt ook ietsjes meer. Wel een aantal loze personages, zoals de chef van dat boekje en dat huppelkutje wat eigenlijk helemaal niks in de film heeft te zoeken.

Dees is op zich nog wel een geinig personage. Eikel eerste klas, maar hij weet het best redelijk te brengen. De finale is verder aardig, al gaat de film finaal door de grond wanneer "het hoofd" van de Night Flier met veel tamtam geïntroduceerd wordt. Wat een brak ding, vreselijk rubber allemaal.

Het laatste half uurtje geen slaap meer gehad en de scenes op het vliegveldje zijn verder nog wel ok, maar alles wat ervoor komt is gewoon té pover. Visueel ook ferm ondermaats, waardoor het allemaal niet veel meer om het lijf heeft. Weinig relevant horrorfilmpje.

1.5*

Erg goede horror anthology.

De Onetti broertjes presenteren, verder veelal onbekende namen, maar dat zou je toch echt niet zeggen na het zien van deze film. Zowat alle shorts zijn op niveau ,ze voelen ook polished aan en hier een daar zitten er een paar met echt een hoop potentieel. Zo'n horror anthology zonder zwakke plekken is toch redelijk zeldzaam.

Twee kleine minpuntjes. Enerzijds de radioshow die alles verbindt. Is op zich wel leuk, maar vertraagt de boel nét dat beetje teveel. Misschien omdat de DJ niet geheel overtuigt. En verder het gebrek aan een short die er écht uitspringt. Het niveau is erg stabiel, maar van dit soort films verwacht ik toch een paar echte uitschieters te zien. Variatie is er genoeg en het is zeker geen eenheidsworst, maar dat éne films dat écht bijblijft mis ik een beetje.

Maar bij de volgende films van deze batch regisseurs zit ik zeker klaar om ze een kans te geven. Gewoon kwaliteit van begin tot eind, een paar coole, creepy scenes, nergens saai, nergens een zwak moment. Hopelijk stijgt het gemiddelde nog een beetje, want het zou jammer zijn moesten horrorfans deze film overslaan.

3.5*

Gemiste kans.

Had hier een klein beetje zin in. De setting (overbevolkt feestje) waar een hoop demonen hun intreden zouden doen leek me nog wel een keer leuk. Deed me denken aan het einde van Devil Man, of de enorme climax van Braindead.

Zo ver komt het allemaal niet, want vooraleer de demonen zich roeren is het feest al lang afgelopen en blijft er maar een select groepje over. Da's ongeveer 45 minuten in de film en tot dan is er echt nog geen fuck gebeurd. Dit nongebeuren wordt dan maar opgevoeld met sloeries en gotische rock-onzin. Niet mijn idee van een vermakelijke horrorfilm.

Gelukkig zitten er wel een paar over-stompzinnige oneliners in, maar ook die houden de film niet al te lang staande. Een kleine heropleving wanneer de demonen zich eindelijk aandienen, jammer genoeg zijn ze klein in aantal en worden ze steeds goedkoper in beeld gebracht naarmate de film vordert.

De lipstick scene in ongetwijfeld een klein hoogtepunt, een scene als deze had echter de start van iets leuks moeten zijn, niet hét beste moment van de film. Verder vooral veel medelijden gehad met Furlong, wat is daar van gekomen ...

Gierasch glijdt verder af, trashy rommel die een hoop aan potentieel jammerlijk onbenut laat.

1.0*

Niet best.

Mitchum is de kern van deze film en weet er niks van te bakken. Wat een flauw, zoutloos personage. Het moet één of andere boeman voorstellen maar hij heeft meer weg van de kerstman die even z'n beste dag niet heeft. Op geen enkel moment weet hij de dreiging die van z'n personage zou moeten komen vorm te geven.

Grafisch ook niet echt boeiend. Het boottochtje springt er uiteraard wel uit, maar het schaduwspel ( ) of de wat abstractere scenes (op dat paard ) zien er echt belabberd uit. Ook de soundtrack was vreselijk, mede dankzij de stokkende dialoog van de verschillende personages. Qua sfeeropbouw weet deze film jammer genoeg niet al te veel te brengen.

Sprookjesachtig vond ik het niet, eerder flauw. Het einde is dan nog eens een ware anticlimax waar de film z'n finale krediet verspeeld. De boottocht was goed, lijkt op zich wat op het rustpunt in GitS, maar verder is het dodelijk saai, belachelijk slecht geacteerd en vooral een sfeerloos bedoening.

1.0*

Mjah, Romero de criticaster.

Het zwart/wit onderstreept uiteraard naar de rassenthematiek, de psychedelische tijdlijn duidt op een niet in te schatten menselijke willekeur, het gebrek aan maquillage verduidelijkt dat mens en zombie niet zo verschillend zijn, zo ook de dode vrouw die plots geen skelethoofd meer heeft. Met andere woorden, wie het wil haalt er vanalles uit, maar wat Romero ook zelf beweert, Night of the Living Dead in een zombiefilm en overstijgt het niveau van talloze platte horrorbroers niet.

Wat mij verder niet stoort. Wat mij wel stoorde waren de enorme continuiteitsfouten. Heb nog niet veel films gezien waar het zo erg was. In 5 minuten gaat het van daglicht naar duisternis, later in de film breekt het ochtendglore weer aan en 5 minuten later is het 3 uur snachts. Eh ?

Het begin van de film was nochthans erg charmant. Het zwart/wit was sfeervol en de film was leuk om volgen. De eenzame zombie en de acties van de vrouw wat duf, maar het was dan ook nog maar het begin van de film. Jammer genoeg valt de film helemaal stil in het midden en lijkt het dichthameren van ramen en deuren het enige te zijn waar we ons een uur mee moeten bezighouden. Afgezien van een doodsaaie discussie of onze helden nu beter boven of beneden gaan zitten.

Begin is gewoon leuk maar de film wordt daarna veel te saai. Het einde is weer iets beter maar tegen die tijd zat ik eigenlijk gewoon te wachten tot het afgelopen was. Beetje jammer dat er in het middendeel niks te beleven viel.

Verder deed een shot (de helikopter over het weiland) mij even aan 28 Weeks Later denken. Bedacht me dat ik toch liever een hoop zombies overkapt zie worden door een rotor. In ieder geval beter dan iemand die een nagel door een deur in een raam vastnagelt.

1.5*

Lamme zombiefilm.

Het blijven saaie, trage beesten, die zombies. Er zit geen vaart in, de hele film gebeurt er niks behalve het voorspelbare. Acteerwerk is gruwelijk slecht, het verhaal bevat de vreemdste kronkels (hoe komt het nu dat die zwarte kerel een zombie is geworden op het eind . ), veel gore of leuk zombiegeweld is er niet te vinden, nergens spannend ...

Erg flauwe B-film, gelukkig zitten er nog zombies in. Ze zagen er in ieder geval wel erg geslaagd uit. Jammer dat de rest dat niet was. 1.5* voor wat zombieplezier hier en daar.

Lastige film.

Tenorio heeft een duidelijke aanpak voor ogen. De film is traag, opgebouwd uit weinig samenhangende scenes en er wordt binnen een scene gespeeld met erg veel verschillende shots. Simpele handelingen als een wandelende vrouw worden van alle kanten gefilmd, bijgestaan door een hoop gespeel met focus en een lo-fi soundtrack in de achtergrond.

Da's bewonderenswaardig, maar de uitvoering was gewoon niet zo strak als nodig voor een film als dit. Het voelde soms als Tenorio eerder een stijl kopieerde dan dat hij er zelf vol in geloofde. Hij probeert duidelijk een gerichte sfeer op te bouwen, maar die is niet sterk genoeg om de film in z'n geheel te dragen en de rest is gewoon niet zo geweldig boeiend. Er is eigenlijk ook gewoon niet zoveel rest.

Pas op het einde rukt de film zich los uit z'n keurslijf, wat zorgt voor een positieve afsluiter. Het duurt ook maar 75 minuten, maar het had geen 5 minuten langer moeten duren. Toch is het zeker geen slechte poging. Het heeft een eigen smoelwerk en ondanks dat de beoogde sfeer er nooit helemaal doorkomt hangt er toch een duidelijk gevoel van onbehagen. Maar het had krachtiger en standvaster gemoeten.

Toch wel een kleine aanrader voor mensen die houden van alternatieve horror, eentje met wat meer arthouse esthetiek. Zuid-Amerika is ondertussen een leuke aanvulling gebleken. De echt geweldige films mis ik nog een beetje, maar ze smaken toch net wat anders en ze zijn ook zelden echt slecht.

3.0*