Opinions

Erg tof.

An sich een relatief klassiek Japans drama, maar dan opgeleukt met wat modernere elementen. De soundtrack springt allicht het meest in het oog, maar ook de personages zelf en de cinematografie zijn gewoon iets jeugdiger dan gewoonlijk.

Het zijn ook niet de brave Japanse burgers en schoolkinders die hier in de kijker staan. Alles draait rond een aantal figuren die zich om en bij Akihabara bewegen. Het plot draait rond de impact van een brute moord die zich 10 jaar eerder heeft afgespeeld, maar het zijn toch vooral karakter- en sfeerschetsen die de flow van de film bepalen.

Visueel fijn, sterk geacteerd en de kers op de taart is een fantastisch einde. Veel twijfel is er niet, maar je krijgt uiteindelijk niet te zien wat er gebeurt. Maakt het wat mij betreft alleen maar krachtiger. Enige jammere is dat dit weer een film is die zo goed als nergens te vinden is.

4.0* en een uitgebreide review

Apart.

Had dit niet echt achter McTiernan gezocht, al is de overstap via Predator naar Die Hard niet zo heel vreemd achteraf bekeken. Deze film hangt ergens tussen mysterie, thriller en horror in, maar weet nooit echt te overtuigen.

Toch blijft het apart genoeg om de interesse vast te houden. Het mysterie is solide, alleen laat de uitwerking wel wat te wensen over. Zo is Brosnan echt compleet onuitstaanbaar met z'n droeve fake accent. Ook de muziek is een stevige stoorzender. Niet echt verrassend aangezien dit een mid-80s film is, maar je moet al een aardig zwak hebben voor dat tijdperk om deze soundtrack te kunnen waarderen.

Film dobbert een beetje voort, de interesse was er wel, maar McTiernan doet er weinig mee. Een echte volbloed horror is het in ieder geval niet, als mysterie werkt het een stuk beter. Alleen jammer dat de film zelf daar niet ver mee komt.

1.5*

Flauw.

Collet-Serra had ik al niet zo hoog zitten, na deze film al helemaal niet meer. Hij levert een matig thrillertje af, als actiefilm stelde het helemaal niks voor.

Neeson is nogal doods in z'n rol. Begrijp sowieso niet goed hoe hij steeds in dit keurslijf gedreven wordt, in een film als The Grey komt hij veel beter tot z'n recht. Z'n personage is ook veel te dramatisch voor het type film. Voegt niks toe en haalt het tempo eruit.

Maar het is vooral het plotje wat het plezier sterk in de weg zit. Veel meer dan "wie is de dader" heeft de film niet om op te steunen, en daarin is Collet-Serra véél te opzichtig. Na 20-30 minuten is al lang duidelijk dat je als kijker niet eens je best meer hoeft te doen. Je wordt té opvallend in richtingen geduwd die uiteindelijk op sissers aflopen, achteraf blijkt dan ook dat Collet-Serra de échte daders bewust uit beeld heeft gehouden (niet letterlijk, maar wel hun verdachtmaking). Zeer makkelijk, weinig interessant.

Einde slaat ook nergens op. Zowel de ontknoping van het raadel als het actiesegmentje dat de film moet afsluiten. Het is dat het vliegtuig nog een aardige locatie vormt, het redelijk in beeld gebracht wordt en de interactie met een vliegtuig vol passagiers nog wat animo brengt, maar verder een saai en ondermaats filmpje dat niet slaagt in z'n opzet.

2.0*

Fijn dramatje.

Kumakiri is sowieso één van de betere drama regisseurs in Japan, al wordt hij nogal gauw vergeten. Deze Nonko 36-sai is niet z'n beste film, maar bevat genoeg basiskwaliteit om de liefhebber 105 minuutjes geboeid te houden.

Zoals steeds een drama met een iets rauwer randje. Voor de happy-go-lucky dramatiek moet je doorgaans niet bij Kumakiri zijn, al zitten er hier wel een paar scenes in die in de buurt komen. In contrast dan wat bitterder werk, waardoor de film toch een zekere echtheid behoudt.

Acteerwerk naar behoren, visueel kan Kumakiri iets beter. Voer voor de liefhebber dus, daarvoor is het meer dan aardige filler, maar wie eens wil kennismaken met Kumakiri kan beter eerst wat andere films proberen.

3.5*

Nog steeds de enige NL regisseur die mij weet te boeien.

Ook De Noorderlingen vind ik weer een leuke film. Grappige personages, nogal duistere humor soms, lekker absurd af en toe.

Vind het dan ook erg jammer dat er filmisch weer erg weinig te beleven valt, waarmee de film weer niet meer wordt dan een aantal zeer goed uitgewerkte ideeën. Hoewel de decors nog wel leuk ogen, en de abstractie de herkenbaar goed in de hand werkt, wordt het gewoon lelijk in beeld gebracht. Ook de soundtrack is af en toe om te janken.

Jammer, vooral films als deze hebben toch wel baat bij een beetje filmische afwerking. Maar niet gebaat.

Gelukkig weet de rest van de film zich wel staande te houden. Erg onderhoundend, beetje vreemd en af en toe grappig. Maar een echt goede film weet het niet te worden.

3.5*

Connect the dots.

Zo heb ik de film vooral ervaren. Rechercheur verliest z'n pistool, moet het terugvinden. Daarvoor moet hij langs verscheidene stationnetjes die hem steeds dichter bij z'n doel brengen. Het is allemaal zeer nauwkeurig en verzorgd uitgewerkt, maar het maakt de film ook erg saai bij momenten.

Sowieso een aantal scenes die sterk ingekort mochten worden (die baseball wedstrijd?). Waar Kurosawa wel redelijk in slaagt is z'n setting, toepasselijk ook want ik heb denk ik vandaag makkelijk evenveel zitten zweten dan de personages in deze film. Wel jammer dat Kurosawa erg expliciet is, personages hebben het constant over de warmte en het weer ... mocht iets subtieler verwerkt worden.

Tot mijn verrassing heb ik Mifune niet eens herkend in deze film, komt waarschijnlijk omdat ik hem voor het eerst zonder baard zag. Shimura herkende ik wel, heeft een fijn airtje en is makkelijk de beste acteur in deze film.

Visueel wist het me niet te boeien, de soundtrack vond ik bij momenten erg vervelend. Het resultaat is een film die best wat luchtiger en vlotter had mogen zijn, want een basic verhaaltje als dit boeit geen twee uur.

1.5*

Mjah. Kende deze film verder niet, dus verwachtingen had ik verder ook niet.

Heb best een paar keer kunnen glimlachen. Lang er allemaal wel dik bovenop, maar wat deze film voor mij redt is de uitvoering.

Beetje raar dat ik er verder niemand over hoor. Maar vond het kleurgebruik toch echt mooi. Zwaar aangedikt, maar dat kleurige en fleurige sfeertje maakte de film wel meteen heel wat genietbaarder.

Er is toch echt wel wat tijd en moeite gestoken in het visuele, zowel qua kleur als camerawerk werkt het eigenlijk redelijk feilloos. Maakt de film voor mij uiteindelijk nog een meevaller.

Aantal keertjes gelachen, en verder genoten van het fleurige kleurboek.

3.0*

Kon beter.

Niet zo ideaal om de twee films zo ver uit elkaar te zien natuurlijk, maar ik kon al snel weer inpikken bij de gebeurtenissen van de eerste film. Begin van Noriko's Dinner Table is vlotjes, toch komt er iets te snel sleet op.

De constante voice over over 160 minuten is iets te vermoeiend. Zeker in combinatie met immer doordreunende muziek. Had allemaal iets subtieler en/of rustiger gemogen. Acteerwerk verder wel goed (Ken Mitsuishi misschien geen groots acteur maar weet goeie rollen te kiezen) en Sono pakt uiteraard uit met enkele geweldige scenes, al komt de finale toch net iets te vroeg in deze film. Stukje daarna duurt nog iets te lang.

Probleem is dat de film iets te gefragmenteerd is, té lang duurt en niet gestileerd genoeg is om continue te boeien. Er zit ook niet genoeg gekkigheid in om te compenseren (wat in een Love Exposure wél werkte bijvoorbeeld). Het is allemaal niet slecht, geregeld zitten er aantal geweldige scenes in, maar over het algemeen schiet de film toch iets tekort. Ik ben meer van Sono gewend.

3.0*

Aardig.

Vergelijking met Blair Witch vind ik eigenlijk niet eens zo terecht. Blair Witch was het relaas van een groepje dan onderweg was een docu te schieten. Noroi is een teruggevonden docu. Dit wil zeggen dat de teruggevonden tape al volledig geëdit en verknipt is.

De film heeft veel meer van films als Lake Mungo en The Fourth Kind, waar de docu troef echt uitgespeeld wordt, ipv dat er enkel sprake is van wat "amateurbeelden".

Spannend wordt het niet echt, enkel het einde (de vrouw die zich voor de camera in de fik steekt) is best ziek. Erg gave scene, maar verder is het vooral een mysterie met wat horrortoetsjes. Wie verwacht helemaal achter in de bank weg te kruipen en elke vijf minuten een halve meter in de lucht te springen komt volgens mij zwaar bedrogen uit.

Film is iets te lang, maar vermaakt wel. De opzet is leuk (grappig intermezzo met de quiz in het begin bijvoorbeeld) en het hele vloek gebeuren weet ook wel te boeien. Leek een beetje op een Gojira verhaallijn (nee, serieus) maar werkt als mysterie goed genoeg.

Noroi was er uiteraard voor voorgenoemde films, maar vooral The Fourth Kind wist veel meer uit het docu concept te halen. De soundtrack is Noroi is wel super, maar de amateurbeelden gaan na een tijdje toch wat vervelen. Ook klein technisch detail, maar de witte subs op witte on-screen text wordt na verloop van tijd echt irritant.

Al bij al een leuk filmpje, zijn status lijkt me voortgesproken uit een zeer kleinschalige hype maar verder niet veel slechts over te zeggen. Spannend is het niet, mysterieus wel.

3.0*

Ik keek een beetje raar op toen ik de titel van deze film zag. Het pijltje op "North" wees wijslijk naar boven, daar waar het pijltje op "Northwest" gewoon naar het westen wees. Gelukkig hebben ze het op de poster kunnen corrigeren.

Ben eigenlijk sindsdien niet meer gestopt met raar op te kijken. De helft van de film lijkt zich af te spelen tegen hilarische blue screens, iets wat vooral in de actiescenes pijnlijk duidelijk werd. Cary Grant weet volgens mij ook niet goed wat hij ermee aanmoest, wat de gezichtsuitdrukkingen tijdens de achtervolging alleen al zijn goud waard. Wat jammer genoeg niet meteen wil zeggen dat het grappig is, eerder genant.

Ook tijdens de vliegtuigscene (Grant duikt achter een bermpje weg) weet hij schijnbaar amper waar het vliegtuig zich eigenlijk moet bevinden, de eindscene kent zo nog een paar prachtige action shots en stunt. Dit alles is zo stuntelig dat deze scenes amper nog suspense kunnen genereren.

Verder zit er nog genoeg onbedoelde grappigheden in lijkt me. Zo kon ik m'n lach niet inhouden wanneer Grant z'n belagers staat af te luisteren in het huis op het einde. Z'n kop komt echt half boven de muur uit voor een open raam, kan je toch niet meteen naastkijken lijkt me. Andere losse flodder was de kattensprong op de rotsen. Als je boven iemand staan, dan bespring je niet iemand met een kattensprong om de kans te maken 3 meten verder compleet de dieperik in te vliegen. Het script en een erg matig uitgevoerde duorol moest er al tussenkomen om onze held niet meteen de ravijn in te sturen.

Andere ingrepen zijn er ook genoeg te vinden, met als hoogtepunt de hier eerder aangehaalde messcene. Als scriptschrijver moet je inderdaad serieus wat durf hebben om zo'n scene af te leveren. Hitchcock maakt trouwens regelmatig de fout om de clou van scenes reeds snel te verklappen (zo met het vliegtuig, de rol van de dame, politieondervraging, ...).

Dat dit allemaal weinig uitmaakt voor diegenen die het uiterst vermakelijk vermaak vinden zal best. Maar Grant is een uiterst irritant personage dat drijft op flauwe en duffe spitsvondige speedconversatie, visueel is het gewoon lelijk en qua special effects niet meer om aan te zien. De soundtrack heb ik grotendeels gemist maar die schijnt wonderlijk te zijn. Voor mij was het dan wonderlijk onopvallend en geen indruk makend. Daarbij duurt heel deze flauwe lolbroekerij nog eens meer dan 2 uur.

1 moment suspense wanneer Grant in de "woestijn" staat te wachten en de tweede auto voorbijkomt. Verder lachwekkende film die jammer genoeg niet grappig is. Dooie boel.

0.5*

Geweldig.

Een niet-Japanse Japanse film inderdaad, maar dat pakt absoluut niet verkeerd uit. Het is net leuk dat Tran wat variatie aanbrengt in het Japanse drama wereldje. Vooral omdat hij het op erg indrukwekkende wijze doet.

Visueel echt geweldig, alles ziet er prachtig uit. Score ook erg knap, vooral die onheilspellende en zenuwslopende track tegen het einde van de film. Acteerwerk ook ver boven de norm, ik begin toch wel stilaan op te warmen voor Matsuyama die na Usagi Drop weer een erg fijn personage neerzet.

Sterke film die zich compleet toelegt op de driehoeksrelatie, en daarin erg mooi slaagt. Een sterke mix van drama en romantiek, veruit Tran's beste film totdusver.

4.5* en een uitgebreide review

Niet goed.

Ik negeer de meeste series meestal, maar dit was er eentje die door vele mensen aangeraden werd. Ook het feit dat het losstaande verhalen zijn, vaak door gereputeerde regisseurs verfilmd, spreekt wel in het voordeel van Black Mirror.

Wat jammer genoeg in het nadeel spreekt is de tech doom waar de hele reeks op lijkt te steunen, deze Nosedive was daar in ieder geval een perfect voorbeeld van. Neem een modern technisch-cultureel fenomeen, vergroot dat uit en gooi er een doemsausje overheen. De goedkoopste vorm van maatschappijkritiek en iets waar ik mij doorgaans blauw aan erger.

Het verhaaltje achter Nosedive is dan ook te lomp om serieus te nemen, jammer genoeg doen de film - en blijkbaar ook nogal wat fans - dat wel. Na 5 minuten is het wel al duidelijk waar deze film heenwil, jammer genoeg is dat geen concept of plaats waard om verder wat zinnigs over te vertellen.

Joe Wright's toekomstvisie is ook niet geweldig origineel. Deed me wat denken aan Her, meteen ook een goed vergelijk, een film die met veel dezelfde problemen te kampen had. Howard overtuigt ook helemaal niet, zeker naar het einde toe valt ze veel te licht uit.

Rest alleen dat het visueel wel net iets beter is dan ik van series verwacht. Niet echt groots of topfilmwaardig, maar ook niet de extreme saaie, ongeïnspireerde air die de meeste series nog altijd hebben. Maar veel baat het allemaal niet.

Zal er nog wel een paar andere proberen, maar als het allemaal van dit soort scifi doemverhaaltjes zijn verwacht ik er verder niet teveel van.

1.5*

Toen ik laatst deze film tegenkwam herkende ik de naam en moest ik hartelijk lachen om de bijgeleverde screens. Toen bleek dat dit Top 250 materiaal was maar even gedownload.

Meteen ook de oudste film die ik gezien heb, de tweede uit de '20.

Je kan er van vinden wat je wil, maar ik stoor me gewoon aan die bordjes met tekst. Of die mensen nu amper konden lezen of niet, ik kan dat wel en vijf keer dezelfde zin moeten lezen irriteert mij. Even hou ik dat best vol maar na een half uur werd ik er stevig onrustig van. Al helemaal als er een lang afgebroken tekst in beeld kwam, want dan ben je dus 30 seconden zoet met een zinnetje niveau 1.

Visueel doet dit me ook echt niks. Ik heb een zwart/wit versie gezien met nogal wat stof en strobeachtige kleuren. Ook de korte timewarps zijn nogal vreemd. Tussen live action en stop motion in soms. Extra visueel minpunt is Nosferatu zelf. Geen idee waar de gemiddelde MMer bang van wordt, maar hij zag er hilarisch uit. Soort van parodie, wat ook een hoop sfeer weghaalde.

Is er dan niks positiefs ? Wel een klein lichtpuntje in de muziek. Ik heb geen idee welke versie ik gezien heb in dat opzicht, maar er zaten nogal wat luchtige pianoriedeltjes in (deed mij maar aan Chaplin denken) - negatief - en ook enkele schrale, iele distored bijna dark ambient stukjes (volgens mij vooral orgels) - positief. De plotse overgang tussen beiden was jammer genoeg irritant, zo ook de continue aanwezigheid.

Verhaal is alombekend en tergend traag uitgewerkt, acteerwerk niks en zwaar overdreven (noem het voor mijn part maar expressief, het wordt er niet beter van).

Zwaar vermoeiende en irritante film. 0.5*

M'n eerste volledige Tarkovsky was geen succes, en vooral een zeer lange zit. Hoewel hij vooral om z'n visuele impact geprezen wordt, weet hij me toch niet te overtuigen. De film faalt voor mij vooral op twee vlakken.

Het grootste falen is uiteraard voor mij het visuele. Tarkovsky registreert veel, maar creëert weinig. Hij plaatst z'n camera zeer secuur, maar dat is het dan ook. Ik krijg vooral de indruk dat hij schiet wat er voor handen is, ipv een scene op te bouwen. Ik mis mooie contrasten, zij het schaduw of kleur, ik mis leuke, virtuose camerapans, maar ik mis vooral het opsmukken van de realiteit. Trakovsky toont vooral wat er al te zien was, en weet pas af en toe uit dit stramien los te breken. De droomscene de eerste nacht in het hotel, de scene met het meisje in die ondergelopen kamer, de shots op de trappen voor het paard waar Domenico z'n toespraak hield, waren alleszins wel stappen in de goeie richting.

Logisch dat deze shots voor mij dus niet de tergend trage pans verantwoorden. Vooral de scene met het kaarsje was ridicuul, maar ook twee minuten voor het laatste shot, wat wel mooi was, bleek van het goede teveel. De muziek, als die er al was, kon dit ook allerminst opvangen. Buiten twee enorm misplaatste stukjes (een stukje opera(?) in het begin, en het stuk wanneer Domenico zichzelf in brand steekt) was er gelukkig weinig om me aan te ergeren op dit vlak.

Tweede punt waar ik me aan ergerde was de moedeloze, levensloze en zelfs licht depressieve sfeer die deze film op mij uitstraalde. Kleur (voor al in het begin dan) is uit den boze, lachen uitermate taboe. Het geheel komt enorm druilerig over, passieloos en uitgeleefd over. Ik besef dat er mensen zijn die dit leuk vinden (net zoals er mensen zijn die al eens graag een depressief nummer opzetten), ik kan er jammer genoeg niks mee. Op dit vlak deed het me wat denken aan de (oude?) Vlaamse film, waar het ofwel over arme boeren, ofwel over misnoegde afgeleefde mijnwerkers diende te gaan.

Gelukkig wordt dit naar het einde allemaal wat rechtgetrokken, met enkele wat kleurrijkere en zelfs amusante scenes (in die ondergelopen kamer, met het meisje). Ook de tirade van de vrouw (met het wormenverhaal) kwam mij als redelijk komisch over, al twijfel ik een beetje of dat wel de bedoeling was.

Niet mijn ding dus. 2*

The good
Essentieel voor een romantisch filmpje, de chemie tussen de hoofdrolspelers. Gosling is een fijne romantische gast, McAdams straalt van het scherm. Het is fijn om beide samen op het scherm te zien en naar mate de ontknoping nadert "werkt" de film. Af en toe verschijnen er zelfs mooie prentjes op het scherm. Erg fijne intro bijvoorbeeld.

Wat ik me wel afvroeg is hoe Gosling al die pijltjes op de grond gelijmd kreeg terwijl McAdams lag te slapen. Stille kerel, zou mij nooit lukken denk ik

The bad
De vertelwijze. Die hele oma/opa saga had er voor mij niet bijgehoeven. Enerzijds maakt het alles enorm voorspelbaar. Op zich niet rampzalig, maar de film lijkt te denken dat de kijker in het ongewisse blijft terwijl beetje bij beetje clues gegeven worden. Njah, nee dus. Daarbij is het einde (dat laatste kwartier) ook saai. De film was al lang gedaan, beetje jammer.

The ugly
De muziek komt een paar essentiële scenes flink verpesten. Vooral het lawaai tijdens het boottochtje dat eindigt in een stevige regenpartij is gewoon vervelend. Ook het getokkel tijdens de intro verpest de sfeer. Ze hadden er goed aan gedaan de score te laten verzorgen door iemand met enig gevoel voor nuance.

Beetje een gehandicapte film. Hart zit wel op de juiste plaats, maar hier en daar zit er toch wat schots en scheef.

2.5*

Leek interessant.

Dat was het alleen niet zo. Op papier een integer document van een man die op latere leeftijd blind werd. Zou dus best de moeite kunnen zijn, al helemaal omdat het een docu bleek die redelijk doorgedreven gestileerd is. Die zie je niet zo héél vaak.

Jammer genoeg werkte de stilering de docu eerder tegen. Door er nogal zweverige, zelfs kitscherige beelden onder te monteren krijgen ook de voice-overs een stevig melig sfeertje mee, waardoor het allemaal nogal doorgedreven pathetisch wordt.

Eerder dan een eerlijk en integer document voelt het allemaal erg geforceerd en geregisseerd aan. Na een tijdje begon het mij aardig op de zenuwen te werken zelf, ondanks dat het verhaal achter de docu toch best aangrijpend is. Compleet verkeerde vorm voor het onderwerp dus.

Allicht dat het voor mensen die van nabij ervaring met blindheid hebben meer uit de docu kunnen halen, maar ik vond het nogal zinloos.

1.5*

Leuk filmpje.

De link met American Beauty is inderdaad nooit ver weg, maar ook Persepolis kwam meermaals om de hoek kijken.

Bij momenten leuke humor. Film neemt een aantal taboes, gooit ze door de mixer en komt zo terecht bij een best origineel thema dat aardig komisch behandeld wordt.

Toch blijft deze film erg braaf, in de zin dat de humor nooit zonder drama gebracht wordt en steeds wat bijtend hoort te zijn. Film probeert soms iets teveel "done" te zijn, daardoor werkt ook niet alles even goed.

Leuke rol van Macdissi, die maakt de film eigenlijk, de rest van de cast is aardig maar niet al te opvallend. Uiteindelijk zijn het vooral de komische scenes die blijven hangen, en het leuke uitgangspunt van de film. Beiden vallen alleen iets te licht uit om van een echt sterke film te spreken.

Leuk om een keertje gezien te hebben, verveelt niet ondanks z'n toch best lange speelduur, maar het had uiteindelijk nog wel wat scherper en gedurfder gemogen.

3.5*

Niet verkeerd.

Hoeveel horrorfilmpjes beginnen er niet met een autoritje? Nu leent de opzet van een hoop subgenres binn het horror segment zich er wel voor (verloren gereden tijdens een vakantie/trip of aankomend bij het nieuwe huis is een klein gehucht), toch blijft het een opvallend iets. 't Is een wat stom detail, maar misschien wel even van de grootste horror clichés die er zijn.

Jammer dat de opbouw van deze film wat te traag is. Althans, ofwel is het te traag, ofwel erken je het gebrek aan acteertalent om deze trage opbouw tot een goed einde te brengen. Het eerste uur is in ieder geval aan de makke kant, met pover acteerwerk van de dochters en de love interest. Ook vader en moeder acteren ze dicht tegen hun pensioen staan.

Buiten een angstdroom of twee is er maar weinig horror te bekennen. Het onheilspellende sfeertje is vooral bekend terrein en weet niet echt de spanning op te wekken die je zou verwachten. Toch weet de film iets na halverwege wel aan sfeer te winnen. Het "kwaad" is best indrukwekkend en mooi vormgegeven. Leonardi gaat jammer genoeg nooit helemaal los en als de climax eindelijk daar is blijkt het eigenlijk al gedaan te zijn, maar toch zitten er naar het einde enkele erg sfeervolle scenes in.

Hier had zeker iets meer mee gedaan kunnen worden. De opzet is interessant genoeg, het kwaad is sfeervol neergezet, maar het eerste uur mist aan tempo/het acteerwerk is niet echt toereikend en het einde komt iets te snel.

3.0*

Een enorme draak.

Al vanaf het begin was ik het bitse, onaangename personage van Bergman beu. Het begin van de film deed me zelfs denken aan Who's Afraid of Virginia Woolf?, ook zo'n film met een hoop compleet ongezellige, van slecht-cynische dialogen voorsziene personages.

Het autoritje van Bergman en Grant is nog pure kolder (vooral als die mini-agent op z'n brommertje komt aangereden), maar wat daarna volgt is echt té dodelijk saai. Ellenlange gesprekken opgefleurd door levenloos camerawerk en er overdreven bijgeflanste muziek. Het eerste half uur is echt een zooitje, met als dieptepunt de cameo van Hitch zelf (meestal zijn die nog het leukst). Vage en losse cut die op amateuristische wijze in de film ingevoegd is.

De hele liefdesaffaire tussen beide personages deed me uiteraard niks, vooral het eeuwige gedweep rond elkaar's lippen werd al snel vermoeiend. Ze lopen daar enorm passioneel te doen, maar de hele tijd draaien ze gewoon rondjes rond elkanders gezicht. Nog nooit 2 paar lippen zo vaak elkaar net niet zien raken in een film. Daarbij mist er chemie tussen Grant en Bergman, al is dat ook niet verwonderlijk gezien de karikaturale show die ze opvoeren.

Ook het spionageplot is goedkoop. Het gedoe met het sleuteltje is echt te doorzichtig (Hitchcock's camerawerk is nog meer in your face dan dat je een voice-over alles zou laten uitleggen), maar ook de laatste scene is te stompzinnig voor woorden. Hitchcokc heeft soms de vreemde gewoonte om dialogen los van de rest van een kamer op te voeren. Hij lijkt soms te denken dat als personages niet in z'n cameraframe staan, ze ook geen dialogen kunnen opvangen. Net voor Grant met z'n drie gezellen onderaan te trap komt, zegt hij aardig niet-fluisterend tegen Alex iets in de aard van "Should I start shooting or what?". Terwijl het groepje nazis op een 4-tal metertjes nog altijd wat verward de situatie gadeslaat en het drietal gewoon de deur laat uitlopen. Het zal best wel aan mij liggen, maar zulke scenes slaan er bij mij niet in ook maar de indruk van spanning op te wekken. Ik vind ze irreëel en compleet geforceerd.

Notorious is 100 minuten lang saaiheid troef. Het is een simpel verhaaltje, erg simplistisch uitgewerkt, met veel theatraal geweld, karikaturale personages en vooral een nijpend gebrek aan zowel spanning als romantiek. Verder blijf ik Hitchcock ook gewoon audiovisueel erg slordig vinden, want de eindafrekening redelijk eenvoudig maakt.

0.5*

Best aardig.

Zoals de meeste niet-hiphop fans ken ik B.I.G eigenlijk enkel post mortem. Een zware rapper groot gemaakt door Puff Daddy met een nummertje of drie na z'n dood, om daarna nooit meer gehoord te worden. Dus dan in een film als deze altijd wel leuk om het verhaal wat meer omvang te geven.

Van de relatie met Faith Evans heb ik nooit wat geweten, dat Lil Kim ook ergens in de mix zat was helemaal nieuw voor mij. In dat opzicht best grappig om de omkomst van B.I.G een keertje uitgesmeerd te krijgen, al blijft het gissen wat wél en niet aangedikt is in dit soort films.

Ook grappig dat deze muzikale helden niet zo geweldig held zijn. Dealen en gevangenschap, beetje rondneuken met links en rechts wat kinderen, z'n mam laten zitten wanneer ze hem vertelt dat ze kanker heeft. De film schept geen rooskleurig beeld van Wallace (en 2Pac trouwens), maar ergens is dat ook wel weer verfrissend. Die na-doodse ophemeling van artiesten in film vorm is anders zo saai en degelijk, al zal de realiteit misschien nog wel net iets minder geweest zijn dan producer Combs hier voorschotelt.

Fijn om een keertje te zien. Brengt wat meer inzicht in het hiphopwereldje van een jaar of 15 geleden voor mensen die er toen niet met hun neus opzaten. Verder ook aardig geacteerd (al is het wel raar al die bekende figuren te zien gespeeld door acteurs) en vlot in elkaar gestoken. Al blijft het wel een klassieke rise & fall biopic natuurlijk, ondanks wat scherpere randjes.

3.0*

Fijn.

Ik ken Page uiteraard wel van naam, maar kon me verder niet zo heel veel bij haar persoon voorstellen. Zonder haar te kennen voelt de biopic van Harron enigszins geromantiseerd aan, anderzijds lijkt de film toch wel een aardig beeld te scheppen van de persoon, haar impact en hoe ze daar zelf mee omging. En wie het echter wil, er is blijkbaar ook een docu.

Harron doet het best aardig, ondanks de TV roots van deze film. De zwart/wit cinematografie is netjes, de 50s look en de zeitgeist komen goed naar voeren en ook Mol doet het zeker niet slecht. Net als de andere acteurs eigenlijk. Stukken beter dan ik vooraf verwacht had.

De film houdt er ook een redelijk stevig tempo op na. Dat wil zeggen dat er niet al te diep wordt ingegaan op de meeste zaken, Harron houdt het verder ook erg netjes, zeker gezien de tragische jeugd, maar het gebrek aan zwaarmoedig drama vond ik eigenlijk best fijn. Nu zweeft de film tussen ondeugend en onschuldig, een verademing in dit soort films. Best aardig dit.

3.0*

Had op iets meer gehoopt.

Nochthans is het eerste half uur wel de moeite waard. Beetje absurd, nogal hevig en aardig scherp. Probleempje is wel dat Barthelemy (deed me aan Eisenberg denken) overschaduwd wordt door Cassel, maar als duo zijn ze wel geslaagd.

Daarna begint het overwicht van Cassel wel te wegen. De humor gaat er een beetje uit, Barthelemy z'n personage wordt meer naar voren geschoven maar Cassel blijft zich eigenlijk als hoofdpersonage profileren. Middenstuk van de film zakt daar jammer genoeg heel wat in. Vond het soms zelfs wel een klein beetje vervelend worden.

Naar het einde toe wordt het weer wat beter. Inderdaad iets poëtischer, visueel eindelijk ook iets interessant. Mooie eindscene, maar iets te weing, iets te laat.

Op zich wel een interessante film, maar Cassel is te prominent en te sterk voor de rest, terwijl hij eigenlijk niet hét hoofdpersonage is. Ook spijtig dat de humor wat uit de film verdwijnt na een sterk begin, had het middendeel iets aangenamer gemaakt en de film een vlotter tweede deel gegeven.

3.0*

Fijne vent is die Godard toch

Wie hem niet kent omschrijft deze film waarschijnlijk als een trucje, maar na enkele Godard's merk je toch dat er wat anders aan de hand is (kan je verder ook gewoon lezen in zijn visie op cinema). Moet zowat de enige regisseur zijn die zo doorgedreven dialogen en monologen als stijlmiddel gebruikt.

En het werkt wel. Afgezien van de eerste 10 minuten (die erg rauw en sterk zijn, Godard spuuwt kleuren zoals hij gal spuwt) is het visueel een kerkhof. Enkele mooie scenes, maar de rest is passieloos. De muziek is bij momenten aardig, maar Godard speelt. Hij breekt af, laat de muziek nooit de sfeer van een scene bepalen. De enige constante zijn de dialogen en monologen. Eindeloze repen tekst, overpeinzingen die gaan van uitermate boeiend tot dodelijk saai. Maar naast inhoudelijk, ook vooral vorm. Deze film drijft op het geluid van de menselijke stem, en haalt ook z'n sfeer daaruit.

Persoonlijk vind ik het niet voldoende om echt goed te zijn, maar Godard bewijst wel dat er heel wat kracht uit te putten valt. Beetje jammer dat Godard iets te veel filosoof/criticus is, en iets te weinig "entertainer". Verder wel een fijne film. Dikke 3*

Nieuwe Fellini, dezelfde problemen.

Ik heb gewoon enorm veel moeite met de luidruchtigheid van zijn films. Zowel de personages als de muziek maken erg veel (schel) geluid, zo erg dat ik meestal het volume wat lager moet zetten bij zijn films. Dat neemt scherpte er een beetje vanaf, maar de irritatie blijft wel jammer genoeg.

Een film die staat of valt met de acteerprestatie van Masina. Ergens zie ik wel hoe iemand haar een best leuk personage kan vinden, maar extreem overacting en gedrag dat het bloed van onder m'n nagels haalt maken haar voor mij een compleet onuitstaanbaar personage. Daarmee valt het drama ook meteen in het water.

En verder haal ik gewoon niet zoveel uit Fellini's films. Het kwettert allemaal tegen een redelijk vlot tempo door, zodat de bijna 2 uur eigenlijk niet al te saai hoeven zijn, maar als het verder niet weet te boeien dan baat het ook gewoon niet. Rest een leuk postertje, dat dan weer wel.

1.0*

Beter dan verwacht.

Normaal geen fan van Grant, al helemaal niet van Roberts. Maar op de één of andere manier passen ze toch perfect in deze film. Al is het dan nog steeds wel zo dat de meest geslaagde humor van de kleinere personages komt.

De romance kent ook iets teveel hij niet/zij niet gedoe, waardoor de speelduur toch net wat te lang wordt. Maar verder eigenlijk niet zoveel op aan te merken. De romance is geloofwaardig, de humor is niet echt énorm scherp maar wel lekker Brits en het sfeertje dat er hangt is best charmant.

Hier en daar nog wat opsmuk, zoals de scene waar Grant doorheen de verschillende seizoenen loopt, en je hebt een braaf maar aardig geslaagd filmpje. Had er echt niks van verwacht, maar voor een keertje best te doen.

3.0*

Groots in lengte.

Verder een boeren/slaven kroniek die de jammere voorloper blijkt van La Meglio Giuvento. Heb de film in twee delen gezien, dat heeft hem jammer genoeg niet kunnen redden van de laagst mogelijke score.

De film belicht 5 uur lang twee kampen die even "slecht" zijn. Getuige het laatste half uur, waar de lompheid van de slaven in al zijn glorie zegenviert. Op zich is dat een redelijk leuk punt om te maken (twee vechtende kampen die leven om elkaar te bekampen) maar zoiets kan even goed in twee regels gezegd worden. En heeft waarschijnlijk meer impact dan deze hele film op mij had.

Visueel doet Bertolucci af en toe z'n best maar al bij al erg pover om 5 uur te vullen. Acteerwerk sprong er voor mij nergens uit, had Depardieu verder ook niet herkend. Enkel de dubbing stoorde wel regelmatig.

En verder is het 5 uur generatie kommer en kwel. Nieuwe generaties worden gekweekt om de downfall over te nemen wanneer de oude generaties het loodje leggen. Wie dat en veel boeren leuk vindt om te kijken zal hier best veel aan hebben.

Ik vind het een wanding. Ongelofelijk saai en langdradig, vaak lelijk en vreselijk irritante personages.

0.5*

Erg apart.

Wist niet echt wat te verwachten van deze film, maar het is me zeker niet tegengevallen. Vooral visueel natuurlijk uitmuntend, met krachtig gebruik van zwart/wit. Als ik dan even vergelijk met alle Roma hype, dan vraag ik me toch af waar de meeste critici hele weken lang naar zitten kijken. Op basis van de cinematografie een waar meesterwerk.

Toch gaat er visueel wel een beetje kwaliteit verloren door de wat matige editing. Die had net wat scherper en subtieler gekund. Maar uiteindelijk is het toch vooral de toon van de film die nooit geheel weet aan te slaan. Een mix van duister en komisch, maar zonder echt grappig te worden of écht duister te zijn. Het zweeft er maar een beetje tussen.

Jammer, want de Estse folklore wordt volop benut en zorgt voor een hele hoop originele en creatieve scenes. Althans, voor iemand die niet bekend is met deze folklore. Iemand hierboven noemde dit een genrefilm, maar de film was allicht een stuk beter geweest als er meer typische genre elementen in hadden gezeten. Nu is het toch vooral een arthouse insteek die overheerst en wat mij betreft de film niet volledig tot z'n recht laat komen.

3.5*

Flauw actie vehikel.

Grootste probleem is Pierce Brosnan, die duidelijk te oud geworden is voor een rol als deze. Vooral de moeizame grimassen doen een chronisch gebrek aan talent vermoeden. Met een betere lead was dit allicht een iets betere film geweest.

Z'n tegenspelers zijn dan weer grijze muizen, die weinig intrige toevoegen. En zo is het hele spionnenverhaaltje, inclusief luwe twists meer een last dan een deugd. Al 100 keer gezien, maar vooral al 100 keer beter uitgevoerd gezien.

De actie is verder ook niet zo heel speciaal. Het poogt wel modern over te komen, maar slaagt daar eigenlijk nooit in. Donaldson doet normaal meer met de films die hij regisseert, deze is er eentje om snel te vergeten.

2.0*

Edit: Het meest opvallende aan deze film is allicht nog de keuze die Brosnan op het einde maakt én de nogal Amerikaanse houding om hem als held af te schilderen. Het geluk van het individu wordt boven het geluk van de massa gesteld, waarbij de moraliteit van de methodiek grotendeels de doorslag geeft. Op zich een redelijk complexe zaak natuurlijk, maar het zwart/wit aftreksel dat hier gepresenteerd werd is toch opvallend.

Njah.

Lief hoor, de opzet van deze docu. Met kapitalisme is an sich niks mis, maar die onverbeterlijke drang naar méér geld, die bijv. ingebouwd zit in het hele aandeelhoudersysteem (en die bedrijven het excuus geeft om ethiek grotendeels aan de kant te schuiven wanneer het hen uitkomt), die is af en toe toch best aanstootgevend.

Vier mensen in deze docu vinden dat bedrijven naast winst ook een sociale meerwaarde moeten kunnen bieden. Daar ben ik het wel mee eens. In plaats van brand en lifestyle en andere van die vieze woorden zou pure functionaliteit en meerwaarde terug wat meer aandacht mogen krijgen.

Maar waar deze docu belooft om dieper op de alternatieven in te gaan, krijgen we eigen gewoon vier segmenten over deze alternatieve bedrijven. En daar moeten we het dan ook mee doen. Ik vrees vooral dat de voorbeelden, ondanks alle goede bedoelingen, wat aan de zweverige kant zijn, waardoor de impact van deze film eigenlijk nihil is. Ik had graag wat zaken gezien die een breder en realistischer draagvlak hadden.

Best jammer, want het idee sprak me wel aan en het is ook echt wel goedbedoeld, maar inhoudelijk is het gewoon veel te mager.

2.0*

Tof filmpje.

Al is het jammer dat het eerste uur leuker blijkt dan het tweede. Leuke cast die het erg slick spelen. Eisenberg erg geschikt, Harrelson goed op dreef en de overige twee iets minder zichtbaar, al vullen ze het viertal goed aan. Caine en Freeman ook best aardig, alleen opvallend hoe ze op het einde toch nog de stand-in voor De Niro hebben moeten strikken. Zou het budget toen echt opgeweest zijn? Ook nog extra puntjes voor de rol van Ruffalo, de ideale loser in het eerste uur, jammer dat zijn rol op het einde een andere invulling kreeg.

De trucs zijn vlot, leuk en megalomaan, het probleem ligt bij het tweede deel van de film, waar Leterrier z'n eigen publiek net iets te makkelijk om de tuin probeert te leiden. De finale twist is redelijk obscuur, maar dat Franco niet dood zou zijn zag je toch al van ver aankomen, net zoals de rol van Koteas in het hele gebeuren. Puntjes die de schwung toch wat uit de film halen.

Verder vlot vermaak, kundig in beeld gebracht en met verve uitgevoerd door de cast. Hollywood doet waar Hollywood goed in is en faalt minder dan waar het doorgaans wel faalt. Enkel de poging tot romance vond ik echt niet kunnen. Er leefde eigenlijk niks tussen die twee, om het dan met drie simpele scenes alsnog op te lossen ... nergens voor nodig.

Qua vergelijking, wat mij betreft véél beter dan The Prestige, maar ik ben dan ook helemaal geen fan van Nolan's latere werk. Eindelijk weer eens een leuke film van Leterrier, was alweer even geleden.

3.0*