Opinions

Wat een zit.

Achteraf bekeken misschien niet ideaal getimed. Net voor deze één van de meest energieke films van de laatste jaren gezien, daar steekt dit 3+ uur durend oorlogsdrama dan wel schril tegen af. Al leert het verleden dat het waarschijnlijk toch niet zo heel veel had uitgemaakt.

Ik las eerder dat het acteerwerk niet erg houterig, eerder natural zou zijn ... dan kan ik in ieder geval niet beamen. Stoort me toch vaak bij wat oudere Japanse films, er wordt veel met grote gebaren geacteerd, erg theatraal. Iets wat in recente Japanse dramas toch 180° gekeerd is, iets waar ik vooral erg dankbaar voor ben, want in de context van een drama werkt het gewoon niet.

Ook de soundtrack ondersteunt vaak die grote gebaren. Het is allemaal dik aangezet en erg leidend, waardoor het nooit erg naturel of geloofwaardig overkomt. Visueel ook niet onder de indruk, maar dat verwachtte ik ook niet. Saai qua cinematografie en ook met het zwart/wit wordt niet veel bijster boeiends gedaan.

Rest enkel de figuur Kaji (waarrond dit hele epos opgezet is). Ondanks een aantal interessante puntjes, is het toch vooral het verhaal van een koppige vent die voor z'n idealen vecht. Enig medeleven is vereist om de 3 uur ongeschonden door te komen, maar door de voorgenoemde redenen is me dat nergens gelukt. De afstand tussen kijker en personages was erg groot, waardoor het hele gebeuren me echt voor geen meter wist te raken.

En als het dan 208 minuten moet duren ... sowieso zelden een pluspunt wat mij betreft, al is het maar omdat het vaak dezelfde soort films zijn die met zulke speelduren op de proppen komen.

De vervolgen laat ik nog maar even rusten denk ik. Komt ooit wel, maar heb er niet meteen zin in.

1.0*

Erg fijn.

Ninagawa's tweede film uit 2019. Hopelijk is dit een échte start van haar filmcarriere, waarbij ze zich wat meer op het regisseren richt, want ze is één van de meest interessante regisseurs in Japan tegenwoordig. Ook deze film wist mij weer vol te bekoren, al is het wel een ander soort film geworden dan Diner.

Meer een historisch drama over één van Japan's bekendere auteurs. Een biopic dus, maar wel met een Ninagawa sausje over, en met extra nadruk op de minder mooie kantjes van de auteur. Geen lofzang of idolisatie dus, maar een drama dat de mindere kantjes van een bekend figuur in de spotlight zet en onderzoekt hoe die karaktertrekken een effect op zijn leven en kunst heeft.

Visueel is het erg mooi, niet zo expliciet als haar andere films, maar nog steeds een stuk kleurrijker dan andere Japanse historische dramas. Hetzelfde geldt voor de soundtrack. Opvallender binnen het genre, iets minder opvallend binnen Ninagawa's eigen werk. Verder ook een geweldige cast en een intrigerend portret van een boeiend persoon.

Weer een meesterwerkje van Ninagawa dus, hopelijk breekt ze ook snel internationaal een beetje door, long overdue.

4.0* en een uitgebreide review

Damn.

Makkelijk de taaiste film die ik in jaren gezien heb. Qua vorm echt ongelofelijk statisch. Ofwel krijg je een statisch shot, ofwel pant de camera naar links, ofwel naar rechts. Meestal zitten de shots ook iets te dichtbij, waardoor je een nogal claustrofobisch effect krijg (wat Dopke hierboven al aangaf).

Allemaal goed en wel, maar er zit ook nog eens een énorm tempo in de film. Cut na cut na cut na cut ... bijgestaan door een saaie voice over en wat slechte hoorspel achtergrondgeluidjes. Echt een belachelijk vermoeiende manier om een film te vertellen. Tegen dat tempo lijkt het ook alsof je een pil van 2000 paginas bent afgelopen wanneer de film eindelijk ophoudt.

Je kan uiteraard zeggen dat dit een verre voorloper is van een film als Godkiller, een illustrated film avant la lettre, maar zonder enige vorm van animatie en een kleurloze, eenvoudige tekenstijl heeft deze film maar erg weinig te bieden.

Beetje jammer voor Oshima, ik geloof best dat hij een paar boeiende film op z'n naam heeft staan, maar deze behoort daar voor mij absoluut niet bij. De eerste 10 minuten kon ik het stijltje nog wel aanzien (al was er ook dan niet al te veel goeds te bekennen), de volgende 110 minuten volgt een ware martelgang.

Absoluut het tegenovergestelde van wat ik onder een goede film versta. Eén grote brok verhalende non-cinema. Interessant als curiosum (dat zeker!) en uiteraard een must-see voor Oshima completisten (hét moment), maar daar kan ik geen mildering voor opbrengen.

0.5*

Daar is Nishimura weer.

Na Mutant Girls Squad heeft hij zich een beetje verloren geregisseerd in omnibus films die maar lastig de weg naar de oppervlakte wisten te vinden. Geen idee of Profane Exhibit er ooit nog komt, Zombie TV is een Japans dingetje waarbij je allicht op fansubs moet hopen.

Met deze Torakage waagt hij zich weer aan langspeelfilms, afgaande op het einde meteen ook een reeksje van meerdere film. Al weet je bij Nishimura natuurlijk zelden hoe serieus het allemaal is. Wie echter gaat zitten voor 95 minuten gore & weirdness moet misschien eerst de trailer eens kijken. Nee, Torakage is geen doorsnee, brave biosfilm uiteraard, maar het is toch allemaal wat anders.

Vooral véél meer plaats voor humor, ook echt van het kolderieke soort. 't Is bij momenten echt kinderachtig en onnozel, vaak ook compleet buiten de film en het verhaal om (zoals Shimizu's cameo), maar dat hoort ook wel een beetje bij de stijl van Nishimura, die toch vooral op de verrassing en de weirdness mikt.

Het komt allemaal een beetje traag op gang, laatste half uur is wel gevoelig beter. Acteerwerk is eerder matig, de soundtrack erg komisch maar niet altijd even best en ook visueel oogt het soms serieus crappy. Heb het gevoel dat hij er in die 10 jaar niet echt op vooruit is gegaan, integendeel zelfs.

Maar uiteindelijk is dat sowieso wel een gegeven bij deze film, het gaat er uiteindelijk om of de weirdness, de gore en de humor de soms amateuristisch aanpak kan verbloemen. En voor het merendeel vond ik dat op zich wel geslaagd, al zitten er zeker tijdens het eerste uur wat stukken bij die iets te traag zijn. Ik zie Nishimura toch liever iets harder het gaspedaal indrukken, maar na 5 jaar zonder film van hem is dit geen verkeerd weerzien.

3.5*

Erg tof filmpje.

Regisseur die via crowdfunding het nodige budget bij elkaar kreeg om zichzelf wat artistieke vrijheid te komen. Heeft ook veel zelf gedaan en dat merk je ook wel. Het is een eigenzinnig ding geworden, eentje die de liefhebber van Japanse weirdness wel zal kunnen smaken.

Toch is niet de typische gekte. De film lijkt eigenlijk erg op een klassieke Japanese legende/folklore, maar dan met wat onderkoelde humor uitgewerkt. Het plot over een monnik die te populair is bij de vrouwen en het daarom niet makkelijk heeft om z'n religieuze plichten na te komen is illustratief.

Niwatsukino toont zich een begenadigd regisseur. De film ziet er goed uit, het tempo is perfect, er zit genoeg humor in en hoewel de CG uiteraard een beetje aan de goedkope kant, wordt ze goed ingezet en wordt ze ook heel effectief gebruikt.

Pure fun dit, het soort filmpje dat mij 15 jaar geleden helemaal verknocht maakte aan de Japanse film. Hopelijk kan Niwatsukino bouwen op deze film, het zou erg jammer zijn moest hij hierna weer in de obscuriteit verdwijnen.

4.5* en een uitgebreide review

Geweldig!

Wie Yokai Daisenso niet geweldig vond moet absoluut geen moeite doen, maar dit is toch een kinderfilm om U tegen te zeggen. Knotsgek van start tot finish, Miike op z'n gekst.

En toch is het gewoon een kinderfilmpje. Miike doet niet al te moeilijk, eerste helft is zowat verhaalloos, pas in het tweede deel komt er een simpele ninja race aan te pas. De film is vooral grappig en geweldig leuk uitgevoerd. De fun straalt er gewoon vanaf.

Veel plastic en make-up, CG is vooral functioneel maar toch erg leuk uitgevoerd. Eén van de leukste en grappigste films die ik sinds lange tijd gezien heb. Op naar z'n highschool musical dan maar!

4.5* en een uitgebreide review

Leuk, is het al jaren geleden dat ik nog eens een leuke Hollywood film te verteren krijg, met Depp in een goede rol (kan het nog gekker), krijgt de film hier 3.07*. Al had ik het natuurlijk gewoon kunnen weten, en is enige vorm van verbazing gewoon te wijten aan mijn naiviteit.

Wat mij betreft een leuke film, prachtige rol van Depp die als totale asshole wat mij betreft wel eens overtuigt. De hele film straalt een zekere droogte uit die ik wel kan appreciëren. Lollige personages, leuke mysterieuze sfeer (weet niet waarom mensen suspense verwachtten). En ook de shots zijn dikwijls prachtig. Polanski weet wat mij betreft hier saaie en levenloze shots vaak tot juweeltjes te verheffen door hele kleine details toe te voegen. Als voorbeeld, het shot in de bibliotheek van de barones waar de camera op Depp inzoemt. Lelijk shot, maar die groene lamp links maakt alles zoveel boeiender. Niet dat de plotwhores dit ook maar enigszins kunnen begrijpen, maar soit.

Einde zit verder ook goed (lekker open), enkel de muziek is niet echt je dat. Doet soms een beetje af aan de sfeer (en klinkt wat te happy naar mijn mening), maar daar val ik niet al te hard over.

4*, leuke film, niet meer, niet minder.

Boeiend.

Araki is een interessante regisseur, die de combo schrijver/regisseur ten volle benut. Hij vertrekt steeds van redelijke frisse premisses, om die dan op een eigen manier verder uit te werken. Dat zorgt voor ietwat kille films, die vooral ook redelijk onberekenbaar zijn, waardoor je geboeid blijft kijken.

Voor een eerste film is deze uitzonderlijk gepolijst, waardoor ik me wel afvraag wat Araki hiervoor gedaan heeft. Goeie acteurs, mooie cinematografie, fijne soundtrack en netjes gepaced. Het zijn wel films waar je actief je aandacht moet bijhouden, wat dan weer de relatieve desinteresse in z'n films verklaart.

4.0* en een uitgebreide review

Meer van verwacht.

De Japanse eilanddramas doen het altijd wel goed bij mij, daarom zijn die 3* ook een kleine teleurstelling. Deze film had toch zo'n beetje alle ingrediënten voor een hoge score, alleen haalt Kumazawa er veel te weinig uit.

En eigenlijk vooral dan door er veel te veel uit te proberen halen. Voor een Japans drama is het namelijk nogal overdadig. Emoties zijn groots, drama is verdrietig en Aoi, normaal toch een sterke actrice voor dit werk, loopt er maar wat meewarrig bij. Het is soms veel te jankerig en aanwezig, daar waar dit soort dramas vaak subtiel en ingetogen zijn.

Af en toe wel een mooi plaatje, sowieso geniet ik altijd wel mee van de bijna immer zonnige omgeving in dit soort, maar ook daar schiet de film net dat beetje tekort. Nee, dan zet ik liever nog eens één van Hiroki's eilandfilmpjes op.

3.0*

Toch een kleine tegenvaller.

Aparte opzet, aparte uitwerking, maar de technische kant van de film vond ik af en toe toch echt te pover om vol te kunnen overtuigen. Shibata's geëxperimenteer werkt maar voor de helft, de andere helft oogt gewoon ietst te goedkoop.

De audiotrack is nog wel boeiend. Aparte muziekkeuze, past uiteraard ook wel bij het onderwerp. Visueel vond ik het echter veel te karig. Budget hoeft echt een bezwaar te zijn, het feit dat het een debuutfilm is ook niet. Eerder voordelen zelfs.

De opzet blijft wel boeien, al had ik soms wel het gevoel naar het zoveelste "atoombom trauma" te kijken. Als buitenstaander makkelijk gezegd waarschijnlijk, maar de Japanse fascinatie voor hun oorlogstrauma ligt wel érg diep.

Wel een interessante film op een keertje te zien, een duidelijk opstapje naar Late Bloomer, maar erg veel meer dan een curiosum is het ook weer niet.

2.5*

De Coentjes hé-le-maal terug naar af.

De film deed mij het meest aan Blood Simple. denken, tot op heden hun slechtste werk. Daar brengt No Country mooi verandering in.

De introductie met Bardem zit er al meteen naast, de film komt daar nooit meer bovenop. Geen idee of Bardem nu zo slecht speelt of zijn personage compleet debiel moest zijn, maar als mix tussen een nerd, nicht en psychopaat compleet niet geslaagd. Wat sloeg hij een belachelijk figuur. En dat had nog gekunnen in een Coen film, jammer genoeg is dit sinds lange tijd een film waar ze het weer wat serieuzer menen.

Heb je dus een nichterige psychopaat die eng en meesterlijk moet zijn, zit hij achter een alles behalve snuggere cowboy aan. Die verder ook niet al te veel moeite neemt om er iets van te maken. Het hele eerste uur is uitermate tam en duf. Visueel stelt het helemaal niks voor, van het dorre landschap weten de broertjes niks te maken (des te erger, want hun pogingen zijn er overduidelijk). Enige sfeer die er hangt is gezapige desintresse.

Het tweede uur doet daar niks bovenop, behalve een redelijk aardig einde. Qua afwikkeling dan, want het zielige gejammer van Tommy Lee Jones is slaapverwekkend. Ergste is nog wel de onverwachte carcrash. Ondertussen wel al genoeg gezien om als flauw cliché te bestempelen lijkt me.

Een film die droog, redelijk hard en borderline absurd probeert te zijn, maar in plaats van een nét-nietje hebben de Coens er een echte sof van gemaakt. Laat die broertjes alsjeblief gewoon Hollywood coms maken, daar steken ze dan mooi boven de rest uit. Dit is gewoon zielig, oubollig en meelijwekkend.

1.5* voor de eigenheid die in de film zit, verder enorm slaapverwekkend en vol mislukte scenes en ideeën.

Docu ... of toch eigenlijk een veel te lange TV special.

Als niet Dylan kenner een vreselijke docu waar je bijna niets te weten komt over de man. Eindeloos worden dezelfde liedjes herhaald (wat echt gaat irriteren na een tijd, als Dylan weer eens dezelfde akkoorden op z'n gitaar begint te jengelen) en de docu wordt eigenlijk gedomineerd door archiefmateriaal.

Dylan zelf is echt nietszeggend in z'n interview. Net als zijn antwoorden aan de pers. Ofwel is hij gewoon clueless, ofwel houdt hij zich dom, maar als welbespraakt mens kan je meer met zo'n vragen lijkt mij?

Kende verder niemand van de geïnterviewde mensen, of mensen die in de docu genoemd werden. Je komt er ook weinig van te weten, soms zijn ze gewoon enorm irritant. Die Ier bijvoorbeeld had nooit de final cut mogen halen.

Naast Dylan is het eigenlijk het tijdsbeeld dat vaak in de kijker staat. Absoluut ook niet mijn favoriete periode, ook weinig interesse in, werd ook best aanstellerig over verteld en voorgesteld. Enige interessante wat er dan in deze docu naar voren kwam is de hypocrisie van de folk liefhebbers (en dan diegene die Dylan uit staan te boe-en), de nood om iemand als een icoon te gaan beschouwen en de makkelijk te doorprikken facade van zogenaamde muziekkenners met "interessante vragen".

Zaken die iets te doorloops in de docu zitten maar leuk zijn om te zien. Veel mensen die zich uiteindelijk hopeloos belachelijk maken.

Zoals dutchtuga zei, vast een leuke docu voor liefhebbers van de muziekgeschiedenis, niet zozeer muziekliefhebbers in het algemeen. Dylan is absoluut niet interessant neergezet, en hoewel kleurrijk verder ook geen boeiend persoon wat mij betreft. Veel meer kom je over Dylan ook niet te weten, enige wat ik aan deze docu heb gehad verder is dat ik nu een aantal van z'n songs aan de naam Dylan kan plakken.

Had ook in 10 minuten gekund. Als docu een compleet ongeorganiseerde en slecht gefocuste ramp, erg slecht in elkaar gezet. En dan nog eens veel te lang durend.

Toch 1*, omdat er enkele zichzelf interessant bestempelende facades doorprikt worden.

Fijn filmpje.

Wie over de rug van deze film weer een hoop politieke of sociaal geëngageerde nonsens poogt te spuien maar allicht nog een keertje opnieuw kijken. Dat de opzet van deze film weinig subtiel en kinderlijk eenvoudig is heeft allicht meer te maken met de intentie dan met de intelligentie van de makers of vermeende intelligentie van het publiek.

Wel een zeer rare mix van bekende namen. Dowdle is toch vooral bekend geworden als horror regisseur, hoe hij dan bij deze film uitkomt is mij een raadsel (al verklaart het waarschijnlijk wel een hoop keuzes), het was alweer érg lang geleden dat Wilson nog eens in een actiefilm kwam opdraven en als je dan ook nog Bell tegenover hem ziet is het je vergeven als je de eerste 10 minuten denkt naar een andere film te kijken.

Maar eens de poppen aan het dansen gaan zit de spanning er goed uit, vooral vanwege de ogenschijnlijke machteloosheid van de slachtoffers. Dat Wilson en gezin uiteindelijk toch wegraken, ondanks de titel, is niet bepaald verrassend, maar spanningsgewijs is dat niet echt een probleem.

Verrassend harde film ook, lekker tempo en een aantal fijne situaties. Duur misschien net wat te lang, want naar het einde toe is het allemaal iets teveel van hetzelfde, maar vond deze verrassend leuk.

3.5*

Leuk.

Maar wél genre werk pur sang. Geen greintje originaliteit in de deze film. Een gezinnetje dat in een afgelegen huis gaat wonen. Een fotolijstje dat kapot valt, een verborgen kelder, een rood balletje dat wat vreemd door het huis rolt, moorden in het verleden etc etc etc. Werkelijk alle bekende clichés worden bovengehaald.

Is dat erg? Hangt er een beetje vanaf wat je van een film als deze verwacht. Risco weet het allemaal erg stijlvol in beeld te brengen. Met duister die ook echt pikzwart is en een stgerk afgebleekt kleurenpalet weet hij bekende scenes toch wat extra glans mee te geven. Het blijven verder wel de bekende scares natuurlijk, maar vond het toch best sfeervol in elkaar gezet.

Acteerwerk is verder ook wel oké en met amper 75 minuutjes op de teller is het maar een klein gokje om deze film een kans te geven. Al zou ik het dan toch vooral aanraden aan horrorliefhebbers die weinig of niks tegen genrefiller hebben. Deze film voegt misschien niks nieuws toe, maar laat wél zien hoe je de bekende clichés naar behoren moet uitwerken en uitvoeren.

3.5*

Iets te flauw.

Begint op zich nog wel aardig. Een redelijk fleurig en opgewekt filmpje dat moet voelde smirk gebracht wordt. Het drama dat zich ontvouwt ligt er wat dik op, maar het is wel duidelijk dat de lach blijft overheersen, zelfs wanneer er een zelfmoordpoging aan te pas komt. Die scene was trouwens best mooi.

Maar daarna loopt het een beetje fout. De inrichting waarin Carolina terecht komt is wat saai en het concept is ook niet meteen erg origineel. Een niet-gek persoon die tussen de gekken zit, dan mag het best een tandje harder. Maar deze film blijft vooral erg braaf en netjes.

Hierdoor verzandt het drama een beetje en wordt de humor ook een stuk minder. Carolina's relatie met haar moeder is overbodig en cliché, de patiënten zijn eerder vervelend dan dat ze wat toevoegen. Jammer, want regisseur Lopez behoudt de vlotte en kleurrijke opzet wel.

Maar telkens weet hij niet de goede balans te vinden om er een vol geslaagde film van te maken. Er zitten best aardige dingetjes in, maar uiteindelijk houdt het niet veel over.

2.5*

Zeer matig.

Niet echt het type film dat je in de bioscoop zou verwachten. Hoewel het begin eigenlijk nog best goed meevalt, beetje Cherry Tree Lane achtig, met vooral een soundtrack van gemixt onweer en gerommel die voor aardig wat sfeer weet te zorgen.

Zolang Elba zijn controle behoudt is het best een aardige film, maar eens alle kaarten op tafel gegooid worden verzandt de film wel erg snel in een doorsnee thrillertje. Het laatste half uur is best flauw, met een wel érg dom einde ook. Vreemd soort happy end waarbij Henson haar vrijheid terugheeft en zich niet al te veel zorgen lijkt te maken over wat ze daar allemaal voor heeft moeten opgeven.

Bibb is de excuusblanke, belachelijk rolletje dat niks toevoegt. Sam Miller levert hier vooral een filmpje af dat zijn beperkingen iets teveel in de kijker zet. Begint meer dan aardig, maar wanneer de pay-off moet komen valt het als een kaartenhuisje in elkaar.

2.0*

Vond het wel een aardig vervolg, net iets beter dan het eerste deel.

Prequel gegeven is niet bijster boeiend (en nogal onnodig), verder is het verhaaltje weer knal hetzelfde dus de twist is enkel bedoeld voor zij die het eerste deel niet gezien hebben.

Maar wel weer lekker grof af en toe. Beginscene is al erg leuk, waar die wagen op een borstkas rijdt en in volle exposure erdoorheen zakt.

De Reeker zelf blijf ik een toffe creatie vinden, beweegt zich erg cool voort en hoewel hij vooral door de effecten gered wordt, erg leuk creatuur.

Acteerwerk is best brak, visueel typisch desaturated gedoe (trend in recente low-budget horror zo lijkt het wel) maar best aangenaam, genoeg degelijke gore stukjes en aardige herhaling van het eerste deel.

Vond het een goed tussendoortje. Ze hoeven er van mij geen meer bij te maken, maar vervelen deed het zeker niet.

3*

Fijn.

Kitamura weer op Amerikaanse bodem. Het levert een B-filmpje op, maar wel eentje waar de fun vanaf druipt. Het twistje mag je in het begin verwachten (en een echte twist is het oog eigenlijk niet), daarna heeft Kitamura ruimte om een hoop slachtvee op gepaste wijze op te ruimen.

Lekker bloederig, beetje ziek en vooral erg vlot gemaakt. Er zitten een paar erg fijne kills tussen, maar het gaafste moment is toch wanneer de killer zich in een lijk verstopt heeft. Dit soort scenes zouden films als deze meer moeten aanbieden.

De twee hoofdpersonages doen het naar behoren, de rest is opvallend minder, maar die houden het meestal ook niet al te lang uit. Het is net iets te doorsnee om als echt horrorspektakel te boek te staan, maar qua horrorfiller is dit van het hoogste niveau.

3.5*

Gemiste kans.

Takimoto draait toch al een tijdje mee in de filmwereld, het is dan ook vreemd dat deze film af en toe aanvoelt als geregisseerd door iemand die uit de TV-business komt. Het is meteen ook wat deze film nekt.

Boeiende opzet dat garant zou moeten staan voor een donkere en wat macabere thriller. Twee hoofdpersonages die alles in huis hebben voor een duister en nihilistisch filmpje. De keyscenes zijn verder ook écht tof: mooi gefilmd, sterk qua sfeer en duidelijk ondersteund door een aardig budget.

Maar daartussen zitten een hoop mindere, te goedkoop ogende scenes die de film moeten opvullen tot een speelduur van 2 uur. Het is niet bepaald lelijk geschoten (overstijgt wel de TV-kwaliteit), maar helemaal niet op niveau van de rest van de film. Verder is het verloop van het verhaaltje ook niet perfect, had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Wat rest is een boeiende opzet, een paar erg coole scenes en twee erg zieke personages. Jammer dat je het gevoel krijgt dat Takimoto het liever uitgesmeerd zou hebben over 24 afleveringen.

3.0*

The hell!

Na Hark's Amerikaanse pogingen zag ik dit nog wel zitten, maar Yuen gaat hier enorm uit de bocht. Wat een onverknipte, vreselijke rommel is dit. Geregeld echt te pijnlijk om aan te zien.

Het einde, zo'n 10 minuutjes lang, bevat een aantal aardige vechtscenes. Eigenlijk pas wanneer Van Damme op het toneel verschijnt (eerste 5 minuten even wegdenken dan). Maar meer dan aardig wordt het nooit, de gevechten zijn bevatten sporadisch een aardige move maar iets moois heb ik zelfs op het einde niet gevonden.

De rest is de grootst mogelijke bagger. Tergend acteerwerk, met die vader en dat zwarte kereltje voorop. Compleet foute styling ook, belachelijke muziek en een verhaal waar geen touw aan vast te knopen is. Iedereen vliegt maar een beetje door de film, sommige personages verdwijnen voor lange tijd, anderen worden niet geintroduceerd. Leek wel of ik een verknipte versie zat te kijken, maar uiteindelijk was mijn versie nog 10 minuten langer als hierboven staat aangegeven?

Vreselijke tijdverspilling dit, kijk al met smart uit naar deel 2. Enige HK actie heb ik hier ook echt niet in gezien.

En die Rusland/Amerika verdeling op de poster is al helemaal triest.

Zeldzaam onding. 0.5*

Onnozel vervolg.

Had eigenlijk eender welke naam kunnen hebben, want een 10 jaar later verhaaltje met andere acteurs, compleet andere setting en bijna ander genre heeft nog maar weinig met het origineel van doen.

Meende hetzelfde restaurant te herkennen als waar Cage in Bangkok Dangerous vertoefde. Meteen het hoogtepunt van de film. 't Is deze keer meer een Rambo rip-off ipv martial arts dingetje, maakt het er zeker niet beter op.

Avedon is echt vreselijk. Vervelend ventje en veel te stroef in de vechtscenes. Rothrock is beter maar heeft niet zoveel te doen qua geweldige vechtkunsten. De setting maakt het allemaal iets leuker en avontuurlijker, maar verder is het echt om te huilen dit filmpje.

Brak op (bijna) elk vlak, al moet gezegd dat het origineel nog slechter was op alle mogelijke punten. Vechtscenes zijn gewoon degelijk en de setting is aardig, verder een echte prullenbakfilm.

Deel 3 en 4 zijn niet meer van Yuen dus geen interesse meer.

1.0*

Ai.

Films als deze zijn altijd wat een risico. Film in film en film over film films zijn ofwel lekker eigen en origineel, of ze zijn vooral zelfingenomen en irritant. In dit geval het tweede dus, wat zorgt voor een nogal saaie en vervelende film.

Niet alle ideeën zijn slecht, zoals de opzet achter de film in de film. En enkele op zichzelfstaande scenes kunnen er ook nog wel mee door, maar dat zijn beperkte momentjes in een film die vooral zichzelf erg boeiend lijkt te vinden.

Cusack is sowieso al geen acteur die ik geweldig vind, ook hier weet hij weer niet te overtuigen. De andere acteurs zijn niet veel beter trouwens, vooral de Argentijnse regisseur is barslecht. Al Apcino redt zich nog het best, maar zijn rol is best klein.

En verder hobbelt de film maar verder, zonder veel richting of identiteit. Er is een hoop gekeuvel over film en totstandkoming, maar dat lijkt meer voor de incrowd bedoeld. Iets waar het einde ook wel op lijkt te zinspelen, maar als kijker/liefhebber kon ik er maar weinig waardevols uithalen.

1.5*

Geweldig ghostfilmpje.

Een genre dat meestal mijn aandacht niet trekt, op zich biedt deze film ook weer niet zoveel nieuws.

Meest opvallend is de visuele stijl. De geesten zijn geniaal vormgegeven, de rest van de film ziet er ook echt om van te smullen uit. Super gebruik van filtertjes.

Iets minder is de schaar die overduidelijk in deze film is gezet. Rare cuts en inderdaad die vreemde filler shots van dat huis. Van die typische post-reclame shotjes. Origineel was de film 120 minuten lang, die 25 minuten worden jammer genoeg echt gemist.

Jammer, er had anders zeker meer ingezeten. Wie een leuke update wil van het geestengenre kan hier best een keer een gokje mee wagen. Uitermate vermakelijk.

4.0* en een uitgebreide review

Ach Aronofsky.

Hopelijk is het nu eindelijk uit z'n systeem. Hij heeft eindelijk z'n grote film mogen maken. Het mag dan geen échte superhelden film zijn geweest, maar het komt er absoluut dicht bij in de buurt. Weinig verrassend is het resultaat niet echt te pruimen.

Van de vintage Aronosfky schiet amper wat over, behalve dan misschien wat abstractere momentjes. Die niet-zo-levensechte CG in het begin was nog wel leuk, zo ook de stop-motion scenes halverwege met het riviertje. Ook de keuze om de Watchers een soort van stop-motion vibe te geven kon ik wel pruimen.

Daar staat tegenover een berg aan kitisch. Lelijk kleurgebruik, povere ontwerpen en van die waardeloze massa-gevechten die in geen enkele Hollywood-draak weten te overtuigen. Het is pijnlijk om zulke scenes van de hand van Aronofsky te zien komen.

Ook het acteerwerk laat veel te wensen over. Crowe is sowieso al een weinig begenadigd acteur, maar Connelly, Watson en zelfs Hopkins gaan allemaal mee kopje onder. Ze zitten dan ook wel een beetje gevangen in een OT-verhaaltje aangevuld met wat vage fantasy toetsen. Die mix van 2 lagen fantasy was vaak best lastig te verteren vond ik. Daarbij wordt het allemaal véél te serieus en gewichtig gebracht, waardoor het alleen maar meer begint te slepen.

Hele tweede deel op de ark had voor mij ook niet gehoeven, tegen dan was ik het al aardig beu. Het zijn dan vooral enkele momentjes en scenes die deze film nog enigszins kijkbaar maken, maar ik hoef dit geen 2e keer van Aronosfky te zien. Hij heeft het al een tijdje wat lastiger als regisseur, maar dit is zijn eerste echte dieptepunt.

1.5*

Heerlijk.

Qua stilering vond ik deze Tsukamoto net iets minder. De intensiteit was er nog steeds, maar af en toe is de digitale look toch wel érg overheersend en om sommige momenten leek het alsof Tsukamoto toch niet de volledige controle over z'n camera had.

Het thema van deze film is niet bijster origineel, maar de pletwalsuitwerking van Tsukamoto zorgt ervoor dat het wel interessant is. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van oorlogsfilms, maar van het typische vervelende haantjesgedrag is hier maar weinig te merken. Deze film dendert doorheen een oorlogsgebied en laat vooral veel tragedie en wanhoop zien.

Maar ook een doelloosheid van mensen die niet goed weten wat ze na het overleven van de zoveelste battle nog moeten uitspoken. Tsuka zelf speelt echt grandioos, de film duurt net lang genoeg en achteraf weegt het nog even door. Geen "gezellige" film om zomaar even te kijken, maar voor fans van Tsukamoto zeker een aanrader.

4.5* en een uitgebreide review

Redelijk.

Een docu die het belang van vrije media even in de kijker wil plaatsen. Eerst via de Gawker zaak, daarna via de overname van een krant in Las Vegas en uiteindelijk wordt Trump ook nog eens bij de docu betrokken. De boodschap moge duidelijk zijn.

Het belang van kritische media is een makkelijk statement om te maken, daarvoor heb je geen docu nodig. De voorbeelden zijn verder niet geweldig genuanceerd en al te veel ruimte voor zelfkritiek is er ook niet. Wel een aantal heldenverhalen van journalisten die hun principes verkiezen boven de omkoperij en de druk van de rijke billionairs.

En dat terwijl de media zelf beter z'n interne keuken op orde dient te krijgen, want daar rommelt ook meer dan genoeg en zo nobel zijn de meesten ook niet. Maar daar draait deze docu niet om natuurlijk, het is meer even over het eigen bolletje wrijven, trots op de borst kloppen en vanuit een underdog positie wat medelijden op te wekken. Weinig waardering voor.

Gelukkig zijn de naar voor gebrachte zaken nog wel boeiend, maar die staan net iets te veel in functie van een onderliggende boodschap.

2.5*

Nee, dit was het niet helemaal.

Een film die visueel inventieve cinema verlaagt tot commerciële wansmaak. Heb mooie dingen gezien, dat wel, maar de wansmakelijke soundtrack en het totaal gebrek aan ritme van bepaalde scenes was zo pijnlijk dat het al snel erg irritant werd. De film ziet eruit als een stijlvolle dame maar gedraagt zich als een hoerige slet.

Visueel enkele erg leuke ideeën dus, maar erg slecht uitgevoerd. Visueel warrig is best goed wanneer het volgens een zeker ritme verloopt, niet wanneer je alles maar wat random bij elkaar gooit. Pleur er een commercieel Matrix achtig klinkend soundtrackje achter en je weet wat je van deze film mag verwachten.

Dit alles helpt het onnozele verhaaltje al helemaal niet om nog wat interesse te wekken, en na een goed uur was ik het dan ook redelijk beu allemaal. De rest van de film bestond vooral uit minuten tellen en veel gapen.

Wanding eerste klas, met enkele erg inventieve ideeën. Volgende keer een kundig iemand in de regisseurstoel aub ?

1*

Onbegrijpelijk lage score.

Ook de links naar Spirited Away kan ik helemaal niet plaatsen. Lijken eerder comments van mensen die in hun leven nog maar 3 animatiefilms gezien hebben, maar ik schat een aantal van hen toch iets hoger in.

Nocturna oogt vooral erg Europees. De mooie character designs bijvoorbeeld, zou er zo een Franse artiest achter gezocht hebben. Kleurenpalet is trouwens ook echt subliem, ademt sfeer en het prachtige contrast tussen het duistere en geel/groene werkt perfect. De animatie zelf is ook van hoog niveau, visueel staat deze film echt als een huis.

Vond verder wel dat de dialogen inderdaad iets té plat waren. Heb de film gelukkig wel in het Spaans gezien (zo'n 4 jaar gewacht op subs), al vond ik die dub ook niet perfect. Klinkt wat hystesrisch, daar waar een iets rustigere en mysterieuzere dub de film goed had gedaan. Verhaaltje is qua tempo erg vlot maar wat op jongere kijkers gericht. Had qua tempo iets trager mogen zijn.

Maar het zijn vooral veel mooie details die opvallen. De sterretjes aan hun haakjes (en de brug), de lichtjes, de kattenherder ... heerlijk sfeervol en creatief. Met een wat betere soundtrack onder had ik deze zonder verpinken een halfje hoger gegeven.

Nu hou ik het op een dikke 3.5*, zeker de moeite en hopelijk komen de heren nog eens met iets nieuws. Aan talent geen gebrek.

3.5*

Lekker 2019.

Een eenvoudige kerstkomedie kan je tegenwoordig niet meer maken, dat is wel duidelijk na het zien van deze film. Disney doet hard z'n best om zo netjes mogelijk te zijn, bereid je dan maar alvast voor op een lawine aan wokeness.

Dat we een vrouwelijke Kerstvrouw krijgen hoort dan gewoon bij de opzet, maar de film laat het niet na links en recht nog wat genderstereotypen terecht te wijzen. Ook een belerend vingertje naar tradities (in functie van gender dan), terwijl traditie het dan op zijn beurt wel weer wint van technologie (oh, die vieze algoritmes en zielloze efficiëntie). En hier en daar komen er nog wel wat kleinere dingetjes voorbij, naast een héle hoop Apple product placement. Er zit zelfs een iPad running gag in.

Dat alles sneeuwt deze redelijk kerstcomedy volledig onder. Beetje jammer, want zonder al die rommel erbij was dit nog een best aardige film geweest. Geen grote Kendrick fan, maar deze rol is haar wel op het lijf geschreven, Hader doet het ook gewoon goed en het kleine CG rendiertje is best cute.

Dat het verder erg zoet en voorspelbaar is hoort bij het genre, maar al die social issues die braafjes afgekruist worden, daar word ik niet echt blij van.

1.5*

Vond het vooral een zeer aardige film.

Noi is een aardig personage, de sfeer in het dorpje is lekker droog, net zoals de humor en er gebeurt genoeg om de film interessant te houden.

Een stylistische film vond ik het absoluut niet. Behalve de behangetjes is het vooral saaiheid troef. Dit is niet stylisch doods, dit is gewoon flets. Een paar aardige shotjes van een berg doen daar weinig aan af. Ook muzikaal stelt het niks voor, had allemaal wat meer mogen zijn.

3.5* dan maar, vond het einde verre van storend, zoals anderen hier. Film hoeft voor mij ook niet steeds de vooruitgestippelde lijnen te volgen, maar een topper is het zeker niet.