Opinions

Best tof.

Een film die zich beperkt tot één locatie en met nogal grotesque personages uitpakt. Dik aangezette clichés, waarbij de film zelf ook nog eens baadt in een stijlvolle nep-waas. Duidelijk geen film voor de fans van realisme.

Veel materiaal is er niet, dus steunt King meer of sfeer en het mysterie van het doosje. Dat pakt best goed uit. Het beperkte budget is merkbaar (de buitenscenes, het interieur, de wat gebrekkige details) maar King vangt het eigenlijk allemaal goed op, net omdat de rest van de film ook dik genoeg is aangezet.

Het drietal doet het daarom ook best leuk. Geen geweldig acteerwerk, maar ze geven het personages de juiste schwung mee. Het verhaaltje is weinig bijzonders, maar het mysterie werkt, de personages zijn leuk en het stijltje is uiterst effectief. Van tevoren niet zoveel van verwacht, maar viel me erg goed mee.

3.5*

Extreem foute bende.

Probleem met dit soort films is toch wel dat je al van extreem goede huize moet zijn om ze te laten werken. De film is overladen met verschillende soorten monsters en speelt zich voor een groot deel af in een onderwereld. Dan kom je er gewoon niet zo snel vanaf met wat rubber en een groene lamp. Barker probeert het, waardoor de film vaak extreem goedkoop oogt.

Vooral die Indiana Jones setjes zijn niet om aan te zien. Ideeën van de monsters zijn wel leuk, maar ook daar bleek budget (en gewoon kunde) een gemis. Soundtrack begreep ik ook niet zo goed. Elfman's sprookachtige muziek is vaak de laatste druppel om het hele sfeertje te nekken.

Komt nogeens bij dat deze film op vreemde manier met een slasher gemixed is, een rol die Cronenberg ook helemaal niet ligt. Leek meer op een 45 toeren plaat die tegen 30 toeren werd afgespeeld.

Had zeker wel iets kunnen zijn, was echt alles naar behoren uitgewerkt. Al had het dan waarschijnlijk een mega project geworden, een gewoon een aantal jaar extra vooraleer het klaar zou zijn. Nu is het resultaat extreem goedkoop en vreselijk saai.

De afdaling van Boone's vriendinnetje deed me trouwens wel wat aan Irréversible (Club Rectum) denken. Van ver dan.

1.0*

Best oké.

Gyllenhaal doet het erg goed en draagt deze film. Als acteur ooit met een valse noot begonnen, maar hij heeft door de jaren heen toch wel bewezen wat in z'n mars te hebben. Zijn rol hier is dan wel een dankbare, toch is het er eentje met een paar vervaarlijke pitfalls, die hij allemaal kundig ontwijkt.

Lou is consistent onsympathiek. Hij doet zich wel voor als aardige kerel, maar elk zinnetje, elke lach, elke beweging lijkt wel gespeeld. Wie een gezellige antagonist verwacht bij deze film komt bedrogen uit, maar net dat maakt het leuk. Gyllenhaal neemt af en toe wel een paar shortcuts door terug te vallen op maniertjes, maar ook dat doet hij overtuigend.

Eerste uur is boeiend, tweede iets minder. Daar vervalt de film in een eerder standaard plotje dat naar een climax poogt toe te werken. De achtervolging op het einde mag er dan wel zijn, de afwikkelijking van het plot is wat aan de flauwe kant. Ook best voorspelbaar, terwijl het eerste uur niet zo makkelijk in z'n kaarten liet kijken.

Ik besef dat het makkelijk is om in deze film wat maatschappelijke kritiek te zien, geen idee of Gilroy het zo bedoeld heeft maar ik negeer dat deel gemakkelijkheidshalve maar even. Het zou wel erg makkelijk en plat zijn allemaal, daarbij is het plot zo overdreven dat je er moeilijk een serieuze link met de realiteit in kan zien.

Vooral jammer dat de film op audiovisueel gebied niet echt iets interessants weet te brengen. Degelijk in beeld gebracht, soundtrackje dat wel oké is (en als er dan toch een link met Drive moet gemaakt worden - gelukkig is het niet van dat soort kattegejank), maar allesbehalve spannend en vooral erg braaf en saai.

Gyllenhaal en z'n personage dus. Hij sleept je door de film. Weet geregeld uit te pakken met een memorabel moment, soms zelfs gehele scenes. De film errond had beter gekund, maar volstaat.

3.0*

Erg mooie film, grafisch vooral.

Geweldig detail, in elkaal gezet met enorm veel liefde en zeer onderhoudend, al werden al die liedjes ook iets teveel voor mij na een tijdje.

Gelukkig duurt de film niet lang, valt er genoeg te lachen en genieten, alleen had er wat meer in gezeten. Vincent blijft nog steeds de beste Burton (want dit is toch gewoon op en top Burton), deze is een erg verdienstelijke film. 3.5*

Njah.

We kennen dit soort filmpjes ondertussen wel natuurlijk, maar op zich kan het best wat zijn. Keeyes zit ook niet verlegen om enkele goeie ideetjes, hij durft er in ieder geval een conceptueel, doorgedreven werkje van te maken. Tot dusver het goede nieuws.

Probleem is dat Keeyes zich ook graag als schrijver en regisseur ziet, maar daar absoluut geen talent voor heeft. Kleurgebruik en setting zijn nog wel oké (maar makkelijk, want er is slechts één ruimte), maar acteerwerk, camerawerk, soundtrack en editing zijn allemaal ver ondermaats. Net als de dialogen trouwens, al kan dat ook wel aan de acteurs gelegen hebben.

Het zorgt ervoor dat de film duidelijk érg graag wel, maar jammer genoeg nooit sfeervol wordt. Het is een goedkoop ogend, brak in elkaar gezet stukje horror dat naar het einde toe ook een véél te makkelijke uitweg zoekt. Sowieso waren halverwege de meeste leuke ideetjes toch al opgebruikt, het tweede deel is zo mogelijk een nog grotere teleurstelling.

Keeyes mag best aanschuiven bij een brainstorm sessie, maar laat anderen aub het filmische werk opknappen.

1.0*

Degelijke anthologie.

Op basis van de regisseurs misschien toch net iets meer verwacht, maar wanneer er "Shudder" op het scherm verschijnt weet je meteen dat het allicht niet de meest blitse film wordt. Zij blinken toch vooral uit in genre doorsnee.

Da's ook zo'n beetje wat deze film te bieden heeft. Wel leuke regisseurs, maar geen van allen echt op hun hoogste niveau. Voordeel is wel dat er ook geen zwakke filmpjes tussenzitten. Elks heeft wel iets te bieden, er zit verder ook genoeg afwisseling in, waardoor het nooit saai dreigt te worden.

Vond uiteindelijk de films van Slade en Dante nog het leukst, Garris zelf heeft eigenlijk nog de minste, maar veel ontloopt het elkaar niet. Wel eentje voor de echte horrorliefhebber dit, want echt uitzonderlijk of origineel is het niet, wel vlot genre vermaak. Wat mij betreft een conceptje dat nog wel een vervolg of 2 mag krijgen.

3.0*

Vond het beter dan de vorige delen.

Positief ten opzichte van deel 2 is dat "het concept" terug gerespecteerd wordt.

Verder vond ik vooral Freddy wat leuker geworden. Freddy in de TV, als levend popje, met de naalden ... net iets grappiger gedaan. Hou ook wel van die gore/animatie technieken.

Verhaaltje blijft redelijk pover en als Freddy dood moet gaat het ook vaak veel te flauw. Maakt dat hij nooit echt een dreiging kan vormen. Vond het visueel ook allemaal iets mooier (in het begin die kamer die circulair ontploft).

Beste deel van de eerste drie vind ik, maar nog steeds niet helemaal mijn ding.

2.0*

Na het aardige 3de deel vervalt het weer helemaal.

Enorm flauw gedoe. Die hele highschool setting past er in dat opzicht ook wel bij, maar ik vond het helemaal niks.

Verder worden de moorden een beetje idioot en is Krueger echt verre van beangstigend. Hij gedraagt zich ook serieus stom in deze reeks, met als dieptepunt de scene op het strand.

Volgens mij had Harlin ook liever een Hellraiser vervolg geschoten. Met nogal wat kettingen en een "I ... am .... " quote komt hij al aardig dicht in de buurt in ieder geval.

Zelfs de gore/animatie vond ik hier te idioot voor woorden. Kan er normaal wel van genieten maar deze film sloeg gewoon nergens op. Niet grappig, niet eng, niet goor, niet spannend. Beetje idioot vooral.

1.0*

PS: werd er eigenlijk een serieuze reden genoemd waarom Freddy nu weer leeft ?

Vond deze nog minder dan het eerste deel.

Freddy doet mij gewoon niet al te veel. Vind hem verre van eng en op het einde is het gewoon een jankend mietje.

Verder wordt het concept uit het eerste deel hier ook serieus genegeerd, wat het er niet beter op maakt. Beetje melige effecten verder, niks engs, smerigs en weinig overtuigend.

Slecht acteerwerk en geen melancholische waarde (al heb ik er vroeger wel een aantal gezien, nooit echt fan geweest), wat maakt dat er voor mij gewoon helemaal niks te genieten viel.

0.5*

Ai ai.

Vroeger vond ik het wel aardig, maar toen moest er nog maar een druppeltje bloed in een film zitten en ik zat met wijdopengesperde ogen te kijken. Die tijden zijn lang voorbij.

Freddy heeft de tijd niet overleefd. En het zijn niet enkel de brakke gevolgen die de reputatie naar beneden halen. Want wat is deze film ongemeen goedkoop.

Geen enkele keer wordt het spannend. Een trieste soundtrack, domme geluidseffectjes (die stem van Freddy ) en vaak totaal brakke special effects zijn hier zo'n beetje de reden voor. Het gezicht van Freddy met het skelet eronder, de telefoon met de mond, Freddy met z'n lange armen ... lachwekkend slecht gedaan. Daarbij vind ik Freddy ook een redelijke clown. Niet wat je noemt een eng figuur.

Ook het acteerwerk laat flink te wensen over. Hiet het belangrijkste in dit soort film, in een Halloween kon ik er makkelijk overkijken, maar dit is schooltoneel onwaardig.

Wat rest ? Enkele leuke samples en kinderriedeltjes, en de twee bed/moord scenes. Die waren dan wel weer leuk. Maar verder is dit eersteklas junk. Troep van de bovenste plank. En pure wansmaak.

Freddy is dom, de film is goedkoop, een aanfluiting voor het genre. Duurt amper 91 minuten maar na 10 minuten zat ik al op de klok te kijken.

1*

Oi oi oi.

Heb het origineel nooit gemogen, qua horror te tam en niet echt mijn humor, maar deze zoutloze remake is zo mogelijk nog een tandje slechter.

Grootste pijnpunt is Freddy zelf. Haley maakt er een enorme soep van. Belachelijk maskertje dat hem blijkbaar belemmert om er een degelijk stukje monoloog uit te krijgen. Wat een idiote weggemoffelde lisp heeft hij in deze film

De moorden zijn braaf en saai. Enkel de allerlaatste scene is leuk, beetje weinig voor een horror van 100 minuten. De rest is aardig saai, zeker omdat de film nogal op het verhaaltje steunt en dat nu niet meteen de beste kant is van de reeks.

Verder ook opvallend dat ze enkele details veranderd hebbben. Freddy is nu tuinman ipv concierge. Niet dat dat mij op zich stoort, maar waarom in hemelsnaam? Alsof dat ook maar iets toevoegt.

De dromen zien er visueel wat beter uit dan in het origineel. Dat mag je ook wel verwachten. Verder is het een belabberde remake die na 5 jaar Franse terreur compleet achterhaald is. Commerciële horrortroep die op alle vlakken faalt. Sfeerloos en leeg mormel.

Vind dat vele mensen hier nog erg mild zijn.

1.0*

Vond dit de beste van de reeks totnutoe.

Komt vast omdat er hier nogal wat typische effecten inzitten. Zo vond ik die geboorte van Freddy wel gaaf, ook het einde is in dat opzicht erg tof (met Freddy die uit dat meisje kruipt). Decors zagen er ook vaak best sfeervol uit, en de droommoorden zijn best creatief.

't Is niet allemaal even geslaagd, zoals iemand hierboven ook al zei is dat stripgedoe een beetje duf, al vond ik die animatie dan wel weer gaaf.

De oneliners van Freddy zijn wat irritant, het acteerwerk niet om aan te zien en het verhaal is één grote puinhoop. Gelukkig zat er verder genoeg leuks in om dit best vermakelijk te houden. Voor mij ook het eerste deel waar een paar afzonderlijk spannende scenes inzaten.

3.0*

Hahaha.

Niet best nee. Je zou nog respect gaan krijgen voor al die propaganda-docutjes die er halfslachtige wetenschappertjes bijhalen om zichzelf alsnog een airtje van geloofwaardigheid aan te meten. Ascher doet zelfs niet de moeite, waarom wordt duidelijk in het tweede gedeelte van de film.

Meer dan een geïllustreerd relaas van mensen hun nachtmerries/sleep paralysis ervaringen is het niet. Mensen die allen denken dat er meer achter schuilt dan de wetenschappelijke verklaring. Wat die verklaring net is komen we nooit te weten, ook niet belangrijk natuurlijk als demonen en aliens een veel logischere verklaring bieden.

Het lijkt dan ook meer op een soort van faux docu, maar dan anders. Alleen stellen de "horror" fragmenten helemaal niks voor en zijn de verhaaltjes van de ondervraagden ook best saai te noemen. Het wordt na een tijdje ook érg repetitief, want meer dan wat nachtmerrieverhaaltjes heeft deze docu niet te bieden.

Room 237 was al aan draak, maar hier zakt Ascher nóg dieper weg. Docu om snel te vergeten.

0.5*

Leuk.

Al was het begin duidelijk interessanter dan het einde. Toevallig ook de periode waar ik minder van wist. Maar ook, zoals Carpenter al zegt, omdat mensen als kind toch sneller verwonderd zijn over films die ze zien. En de docu probeert dan wel wat te variëren met de leeftijd van de talking heads, het zijn toch vooral oude mannen aan het woord.

De gesprekken over de oudere films zijn dan ook gepassioneerder. Eens bij de jaren '70-'80 moeten ze over hun eigen werk beginnen praten (al wordt dat volgens mij wel deels vermeden door een regisseur nooit echt rechtstreeks over z'n eigen film te laten praten), eens we bij de '90 zijn aangekomen is het toch vooral wat factueel door de bekende namen heenlopen. Daar was een verversing van de commentatoren duidelijk beter geweest.

Verder soms iets te gezocht, zeker om alles aan het Amerikaanse tijdsgeest te blijven koppelen. Niet eens zozeer de regisseurs zelf, wel de paar filmgeschiedkundigen die erbij zaten. Vind ik vaak toch niet de meest interessante personen. Ook dat korte stukje over internationale horror op het eind had er niet in gehoeven (daar gaat de docu niet over en veel meer dan een slordige montage is het niet), het goedpraten van de Hollywood luiheid op het eind is ook een klein smetje.

Verder wel het type docu wat ik wél interessant vind. Gewoon over een onderwerp, vlotjes en redelijk neutraal uitgewerkt. Enige wat ik écht niet begrijp is dat Texas Chainsaw Massacre geen eigen stukje krijgt? Wordt toch algemeen gezien als mijlpaal en voor zover ik weet komen alle andere grote mijlpalen toch wel aan bod. Of heb ik die ergens gemist?

Uiteindelijk toch net iets teveel hoekjes en kantjes af om écht goed te zijn, maar voor de liefhebber van horrorfilm (of mensen die interesse tonen in het genre maar er nog niet zo vertrouwd mee zijn) een goed startpunt. Echt in-depth gaat het niet, maar een gezellige reis door 100 jaar horrorcinema is het wel.

2.5*

Weer genieten.

Inderdaad, de formule van de Sushi Typhoon crew is ondertussen wel bekend. Zie het dan gewoon wat meer als genrefilm ipv als uniek werk. In dat opzicht blijft ook deze film weer wild origineel en heerlijk geschift.

Aan ideeën echt geen gebrek bij Nishimura. Het zombievliegtuig is een hilarische vondst, ook de aparte battles met de drie opperzombies zijn echt geweldig. Nishimura houdt het ook gewoon twee uur leuk en boeiend.

Wil je zeuren over matige CG en acteerwerk dan valt er inderdaad genoeg te klagen, daartegenover staat dat het blijkbaar noodzakelijk is om meer gekkigheid en weirdness op het scherm te toveren. De combinatie van beiden heb ik nog steeds niet gevonden, en zolang die niet te vinden is blijft dit het beste alternatief wat mij betreft.

Twee uur genoten, één van de zeldzame films die mij nog luidop doen lachen. Nishimura mag gewoon lekker doorgaan op z'n elan, de hypers zullen dan wel afhanken, als genrefan valt hier moeilijk genoeg van te krijgen.

4.5* en een uitgebreide review

Overdreven kritiek op dit filmpje.

Verhaaltje is inderdaad 13 in een dozijn, maar visueel vond ik hier veel meer in terug dan in andere rampenfilms. Vooral kleurgebruik was opvallend aangenaam.

Dat redt de film ook wel. Verder hebben we het allemaal al wel een keer gezien, hoewel de ramp hier toch wat op grotere schaal wordt weergegeven, en niet zozeer 1 aangekondigde gebeurtenis betreft.

Vond het allemaal vermakelijk, en af en toe best mooi in beeld gebracht. Voor nonsens als dit kan ik er dan wel 3* aan kwijt. Gezellig om een keer gezien te hebben.

Heel veel professioneler was het niet, wel een klein beetje.

Jammer aan deze film is, en dat heeft hij met The Calamari Wrestler gemeen, dat de film op papier veel grappiger is dan het uiteindelijke resultaat. Daarvoor is het jammer genoeg te amateuristisch, waardoor een hoop dingen niet werken.

De buitenlandse acteurs (vrijwilligers ?) zijn ijzingwekkend slecht, de Japanse acteurs doen zeker niet onder. Visueel brak, volgepropt met oerlelijke (maar vaak wel nodige) CGi. Muziek is ook niks, en het verhaaltje begint al snel te driften, waardoor het hele "continten zinken" concept meer dient als aanzet voor enkele jokes en een meer personagegerichte verhaallijn.

Enige wat de film af en toe redt zijn grappen die conceptueel sterk genoeg zijn om de brakke uitvoering te overleven. En zo zitten er wel een paar in (het buitenlandersweerbericht bijv). Andere grappen zijn vooral zo fout dat ze leuk worden (Japan's houding tov Korea en China bijv).

Dat zorgt dat de film wel wat leuke momenten kent, al wat daartussen valt is vaak saai en/of compleet mislukt.

1.5*

Leuke Miike dit, wat mij betreft de beste uit die Triad trilogy.

Alle typische elementen zijn weer aanwezig. Hoop bekende Miike acteurs, weirde personages, er wordt weer aardig wat afgepijpt, gesnoven en vermoord.

Ditmaal wel wat meer aandacht voor het visuele (met enkele geweldige shots), ook wat meer aandacht voor het verhaal. Nog steeds een kluwen aan personages, maar iets meer focus dan gewoonlijk.

3.5*

Goed.

Harada laat weer van zich spreken. Een aparte regisseur is het toch, die zowel het kitscherige van het B-werk aankan, maar ook gewoon een goeie "grote" commerciële film kan maken. Zoals deze Emperor in August, een remake van Japan's Longest Day, over het einde van WWII in Japan.

Een hoop goeie acteurs, met als bekendste uitschieters Kôji Yakusho en Shin'ichi Tsutsumi. Maar ook Tsutomu Yamazaki en Masahiro Motoki leveren erg sterke rollen. Ze geven het geheel een passend gewicht mee, maar ook de kleinere rollen zijn goedbezet.

Visueel ook erg netjes, vooral tijdens het eerste deel wordt er voldoende tijd genomen om alles erg sfeervol in beeld te brengen. Tweede deel is iets verhalender en bevat ook iets meer actie, wat mij betreft wordt het daar net allemaal iets saaier, maar da's ook eigen aan het genre.

Fijne film weer van Harada, die langzaamaan in achting aan het groeien is. Gewoon een boeiend regisseur waar je nooit echt weet wat je kan verwachten, maar die toch altijd iets interessants lijkt te doen.

3.5*

Lief.

Yamaguchi heeft er geen makkelijke jeugd opzitten, met twee atoombommen die dichtbij neervielen. Na een korte inleiding gaat het vooral over het werk dat Yamaguchi erna deed, om zijn verhaal door te geven aan de jongeren, zodat zij geen tweede maal dezelfde fout zouden maken.

Beetje vreemde invulling soms. De eerste reënactment scenes zijn in het Japans, daarna volgen er een paar gedubde. Nogal onnodig en vooral vreemd dat men het in het begin dan niet deed. Misschien is het beeldmateriaal van twee verschillende bronnen, maar aangezien ik best tegen een woordje Japans kan irriteerde het een beetje.

Verder is Yamaguchi vooral een erg lief en aandoenlijk mannetje. We zien hem op latere leeftijd, als innemend opatje. Die regelmatig tijdens het vertellen tegen z'n tranen moet vechten, maar half-dood toch nog steeds mensen wil informeren. Door zijn verhaal komt de boodschap ook wel over, als is dit vooral toch een emo-document geworden en is het over de gehele speelduur best informatie-arm te doen.

Maar het is kort en Yamaguchi is een mooi figuur. Alleen is het niet veel meer dan dat.

2.5*

Aardige film, maar niet veel meer dan dat.

Nikita is een leuk personage, er zitten enkele fijne actiescenes in, en het geweld is dikwijls flitsend. Ander pluspunt is Jean Reno, die een gewelde rol neerzet, dan wel veel te kort.

Jammer van het melige plotje, de geforceerde humor en een jammerlijke finale. Ik zie de film dan ook eerder als een soort leerschool voor Léon, waar alles veel beter uit de verf komt.

Maar verder wel een aangename film, die soms licht irriteert, maar verder wel leuk wegkijkt. 3*

*brrr*

Echt té hard gericht op kinderen. Grootste probleem is dan ook nog eens dat Breslin niet om uit te staan is. Wat een verschrikkelijk kind, en compleet niet geschikt om als voice overend doorheen de film te kwetteren.

Beetje dollen met circusbeestjes op exotische locaties, meer is het jammer genoeg niet. Kleine, wat saaiige miniavontuurtjes en een streep Home Alone op eilandlocatie ertussendoor. Het was niet grappig, niet leuk en vooral erg oubollig allemaal, email en ander verkeer ten spijt.

Ook Foster is een complete miscast. Is toch echt een stoffen doek, zelfs gezien haar rol niet echt te verantwoorden. Enkel Butler lijkt er ook echt lol in te hebben, vooral als zijn avontuurlijke alter ego dan.

Nu geloof ik best dat de kleine mens onder ons hier wel iets mee kan. Maar ben er ook zeker van dat mijn kleine mens hier vroeger ook z'n neus voor zou hebben opgehaald.

1.0*, vond de begin- en eindanimaties wel erg mooi.

Fijne herziening.

Terugkijkend, een film die typisch was voor de tijdsgeest. Je had wel meer van dit soort mindfuck filmpjes, die vooral om sfeer draaiden. Het feit dat het Braziliaans was, en een wat knallendere soundtrack had maakten voor mij het (positieve) verschil. En dat blijft het ook nog steeds doen.

Verhaaltje en opzet is basic. Een jonge vrouw wordt buitengepest door haar verhuurder omdat ze de huur niet kan betalen. Wanneer ze bijna op straat beland krijgt ze steeds duisterdere gedachten, en vervaagt ook meteen de grens tussen fictie en realiteit. Gooi er nog een jeugdtrauma tegenaan en je weet wat je te doen staat.

Visueel erg verzorgd, al zou het wel leuk zijn moest de film een oppoetsbeurt krijgen. De soundtrack is sterk, acteerwerk is goed en het is compact genoeg zodat het niet gaat vervelen. Jammer dat de film niet wat bekender is geworden, binnen een jaartje of 10 hopelijk een tweede kans voor dit kleine pareltje.

4.0* en een uitgebreide review

Artiestenfilms.

Ofwel maak je er een feature drama van, en dan wordt de artiest van z'n voetstuk gehaald. Ofwel kies je voor een documentaire en krijg je oneindige ophemeling. Veel andere opties lijken er niet te zijn. Dit is feature drama, dus Simone komt er niet al te best vanaf.

Het hele blackface gebeuren ligt ergens tussen hilarisch en triest in, de hetze rondom deze docu heeft ook niet veel om het lijf. Al is het ergens wel begrijpelijk dat je als familie misschien niet echt blij bent met de manier waarom Simone hier herdacht wordt. Anderzijds, als het strookt met de realiteit dan hebben ze niet veel te knorren.

Saldana is een mixed bag. Vond haar best aardig zingen, maar qua geluid komt ze niet echt in de buurt van Simone. Ik ben geen fan dus kon ik me er niet echt aan storen, maar kan me inbeelden dat wanneer je dat grauwe en mannelijke van Simone waardeert, je niet echt opgezet bent met Saldana's bewerkingen. Als actrice hou ik er ook een dubbel gevoel aan over. Haar transformatie vond ik best geslaagd, maar toch kreeg ik vaak de indruk dat ze toch meer een typetje neerzette dan een echt persoon. Maar ook dit weer op gevoel, want ik heb Simone nooit echt beziggezien.

Qua film stelt het niet zo heel veel voor. Het gebruikelijke drama van een artiest in verval, met woedeuitbarstingen, domme beslissingen en veel drank en drugs. Een thema waar je tegenwoordig ook nog hitjes mee kan scoren, maar als filmmateriaal is het een beetje uitgekauwd. Binnenkort de docu ook nog wel eens meepikken, daarvan verwacht ik een veel positiever beeld van Simone, met een resem kopjes die mij vertellen waar zij eigenlijk de grootste en meest belangrijke artiest is van het afgelopen decennium.

2.0*

Aparte film.

De Blaine (broertjes?) hebben het binnenkomer niet gemist. Het is niet eenvoudig om nog iets te brengen dat ook maar enigszins origineel aanvoelt binnen het horrorgenre, maar met deze film komen ze aardig dicht in de buurt.

Anders in toon en uitvoering, maar deze film me wat denken aan Deadgirl of Excision, ook twee films die daarom niet wild origineel waren, maar hun ding wel op zo'n manier wisten neer te zetten dat het toch aanvoelde alsof je naar iets aan het kijken was dat je niet eerder gezien had.

Als basis krijg je een leuk relatiedrama waarin het "probleem" dat tussen de twee instaat als basis dient voor het horrorgedeelte. Met een stevige scheut zwarte humor wordt je door de film geloodst, waarbij de momenten met 3 veruit de interessantste zijn.

Maar ook de editing verdient het genoemd te worden. Scenes worden vaak verknipt tot kleine puzzeltjes, waar begin, midden en einde door elkaar gehusseld worden om het iets intrigerender te maken. Deed me wat denken aan Luan Qing Chun (opgepast, geen horror), moet zeggen dat dat geklooi binnen één scene mij vaak wel bevalt.

Leuk filmpje in ieder geval. Mist nog net wat afwerking, wat gewicht en een iets betere uitwerking van het idee, maar verder een goeie aanrader voor horrorliefhebbers die ook eens wat anders willen dan puur genrewerk.

3.5*

Week van de klootzakken.

Na twee dagen geleden Komt Een Vrouw Bij De Dokter, mag deze keer Lewis met de eer gaan lopen. Moeilijk kijkend flaneert hij van vrouw naar vrouw, onder het mom van een moeilijk leven en zware regisseurlast. Oh wat heeft die man het toch zo moeilijk leven, pfoe! Beetje troosteloze zak.

Tweede minpunt zijn de collectie aan vreselijke accenten. Engels wordt van alle kanten dubbel verkracht, blijkbaar hoopt Marshall de film zo een erg internationale klank te geven? Vooral dat Italiaanse accentje van Lewis was na 5 minuten al niet meer om aan te horen, maar de rest kan er ook wat van. Hoe zo'n Cruz nog in Engelstalige films gecast wordt is mij een compleet raadsel.

Muziek. Dramatisch. Banale dialoogjes op onpassend gejengel. Ben zeker geen grote musicalfan, maar dit was gewoon erg laag. Visueel ook zeer onboeiend. Tussen kitsch en meer kitsch, met streepjes potsierlijke vernis. Editing is al helemaal een complete ramp (hoe dood kan je een musical slaan).

Rest het eeuwige gejank van Contini die zijn luxebaantje zelfs nog te moeilijk vindt om te dragen. Geen idee waarom ik daar nu 110 minuten naar hoef te staren, al helemaal niet wanneer het bijgestaan wordt door zelfs Top50 onwaardige kutmuziek.

1.0*, omdat het naast extreem kitscherig wel visueel afwisselend was. Joepie. Ik zou het zowaar Fellini-waardig durven noemen.

Bekend concept, geen bekend verhaal.

Vind de opzet, hoewel simpel, eigenlijk gewoon ijzersterk. In vijf minuten heb je alles aan potentieel om een film van 90 minuten rijkelijk te vullen.

Jammer genoeg rijkt de film nooit verder dan dat potentieel. Visueel extreem kut, bedroevend saaie en afwezige soundtrack en acteerwerk van het laagste niveau. Wat wel een probleem is als je met z'n 10en in een gebouwtje zit zonder verdere afleiding. Audiovisueel valt er niks te beleven en veel actie zit er ook niet in. Dan heb je toch echt wel een paar goeie acteurs nodig.

Halverwege begint ook al te dagen dat de climax geen al te boeiende wordt. Het wie of wat is enkel nog interessant uit pure nieuwsgierigheid, maar de hoop op iets boeiends was dan al lang vervlogen. Ook geheel terecht zo bleek.

Rest enkel het "oh, we hopen dat dit wat wordt dus is't maar een open einde". Drie maal bah.

Al mogen ze van mij best een vervolg maken. Zet er een goeie regisseur aan en je krijgt vast een geweldig genrefilmpje. Jammer dat dit zo enorm slecht uitgewerkt was.

1.0*

Raar projectje.

Frans/Chinese productie, die Barry Sonnenfeld wist te strikken voor wat eigenlijk gewoon een kinderfilm is, maar dan wel met Spacey en Walken in significante rollen. Het lijkt een verlate 1 april grap, maar Besson's Europacorp heeft het blijkbaar toch voor elkaar gekregen.

Hoewel het allemaal erg exotisch klinkt op papier, is dit gewoon een simpele Amerikaanse comedy gericht op de wat jongere kijkers. Een verhaaltje dat zich kinderlijk eenvoudig ontplooit, dik aangezette personages en wat lol met een kat. Da's op zich nog wel een zeldzaamheid, want meestal zijn dit soort films met honden.

Niet zo héél verwonderlijk, want wie een kat heeft weet dat die diertjes een stuk lastiger te trainen zijn. Het is dan ook niet zo verrassend dat er heel wat CG aan deze film te pas is gekomen. Meestal ook niet zo heel moeilijk te zien om welke scenes het gaat.

Maar er hangt wel een erg luchtig en zorgeloos sfeertje, zelfs al kent de film links en rechts wat drama. De goede afloop komt eigenlijk nooit echt in gevaar en hier en daar valt wel wat te glimlachen, vooral dan de scenes met Walken.

Zeker geen grootse film, maar voor wat simpel vermaak tussendoor kan je ook slechtere films kiezen.

2.0*

Verhaal prachtig ? Heb het boek van Welles nooit gelezen, maar ben dat duffe deprimerende gezeik over gedoemde toekomsten wel een beetje zat.

Misschien is het omdat schrijvers van nature uit wat romantischer aangelegd zijn, maar die angst van wetenschap, de natuur steeds als paradijs, de mens als kuddedier, het verbannen van gevoel en de wet van de regeltjes, "zever in pakskes". Niet boeiender dan de gemiddelde geschifte secteleider die op de hoek van de straat staat te roepen dat de ondergang nabij is. Ik heb lak aan alles wat in deze film aangehaald wordt, vind het alles behalve interessant, vind het kortzichtig en simplistisch.

Als film stelt het ook al niet veel voor. Paar aardige scenes, maar een bleke toekomst staat niet gelijk aan een saaie toekomst. Dat fake intellectuele, spirituele godoe met die gedichtjes en dat landschap maakte het alleen maar erger.

Bleh. 1*

Edit : zij die binnenkort Memories mogen kijken, begin alvast maar Cannon Fodder te vergelijken met deze film

Film die nogal wat dubbele gevoelens achterlaat, zoals wel meer K Kurosawa films dat doen bij mij.

De man heeft duidelijk heel wat Kitano films gezien, want deze keer trekt hij vol de comedy/drama troef, minus de yakuza dan wel. Sommige van de jokes zijn bijna identiek aan die in Boiling Point. De humor is zeer herkenbaar, en de editing al even drastisch. Enkel jammer dat het veel wegheeft van een zielloze kopie. Eerste 45 minuten zijn amper het bekijken waard.

Vreemd genoeg betert het daarna allemaal wat. Steeds meer schakelt Kurosawa een versnelling hoger (want hij kan het wel), de humor werkt wat beter, de shots zijn expressiever en de muziek wat aangenamer (buiten één of ander goor nummertje in een jazztent). Ongekende hoogten bereikt het allemaal niet, maar het maakt de film er wel heel wat aangenamer op.

Kurosawa eindigt de film (laatste 20 minuten) op z'n eigen eigewijze manier. Leuke wending, al zal niet iedereen er even opgezet mee zijn.

Al bij al dus een degelijk film, en Kurosawa's beste tot nu toe. Al blijft hij een regisseur die me nog steeds niet kan overtuigen, en overtroffen wordt op alle vlakken door andere, betere regisseurs.

3*