Opinions

Njah.

Naderhand even de reviews gelezen en daar wordt toch wel érg gewichtig gedaan over vorm en inhoud, het verweven van realiteit en fictie. Maar uiteindelijk is het toch gewoon een docu van de rechtzaak en een paar nagespeelde scenes die de daden zelf wat vorm moeten geven. Of hoe je van een mug een olifant kan maken.

Vraag me zelfs af of Kiarostami niet gewoon wat extra beeldmateriaal nodig had, omdat de rechtbankscenes an sich wel érg droog zijn en niet meteen voldoende om een hele docu op te bouwen. Niet dat het heel veel uitmaakt, want ook de geacteerde scenes zijn best traag en doorsnee.

Het verhaal zelf is wel interessant, maar zo heel veel wordt er verder niet mee gedaan. En uiteindelijk ook weer niet zo interessant dat je er een docu van 100 minuten mee kan vullen. Gelukkig eindigt de film nog wel aardig, maar vond het verder maar een erg flauwe bedoening.

Oh, en dat blikje dat iedereen zo geniaal vindt...

1.5*

Geen misse titel.

Eerste half uur vroeg ik me af waarom ik deze opgezocht had. Maar na een half uurtje wist ik dat dit van dezelfde man als The Buried Forest moest zijn. Oguri verdiende op basis van die film zeker nog een kans.

Achteraf bezien is deze film eigenlijk weinig anders en is er op die 10 jaar niet zoveel veranderd. Slices of life uit een klein Japans dorpje verscholen in de bergen. Iets te bruin en boring, hoewel het af en toe doorbroken wordt door erg mooie plaatjes.

Tempo is ijzingwekkend traag en de film enorm fragmentarisch. Af en toe dreigde ik de Sleeping Man te worden, maar op een redelijk aangename manier. Beetje zoals Café Lumière dat ook heeft.

Soms surrealistische trekjes, of rare scenes. Dat zorgt ervoor dat de film zeker de moeite blijft om te kijken, maar soms ook gewoon te traag en te droog. Visueel echt niks anders dan uberrechtgekadreerde shots die amper durven te bewegen. Veel stiltes en statische momenten.

Het is ook zeker niet slecht, alle aspecten afzonderlijk kan ik ook zeker waarderen, maar soms wordt het allemaal iets te saai en doods bij Oguri. Apart en herkenbaar is het in ieder geval zeker wel.

Ook voor deze 3.0*

Fijn.

Maar de eerste 15 minuten en het middenstuk tonen een film die véél beter had kunnen zijn. Daartussen krijgt het plot teveel ruimte en weten de acteerprestaties nooit volledig te overtuigen. Maar 't is wel een stuk beter dan Refn's vorige pogingen.

Visueel knap, soundtrack is ook een stuk beter en wanneer beide samenkomen en hun pracht mogen botvieren is de film op z'n sterkst. Daartussen is het nét allemaal iets minder. Deed me ook soms teveel terugdenken aan andere films. Mulholland Dr. Beyond the Black Rainbow en ook zeker Helter Skelter kwamen allemaal voorbij tijdens het kijken, maar nooit vond ik The Neon Demon echt beter.

Finale mist toch ook een échte finale, ik begrijp Refn wel dat hij geen typische descent into darkness film wou maken, maar dit is wat underwhelming. Wat het shock-gehalte betreft, dik overroepen en volgens mij ook niet echt Refn's bedoeling. Beetje gejenkel in de marge.

Gaat weer de goeie richting uit met de man, af en toe is het geniaal, maar teveel net niet.

4.0* en een uitgebreide review

Eindelijk.

Eigenlijk raar dat het nog zo lang geduurd heeft alvorens Makoto Shinkai's stijl nageaapt werd, maar met deze film is het er echt wel vol op. Nakamura doet er zelfs nog een dikke schep bovenop, waar Shinkai vaak nog balans en een klein beetje subtiliteit in het visuele legt is het een overdaad aan kleuren en lens flares in deze film. Voor sommigen zal het een gevalletje "overdaad schaadt" zijn, maar ik kon het best wel pruimen.

Film heeft verder wel wat anime kwaaltjes. Blijkbaar is het ook een soort van remake van een 80s live action film, toch is het vooral het troebele (te veel hooi op de vork) anime verhaaltje dat wat in de weg staat van Nerawareta Gakuen. De film is op z'n best wanneer het lamme, extreem-zonnige sfeertje de overhand haalt. Het verhaaltje over de toekomst en mindreading is wat minder boeiend, gelukkig blijft het visueel met imponeren.

Personages zijn ook redelijk kinderachtig bij momenten, maar ook dat hoort wel een beetje bij dit genre. Het duurt naar het einde toe ook iets te lang, al moet ik ook hier weer bijvertellen dat het visuele een hoop goedmaakt. Lekker filmpje dus, alleen iets te complex voor z'n eigen goed.

3.5*

Best oké

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht, maar dat viel uiteindelijk goed mee. Niet dat het een overweldigende film is, maar heb me er best mee kunnen vermaken. Vooral omdat het tempo strak genoeg is, zodat je de kans niet eens krijgt om je te vervelen.

Het concept is best geinig. Een soort van moderne versie van truth of dare, maar dan met smartphones en wat dark web verwijzingen. Je kan er best geen 5 seconden bij stilstaan want dat is het eigenlijk de grootste onzin, maar die tijd geeft de je film je ook niet en als kapstok is het een erg tof idee.

Film ziet er verder visueel netjes uit, vooral de kleurrijke nachtscenes. Roberts en Franco doen het naar behoren, de soundtrack is jammer genoeg wel een stevige domper. Net als het wél erg makkelijke en lullige einde, daar hadden ze toch net wat scherpers voor mogen verzinnen. Al zal het wel een verplicht nummertje geweest zijn, gezien de doelgroep van deze film.

Best leuk voor een keertje, 't is geen film die echt wist te imponeren, maar leuk om een keer gezien te hebben.

3.0*

Onding van vroeger.

Ook toen was het al redelijk melig, maar het bracht toen wel een discussie rond identity theft op gang. Niet dat dat nu zo'n dwingend wereldprobleem is geworden, maar op dat punt toch wel een beetje z'n tijd vooruit en niet zonder sociale impact.

Als film maakt dat het er absoluut niet beter op. Het is verder een redelijk goedkoop technothrillertje, met wat doom and gloom om een thriller plotje op te zetten rond hackertje Bullock (over een miscast gesproken - niet dat de rest van de cast het dan zoveel beter doet). Geen grootse dingen verwachten.

Ook qua regie valt er echt niks te beleven. De actiescenes zijn saai, het wil eigenlijk nergens spannend worden en het hacking gedeelte is weer best melig in elkaar gezet. 't Is redelijk goedkope 90s Hollywood junk, iets wat anno vandaag echt niet meer overkomt.

1.5*

Erg fijn.

Nog niet genoeg om van een echte stroming te spreken, maar er lijkt toch iets op til binnen het Japanse drama genre. Is nu de tweede film op korte tijd die voor het grootste deel binnen de lijntjes van het klassieke Japanse drama blijft, maar tussendoor met redelijk extreme plottwists de film in verschillende richtingen duwt.

Het leuke is dat Hamaguchi er ook best actief mee aan de slag gaat, door net die narratieve duwtjes extra in de verf te zetten. Met een wat aparte soundtrack en wat extra visuele bravoure valt het al snel op dat je weer naar een "belangrijk moment" zit te kijken, waarna de film weer op z'n oude elan voortgaat.

Allicht niet voor iedereen weggelegd, je hebt er ook baat bij om vertrouwd te zijn met Japanse dramas én je moet de balans van Hamaguchi kunnen smaken, maar ik vond het best tof en verfrissend. Wat mij betreft meer van dit, eerder dan weer een drama van 5 uur.

4.0* en een uitgebreide review

Zat veel meer in.

Ergens tussen al de nodeloze toevoegingen zit een best leuke film die het korte verloop van een hype (of viral) volgt. De film volgt op zich wel een redelijk klassiek rise & fall stramien, maar doordat het dit keer niet om een "hard werkend" of "enorm getalenteerd" verhaal gaat boeide het me meer. Het toeval van iets dat aanslaat en de directe acties daarop om het verder uit te bouwen zijn interessant in beeld gebracht, het onontkombare verval hoort daar gewoon bij.

Minder is de maatschappelijke kritiek. Zoals steeds ontdaan van alle subtiliteit en prooi van z'n eigen boodschap. De parallellen tussen de film en Beale zijn moeilijk te negeren, de parallellen tussen de schapen in de film en de kijker daarmee ook niet. Maar dat hoort blijkbaar bij dit soort doom & gloom cinema.

Nog minder is de relatie tussen Holden en Dunaway, een herhaling van de kritiek in een te lang uitgesponnen analogie. Acteerwerk vond ik verder absoluut niet speciaal, behalve Duvall, die kon ik voor een keertje wel pruimen. Het jaren '70 sfeertje is ook absoluut mijn ding niet. Gedomineerd door lelijk en troosteloos bruine drab en pover 'realistisch' camerawerk.

Verder had ik ook problemen met de twee kernscenes van de film (in het begin wanneer Beale z'n doodswens op de TV uitspreekt en het einde). Twee maal dacht ik naar een soort van lakse "what if" scene te kijken, twee maal blijft het bij het echte plot te horen. Dat ligt vast aan het feit dat veel films tegenwoordig met zo'n twistjes uitpakken, maar ook de nogal ongeïnteresseerde pointe van beide scenes liggen aan de basis van mijn verwarring. Het einde wordt bijvoorbeeld echt compleet afgeraffeld, als een soort van nawoordje. Had ik hier toch meer kritiek op verwacht.

Wat me tijdens het kijken van deze film eigenlijk nog het meest duidelijk werd is dat "visonaire" en/of "nog steeds relevante" films te vaak onder de noemer plat geklaag geveegd kunnen worden. Wie een beetje intelligent kan bitchen op sociale fenomenen, het liefst aan een negatief toekomstbeeld gekoppeld, kan er 20 jaar later prat op gaan een "visionaire" film gemaakt te hebben. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de filmwereld overloopt met zagende opatjes. Het lijkt me ook gewoon een pak moeilijker om een overwegend "postieve visionaire" film te maken. Ik kan er momenteen niet echt eentje bedenken. Iemand?

Om dan maar even positief af te sluiten, de bekende speech (...mad as hell...) is een onderdeeltje van m'n jeugd dat ik uiteindelijk kan plaatsen. Ondertussen legendarische sample in het hardere dance werk, al komt het in de film iets minder tot z'n recht. Los daarvan ook laatst een aflevering van The Simpsons gekeken die geënt lijkt op deze film. Voor mij reden genoeg om werkjes als deze een kans te blijven geven.

1.5*

Dat gemiddelde

Eén van die Danny Pang films die verdacht lastig was om te vinden, daarom alleen al was ik blij eindelijk voor de film te kunnen gaan zitten. Het resultaat was grotendeels wat ik ervan verwachtte. Nog niet de gerichte stijl van regisseren, maar genoeg om 90 minuten puur gestileerd vertier af te leveren.

Danny Pang is nog volop visueel aan het experimenteren. Het camerawerk is daarom niet altijd even slick, maar de ideeën zijn er absoluut en het kleurgebruik zorgt meer dan regelmatig voor smakelijke shots. Buitenhuis heeft Pang het iets lastiger, daar oogt het soms nog een beetje slordig.

Verder een vermakelijk filmpje met de nodige dosis humor, en nogal gefragmenteerd maar happy-go-lucky plotje dat soms wat geforceerd aandoet, maar zo wel een aantal leuke segmenten laat voorbijkomen. Acteerwerk is redelijk, de soundtrack en editing een duidelijke plus.

Geen idee waarom dit gemiddelde gebaseerd is dan, deed me een beetje denken aan de wat speelsere films van Besson (of een Wasabi), maar dan in Thailand met een duidelijk Pang-sausje eroverheen. Ik kijk er graag naar.

3.5*

Eenvoud.

Een film die niet meer predenteert te zijn dan een rasechte romcom. De humor komt vooral van David Arquette en John C. Reilly (veruit de grappigste rol in de hele film). Even lijk je ook nog in het Sandler universum terecht gekomen als Covert opduikt, maar da's van korte duur.

Moet gezegd dat Barrymore een uiterst geschikte actrice is voor films als deze. Het lieflijke en naieve gaat haar best af, wat de romance in dit soort filmpjes dan altijd wel ten goede komt. Mede daardoor werkt het einde nog wel, hoe melig en voorspelbaar ook.

Geen hoogstaande film vond ik verder, weinig wat de film onderscheid van z'n soorgenoten, maar voor een keertje nog best uit te zitten. Had alleen écht wel iets korter gemogen, 90 minuten is eigenlijk meer dan genoeg voor een pure genrefilm.

2.0*

Matig.

Het hele clone gebeuren voelt ondertussen een beetje oud aan. Het is misschien iets teveel een toekomstvisie van een jaar of 20 geleden, waardoor al de ethiek errond niet echt veel zin lijkt te hebben.

Verder natuurlijk erg apart om een sci-fi verhaaltje in het verleden op te bouwen. Een alternatief verleden dat eigenlijk in niks afwijkt van wat we kennen, behalve dan de clone farms en het gebeuren errond. Jammer genoeg betekent dat in dit geval ook dat de film gevangen zit in een kneuterig Brits keurslijf, niet bepaald mijn favoriete setting.

De film blijft daar vooral ook wat in hangen. Het is allemaal nogal zwaarmoedig, zonder echt enige impact te hebben. Er passeert nogal wat de revue, maar op een verrassend vluchtige, oninteressante manier. Het verhaal lijkt de hele tijd een zekere diepte te hebben die in de film zelf niet terug te vinden is.

Acteerwerk is behoorlijk, soundtrack té melig en visueel redelijk saai. Poster is ook compleet misplaatst, doet een andere film vermoeden. Apart filmpje dat wel, had een interessant uitgangspunt kunnen zijn maar de manier waarop het uitgewerkt wordt is gewoon te stoffig.

2.5*

Matig.

Italië lijkt de monsterd in Spanje te halen, die proberen ook al een tijdje hun films aan de man te brengen door te kiezen voor Engels als voertaal. Maar die Spaanse films kunnen doorgaans wel nog teren op hun kwaliteiten, de Italiaanse doen vooral wat goedkoop aan.

Neverlake is een film die een reeks aan cliché elementen toch nog op een relatief originele manier weet samen te brengen. Het resultaat is geen pure horror, maar eentje die aangevuld wordt met lichte mysterie en fantasy. Alleen laat de uitwerking het wat afweten.

Het visuele en de soundtrack zijn afzonderlijk wel oké, maar worden op een povere manier samengebracht. De film voelt dat ook goedkoper aan dan het op het eerste gezicht oogt en klinkt. De editing is echt ondermaats, maar ook het acteerwerk is verre van ideaal. Een klassiek probleem wanneer de regisseur de voertaal niet perfect beheerst (en daar ga ik gemakshalve ook maar van uit), de dialogen voelen erg hoekig en onnatuurlijk aan.

Eens het zo'n beetje duidelijk is hoe de vork in de steel zit (en da's jammer genoeg weer iets te snel) verbindt de film nog rustig alle puntjes, zonder er achteraf maar zeer weinig van het mysterie overblijft. Qua horror schiet het ook wat tekort en de sfeer wordt verpest door de matige regie van de acteurs en de povere editing.

Echt slecht is het allemaal niet, de ietwat originele invalshoek is altijd leuk, zeker wanneer je al honderden horrorfilms achter de kiezen hebt, maar het had makkelijk véél beter kunnen zijn. Alleen al door alles gewoon in het Italiaans te doen en laten.

2.5*

Gewoon erg leuk.

Al blijft het nog iets teveel hangen in het serie-sfeertje. Iets teveel running gags voor een film misschien, iets teveel aparte stukjes die doormiddel van een verhaaltje matig aan elkaar genaaid worden.

Ook met de zombies had iets meer gedaan kunnen worden. Dingen opblazen lukt ze makkelijk, maar de Friese zombies waren toch net iets te goedkoop.

Rest verder wel een grappige film met goeie komische timing (veel grappen die écht moedwillig doodvallen), een héérlijk accent (bij ons zonder ondertitels, vond ik op zich wel gek al is het Brabantse dialect wel erg makkelijk te verstaan), lekker foute en absurde grappen en een vlotte speelduur. Ah, en de muziek niet vergeten, stiekem erg leuk in een bioscoopzaal

Blij dat bij ons de zaal bijna leeg was, ik hou niet zo van mensen die naar een scherm brullen in de hoop ook grappig te zijn. Verder blijft vooral die geweldige Chinees (echt droog) wel hangen. Wel mijn soort humor.

3.5*, zou toch nog iets meer een film mogen zijn, maar verder uiterst vermakelijk spul.

Zeer vermakelijk.

Los van Umfeld volgens mij ook meteen de beste Nederlandse film die ik ken. Geen idee of het wel of niet help als je de serie kent, mij was de hele hype onbekend (buiten dan een stokwoordje links of rechts).

Wel blij dat ik dit gewoon thuis heb gezien, lijkt me een hel om de bioscoop te kijken. Heb het doorgaans niet op mensen die zichzelf grappig vinden door de hele dag stokwoordjes van één of andere bekende serie scanderen, en daar leent dit zich uiteraard perfect voor.

Moet zeggen dat het allemaal heerlijk fout was. Geweldige accentjes (mogen wel eens wat meer Nederlandse films doen, veel leuker dan dat pompeuze, opgeblazen en geharkte AN), lompe grappen, nog lompere (maar lekker herkenbare) muziek en een aantal zeer geslaagde scenes. Vooral qua timing zat het wel goed, veel ongemakkelijke stiltes en doodvallende slogans waar de camera altijd net even te lang blijft hangen.

Vond de Eyeworks scene niet eens zo vervelend, maar eens de belegering begint mist de film toch dat beetje rek om echt grappig te blijven. Het einde had dan ook beter gekund, wat de film zeker een half puntje kost.

Blij dat Nederland ook eens met een film als deze komt, vooral omdat zo iets ook veel meer appeal in het buitenland lijkt te hebben. In plaats van zichzelf telkens weer op de borst te slaan als er eens één of andere halfbakken poging tot serieus-professionele cinema naar het buitenland gestuurd wordt (Bende Van Oss, Oorlogswinter, Zwartboek), heb je eindelijk een keertje een film die zo typerend is dat hij eigenlijk enkel uit Nederland kan komen. Als niet-Nederlander mis je vast een hoop tijdens het kijken, maar je zit ten minste wel een keer naar iets eigens te kijken. Deed het niet voor niks erg goed op het Fantastic Film Fest las ik.

Laat deel twee maar komen, maar dan zonder de overbodige actie op het einde en iets beter de humor aanhouden.

3.5*

Matige update.

Chow neemt z'n eigen filmpje onder handen (samen met Herman Yau blijkbaar), maar dan in een Mainland China setting. Dat levert toch altijd een ander sfeertje op, jammer genoeg niet beter dan de humor die Chow in Hong Kong kon tentoonspreiden.

Zo heel veel van het origineel herinnerde ik me niet meer, het is dan ook meer de opzet van de film die gebruikt wordt voor dit nieuwe deel. Zonder Chow is het ook altijd iets minder leuk, het is jammer dat hij de laatste jaren niet zo vaak meer voor de camera verschijnt. Al moet gezegd dat Jingwen het niet slecht doet, de charme van een Chow bezit ze niet.

Chow is wel een wat betere regisseur geworden, maar dat werkt hem eigenlijk een beetje tegen. Zijn films moesten het net altijd van de gekkigheid en het enthusiasme hebben, dat is dan weer wat verdwenen uit z'n films. Niet zo vreemd voor een regisseur die al een tijdje meedraait, maar het zou leuk zijn moest Chow zich een keertje proberen heruitvinden.

The New King of Comedy is geen slechte film geworden, maar veel meer dan aardige middelmaat is het ook niet.

3.0*

Na de vreselijke vertoning van het 6de deel is dit wel nog een waardige afsluiter.

Ik vind het idee op zich best leuk. Het leverde ook weer eens een ander soort spanning af. De Elm Street reeks is best een inconsistente reeks dus dit als einde kan er ook best nog bij.

Wel leuk om te zien ook na de 6 vorige delen. Vele verwijzingen en knipoogjes. Het zal alleen nooit echt klikken tussen Freddy en mij. Vond de film eigenlijk nog best spannend tot Freddy zelf in beeld komt, dan werd het allemaal iets minder.

Beste scene vond ik die op de snelweg, het einde was het minste deel van de film. Het hele Hansje en Grietje gegeven was ook een beetje ongepast.

Maar aardige afsluiter, wat mij betreft samen met deel 5 de beste uit de reeks.

3.0

Yup.

Crowdfunded, dat wil zeggen een beperkt budget, maar ook veel vrijheid voor de regisseur. En dat zie je er ook wel aan. Doet wat denken aan de Japanse cinema van een jaartje of 20 geleden, toen men nog lekker wild kon gaan, terwijl het Westen toch alles met een Japans geurtje uitbracht op DVD.

Visueel genieten. Mooi kleurgebruik, strak camerawerk, memorabele plaatjes. Maar het is de soundtrack die de grootste impact heeft. Drones zijn niet zo uitzonderlijk, de manier waarom ze samenwerken met de beelden is echter zo strak dat het de film een stevige sfeerinjectie geeft.

En die injectie is nodig ook want het plot is eerder verwarrend en mysterieus. Uiteindelijk valt alles wel aan elkaar te lijmen, maar je moet er wel een beetje moeite voor doen, en er ook mee overweg kunnen dat niet alles duidelijk is tijdens de eerste keer kijken. Maar wat boeit het, graag meer van dit soort films.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer apart.

Hiroki maakt een fantasy film zonder ook maar iets van z'n stijl in te boeten. Je krijgt inderdaad een film met superhelden in de typische, minimalistische, trage en realistische stijl van z'n andere film. Dit zorgt voor een enorme clash, maar wel eentje die erg boeiend is.

Vooral omdat de film niks van z'n dramatische impact moet inboeten. Het helpt wel als je de fantasy elementen zonder al te veel blozen kan aanvaarden, lukt dat niet dan zal de film inderdaad een stuk minder boeiend zijn.

Verder een paar prachtige scenes, sterk acteerwerk, mooie soundtrack en visueel bij momenten best goed. Een doorsnee sterke Hiroki dus, met een zeer unieke twist.

Van mij mag hij dit soort probeerseltjes best afwisselen met z'n standaard werk.

4.0* en een uitgebreide review

Geen beste Malick.

Het probleem met een films als deze is dat ze afhangen van een precaire balans. En eens die balans in één richting begint te vallen valt er vaak weinig meer aan te doen. Dat maakt dat sommige de film erg mooi en poëtisch vinden, andere de film erg saai en cheesy. Ik val in het tweede kamp.

Groot probleem voor mij is dat ik absoluut Malick's visuele genie niet zie. Het kleurgebruik ik weinig sprekend, hij doet erg weinig met belichting, camerawerk is niet sterk genoeg en ook de editing laat te wensen over. Het is niet dat Malick z'n best niet doet, het is duidelijk dat hij zeer bewust dingen doet, maar het beoogde effect komt er niet.

Beetje vreemd ook dat ik nooit het gevoel kreeg echt in 1600 nog wat te zitten. Een aanwijsbare reden heb ik er niet voor, natuurlijkbeelden zijn wat ze zijn, maar het kwam nooit echt geloofwaardig over als historische film, wat de sfeer toch ook wat in de weg zat.

De soundtrack is niet slecht, maar niet sterk genoeg om het gebrek aan visuele punch op te vangen. Rustige, nette muziek die weinig verkeerd doet, maar ook niet bepaald emotioneert. De voice-overs daarentegen zijn een stuk minder. Het gefluister en gehijg mist compleet z'n doel en zorgt voor bakken kitsch.

Voor het verhaal en de romance moet je het zeker niet doen. Malick mikt op sfeer en poëzie maar faalt wat mij betreft flagrant. Wel respect dat hij het in ieder geval niet halfslachtig doet, maar dat maakt de film er jammer genoeg niet beter op. En 180 minuten worden zo wel een erg lange zit.

1.5*

Iegh.

Ik wist dat dit een dingetje (zeg maar ding - liefhebbers mogen op zoek naar de All's Well Ends Well films) was in Hong Kong, maar 't is eigenlijk de eerste keer dat ik het in de Westerse filmwereld zie. De ensemble-film rond nieuwjaar, waarbij een enorm blik aan acteurs opengetrokken wordt om zo een hoop volk naar de bios te lokken.

Het verschil is wel dat die HK films veelal vlotte comedies zijn waar die bekende acteurs zichzelf graag voor schut zetten wanneer nodig. Marshall opteert voor een mix van brak drama en falende romantiek, dat maakt zo'n film meteen toch een stuk minder interessant.

Het helpt ook niet dat het vooral B-grade acteurs zijn die hier komen opdraven, dat de verhaaltjes wel érg suf zijn en dat het de film uiteindelijk ook wel aan een warm hart ontbreekt. Het is net zo fake als het hele nieuwjaarsgebeuren, toevallig hét event dat hier opgehemeld wordt.

Veel ga ik me er niet van herinneren, behalve dan dat Nivea deze film volgens mij geheel gesponsord heeft. Ik heb an sich niks tegen een beetje product placement, zeker wanneer dat op een natuurlijk manier gebeurd, maar de reclame in deze film is echt wel ridicuul.

1.0*

Dubbel gevoel.

Wel beter dan Paris, minder saaie segmenten en kwalitatief een stuk rechtlijniger. Maar daar ligt dan meteen ook het minpunt van deze omnibus.

Ik kijk films als deze toch vooral om z'n varieteit en creativiteit. Op 100 minuutjes 10 verschillende stijlen en ideeën voorbij zien komen. Daar faalt NY enorm. Er zijn dan wel segmenten, tussendoor komen er nog stukjes terug van eerdere segmenten zonder dat je sterke stijlbreuken mist.

Vond er niet echt zware tegenvallers tussenzitten, maar dus ook geen echte uitschieters. Iwai's filmpje is bijvoorbeeld wel leuk, maar er is zo weinig Iwai aan, 't is gewoon allemaal redelijk inwisselbaar.

Enkel Ratner's filmpje is iets aparter, Portman's film is de minst interessante. Wel fijn om een keer te zien dus, hangt een aangenaam, warm sfeertje, maar als omnibus redelijk zwak. Eentje waar de som der delen een keertje niks meer oplevert.

3.5*

Netjes.

Had nog niet gehoord van Doremus, maar deze film is toch een soort van visitekaartje. Duidelijk een film van iemand met een eigen kijk en vaste hand. Zeker goed genoeg om binnenkort wat meer films van op te zoeken.

Deze film scoort vooral tijdens het eerste uur. Een moderne romance zoals je ze eigenlijk veel te weinig ziet. Het hoort niet echt bij Hollywood, maar is ook niet echt indie, wat het nét interessanter maakt. Personages zijn ook boeiend genoeg, net als de relatie waaraan ze beginnen.

Jammer genoeg weet Doremus het niet de volledige lengte vol te houden. De tweede helft is wat tradioneler. Waar de romance nog modern oogde, is het drama redelijk klassiek. Gelukkig is de stilering consequent aantrekkelijk, doen de acteurs het erg sterk en is de film vooral erg sfeervast.

Fijn filmpje dit, een wat modernere kijk is altijd meegenomen in filmland.

3.5*

Mjah.

Wanneer Bale aan het zingen gaat in een film van Ortega dan weet je ongeveer wat te verwachten.

Vreselijk relaas over de NYse krantenjongens die in opstand komen. Buiten het ventje van Brooklyn geen enkele aardig personage te vinden, écht vreselijke nummertjes (Bale heeft sowieso al een wat irritante stem) en compleet duffe dansroutines.

Zowat alles aan deze film is het tegengestelde van wat mij aantrek in film, had er verder dan ook eigenlijk helemaal niks van verwacht. Die verwachtinging is in ieder geval wel goed uitgekomen.

0.5*, absoluut mijn ding niet.

Njah.

Droeve gebeurtenis, dat zeker. Niet de eerste school shooting in Amerika natuurlijk, maar aangezien het hier om nog erg kleine kindjes ging wordt het qua dramatiek nog wat extra aandikt. Niet nodig imo, maar dat zit in Amerikanen ingebakken.

De docu richt zich vooral op de persoonlijke verhalen van de betrokkenen. Heel veel feitelijke info wordt er niet gedeeld, wel veel anecdotes en stukjes die de slachtoffers een gezicht moeten geven. De opzet is een subtiel emotioneel document ... denk ik. Jammer genoeg is het een wat creepy sentimenteel gedrocht geworden.

Het is iets in de Amerikaanse emotie denk ik, wat het allemaal wat gespeeld en fake doet aanvoelen. Niet dat ik aan de mensen hun verdriet twijfel, maar het is bijna alsof je hen ziet genieten van de aandacht die ze via deze docu krijgen. Het maakt het moeilijk om echt mee te leven met wat er daar gebeurd is, ook al omdat je eigenlijk amper wat info over de daadwerkelijke gebeurtenis krijgt.

Docu laat een zure nasmaak na, wat eigenlijk best erg is gezien de tragedie die zich daar afgespeeld heeft. Had een stuk serener en subtieler gemogen, maar allicht dat dat deels met de cultuur te maken heeft.

1.0*

Matig.

Ooit Tamahori's eerste gezien, daar was ik al niet geweldig weg van. Maar het is wel duidelijk dat z'n werk door de jaren heen een stuk commerciëler is geworden, of deze Next moet een serieuze uitzondering op de regel zijn.

Op zich is het idee wel grappig, maar zoals wel vaak met dit soort films is het basisidee eigenlijk niet vol te houden. Cage's gave wordt dan ook al snel iets om het verhaal een handje te helpen, uiteindelijk niet meer dan een excuus om een wat eigen draai te geven aan dit soort actiethrillertjes.

Cage kijkt iets te moeilijk, Biel is zielloos en Moore heeft weinig tot niks te zoeken in dit soort films. De stijl van Tamahori is dan nog redelijk, al moet wel gezegd dat de CG ondertussen serieus achterhaald is. Niet de beste momenten van de film.

Lomp actievermaak dus, meer heeft deze film niet te bieden. Het duurt gelukkig ook niet te lang, waardoor het allemaal net iets vlotter binnengaat. Zeker geen aanrader, maar als plat tussendoortje nog wel te doen.

2.0*

Zeer weird.

Volledig droog in deze film gegaan, voor een keer was dat misschien niet de slimste optie. Ik wist wel dat Oshii met een live action reeks en film bezig was, maar dat deze naadloos zou aansluiten op Patlabor 2 was nieuw voor mij.

Maar een échte sequel is het ook niet, Oshii ziet het vooral als een opportuniteit om een hoop iconische scenes uit Patlabor 2 een live-action make-over te geven. Je krijgt dus iets tussen remake en sequel in, waarbij het plot een duidelijke sequel is, maar aparte scenes sterk aan een remake doen denken.

Jammer genoeg heb ik de 90 minuten versie gezien, die versie heeft duidelijk problemen met pacing. Geen idee of de director's cut die problemen oplost, maar nogal uitzonderlijk heb ik toch maar de BR besteld om de director's cut een kans te geven. 't Is dat het Oshii is en er ook érg veel goeds zit in deze film.

Misschien dat het een tweede keer ook net iets makkelijker wegkijkt, wetende wat je net voorgeschoteld krijgt. Want om plots de muziek van Patlabor 2 te horen, of de aanval op de brug te zien, of het magistrale boottochtje te herbeleven met echte acteurs ... beetje weird allemaal. Verder zie je Oshii zélf ook een keer passeren (met hond uiteraard) en zitten er ook een paar vreemde Avalon referenties in.

Als die 25 extra minuten de humor iets beter weten te kaderen en het tempo van de film wat kunnen vertragen op de juiste plaatsen (zodat de typische Oshii sfeer wat meer ruimte krijgt om te ademen) dan zit er zeker een 4* waardering in, maar de 90 minuten versie haalt die niet jammer genoeg.

3.5*

Edit: zo zie je maar trouwens, remaken Amerikanen een Oshii animatie staat de halve wereld op z'n kop, maakt Oshii zelf een live-action remake van z'n eigen film is er geen haan die er naar kraait.

Saai.

Zo'n film die alles zo tot in de puntjes uitgewerkt wil hebben dat het resultaat gewoon belegen, traag en vervelend is. Het plot is eigenlijk te onnozel om met veel serieux te behandelen, maar dat ligt een beetje in de stijl van Haggis vrees ik.

Crowe is absoluut ook geen acteur om een hele film te dragen. De rest van de cast weet ook nooit wat toe te voegen, de bijrolletjes van Neeson en Wilde zijn zelfs een beetje belachelijk. Verder is het zo'n film die wel erg solide aanvoelt, maar echt nooit weet te verrassen of nooit iets extras kan bieden.

Had 40 minuten korter gemogen, had wat luchtiger mogen zijn, het had gewoon heel wat meer mogen leven. Nu is het vooral een lesje is losse eindjes aan elkaar vastknopen en mensen zo min mogelijk tegen de schenen stoten. Flauwe cinema dus, niet aan mij besteed.

1.5*

... of hoeveel bekende namen krijg je in één film. Stevig regisseurstrio, waarvan Sammo en Tsang ook nog eens acteren. En uiteraard kan Pak-cheung Chan ook weer niet ontbreken.

Toch vloeit er niet zoveel uit voort. De humor is maar matig, veel gedoe rond het veroveren van liefjes en veel kinderachtig heen en weer gewar. De film blijft daardoor heel de tijd hangen tussen irritant en vermakelijk.

Op het einde wordt er een omschakeling gemaakt naar actie, waarbij Sammo z'n kunstjes weer een keertje mag tonen. Volgens mij kan Yuen dan ook aan de slag, want de actiescenes zien er echt wervelend uit. Komt een beetje uit het niets, maar plots wordt de film erg vermakelijk. Sammo zelf blijft een fysische onmogelijkheid en daarom des te leuker om naar te kijken. Hij is echt enorm stevig gebouwd, maar echt soepel en snel.

Beetje jammer van het nogal saaie en obligatoire eerste deel. JWong zou later nog een paar dozijn van zulke filmpjes maken, al waren die doorgaans qua comedy wel leuker. Gelukkig ziet hier nog een meer dan leuk martial arts einde aan.

2.5*

Misser van Yip.

Eén van de weinige Yip films die ik nog niet gezien had, al is MM dan niet geheel volledig. Ik had er op voorhand niet zo héél veel zin in, die vrees bleek uiteindelijk ook wel gegrond. Hong Kong en dit soort horror/comedies zijn zelden een goeie combinatie, dat bleek ook hier weer.

Geen idee waarom deze films lokaal toch wel enige populariteit genoten. Althans, dan neem ik even gemakshalve aan, aangezien er toch best een hoop van dit soort filmpjes zijn. De humor is meestal niet te pruimen, de horror is eerder goedkoop en flauw in plaats van spannend en/of sfeervol.

Yip is duidelijk meer op zijn gemak wanneer hij actiefilms mag schieten. Dit horroruitstapje zal wel een verplicht nummertje geweest zijn, zo voelt het ook aan. Wat flauw geleuter met een mummy, veel lawaai en geschreeuw en vooral erg goedkoop ogend. Gelukkig weten we ondertussen dat het goed afgelopen is met Yip, op basis van deze film had ik er geen euro op durven verwedden.

1.5*

Nieuwe Benny Chan!

En nog een goeie ook. Het gaat allemaal wat trager de laatste jaren, maar Chan weet toch een redelijk consistent niveau aan te houden. Ook deze film mag gezien worden. Echte meesterwerken hoef je van Chan niet te verwachten, maar voor premium vermaak zit je bij hem toch wel aan het juiste adres.

Hij haalt in ieder geval weer een stevig blik acteurs boven. Louis Koo (als evil bad guy), Ching Wan Lau als edele held en Eddie Peng + Jing Wu die het als oude kennissen mogen uitvechten. Aan bekende gezichten geen gebrek met andere woorden. Vooral de koppeling van Wu en Peng is een succes, levert een mooi eindgevecht op.

Verder rijkelijk aangekleed deze film. Hier en daar wat mindere CG, maar het blijft gelukkig beperkt, Chan vertrouwt op touwtjes en heeft verder hopen geld om de aankleding te verzorgen. Toch vaak nog de beste optie, zeker daar in China waar ze véél te kwistig met CG omspringen.

Opvallend is dat deze film best hard is naar Chinese normen. Er wordt aardig wat gemoord, het is redelijk bloederig en bad guys zijn ook écht wel gemeen. Niet dat het héél veel toevoegt, maar het is toch opmerkelijk.

In ieder geval een zeer leuk en vermakelijk filmpje. Twee uur vliegen voorbij. Chan heeft het niet echt in zich om beter te doen denk ik, maar dat moet ook niet als je redelijk consistent vermakelijke films weet af te leveren.

3.5*