Opinions

Ietwat flauw vervolg.

De eerste film was best fris in regie en wist er enig mysterie op na te houden, vooral omdat je als kijker nog niet helemaal wist wat te verwachten. Dat is bij dit tweede deel uiteraard anders, maar Chu lijkt zich daar niks van aan te trekken. Dat werkt jammer genoeg niet, zéker niet als je een slight of hand film wil maken.

Plotje voelt dan ook erg geforceerd aan, te meer omdat de film maar al te graag slim wil overkomen, maar uiteindelijk vooral doorzichtig is. Rest een cast die zich wel amuseert en enkele heist/magie scenes die best leuk zijn uitgewerkt. Zo is het kaartgebeuren in de beveiligde ruimte leuk, zou zo uit een moderne Jing Wong film kunnen komen.

Dat de film zich in Macau afspeelt is geen toeval (er zit duidelijk Chinees geld in), dat je Jay Chou in een toegiftrol ziet heeft daar ook rechtstreeks mee te maken lijkt me. Maar dat is het lot van de huidige Hollywoodfilm, een echte meerwaarde is het alleen niet.

Film duurt wat te lang en had best wat simpeler gemogen, aangezien het plotje dat uiteindelijk ook gewoon is. Iets minder serieus, iets frivoler en iets bewuster van de beperkingen van een sequel. Maar echt vervelend is het niet, gewoon een trapje lager in vergelijking met het eerste deel.

2.5*

Best geinig.

Af en toe stevent de film iets te hard af op een parodie van de rave scene (de Amerikaanse dan nog), gelukkig laat Araki het eigenlijk nergens zo ver komen. Daarvoor is deze film uiteindelijk verre van serieus genoeg. In de kern wel een soort van jongerendrama, maar dan met wat absurde humor, horror, aliens en wat LGBT zaken erbij.

Het acteerwerk is geregeld onder de maat en ook visueel vond ik het vaak wat slordig ogen. De stijl zelf is wel leuk, maar de afwerking voelt nogal vluchtig aan, waardoor de impact een beetje mist. Maar ook dat valt de film uiteindelijk wel te vergeven, al is het maar omdat Nowhere blijft verrassen tot op het einde.

Een einde dat gelukkig ook niet al te ver van het begin afligt. Economische speelduur, een filmpje als dit moet ook niet te lang duren. Verder best vermakelijk allemaal. Vind het zeker niet tot Araki's beste werk behoren, maar het was zeker leuk om een gezien te hebben en het is wel een filmpje dat bijblijft. Toch een leuke regisseur, te lang uit het oog verloren.

3.0*

Zéér conventioneel.

Film had eigenlijk over iedereen kunnen gaan. Da's meteen een sterk en zwak punt. Enerzijds is het wat duf natuurlijk, je gaat naar een film over John Lennon en krijgt een doordeweeks Brits marginalendrama. Anderzijds is het wel leuk om net dat contrast mee te nemen.

Vooral de regie is erg zwak. Zeer overtuigend ouderwets, maar boeiend niet. Vooral wanneer wat visuele trucjes geprobeerd worden komt het erg pover over.

Muziek, moet je van houden. Heb niks met live gitarengepingel, wat zowat de hele soundtrack irritant maakt. Om het met stinissen's gevleugelde woorden te zeggen, je moet er van houden.

Buiten het wat overdramatische gejank biedt de film erg weinig, behalve dan het aardige contrast tussen Lennon's droevige jeugd en zijn latere succes. En daar hoef je geeneens wat van The Beatles van te kennen, ik wist niet eens dat Lennon al dood was ...

1.5*

Beetje verrassende film.

Chan als echte bad guy zie je eigenlijk maar zelden. Er zijn wel een aantal films waar hij niet compleet legaal is, maar een onsympathiek personage speelt hij eigenlijk zelden. Behalve dan in deze film blijkbaar. Zal wel zijn omdat hij z'n rollen toen nog niet echt te kiezen had, maar daarom wel opvallend.

Ook een actiefilm in modern-day (althans, toen modern-day) Hong Kong zie je ook niet zo vaak. De 70s worden toch getypeerd door de heerschappij van de Shaw Bros en diens martial arts werk was eerder historisch getint. In dat opzicht ook wel eens leuk wat anders te zien, al sluit het dan wel weer aan bij het HK werk van Bruce Lee.

Laatste opvallende element is de moedervlek van Chan ... echt een enorme zwarte plek op z'n gezicht die absoluut niet geloofwaardig overkomt. Al is dat maar één van de elementen waaraan je kan zien dat het hier een eerder goedkoop genrewerkje betreft.

Goed is het verder niet echt. Matige gevechten, plat plotje, beperkt acteerwerk. En wie niet houdt van slecht onderhouden gebitten kan deze ook beter niet kijken. Anderzijds is het gebit van de bad guy wel een mooie metafoor voor de film zelf.

Ach ja, gelukkig wel in originele dub gezien, staat op Netflix (BE) voor liefhebber, dus wie interesse heeft in Jackie Chan of HK cinema in het algemeen kan hem makkelijk even meepikken. Kort filmpje en wel grappig om eens te zien, maar goeie cinema is het niet bepaald.

2.0*

Meh.

Ann Hui heeft zich blijkbaar al eerder bekommerd over het thema rond ouderenzorg. Deze leverde haar in ieder geval ook de nodige prijzen op, al deed ze qua bekendheid met A Simple Life wel beter. Goed is het alleen niet.

Acteerwerk is het grootste euvel in deze film. Ondanks dat het een volbloed drama is, is het acteerwerk erg overdreven en dik aangezet. Dat werkt in comedies enzo, maar wanneer de film serieus genomen moet worden past het zelden. Vooral het hoofdpersonage (de vrouw) lijdt aan accuut overacteerwerk. De vader was dan op zich nog wel te doen, maar zijn personage is natuurlijk ook meer een rolletje, dus hij heeft het iets makkelijker.

Visueel ook weinig bijzonder, waardoor het allemaal maar wat voortkabbelt. Veel lijkt Hui ook niet te zeggen te hebben en aangezien het dan vooral neerkomt op het drama zelf zit er maar weinig in deze film wat de aandacht vast kan houden. Beetje raar dat Hui hier zoveel prijzen mee heeft gewonnen, anderzijds iets van een eenoog in het land der blinden.

1.5*

Redelijk sober portret.

Eigenlijk volgt het een beetje het verhaal van Perfect Blue. Een ambitieus meisje dat door haar agentschap het AV wereldje ingeloodst wordt met als excuus dat het de enige manier is om rijk te worden.

Wel nog redelijk apart dat het uiteindelijk vooral haar omgeving is die problemen heeft met de keuzes die Hiromi maakt. De film richt zich in tegenstelling tot Perfect Blue wel volkomen op het drama, geen bloederige taferelen dus.

Visueel best oké, af en toe een paar prachtige shots, maar de soundtrack laat het meermaals afweten. Ook het acteerwerk is niet wat het moet zijn. Vooral het vriendinnetje van Hiromi is onuitstaanbaar slecht. Beetje jammere keuzes.

Had zeker wat meer ingezeten. Qua toon wel oké, maar een povere soundtrack en ondermaats acteerwerk zorgen ervoor dat het drama niet ten volle tot z'n recht komt. Verder wel een eerlijk (en volgens mij ook op feiten gebaseerd) portret.

3.0*

Goeie Ishii.

Blijft toch wel een apart figuur. Op basis van de titel zou je kunnen verwachten dat dit één van z'n sleazier filmpjes is, maar net het tegendeel blijkt waar te zijn. Amper erotische scenes te bekennen, dit is eigenlijk gewoon een volbloed thriller.

Met een wat eigenaardig verhaaltje, of in ieder geval een eigenaardig uitgangspunt. Ideaal voor een acteur als Takenaka. Ik zie hem gewoon erg graag bezig, ook hier zet hij weer een intrigerend personage neer. De rest van de cast is ook niet slecht, maar wel duidelijk ondergeschikt.

Visueel verder netjes, met duisterere interieurs en wat neon om het op te vrolijken. Verhaaltje blijft verder ook boeien, al is de film in z'n geheel misschien net wat te lang. Pluspunt is wel dat er naar het einde toe nog een paar erg sterke scenes zitten, dus dat kleine euvel is ook snel weer vergeten.

3.5*

Mjah.

Kan me voorstellen dat dit in z'n tijd echt wel een belangrijke en indrukwekkende docu was, maar wat moet je in 2019 nog met een film als deze. De feiten achter deze docu blijven ijzingwekkend uiteraard, maar ondertussen is het verhaal al zo vaak verteld, op zo veel verschillende manier, vaak ook gewoon beter.

Deze is allicht wat korter en bevat de laatste 10 minuten choquerend beeldmateriaal, maar ik had niet het gevoel dat ik hier nu echt iets nieuws voorgeschoteld kreeg. Niet Renais' fout dat men in de 60 jaar na deze film hetzelfde zo vaak herhaald heeft, maar het maakt dat deze docu ondertussen wel een beetje overbodig aanvoelt, toch voor mensen die zich bewust zijn van het onderwerp en deze nu voor het eerst kijken.

Verder zorgt de beknoptheid er enerzijds voor dat de impact maximaal was, anderzijds stript het de film ook wel van enige nuance. Iets wat in deze tijd nu net wél een meerwaarde had kunnen zijn. Ach ja, de historische waarde van deze docu ga ik absoluut niet in twijfel trekken, maar heel veel indruk maakte het niet echt meer vond ik.

1.5*

Sterk!

Verrassend gaaf werkje van eigen bodem. Mix van oude Lynch en Cronenberg in Naked Lunch vorm, met een extra eigen sfeertje erbij.

Visueel erg knap, hoewel daar ook ergens het enige echte minpunt ligt. De droomscenes zijn theaterachtig en brengen het setgevoel ook naar de andere scenes, wat erg jammer is.

Soundtrack is super, visueel geweldig verzorgd, verhaal is amper te volgen maar thematisch komt het allemaal goed uit de verf.

4.0*, dikke aanrader en een uitgebreide review

Een fijne film.

Die, traditiegewijs bij dit soort films, vooral het eerste deel weet te overtuigen.

Dan is er nog volop tijd voor sfeerschepping en visuele uitstapjes. Die bij momenten echt geweldig om aanschouwen waren. Vooral die "witte" stukken zijn heerlijk. Erg fijn sfeertje wordt er zo opgebouwd.

Twee stuk moet natuurlijk een hoop eindjes aan elkaar gaan knopen, en dan moet het meeste weer wijken om het verhaaltje naar de voorgrond te doen treden. 't Is dan ook allemaal niet zo superboeiend, wat best jammer is. Het einde bevat dan wel weer een hoop aardige zaken, maar het moraaltje is een domper.

Carrey doet het goed (beetje tegen verwachting in), het sfeertje wordt vooral gezet in het begin van de film, en de 23jes spotten is een leuk tijdverdrijf.

Kleine 4*, niet verveeld. Al was het jammer dat de helft van de zaal voor een komische Carrey kwam en daarom nogal kinderachtig (en irritant) was.

Best oké.

Maar je moet wel houden van film die zich (voornamelijk) op één enkele locatie afspelen. Buiten het begin en de laatste 10 minuten blijft alles in de bunk. Wat mij betreft een slimme zet, maar het kan ook al snel saai gevonden worden (blijkbaar).

Veel minder geslaagd vond ik de acteurs. Ik ben al geen Cusack fan, maar zijn rol als koele killer is echt compleet ongeloofwaardig. 't Is eerder iets voor een Liam Neeson, maar aangezien ze al een Cunningham hadden rondlopen hebben ze die waarschijnlijk overgeslagen. Akerman is niet echt een miscast, maar kan gewoon niet acteren. Jammer, want aangezien we toch vooral de film door hun ogen beleven verliest het allemaal wat aan kracht.

Verder aardig in beeld gebrach, genoeg spanning en het duurt gelukkig ook allemaal niet te lang. Verhaaltje is niet super origineel, maar de variatie op het bekende thema houdt het wel interessant. En zo is deze The Numbers Statsion een aardige film geworden, die een halfje aan kwaliteit verliest door het vreselijke acteursduo dat de film voor de camera in goede banen moet leiden.

3.0*

Binnen de verwachting.

Een Conjuring spin-off, want mag je daar nog van verwachten anno 2018. De niche die Wan ooit tot leven bracht is ondertussen kundig uitgemolken. De "grote" regisseurs wagen zich al een tijdje niet meer aan deze films, de formule is ondertussen té bekend terrein om nog te verrassen.

Qua horror heeft The Nun dan ook niet zoveel te bieden. De demoon + zijn verschijningen zijn redelijk tam, de jump scares zijn erg voorspelbaar en ondanks dat de film voldoende budget had zitten er weinig zaken in die een blijvende indruk achterlieten.

Voordeel is wel dat de locatie een stevige meerwaarde biedt en er zo wel wat sfeer geoogst wordt. Ook het acteerwerk is wel in orde, la is dat niet meteen iets wat een horrorfilm maakt of kraakt. Zo scoort de film wel wat puntjes en is het zeker geen totale ramp, maar als horrorfan blijf je toch wat op je honger zitten, zeker omdat de horror elementen duidelijk wel aanwezig zijn, alleen niet zoveel indruk weten te maken.

Net goed genoeg voor een keertje, maar het mag gewoon een keertje gedaan gaan zijn met dit soort films.

3.0*

Heb me maar meteen aan de DC gewaagd. Met lichte vrees, denkend aan aanverwante films als Meglio en Novecento.

Van die vrees was na een uur niks meer over. Vaak mooi in beeld gebracht, heerlijk feel-good sfeertje, muziek die mooi bij de film past. Deed me erg denken aan Electric Shadows, die zo'n beetje dezelfde premisse heeft. Echt leuk ventje ook en de vriendschap met Alfredo is erg aandoenlijk.

Wanneer Toto dan als tiener verdergaat daalt het niveau een klein beetje, hoewel ik de film daar ook nog erg vermakelijk vond. Film bleef lekker wegkijken, en er was nog steeds wat te zien af en toe.

Wat er dan met het laatste uur gebeurt is mij een beetje een raadsel. Van lieflijke feel-good slaat het echt over in melige zeikerij die pijnlijk is om te aanschouwen. Het laatste uur is overbodig, het laatste half uur had gewoon radicaal geschrapt moeten worden. Het hele weerzien met Elena maakt de film misschien tot een duidelijker geheel, maar wat mij betreft is dat een enorme zwakte. Alsof ik daar nog op zat te wachten. Daarbij vond ik het maar dubieus ook. Film doet het aan als romantisch/dramatisch einde waar we sympathie hebben voor beide personages, maar Toto is iemand die wat in't rond slaapt en die vrouw heeft een vent en twee kinderen. De sloeries.

Vond het ook apart dat de muziek van Morricone daar echt zwaar begon te irriteren en het nare sfeertje alleen maar versterkte.

Mjah, eerst uur was erg mooi, tweede uur iets minder maar niks ergs, derde uur vond ik een ramp.

3*

Redelijke Hark.

Begint allemaal wel leuk. Over-the-top HK humor, voorzien van mooie, kleurrijke visuals en geslaagde grapjes. 't Is allemaal lekker onnozel zonder dat het erg goedkoop aandoet.

Sowieso weet Hark steeds wel visueel te overtuigen, heb hem echter nog niet zoveel met comedie beziggezien. Voor mij werkte het wel. Minder geslaagd wat het drama en het romantische geleuter in de tweede helft. Niet zo geweldig in een luchtig filmpje als dit, waarbij de personages toch vooral van bordkarton zijn gemaakt.

Muziek werd ook wat irritant. Overaanwezig, en die Chinese pop wordt toch best flauwtjes na twee uur. Duurt ook iets te lang, gelukkig blijft het visueel wel mooi en blijven er doorheen de film geinige scenes zitten.

3.0*, Hark had het beter bij een pure comedy gehouden, maar vermakelijk was het wel.

Fijn.

Het gebeurt zelden dat ik een Disney film een duwtje in de rug geef, maar blijkbaar is dit er eentje die net echt bevalt. Ik zou zeggen "bij het grote publiek", maar dat lijkt massaal weg te blijven als je ziet dat er hier amper 44 stemmen staan. Apart.

Het is vooral een weelderig aangekleed sprookje. Ondanks dat die weelderige aankleiding bij momenten best kitsch is, is het wél mooi uitgevoerd. Het is vooral de wereld waardoor iedereen zich beweegt die aanspreekt en een warm sfeertje creëert.

Ik ken het verhaal van de notenkraker niet echt, dus geen idee hoeveel er juist aan gesleuteld is. De film verloopt in ieder geval wel als een traditioneel sprookje, geen al te complexe verhaallijnen en dergelijke dus. En buiten wat creatieve invulling van rollen (zodat geslachten en rassen adequaat aanwezig zijn) voelt het erg klassiek aan.

Gericht om wat jongere kijkers dus, maar vanwege de weelderige aankleding ook voor de rest goed te doen. Had er weinig tot niks van verwacht, maar viel me best goed mee.

3.0*

Lewis voor en achter de camera.

Ik ben hier waarschijnlijk de enige die de remake met Murphy nooit gezien heeft. Lijkt me ook niet zo erg. Wist vooraf niet dat Lewis deze film ook geregiseerd had, blijkbaar het (bijna) begin van een serieus lange carriere als regisseur voor hem.

De verdeling is ondertussen wel duidelijk. Lewis als professor is best grappig, op die momenten kan hij zichzelf uitleven met z'n typische humor. Lewis als playboy is een stuk minder leuk. Een typetje dat niet bij hem past en na een tijdje wat vervelend wordt. Ook Stevens is maar een dood vogeltje in deze film, maar dat maakt ook wel deel uit van haar personage.

Film is net wat te lang en bevat net wat teveel alt. Lewis, maar er zitten ook nog genoeg grappige scenes in om de vaart er 107 minuten lang in te houden. Typische Jerry Lewis film, soms grappig, net iets teveel niet grappig.

1.5*

Djeez.

Het origineel met Lewis ooit wel gezien, maar daar heeft deze film eigenlijk niet zo heel veel mee te maken. Dit is vooral een volbloed Murphy comedy waar hij meerdere rollen/typetjes voor z'n rekening kan nemen. Lijkt me dat de film daarom ook wel enige bekendheid geniet.

Voor de leuke humor zal het in ieder geval niet zijn. Compleet afgezaagde, voorspelbare en makkelijke humor. De film is vooral luid en druk, maar geen moment grappig. Zelfs geen klein lachje of wat schuchter gegrinnik van mijn kant. Het is echt al lang geleden dat ik zoiets pijnlijks gezien heb.

Murphy is ook niet goed genoeg om zélf een hele film te dragen, de acteurs rondom hem hangen er ook maar wat bij en de comedy schrijvers waren aan het staken denk ik. De film duurt maar 90 minuten, maar elke minuut daarvan is er eentje te lang. Dit was echt treurig.

0.5*

Aan de saaie kant.

Nochthans heeft Von Trier z'n best gedaan om er een smeuiige film van te maken, het komt er alleen nooit echt uit. Daarvoor is het misschien wat te geforceerd intellectueel. De gesprekken tussen Gainsbourg en Skarsgård waren te belachelijk voor woorden, het hele vliegvissen op kop.

Von Trier heeft ook z'n visuele pretenties laten varen. Het zag er allemaal flauw en inspiratieloos uit. Jammer voor een film die vier uur duurt en toch al niet al te veel boeiends te vertellen heeft. Het sleept allemaal maar wat aan en dan is 4 uur best lang.

Heb de film in één deel gekeken, vind ik maar logische ook. Loopt toch redelijk vlotjes in elkaar over, lijkt me dus vooral een economische keuze om de film te splitsen. Verder zijn de pogingen om fel uit de hoek te komen te braaf, de dialogen te geforceerd en het acteerwerk soms gewoon dramatisch. Denk maar aan Thurman die een compleet belachelijk figuur slaat.

Njah, Von Trier is voor mij een regisseur die sterk op en neer kan gaan. Soms is het geweldig, maar soms slaat hij de bal mis. Dit is een gevalletje mis, extra jammer omdat het toch 4 uur moet duren.

2.0*

Leuk en ondergewaardeerd werkje.

Film ziet er grandioos uit. Geweldige mix van wasco, 3D en two-frame texture animaties. Zeer apart en knap voor een film die daarin maar weinig voorbeelden kent.

Verder een toffe mix van Rane en Black Cat, White Cat. Het knapste is uiteindelijk dat je enorm veel referenties en invloeden van ander werk in Nyocker vindt, maar geen enkele als solide vergelijking kan dienen. Het is uiteindelijk een uniek filmpje dat gewoon op zichzelf staat.

Halverwege wordt het allemaal een beetje losjes en is er buiten de animatie en de humor niet erg veel coherentie, naar het einde toe wordt dat weer opgelost.

Erg gaaf filmpje, aanrader voor animatie fans die ook buiten de geijkte stijlen van animatie kunnen genieten.

4.0* en een uitgebreide review.