Opinions

Nieuwe Snow Zou.

Met But Always liet ze al zien wat in haar mars te hebben. Deze film bevestigt dat eigenlijk, maar is in z'n geheel wel een heel stuk minder. Dat komt omdat Zou het dramatische vervangt met het luchtige, waardoor dit geen strakke romantische film meer is, maar eerder een wat flauwe comedy met een romantische drijfveer.

De personages in dit soort films zijn vaak te cartoonesque, zeker voor de setting die toch net iets realistischer is. Het is een wat rare disconnect die je vaker tegenkomt in de moderne Chinese film, het zal lokaal wel aanslaan maar echt fijn vind ik het niet. Een film als I Belonged To You kwam dat nog net te boven, deze jammer genoeg niet.

Dat wil niet zeggen dat je deze helemaal links moet laten liggen. Er zitten fijne afzonderlijke scenes in en bij momenten is het weer erg mooi geschoten, maar als geheel stelt het gewoon een beetje teleur. Het is weer net iets te glammy en poppy, dan was haar vorige film toch een stuk beter afgesteld.

3.0*

Aardig tussendoortje.

Maar na de mooie liefdesfilmpjes gisteren voelt dit toch iets te makkelijk aan. Af en toe erg mooie shots en kleurvariaties op het strand, verder visueel aangenaam met aardige muziek. Het verhaaltje is jammer genoeg te standaard en te voorspelbaar om echt te overtuigen. Toch ook hier en daar enkele mooie momenten.

Veilige 3.5* film dus. Lengte is gelukkig erg beperkt, af en toe mooi, maar net niet mooi genoeg om echt te gaan bekoren. Aanrader om tussen enkele meesterwerkjes door te kijken, want de film laat verder zeker geen slechte nasmaak achter.

Tja.

Eerder bedoelt als kunstinstallatie dan echte documentaire, maar uiteindelijk toch zo uitgebracht, dus ook maar zo gekeken. In het begin zag ik hier een beetje tegenop, Tsai is de laatste jaren niet echt meer bezig met verhalende cinema en zijn experimentele uitstapjes zijn mij meestal wat te melig. Toch viel het me nog best mee.

Dat komt omdat deze conversatie (en dat is het ook gewoon, twee uur lang, twee pratende mensen, de camera beweegt niet eens) een aardige inkijk geeft in twee figuren die toch hun stempel gedrukt hebben op het Taiwanese filmlandschap. Het leuke is dat de conversatie zonder veel schroom of regie verloopt, waardoor je echt de indruk krijgt om de mensen zelf te zien.

Twee uur blijft alleen te lang voor zoiets, ook wel omdat ik Tsai een beetje vervelend vond soms. Hij blijft maar praten, vaak over weinig interessante dingen. Sommige zaken voelen ook wel een beetje geforceerd, ik kan maar moeilijk geloven dat Tsai na 30 jaar even over Lee's visie op cinema wil keuvelen, ik neem aan dat ze zulke dingen wel al eerder besproken hebben. Lee vond ik een stuk aangenamer trouwens.

Maar ondanks dat het niet de hele tijd weet te boeien en dat je het na een tijdje wel gezien hebt, toch geen verkeerd dingetje. Zeker niet voor mensen die weten wie deze twee heren zijn en wat ze betekend hebben. Anders lijkt er mij echt geen bal aan. Al is de kadrering wel weer puik en is dit waarschijnlijk één van de langere one-shots in de filmgeschiedenis.

2.5*

Fijn fijn fijn dit soort filmpjes.

Net zoals Suzhou He een ruw pareltje. Mooie verrassing uit China weer. Het verhaaltje is op zich basic, maar de uitwerking verdient meer dan een pluim.

Een film waar heden en verleden letterlijk door elkaar lopen, al dient hier niet al te veel moeite gedaan te worden om het plot te volgen. Het idee is simpel, en het is dan ook geen puzzelfilm. Wel eentje waar de emoties en de relaties tussen personen door een tijdskluts wel in een mooie logische volgorde geplaatst worden. Aandoenlijk en lief filmpje met het hart op de juiste plaats.

Daarbij komen nog enkele quirky details, zoals de buitenluchtkamer van het meisje, of de mannequinpoppen die vaak gebruikt worden in plaats van menselijke extras. Leuke ideetjes die deze film toch net dat extra meegeven. Geef er dan ook graag 4* aan. Erg mooi, lief en vermakelijk filmpje, dat jammer genoeg weer onder de rader lijkt te glippen.

Edit: ook de actrice van Suzhou He en Perhaps Love zie ik nu op IMDb. Ze weet haar filmpjes wel uit te kiezen

Bijna.

Er zitten zeker mooie dingen in deze film, vooral het derde half uur is van hoge kwaliteit. Het is daar ook dat het drama echt de bovenhand krijgt en er zich een erg mooi romantisch plotje ontwikkelt. Jammer genoeg wordt daar niet iets meer mee gedaan.

De humor is een beetje plat, al zitten er wel veel erg leuke visuele gags in. Visueel zit het sowieso wel goed met deze film, mooi camerawerk en prachtige kleuren, waar het klassiek groene landschap van Taiwan uiteraard ook weer z'n deel in heeft.

Acteerwerk is sterk, enkel de soundtrack is maar een bij elkaar geraapt zooitje en op sommige momenten van zo'n lage kwaliteit dat het storend wordt. Een aantal scenes wordt gewoon de nek omgewrongen omdat er wat platte, generieke gitaarriedeltjes achterzitten. Erg jammer.

Ook met het einde had ik wat problemen. Ik begrijp dat het biografisch is maar gezien het voorgaan half uur had deze film een happy end verdiend. Minder realistisch waarschijnlijk maar dat is de rest van de film ook niet, hoe autobiografisch het ook allemaal opgezet mag zijn. Verder is het einde ook iets te dik aangezet, zeker met het terughalen van eerdere fragmenten.

Allemaal kleine zaken die er voor zorgen dat het nét geen klein meesterwerkje is. Het potentieel is er in ieder geval, Ko heeft een vlotte en frisse stijl die genoeg variatie biedt, alleen een iets betere soundtrack en iets beter omgaan met het materiaal voor handen.

3.5*

Heh.

Erg leuke film van Fruit Chan. Altijd een beetje hit & miss, maar deze hangt lang op het randje tussen goed en geweldig.

Het is een mix van veel. Begint als een typische horror/mystery setup (denk Reeker), maar al snel wordt duidelijk dat de personages hier de hoofdrol spelen en dat de film zich rond hen aanpast. Dat zorgt er inderdaad voor dat er niet echt een homogene sfeer is en Chan met allerlei verschillende genres aan de slag gaat, maar storen doet het allerminst.

Sommige scenes zijn inderdaad iets minder, zo vond ik net de Major Tom scene niet geweldig, andere scenes zijn dan weer erg knap en soms zelfs best hard (de steek-scene). Toch blijft dit een HK product en links en rechts duiken er toch wat meer komische momentjes op. Inclusief typsich HK overacting, maar wat verwacht je met Lam Suet en Simon Yam in zo'n situatie.

Het is dat sommige scenes net niet genoeg vlotten en het tempo soms breken, maar The Midnight After is een leuke, verrassende en geslaagde film die graag een loopje neemt met z'n publiek. En wie hoopt dat het op het eindelijk allemaal duidelijk wordt ... begin er zelfs niet aan.

3.5*

Herzien en nét iets minder bevonden.

De film is duidelijk wat ouder, hoewel Ki-duk rond die tijd nog wel wat meesterwerkjes heeft gemaakt die wel overeind bleven. Afgaande op m'n vorige review vond ik deze keer de muziek toch net iets minder en is het visueel nog net een stapje achteruit gegaan. Het zijn die details die het net wat minder speciaal maken.

Want verder valt er ook zeker nog genoeg te genieten. Boeiende personages en een intrigerend verhaal. Ik ben geen pure drama fan, maar Ki-duk is één van de weinige regisseurs die constant interessante personages in z'n films weet te steken. Ook hier weet het getergde liefdesverhaal makkelijk te boeien, toch niet niks met twee niet al te sympathieke hoofdpersonages.

Verder een film die aardig voortkabbelt en vooral naar het einde toe nog een paar prachtige scenes in petto heeft. Het was best kantje boord, maar uiteindelijk heb ik er toch maar een halfje afgedaan, omdat over de gehele film gezien het niveau toch net iets lager lag dan ik me herinnerde. Maar absoluut nog de moeite waard, zeker wanneer je deze nog niet gezien zou hebben.

3.5*

Lang geleden een keer ... verkregen. In de waan dat het een Japanse film was. Na teveel teleurstellingen lang links laten liggen, tot deze ochtend.

Verrassing, mag gezegd worden. Deze kan zich goed meten met de iets eerdere werkjes van Ki-duk. Qua stijl zelfs misschien wat te vergelijken. Geen verfijnd camerawerk, wel mooi en artistiek vaak.

De film weet vooral een erg mooie sfeer neer te zetten. Het science-fiction element is maar achtergrond (altijd positief), het drama is erg effectief, met knap acteerwerk, mooie shots en erg fijne muziek, op de juiste momenten.

Halverwege lijkt het even in te kalven, en het einde heeft een beetje moeite om dit nog recht te trekken, maar uiteindelijk slaagt de film er wel in. Ik heb genoten, en dat had ik helemaal niet verwacht. Verdiende 4 kleine * (waarom is dit de enige film van deze regisseur ? ), heel wat beter dan dat fake-hippe gedoe wat ik verwacht had. De betere Koreaanse cinema dus.

Heel wat beter als Napoleon Dynamite.

Hoewel deze film het voor mij niet van de humor moet hebben. Twee leuke wat droge grapjes, verder niet echt gelachen.

De film scoort meer op gezelligheid. Leuke, fleurige kleurtjes en een warm sfeertje. Veel clichés inderdaad, film heeft weinig om het lijf, maar ik vond het (bijna) nergens irritant worden.

Zal nooit een Black fan worden, maar als hij in dit soort fleurige dingetjes meespeelt kan ik hem een stuk minder vervelend gaan vinden.

Verder nog een paar verrassend leuke worstelwedstrijden ook, vooral die dwergjes

2.5*

Cool.

Ik mag graag zeuren dat er te weinig electronische soundtracks in het filmwereldje rondgaan, die balans wordt in ieder geval een beetje hersteld met deze film. Paar gave nummers voorbij horen komen, van beukende feesttechno tot ware digital hardcore. Lekker bunkergebonk dus. Vond het wel een beetje jammer dat het telkens samenvalt met de feestscenes. Daarbuiten wordt de muziek een stuk spaarzamer (en braver) gebruikt, maar ach, het gaat in ieder geval de goeie richting uit.

Visueel is het goed. Niet geniaal, maar wel vlot camerawerk, wat maf camerawerk af en toe en ook de CG vond ik best oké, zeker kijkende naar het budget. Misschien niet het meest overtuigende creature ooit, maar toch had het een zekere charme.

Beetje jammer dat het acteerwerk érg matig is, waardoor het plotje (dat toch meer naar fantasy dan horror neigt) nooit echt van de grond komt. Genzkow schiet gewoon tekort, ook haar ouders bakken er werkelijk niks van. Dat was niet zo erg geweest als het allemaal net wat duisterder uitgevallen was, maar er zitten bepaalde drama elementen in die de film nu wat in de weg staan.

Maar verder zeker een toffe en originele poging. Die écht goeie Duitse film heb ik nog steeds niet gevonden, maar deze is zeker één van de beste.

3.5*

Korea wordt wel eens het Aziatisch Hollywood genoemd, en deze film illustreert perfect waarom. Een beter esthetisch gevoel en mindere CGI vertegenwoordigen het Aziatisch gedeelte van de titel, de banale rommel het Hollywood gedeelte.

Natural City is een film die te lenen ging bij Blade Runner en Ghost In The Shell, en zo een verhaaltje neerzet van een man die verliefd wordt op een cyborg (fantastische prestatie van de actrice in kwestie trouwens).

De goeie punten van de film zijn enkele hallucinant prachtige shots (de cyborg voor een oceaan (2 blauwschakeringen) en een helblauwe lucht ...) desktop materiaal. Verder een paar mooie acteerprestaties en bevallige dames. Maar daar eindigt het dan ook. Verder is de film uiterst banaal en saai, met een verhaaltje dat reeds 100 keer verteld is, en weinig boeiende actiescenes.

Een prul met enkele bloedmooie shots, die daarom nog net aan 1.5* komt.

Interessante Nishikawa.

Deed me een beetje denken aan de films van Koreeda, maar dan nét iets minder geraffineerd. Anderzijds qua onderwerpen en drama wel net iets scherper, waardoor het absoluut wel de moeite waard is. Meet zich niet met de beste Japanse dramas, maar het zit er nu ook weer niet zo verv an.

Nigai Iiwake is een film over een taai onderwerp. Een dode relatie wordt opgeschrikt door het overlijden van één van de partners. De overgebleven partner wordt verondersteld verdrietig te zijn, maar is dat niet echt. Daarbij komt dan nog een rits drama die het allemaal nog wat complexer maakt.

Goed acteerwerk, een paar krachtige, scherpe maar ook beste harde scenes zorgen ervoor dat het 120 minuten lang blijft boeien. Visueel is het mooi genoeg, maar had het nét iets strakker gemogen en ook de soundtrack is maar van beperkte waarde. Kleine verbeterpuntjes die het verschil maken tussen een goed of geweldige film. Maar Nishikawa is wel terug, na een iets mindere film.

3.5*

Mooie film.

Okuda slaagt er weer in een wat moreel dubieuze film te maken. Verder in alles een erg traditioneel Japans drama dat af en toe aan het werk van Kitano doet denken, alleen dan zonder Kitano's typische gevoel voor humor.

Af en toe iets teveel drama vond ik, waardoor je je afvraagt waarom het niet wat simpeler gehouden werd. Op zich bevat het basisconcept al genoeg drama zonder wat extra toevoegingen links en rechts.

Maar deze imperfecties zijn snel vergeten door het geweldige einde op de berg. Perfect voorbeeld van wat zo mooi is aan dit soort Japanse dramas.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Zoals de heren hierboven al zeggen is het uitgangspunt erg leuk. De immer langer wordende dromen zorgen er inderdaad voor dat je de "echte" wereld als snel als droomwereld zou aanzien. Een mooi idee om wat leuks mee te doen.

De film valt echter in het goedkope mutanten-horror segment, waarbij er ook hier weer weinig horror is, de mutaties nogal rubber ogen en verder de film meer lijkt op een TVserie dan een echte film. Begrijp dat Higuchinsky z'n carriere erg low-budget begonnen is, maar ook met weinig geld kan je veel meer tonen.

Jammer, want had graag wat meer droomwereld, of wat meer mutaties, of wat spannender plotverloop gezien. Nu boeit het net wel de 60 minuutjes maar blijf je toch achter met een gevoel dat dit concept een veel betere film verdiend had.

Op zich niet slecht, vermakelijk en kort, maar had zoveel beter gekund.

2.5*

Wel érg pover.

Al valt het met het amateurisme deze keer nog wel mee, maar Nailbiter is gewoon een zeer slechte B-film.

Een bekend gegeven, uiteraard met een kleine variatie, maar die slaagt echt werkelijk nergens op. Dan maar hopen op een degelijke uitwerking. Leuke personage, fijne gore, een sfeervolle soundtrack ... zaken die een film als deze weer boeiend kunnen maken.

Jammer enoeg geen van allen te bekennen. Het acteerwerk is dramatisch, stuk voor stuk irritante personages (met als dieptepunt dat iets te makkelijke Amish meisje) waarbij je niet eens de interesse toont om te zien hoe het met ze afloopt.

De effecten zijn ook al niks waard. De creatures zien er ridicuul goedkoop uit, de regisseur mikt op een slechte balans tussen weinig tonen en net teveel laten zien. Het effect is vaak wat lachwekkend. Audiovisueel hoef je hier ook al niks te verwachten, dus wat rest is een wat onnozel concept, erg slecht uitgewerkt.

0.5*

Gewoon goed.

Hoogstaande cinema is het niet, wie niet houdt van een basic horrorfilmpje kan deze gewoon links laten liggen, want Bartok heeft niet veel moeite gestoken in het plot. Ziekenhuisje, moord in het verleden en een creepy vent die door de gangen slentert. Checklist checked.

Maar de uitwerking is zeker naar behoren. Bartok weet het sfeervol in beeld te brengen, het sound design is sfeervol en de opbouw rustig en gestaag maar zeker naar een climax toewerkend. Het einde schakelt dan een versnelling hoger, maar ook daar hoef je niks te verwachten wat je nog niet eerder zag.

Typische horror filler dus, maar wel zeer solide in de uitvoering. Best leuk om een keertje gezien te hebben en hoewel het een film is die allicht niet al te lang zal blijven hangen, verveelt het geen seconde tijdens het kijken.

3.0*

Gaaf.

Toch raar hoe Toyoda's films altijd wat ondergesneeuwd raken, want kwaliteiten genoeg. Het is een constante in z'n carriere, wat best jammer is, vooral omdat daardoor sommige van z'n films ook erg moeilijk/niet beschikbaar zijn.

Een soort van inverted road movie, waar we starten met een redelijk ruime cast, maar waar na een tijdje steeds meer mensen het tripje verlaten. Nogal aparte en onderscheidende personages ook, wat Toyoda toelaat om elk verhaaltje een iets andere wending te geven.

Altijd stijlvast en kwalitatief, met veel gevoel en perfect in balans. Een film die eigenlijk amper aan kracht ingeboet heeft, maar jammer genoeg nooit echt boven water is gekomen. Ondertussen is een nette BR versie van de film beschikbaar, een dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Ouch!

Wat had ik veel verwacht, wat viel dit tegen! Waar K Ishii in Taste of Tea mooie surrealistische humor afzette tegen rustige scenes, is dit platte zooi, 150 minuten lang. Wie geniet van mensen die tegen elkaar staan te roepen en elkaar af en toe een mep geven, vooral gaan kijken. Wie kan lachen met een beetje freewheelende belachelijk uitgevoerde dansjes, vooral billenkletsen. Ik vond het flauw, tries, dom en absoluut niet grappig.

Ik apprecieer wel wat Ishii probeert te doen. Maar het werkt vaak voor geen meter. Absurdisme is leuk, maar wanneer een absurd moment tot 5 minuten gerekt wordt kill je je eigen absurdisme. Als je mensen 5 minuten dezelfde lijntjes tegen elkaar laat roepen is het niet grappig meer.

En dan zijn er twee scenes die er wél bovenuit springen. Enerzijds de totaal maffe en creepy scene met de "levende muziekinstrumenten", anderzijds de fenomenale bos/muziekscene. Totaal indrukwekkend en overdonderende beleving. Maar om daar nu 130 minuten op te zitten wachten, je door een hoop belabberde flauwe TV-onzin moeten slepen. Nee, daar bedank ik liever voor.

Terajima en Asano zijn klasbakken, maar de rest kan ook vaak helemaal niet mee. "Ugly guy" die kwaad moet worden ... een hoopje zielige overacting was het.

Niet mijn film dit. Heb enorm veel respect voor de ideeën, maar volgende keer iemand die ze op een respectabele manier kan uitwerken aub. Tegenvaller van het festival dit, 2.5* voor een magistraal einde, één leuke scene en veel goeie ideeën.

Eerste Leigh, en opperbest bevallen.

Ik kon het niet nalaten tijdens deze film de vergelijking te maken met Wings of Desire. Naked doet mij een beetje aan als een supercynische interpretatie van die film. Een soort van antithese, maar dan toch erg gelijkend.

Sterkte van Naked zijn de geweldig cynische dialogen. In tegenstelling tot wat anderen hier schrijven, denk ik echter niet dat Johnny zich echt opdringt aan mensen, dan wel zich spiegelt aan hen. Hij stelt zichzelf in op de mensen die hij tegenkomt en drijft ze toch kritische zelfanalyse.

De scene met de nachtwaker was knap, maar mijn favoriet deel is dat met Ewen Bremner. Beiden vormen ze een geweldig (komisch) duo. Ook de verpleegster die op het einde zich even komt mengen is pijnlijk grappig

Muziek was aardig, visueel net vaak iets te min. Enkele mooie shots, dat wel, maar algemeen iets te pover. Beetje jammer, want houdt de film tegen om echt uit te pakken. Ook de lengte had wat dat betreft iets mogen inboeten. Hoe langer dit soort film aanslepen, hoe meer scherpte ze verliezen.

Zo blijft de film dan ook hangen op een dikke 3.5*. Persoonlijk heb ik meer met het scherpe cynische van deze film dan het brave poëtische van Wings of Desire. Heeft Leigh meer van dit soort films, of is hij door de jaren ook wat softer geworden (wat ik vrees, bij het zien van Vera Drake bijv) ?

Heel wat minder dan deel 1.

Vooral de grappen vond ik minder leuk. Ofwel een doorslagje van deel 1, vaak ook totaal niet grappig of erg gemakkelijk (beetje afgeven op politici ). Er zitten nog wel een paar geslaagde jokes in (de stukjes in het lab zijn wel grappig) maar over het algemeen is de film redelijk saai, toch wel nefast voor een komedie.

Verder niks tegen Nielsen, vind het de geschikte acteur voor films als deze. Maar het houdt een beetje op als de grappen niet altijd meewerken.

Gelukkig niet te lang, en af en toe grappig. Redelijk milde 2* voor dit deel.

Vermakelijk weer.

Zeker na het toch wel mindere tweede deel. De grapjes zijn weer iets verser en de timing is weer wat beter. Verder valt er barweinig over deze film te zeggen. Terug op het niveau van de eerste film

Bekende elementen. Typische humor, amper plot, sketchmatig, Leslie Nielsen, lekker kort. Alles is aanwezig, het werkt weer. Verder stelt het uiteraard geen fuck voor.

3*

Leuke film. Lang geleden dat ik hem nog gezien had.

Dit soort humor ligt me wel, al is het wel zo dat bij herziening de fun er een beetje afgaat. Een aantal zaken zijn niet echt inherent grappig, maar gewoon verrassend en dan valt het af en toe toch een beetje tegen.

Daarbij vind ik de Hot Shots reeks een tikkeltje beter. Maar verder weinig op aan te merken, valt ook niet veel over te zeggen. Verhaal, het audiovisuele ... ondergeschikt en allemaal in functie van grapjes en grollen.

En de meeste zijn erg vermakelijk.

3*

Cronenberg doet mij gemiddeld weinig.

Tsukamoto is een groot fan van de beste man, en de vergelijking is niet ver te zoeken. Thematisch dan vooral. Ook Cronenberg verstopt de thema's die hij wil aansnijden in weirde, absurde verpakkingen. Op zich hebben de films van beide regisseurs een soort van B-film uitstraling, al vind je dat aan de uiteindelijke films niet meer terug.

En toch kan een Cronenberg mij vaak niet bekoren. Hier wel gelukkig. De weirdness werkt, en weet een voldoende interessante sfeer te scheppen. De visuele flair mag dan wel ontbreken, en de soundtrack is bij momenten vreselijk, maar de film blijft boeien. Veel puzzelstukken vallen nog niet op hun plaats, maar daar is het mij verder ook niet om te doen. Misschien qua trivia wel leuk om te weten of Cronenberg hier echt een centraal idee heeft achtergestoken, of enkel een vertaling van het boek naar het witte doek heeft gebracht ?

Anyway, amusante film, krijg ik weer wat meer zin van om andere Cronenbergs alsnog te kijken. 3.5*. De geniaal bulderende Tsukamoto cinema is het niet, maar dat neem ik hem verder niet kwalijk

Doorsnee.

Op zich vind ik het wel leuk af en toe wat filmpjes van Hui mee te pikken, al is het maar omdat het de enige regisseuse is waarmee ik bekend ben en die al zo lang meedraait. Net als een aantal andere groten van de HK cinema draait ze al mee vanaf de vroege jaren 80 en heeft ze sindsdien bijna aan de lopende band films gemaakt.

Voor HK begrippen een serieus drama, al moet ik zeggen dat er maar weinig opzienbarends aan was. Cheung en Mui zijn nu niet de meest geschikte acteurs om een drama als dit te dragen en dat wreekt zich op sommige momenten.

Maar ook het thema en plot zijn niet bepaald geweldig. Relatieprobleempjes die al honderden keren in andere films gebracht werden, Hui voegt er eigenlijk maar weinig zelf aan toe. Het resultaat is niet slecht, maar weet zich nergens te onderscheiden van andere films.

Eerder iets voor verzamelaars dus.

2.5*

Goed!

Nogal wat duisterder dan Benny Chan's normale werk, en net dat geeft deze film dat beetje extra. Verder lekker actievol. Er zit af en toe wat typisch HK drama bij, maar het merendeel van de film is toch actie-gerelateerd.

Verder ook aardig wat variatie in de actiescenes. Achtervolgingen, one-on-one gevechten, grootse ontploffingen. Zit er allemaal in. Daarmee wordt de film misschien net iéts te lang, maar geen enkele scene voelt als opvulling aan.

Verder ook goed acteerwerk van de jonkies. Tse, Yue en Chan zijn een geweldig trio, die laatste behoren dan ondertussen ook wel tot de betere acteurs van hun generatie. Wu Jing als bad guy valt ook positief op.

Mist alleen dat beetje stijl om écht hoog te scoren. Chan moet misschien eens op bijles bij de Milkyway mannen, daar kan hij volgens mij nog wel een paar lesjes opdoen. Maar los daarvan makkelijk Chan's beste film en geweldige filler voor een avondje actieplezier.

3.5*

Mooi drama.

Het heeft even geduurd, maar Yamanaka heeft dan toch haar tweede film uit. 't Is een wat zwaarder drama geworden, vooral omdat de hoofdpersonages niet de meest gezellige mensen zijn. Jong volk dat worstelt met zichzelf, en zich vaak afreageert om de wereld rondom hen. Als is het ook weer geen geweldadige of nihilistische film, het blijft wel zeer duidelijk een drama.

De 4:3 is een beetje irritant, de soundtrack maakt gelukkig wel wat goed. Acteerwerk is prima en ondanks de lange speelduur heb ik me geen moment verveeld. Mooie film dus, die het talent van Yamanaka bevestigt. Hopelijk is ze nu eindelijk echt gelanceerd.

4.0* en een uitgebreide review

Aandoenlijk.

De Japanse variant van Etre et Avoir zou je kunnen zeggen, maar dan zonder het gekibbel en het overdreven boerse karakter. Het is best mooi om Kanamori bezig te zien met z'n klasje, levert een aantal knappe momentopnames op, maar naar het einde oogt het soms een klein beetje geforceerd. Door het niet tonen van de negatieve kanten vraag ik me af of het er allemaal wel zo vrij en gezellig aan toe gaat.

Filmisch stelt de docu bitterweinig voor, buiten een mooie eindscene vergezeld van zeer fijne muziek is het doodgewoon registreren. Echt hoog zullen dit soort docus dan ook nooit scoren bij mij.

Mooi en vertederend, maar uiteindelijk geloof ik het niet 100%. Toch is het ergens wel geruststellend om deze alternatieve manier van lesgeven een tijdje te aanschouwen.

3.5*

Fijn.

Hiroki is de laatste tijd weer goed op dreef, al slaagt hij er dan niet in die constante kwaliteit van vroeger te leveren. Heeft er wat mee te maken dat hij tegenwoordig toch in een iets commerciëler segment werkt, waardoor z'n films soms wat gelikter dan nodig zijn.

Visueel in ieder geval zeker de moeite deze. Strak camerawerk, erg mooi kleurgebruik. Maar jammer genoeg is er niet altijd de vrijheid om daar vol van te profiteren. Het verhalende krijgt vaak wat de voorkeur en Hiroki heeft nogal wat te vertellen.

De opzet is een drama met wat fantastische opsmuk. Misschien zit het allemaal net wat te moeilijk in elkaar voor een films als dit, met drie tijdsperiodes die nauw aan elkaar gelinkt zijn. Iets meer eenvoud had het drama ook wat meer ademruimte gegeven, nu is het soms net iets te nadrukkelijk en sentimenteel.

Maar dat gaat dan eerder over details, want verder is dit een leuke, lieve en warme film. Ideaal voor een zonnige dag.

3.5*

Kleine verrassing.

Filmpje dat zich perfect nestelt tussen de jaren '90 en jaren '70 martial arts. Je herkent de invloeden van de wat oudere SB films nog erg goed, maar toch zie je dat er ook vanalles verandert.

Opvallend inderdaad de vlucht naar de buitenlucht. Waar er in de meeste Shaws toch zo'n studiogeurtje aanhangt (en er ook erg veel in studio geschoten werd) krijg je hier mooie, zonnige en wijdse landschappen.

Verder is de combinatie Liu - Li erg sterk en laat Li hier goed zien dat hij zeker ook gewoon kan vechten zonder touwtjes. Film bevat trouwens opvallend veel gevechten en actiescenes, verhaal is minimaal en wordt tussendoor verteld.

Niet superspektaculair maar wel erg coole gevechtsscenes, best lollige humor en een los, luchtig sfeertje.

Zeer fijn filmpje voor de fans, al houdt het daar dan waarschijnlijk ook weer op. Chia-Liang Liu blijft verder een kleine underdog favoriet van mij.

3.5*

Zotte Chinezen.

Bron

Ik ben er altijd een beetje lui vanuit gegaan dat al die drunken/monkey/mantis/... stijlen filmverzinsels waren, stammende uit de maffe jaren 70 martial arts jaren. Ofwel probeert de wiki een hardnekkige running gag in stand te houden, ofwel is dit dus gebaseerd op bestaande vechtstijlen. Vandaar de opening.

Film is eigenlijk crap. Totaal belachelijke cuts, inconsistentie qua belichting, vreselijk acteerwerk en pruiken die meer weghebben van afgedankte bezems. Daarbij komt nog eens dat de typische Chineze mafdoenerij ook weer van de partij is, al is dat iets wat ik dan weer wel kan appreciëren.

Main attraction zijn gelukkig de gevechten, en met Yuen (de belangrijkste martial arts choreographer van de laatste 30 jaar) zit dat ook deze keer gelukkig niet verkeerd. Gewelde uitgewerkte martial arts "dansjes", origineel en creatief, met gevoel voor ritme en humor.

Op basis van de martial arts 4-4.5*, maar als film kan ik er jammer genoeg niet meer dan een 3* van maken. Toch echt te brak in elkaar gezet voor zulke hoge cijfers. Wel genieten verder, als je doorheen de knulligheid kijkt.