Opinions

Aardige vroege JWong.

Hoewel ik niet echt weet in hoeverre deze film nu aan hem is toe te schrijven. In ieder geval zit hij er weer even in als acteur, doet hij toch altijd geinig. Nooit echt moeilijke personages, meestal retards met een duidelijk tic, maar qua komisch acteertalent staat JWong er wel.

De rest van de film oogt als "another shaw bros" film, zoals ze hun eigen werk zelf aftitelen. Best aardig maar het gebrek aan variatie wordt toch steeds een groter nadeel vind ik.

Wel een film die meer op humor steunt, en wat maffere martial arts stunts toepast. Wel leuk om te zien, zitten aardig creatieve stukjes in, maar echt klasse wordt het nergens.

Geldt zo'n beetje voor heel de film trouwens. Redelijk vermakelijke onzin, maar veel meer zit er niet in.

2.5*

Mager.

Net zoals de meeste Chinese arthouse die tegenwoordig uitgebracht wordt. Onder impuls van Jia worden er tegenwoordig vaak wat genre elementen toegevoegd, maar die onderstrepen eigenlijk alleen maar de sleur waarin die cinema zich momenteel bevindt.

Een paar momenten van extreem geweld, die eigenljik compleet geen indruk weten te maken. Neon is hip, maar hier ziet het er redelijk sloppy uit. De camera probeert af en toe wel wat speciaals te doen, maar het zijn momenten en scenes die wat verloren aanvoelen binnen de rest van de film. De hele boel verloopt gewoon erg hoekig.

En het verhaaltje lijkt de slechtste elementen van misdaad en arthouse te combineren. Echt slecht is de film ook niet, af en toe leeft het een beetje op, maar het is allemaal best mager, het voelt ook redelijk ouderwets en beteurterd aan, maar da's blijkbaar het imago van China dat hier verkocht kan worden. Weer veel hype en gedoe voor niks.

2.5*

Bijna.

When Wolf Falls In Love With Sheep is een typische Taiwanese romcom. Visueel verrukkelijk, leuk geacteerd en met erg veel moderne details. Lekker wat animatie (soms doorheen de live action), quirky ideetjes en prachtige kleuren.

Maar ergens laat Chi-Jan het een beetje varen. De combinatie van iets te vlotte editing en de soms te melige soundtrack geven de film een te poppy gevoel. Erg erg jammer want alles was er om hier weer een Taiwenese hoogvlieger van te maken.

Uitwerking van het verhaaltje is verder stijlvol en met erg veel liefde. De geinige/mooie details blijven zich in sneltempo opvolgen en de eindscene laat vooral zien dat Chi-Jan het eigenlijk wel kan, des te vreemder dat hij die sfeer in het eerst uur niet geheel goed krijgt.

Jammer want deze film heeft érg veel moois, volgens mij kan je met het materiaal dat voor handen was in de montagekamer makkelijk een 4.5* film knippen. Best een aanrader dus, alleen opgepast voor een iets te poppy sfeertje dat doorheen deze film loopt.

3.5*

Fijne Hou weer.

Vooral de "transport"scenes zijn erg indrukwekkend. De scenes op de trein, in de wagen en op de moto zijn prachtig vormgegeven. En voorzien van een mooie, dan wel nogal vreemde soundtrack.

Verder weer typisch Hou. Scenes die de tijd krijgen om volop te evolueren. Er lijkt steeds niks te gebeuren, maar steeds 'explodeert' er wel iets, of weet de sfeer nogal plots te veranderen. Prachtig gevoel voor timing heeft de man, en hij weet alles ook nog eens erg mooi vast te leggen.

Erg traag (en waarschijnlijk wat vaag voor velen), maar wel weer een erg mooie en aparte film. Blijft een sterk filmmaker. Nu z'n oudere films nog maar eens proberen (en zien te vinden). Aanradertje, voor wie weet waar hij aan begint.

Fijne Chang.

De opzet is oersolide, om niet te zeggen een kopie van 100 andere Shaw Bros films. Maar dat weet je eigenlijk al vooraleer je aan de film begint. En zo niet, dan heb je waarschijnlijk nog niet zoveel Shaw Bros films gezien en voelt het waarschijnlijk niet eens zo tried and tested aan.

De verschillende shaolin stijlen passeren de revue. Het middenstuk is volledig gewijd aan trainingen, het eindgevecht neemt een goeie 20 minuten in beslag en de outro nog geen volle 60 seconden. Ook de acteurs zijn veelal bekende gezichten, het bloed lijkt wel verf en de oude mannetjes zijn herkenbaar aan de slechte schmink.

Vond de trainingsscenes in deze film wel opvallend goed. De eitjes waren leuk, de rekkers zagen er het meest indrukwekkend uit vond ik. Vermakelijke scenes die normaal gezien de vaart uit de film halen, maar hier bijna de hoofdmoot vormen. Bijna, want de martial arts scenes zien er ook erg fijn uit. Duidelijk dat deze film dichter tegen de jaren '80 aanleunt qua leeftijd.

Eén van de betere Chang films. Maar eerlijk waar, veel meer dan film per film reviewen kan ik nog steeds niet, en na verloop van tijd vermengen al die Shaw Bros films zich tot één grote martial arts pulp waar ik niks wijs meer uit wordt. Moest iemand een linkje hebben naar historie en invloed van bepaalde regisseurs in het genre/de studio, ik sta er voor open.

3.5*

Gebaseerd op een uberpopulaire manga + hype, dus dan kan je een poppy uitwerking verwachten. Beetje jammer, want hier had duidelijk meer ingezeten.

Niet in het minst omdat Nana twee van Japans leukste (en knapste ) jonge actrices weet te stikken. Na Hana & Alice kijk ik maar al te graag uit naar nieuwe films van Aoi Miyazaki, en Nakashima overtuigde eerder ook al (in een wat onbenulliger filmpjes dan). Beiden doen het ook goed hier, mooie chemie tussen beide dames, maar de film wil niet altijd even goed mee.

Af en toe mooie scenes, enkele erg leuke en aandoenlijke stukjes zelfs. Maar net wanneer je echt denkt te kunnen wegdromen komt er weer een slechte scene. Ze zijn niet al te talrijk gelukkig, maar uiteindelijk is het toch jammer. Nana had vooral een beter regisseur verdiend. Waarom niet weer Iwai of zo, toch de perfecte regisseur voor dit soort lieflijke films.

Uiteindelijk laat het geen slechte nasmaak achter, er had alleen veel meer ingezeten. Verder wel een aangenaam filmpje, al zit het vrouwelijk schoon daar ook wel wat voor tussen. 3*

Lollig.

Ik heb de serie nooit gezien, de manga ook nooit gelezen. Dan weet je dat zo'n filmversie altijd wat lastig wordt in het begin. Veel tijd om je te oriënteren is er niet, de film zelf doet ook niet echt veel moeite. Kan vervelend zijn, anderzijds houdt het je wel een beetje bezig tot de actie begint, want voor het geweldige verhaal of de leuke personages moet je dit niet echt kijken.

Het doet sterk denken aan het werk van Akira Toriyama, al blijkt dat die er niet zo heel veel (zeg maar niks) mee te maken heeft. De stijl van de personages, de animatie en het type actie laten echter weinig twijfels over de voorbeelden van deze film.

Eerste half uur is dan een beetje taai om doorheen te komen, vooral omdat ik de stijl van Toriyama nu ook niet meteen de mooiste vind, maar wanneer de actie begint valt er toch best wat te genieten. Maffe anime dingen (zoals het varkentje), veel verwoesting en weirde actie maken de uitgerekte finale van deze film toch best de moeite waard.

3.0*

Wel aardig.

Even beginnen met te zeggen dat de film best oké is, relatief rustig en vanwege de relaxte omgeving ook best aangenaam. De rest van de review is vooral gericht op negatieve punten, maar dat komt voornamelijk omdat ik dit soort films wel al beter gezien heb.

Ik hou normaal wel van films met taalbarrieres, maar Kawase pakt het hier wat onhandig aan. De personages komen er niet echt toe om elkaar toch verstaanbaar te maken naar elkaar, de problemen die daaruit voortvloeien zijn alleen wat random en af en toe op onverklaarbare wijze plots ook weer opgelost (zoals bij de verdwijning van het zoontje). Dat element voelde gewoon niet helemaal solide aan.

Verder is ook de toevoeging van het Franse personage een beetje mak en is het stadsgevoel wat overdriven druk. ik begrijp dat het voor contrast moest zorgen, maar ik vond het effect maar matig geslaagd. Daarnaast deed het einde mij ook teveel aan Shara denken, waarbij het hier vooral uit de lucht kwam vallen.

Beetje wanordelijk dus, en nogal druk voor een film die zich toch meer op innerlijke rust wil richten. Maar Kawase's camera is wel effectief en de setting is mooi en puur genoeg, dus slecht is het zeker niet. Alleen was het volgens mij niet zo moeilijk om het nog beter te maken. Kawase mislukt in een aantal zaken, beetje jammer gezien het uitgangspunt van de film.

3.0*

Allereerst: de eerdere discussie over slechte beeldkwaliteit had inderdaad alles te maken met een slechte rip. Niks van aantrekken dus.

Verder, weer een mooie Ratanaruang. Vind horror een betere aanduiding als fantasy, maar het is waarschijnlijk beter voor de film die niet te veranderen. Erg veel met traditionele horror heeft dit namelijk niet van doen.

Visueel mooi (geweldig gebruik van natuurlijk licht), maar het is toch vooral de soundtrack die met de pluimen gaat lopen. Ratanaruang's sterkste punt, echt heerlijke en sterk getimede ambient. Maakt de film erg mysterieus en samen met de titel vormt het eigenlijk de basis voor de horror in deze film. Veel meer is er ook niet.

Verder natuurlijk de geniale introductie. Staat jammer genoeg wat los van de film zelf maar is wel een goeie intro om de gebeurtenissen in het bos al een beetje te kaderen.

Jammer dat het steeds lastiger wordt om aan Ratanaruang's films te komen. Blijf toch een zwak hebben voor deze man. Sterke film, lekker mysterieus en een mooi dramatisch onderlaagje.

4.0* en een uitgebreide review.

Fijn drama.

Een soort van post-coming-of-age filmpje, dat zich richt op jong volwassenen die afgestudeerd zijn en de brug moeten maken tussen school en hun professionele leven. Dit gaat blijkbaar gepaard met een hoop stress, zelf nooit echt veel last van gehad, maar het drama dat eruit voortvloeit is verder niet echt moeilijk om volgen.

In Japan werkt solliciteren blijkbaar wel net wat anders, maar veel inlevingsvermogen vergt het niet om je een beetje in te leven. Allicht interessanter is het sociale/online aspect van de film, dat zich een beetje in de achtergrond afspeelt maar op het einde wel plots naar voren komt.

De film lijkt vooral af te willen rekenen met de "beste stuurlui staan aan wal" types, al werkte de opzet daarvoor niet echt 100% voor mij. Los daarvan blijft het wel een leuk filmpje. Netjes in beeld gebracht, goed geacteerd en niet al te lang, wat voor een Japans drama niet heel evident is.

3.5*

Meevaller!

Had er eigenlijk niet al te veel van verwacht. Miike's oude films zijn erg wisselvallig, en 't is een beetje gokken wat het gaat worden. Ik had ook verwacht dat Miike een wat langere "aanloop" nodig gehad zou hebben, om te komen tot de weirdness waarvan we heb kennen.

Niet dus. Nog geen 5 minuten in de film en het schreeuwt al Miike . De film valt een beetje te vergelijken met Fudoh. Een typische mangaverfilming zoals alleen Miike ze durft neer te zetten. Extreem karikaturale personages (die "vrouw" die zich gedraagt als een machine, what the hell ), weirde situaties en een potje stompzinnige humor. Heerlijk.

Halverwege verliest de film een beetje vaart maar al snel trekt Miike weer bij, en het laatste uur is toch best volop genieten. Vooral die Daimon kerel is geweldig. Uiterst onsympathieke vent, maar heeft wel een paar geniale scenes. Hoogtepunt is toch wel de scene in de nachtclub, waar Miike, toen al, een beetje speelt met het medium film. Daimon mag zelf een keer goed springen om het beeld terug recht te zetten

Lollige film. Een typische oude Miike, waarin de stijlkenmerken van de films waarmee hij bekend geworden is al talrijk aanwezig zijn. Wie films als Fudoh en Full Metal Yakuza kon waarderen zal dit ook zeker leuk vinden.

4*

Redelijk onding.

Dat de gebeurtenissen onbeschrijflijk erg zijn is geen verrassing, dat Japan moeite heeft om de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden is ook al wel bekend. Vraag is wat deze docu daaraan bijdraagt.

Vooral véél archiefmateriaal en pratende gezichten. Waarvan een deel ingevuld wordt door acteurs, sommige zelfs gewoon echt bekende koppen. Die dan de hele tijd in de camera zitten praten alsof ze iemand anders zijn. Wie dat bedacht heeft weet ik niet, maar het slaat als een tang op een varken.

Verder is het ook weer niet zo dat het zóveel erger is dan oorlogsmistanden elders. Het zijn altijd wel dezelfde verhalen en dezelfde gebeurtenissen. Dat het heel erg is valt niet te ontkennen, maar da's nu eenmaal oorlog.

Na een tijdje wordt het allemaal onnoemelijk saai, het wordt op een compleet onaantrekkelijke wijze gebracht en de kern van deze docu (de Westerlingen die een gebied afbakenen) wordt al snel overschaduwd door het opsommen van oorlogsmisdaden. Als docu echt een complete misstap.

1.0*

Njah.

Ik zou graag wat meer gegeven hebben, want ergens vind ik dit wel een sympathiek filmpje. Novoa is duidelijk niet van plan om zomaar weer hetzelfde verhaaltje te vertellen, maar qua uitwerking schort het toch serieus in deze film.

Ik hou best van korte films, maar als je nogal wat uiteen te zetten hebt dan heb je soms gewoon wat meer tijd nodig. Niet alleen dat, dan moet je die tijd ook gewoon goed invullen. En daar loopt het echt wel fout hier. De eerste helft verloopt als een mix tussen Mary Poppins en The Omen, qua opzet misschien best origineel maar qua sfeer en uitvoering eigenlijk best voorspelbaar.

Maar dan net voorbij halverwege zitten er 10 minuten waar er plots een hoop extra dingen op de kijker gedumpt worden. Zaken die wat medewerking qua geloofwaardigheid vragen, en die tijd wordt je gewoon niet gegund. Dat maakt dat het laatste half uur dan ook compleet ridicuul en onnozel overkomt, terwijl het best leuk had kunnen zijn.

De wat goedkope uitvoering helpt ook zeker niet mee, net als het erg matige acteerwerk. En naarmate het einde nadert wordt het steeds lachwekkender. Best jammer, want een goeie regisseur had hier best wat van kunnen maken. Volgende keer beter voor Novoa, al vrees ik een beetje dat het probleem voornamelijk bij hem ligt.

1.5*

Droge bijtende humor in films, het blijft een stevig gemis.

Het tempo was wel lekker, de grappen zo overduidelijk. Maar enige punch of snedigheid was er weer niet te bekennen. Kijk, als je een film maakt over nerds (wel erg makkelijk), zorg er dan voor dat je boven die andere 600.000 nerdclichés uitsteekt.

Nogal jammer dat dat hier niet het geval was. Doorsnee losers, grapjes die al honderd keer gemaakt zijn. Maar echt gortdroog, pijnlijk of snerpend wordt het nooit. Nee, blijft mooi binnen de lijntjes. Iemand zei dat de personages nog met het nodige respect behandeld werden, en daar ben ik het zeker mee eens. Tevens de fatale slag bij deze film, want wat voor nut heeft het nogal zielloze clichés als deze met respect te gaan behandelen in een film die komisch poogt te zijn ?

Filmpje keek verder nog aardig weg, maar het verdomde klote einde (onze nerds die helden worden) verpest het nog wat extra. Erg zielig. 1*

Njah.

Van de écht klassieke decennia zijn de 20s toch wel de meest interessante. Het gebrek aan klankband zorgde ervoor dat regisseur zich vooral visueel moesten onderscheiden, waardoor je vaak films kreeg die moderner oogden dan die in de 2 volgende. Gance gaat er ook echt wel voor in deze film, vanaf de eerste scene is duidelijk dat editing, camerawerk en visuele foefjes hoge prioriteit hadden.

Er zitten ook een paar écht indrukwekkend momenten of scenes tussen. De camera op de kroonluchter lijkt bijna een modern droneshot, de hypernerveuze editing kan ik altijd wel waarderen en zo zijn er nog wel een aantal momenten die er erg positief uitspringen. Dat mag ook wel, als je een film van dik vijf uur maakt. Enige wat ik wat minder vond waren de kleurwisselingen. Die leken mij wat random, eerder een hint voor de crew om te weten aan welk stuk film ze aan het werken waren dan een uitdrukkelijk esthetische keuze.

De lengte vond ik echter niet te verantwoorden. Leuk dat Gance ambitieus was (en zelfs nog een paar vervolgen voor ogen had), maar de film is af en toe toch echt veel te sloom en zo boeiend is het leven van Napoléon nu ook weer niet. Ook de hoeveelheid tekst en de duur van die scenes is een doorn in het oog. Ik las dat deze film recent nog heruitgebracht is, schaaf dan toch een paar seconden van die scenes, mensen kunnen echt wel lezen tegenwoordig.

Ander enorm pijnpunt is de orkestscore. Dik 5 uur lang van dat orchestraal gejengel is om gek van te worden. Het is inderdaad af en toe een extreem epische film, maar de soundtrack wil het blijkbaar nog epischer! En dat continue. Het blijft maar doorblèren, amper afgestemd op de beelden ook. Sowieso is zo'n bak orchestraal geluid al geen beste mix met redelijk strak geëditeerde beelden, maar iets moderner zal wel niet aanslaan bij het doelpubliek vermoed ik.

Lengte en score kosten de film in het slechtse geval een punt of 2 vermoed ik. Als ik dit vergelijk met A Page of Madness had hier, met de juiste keuzes, ook wel een dikke voldoende ingezeten. In z'n huidige vorm geef ik echter 5* aan mezelf, omdat ik het netjes het uitgezeten. De film komt jammer genoeg een stuk lager uit.

1.5*

Fijne Yukisada.

Maar die twee woorden zijn dan bijna ook synoniemen. De vraag is vaak vooral of het een goed 3.5je wordt of een aangename 4.0*. In dit geval is het het eerste. Hangt af van een aantal kleinere details, want sommige scenes passen zo in z'n 4*-werk, maar als geheel is het daarvoor toch net iets te min.

Blijkbaar is er nogal wat te doen geweest om de verhaallijn, vooral dan rond de innige (maar volledig platonische) relatie tussen leraar en studente hier. Eerder zeuren vanwille persoonlijke vendettas tegen zulke plotelementen heb ik het idee, want het is verder toch een film die niks doet om te shockeren of uit te dagen.

Een driehoeksrelatie, waarbij het maar moeilijk wil vlotten tussen de drie personages. Verlangens en gevoelens worden niet uitgesproken, realistische keuzes leiden tot verdriet en wanneer één iemand klaar is om de stap te nemen, is de ander net weer emotioneel onbeschikbaar.

Dit alles geschoten in Yukisada's bekende stijl. Een wat indringerige camera, mooi spelen met belichting maar verder niet al te gestileerd. Goed acteerwerk over de gehele lijn, een boeiend drama, maar die echte klik was er niet helemaal. Daarvoor duurt het dan misschien weer net iets te lang. 120 minuten vind ik vaak als stevig voor dit soort films, die extra 20 hoeven toch niet zo.

Maar fijn is het dus wel weer. Op naar River's Edge. Zit ook niet stil die Yukisada.

3.5*

Tegenvaller.

Op zich een film die me absoluut zou moeten liggen. Het begint ook wel aardig. Niet de verre toekomst scifi die de poster een beetje doet vermoeden, maar een slicke toekomstvisie met een idee achter. Alle elementen zijn er eigenlijk om er een leuk klein genrefilmpje van te maken.

Maar ergens gaat het mis. Het voelt vooral erg zielloos aan, alsof de regisseur een beetje met tegenzin aan deze film begonnen is. En da's best vreemd, want Trefgarne is een beginnend regisseur en dat zijn deze kleine filmpjes nét projecten met liefde gemaakt. Ik gelook ook echt wel dat Trefgarne in z'n project geloofde, alleen zie je het er niet van af, en da's nefast.

Verhaaltje is niet zo boeiend, de film draait er ook een beetje ziek in. Visueel is het wel oké maar het wil nergens echt imponeren. En uiteindelijk loopt er gewoon te weinig bloed door de aderen van deze film. Het wordt na halverwege redelijk saai en het voelt afgeleefd aan, wat een jammere conclusie is voor een film als deze.

1.5*

Blijft mooi.

Gooi deze samen met Omohide Poro Poro en Shinkokyu no Hitsuyo (en misschien ook nog Megane, voor wat zeeplezier) in een afspeellijstje en je kan een dagje op vakantie. Die rustige landelijke non-dramas doen het toch vaak goed bij mij.

Hunan vormt een perfect décor, prachtige streek waar de tijd blijkbaar is stil blijven staan. Visueel ook zeer kundig in beeld gebracht, waardoor de trip van vader en zoon sowieso al de moeite waard is. Tel daarbij de serene ambient soundtrack en je hebt al een mini-vakanatie vast.

Het gebrek aan echt drama (de negatieve variant althans) is het laatste element wat deze film ver boven de massa uittillt. Ondanks de vele mogelijkheden voor ruzie en spanningen geeft Huo niet aan de verleiding toe.

Fijne regisseur, dit blijft z'n beste film. Heeft verder nog mooie films gemaakt, jammer genoeg is hij wat in de vergetelheid gesukkeld. Onterecht wat mij betreft. Nog steeds een prachtige film dit.

4.5* en een uitgebreide review

Altman ensemble.

En gelukkig maar, want deze film kon de brede cast best gebruiken. Als de setting, personages en tijdsgeest niet weten te boeien, dan heb je in ieder geval nog de afwisseling van de verschillende personages die elkaar steeds weer tegenkomen.

Met de muziek heb ik sowieso helemaal niks, de acts zijn ook niet allemaal superprofessioneel. Voor een film die 160 minuten duurt en best veel muzikale nummers heeft is dat best een stevig euvel om over te geraken. In andere reviews gelezen dat het niet zo erg is omdat er tijdens de optreden genoeg gebeurt, maar daar heb ik niet zo heel veel van gemerkt.

Personages kwamen mij ook niet echt heel natuurlijk over, vond de meeste momenten redelijk dik aangezet. Ook daar weinig houvast te vinden dus. Wat deze film nog een klein beetje redt is dat de setting zelf wel begint te leven. Redelijk bruisend stadje waar heel wat personages elkaar kruisen, dat gevoel weet Altman in ieder geval wel te capteren.

Maar da's te mager voor 160 minuten film waar verder maar weinig interessants in te vinden is.

1.5*

Blijft fijn.

Zeker nu de Vuelta volop aan de gang is en het buiten ook lekker zonnig is. Perfecte setting om deze film nog een keertje op te zetten. Verraste me een beetje dat de film nog zo goed uit de verf kwam zelfs, had een beetje schrik dat het allemaal wat achterhaald zou zijn dik 10 jaar later.

Voor een film die maar 45 minuten duurt voelt het nog best lijvig aan. Het drama is leuk en werkt, komt via zéér korte momentjes in de film maar laat zo wel genoeg tijd over voor de race zelf. Blijft verbazend hoe een anime het peleton zo goed weet te vatten, enkel op het einde is er inderdaad wat extra gedramatiseerd, maar dat lijkt me nodig voor mensen die niet zo vertrouwd zijn met het wielrennen. Een minuut/10km, neem er dan nog 2 de laatste 10, klinkt nogal underwhelming voor een niet-kenner, dus daarvoor nog wel begrip.

Heerlijk lam sfeertje, visueel qua detail wat karig (jammere 4:3 ook) maar wél mooi geanimeerd en met een meer dan degelijke voice cast. Deze film houdt zich nog steeds erg goed staande en blijft wat mij betreft de beste film die het wielrennen fictief in beeld brengt, al heeft hij volgens mij dan ook niet zoveel concurrentie.

4.0 en een uitgebreide review

Kosaka is een held.

Geweldig hoe hij de wedstrijddynamiek van het wielrenner zo mooi in 50 minuutjes weet vorm te geven. Dit tweede deel is meer een herhaling dan een aanvulling van het eerste deel, maar dat stoort allerminst.

Dit maal de Japan Cup. Meer regen, minder zon, veel wielrennen. Beetje drama om de race wat extra te kleuren en weer een geweldige finale race.

Geweldig leuke anime die op onnavolgbare wijze de lol van de sport weet te vangen. Net als het eerste deel dus. Ideaal moment om deze film te kijken!

4.0* en een uitgebreide review

Klassieke muziekdoc.

Het onderwerp in kwestie is de beste, de meest interessante, heeft voor wereldvrede gezorgd en is een icoon van zijn generatie. In meerdere opzichten past dat natuurlijk ook wel bij Nat King Cole, maar de bewierroking is compleet.

Dat valt vooral op wanneer op het einde blijkt dat de relatie tussen Cole en diens vrouw toch niet al te best was (met een minnares enzo), maar daar wordt verder met geen woord over gerept, dat paste duidelijk niet in het imago dat Cole toebedicht werd.

Verder een hoop mensen die met hem samengewerkt hebben en die geen slecht woord kwijt kunnen over Cole. Iets meer kritische noten in een docu als deze vind ik toch mooi meegenomen, maar het format laat dat zelden toe. Verder ook genoeg informatieve zaken, al komt dat vooral omdat ik vooraf eigenlijk zeer weinig wist over de man, behalve de hitjes dan.

Voor de Cole-leek zit er wel wat nuttigs in, de Cole-liefhebber zal het warm krijgen van alle lovende woorden, maar een echte goeie docu is dit verder niet.

1.5*

Goed drama, met een interessant uitgangspunt.

Vaak stijlvol, Ardant en Dépardieu doen het wel aardig. Zoals Sydney zegt voel je het einde wel aankomen, maar stoort dat eigenlijk niet zozeer.

Wat mij echter aantrok in deze film was Béart. Had haar eerder gezien in Le Dernier Chaperon Rouge, en ook daar was haar verschijning minstens opvallend te noemen. Ook hier is ze een genot om te observeren. En niet alleen haar acteerwerk, geef ik toe. Voor een vrouw van 40 ziet ze er nog ongelooflijk uit. Verder deed haar vertelstijl me wat denken aan Godard's vrouwen. Sec, maar het had wel iets.

Filmpje zelf is een aangenaam 3.5* je, maar gooi er toch nog een halve bovenop. Heb er in ieder geval van genoten.

Had er wat meer van verwacht.

Op zich is het drone-verhaal wel boeiend. Het is een nieuwe manier van oorlogvoeren die vooral voor doelwitten (en omstaanders) een pak stresserender is. Zeker geen verkeerd onderwerp voor een documentaire. Alleen is de scope een beetje te beperkt.

We krijgen vooral persoonlijke verhalen en dan ook nog maar een zeer beperkt gamma. Twee Amerikaanse personen die op de één of andere manier betrokken waren bij de aanvallen vanuit het thuisfront en een stukje ter plaatse, bij de bevolking die gebombardeerd werd.

Al snel komt er dan ook nog een bijverhaaltje over de druk die op de twee Amerikaanse personen uitgeoefend wordt. Ik volg ergens wel dat dat voor een documentairemaker lekker smeuïg klinkt, maar het leidt wat mij betreft vooral af van het onderwerp zelf. De overdreven nadruk op persoonlijke verhalen zorgt ervoor dat het allemaal een stuk minder interessant en informatief is dan het had kunnen zijn.

90 minuten is dan ook wat te lang, want na verloop van tijd wordt er ook niet veel nieuws meer verteld. Beetje jammer, had zeker meer ingezeten.

2.0*

Vroege frat house comedy.

Laatst een docu over National Lampoon gezien, het beeld dat daar geschapen werd was een stuk leuker dan de National Lampoon die ik mij kon herinneren. Daarom deze wat oudere film maar eens gezien. Mocht niet echt baten.

Sowieso geen fan van die frat house comedies. Het is allemaal erg kinderachtig, veel échte humor is er ook niet te vinden. Dat is hier ook het geval. Wat debiele jongeren die onnozel doen, dat wel, maar als er echt pogingen gedaan worden om een grap uit te werken, dan valt het meteen in het water.

Veel verhaal is er niet, maar dat hoeft verder ook niet voor een comedy, zolang het maar grappig is. Maar de film mist acteurs met komische uitstraling, komisch materiaal en veel gevoel voor komische timing is er ook niet. Zal best dat deze één van de eerste was in z'n genre, ik ben Animal House er niet bepaald dankbaar voor.

1.0*

Dramatisch.

Ben al geen Chevy Chase fan maar dit was wel érg droef. Vreselijk lelijk geschoten, belachelijk slechte humor en niet vooruit te branden. Dieptepunt van de film ongetwijfeld de scene met de eekhoorn. Je zal er maar om moeten lachen.

Mnee, tot dusver met verbazingwekkend succes die National Lampoon films kunnen vermijden, na deze gezien te hebben ga ik denk ik nog iets beter m'n best doen de volgende keer. Te slecht voor woorden dit.

0.5*

Niet goed.

Povere Dugan film die genekt wordt door Lawrence. Hij moet de film trekken, maar is gewoon niet leuk genoeg. Veel te druk en in-your-face. Al moet ik zeggen dat Zahn hier ook niet echt z'n beste beentje voorzette.

Ik ben al niet zo'n fan van dit genre, beetje eigen aan de jaren '90 en zonder echte hoogtepunten. Maar Dugan maakt het allemaal nog wat erger met vervelende black vs white situaties, een paar niet zo interessante achtervolgingen en een plotje wat af en toe wat in de weg komt zitten.

Af en toe wat grappige momenten, verder ook een vlotte film die nergens echt stilvalt, maar het kan me allemaal niet echt bekoren. Tegen dit soort films moet echt véél geld (Bay-veel) gegooid worden om het te doen laten werken, of de humor moet een stuk beter gebracht worden.

1.5*

Degelijk.

Nogal goedkoop ogend vond ik, maar vreemd genoeg is dat ook wel een beetje de redding van deze film. Het zou zomaar een TV film kunnen zijn, maar net die wat drogere, functionelere aanpak zorgt ervoor dat de aanwezige kazigheid niet zo overheersend is. Het is wat minder gelikt en dan zijn die typische kerstzaken ook net wat minder vervelend.

De kinderen zijn ook een stuk "echter" (lees lelijker) dan in soortgelijke films. Maar wel aandoenlijk. Hier en daar wat komische momenten, al zijn die zeker niet allen geslaagd, ook een paar opmerkelijke bijrollen (dan denk ik vooral aan Alan Carr). Freeman doet het verder goed als grumpy leraar, een rol die hem op het lijf geschreven is.

Het einde is wat langdradig, de muziek wordt vaak op een brakke (veel te luide en drukke) manier ingezet en het is zo voorspelbaar als wat, maar eigenlijk is de film een beetje zoals het toneelstuk dat opgevoerd wordt. Niet zo geweldig uitgevoerd, maar toch charmeert het wel een beetje.

2.0*

Fijn.

't Is duidelijk dat deze film te rade is gegaan bij Shinkai, de gelijkenissen zijn dan ook talrijk. Zou deze dan ook niet te dicht tegen een andere Shinkai kijken, maar tussen twee van zijn films is het wél ideale en kwalitatieve filler. Vooral ook omdat de film z'n plaats lijkt te kunnen.

Weinig cruft, geen al te hoge ambities, gewoon zo goed mogelijk uitvoeren en vasthouden aan de kern. Mooie animatie, sfeervol, leuke mix van drama en fantasy en geen speelduur die onder de 90 minuten blijft. Meer hoeft dat niet te zijn. Best een toffe verrassing dit.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk!

Een soort van héél kleine voorloper van films als Taste of Tea. En uiteraard ook Nakashima's eigen cinema. Centraal staat een uberklein drama (jongetje moet de forward pullover leren), maar tijdens die training worden er korte, vaak komische, soms wat meer dramagerichte zijverhaaltjes aangehangen.

Leuk die tekening van z'n vader, mooi het verhaal van de slangenvrouw. Nakashima mist zo wel wat binding om de film echt tot een geheel te kunnen maken, maar het wat vrije verloop van de film heeft ook absoluut z'n charme.

Visueel soms mooie dingen, soms ook een klein beetje slordig. Sowieso een filmpje waar het gebrek aan budget de regisseur een beetje parten speelt. Zeker als je ziet wat hij later nog allemaal gebracht heeft. Toch is z'n stijl al best herkenbaar en zullen fans van z'n latere werk hier ook wel iets mee kunnen.

Al blijft het voor mij wel duidelijk een filmpje van een beginnend en volop lerend regisseur. Toch is het vlot, warm en bij momenten gewoon écht leuk.

3.5*