Opinions

Fijn ja.

Uiteraard is het een beetje vreemd, een Europese films die vlotjes de draak steekt met een stukje Russische geschiedenis. 't Is al goed dat dit geen Amerikaanse productie was, dat zou het nog een stukje erger gemaakt hebben denk ik. Ook verder niet zo verwonderlijk dat ze hem in Rusland niet willen tonen, dat beetje zelfspot is niet meteen typisch Russisch.

Lekker droog en duister, zo heb ik m'n humor wel graag. Het is ook best deadpan gespeeld, niet al te veel openlijk grollen en lachen, maar de absurditeit staat duidelijk vooral. Daarvoor ook een karrevracht aan bekende gezichten. Een Buscemi is perfect voor deze film, maar ook zo'n Paul Whitehouse is een klein geschenkje.

Het resultaat is erg vermakelijk. Iannucci heeft volle controle over plot, acteurs en toon, waardoor het nooit saai wordt, nooit te ver afglijdt in lolbroekerig goede en nooit z'n scherpte verliest. Misschien toch maar een keer z'n oudere werk opzoeken, want dit zijn erg fijne tussendoortjes.

3.5*

Gek eigenlijk.

Deze film is een pak langer dan de Grindhouse versie maar ik kon amper aanduiden wat nieuw materiaal was.

Vond het nog steeds even saai allemaal. Twee goeie momenten kleuren de film (de crash halverwege en de laatste scene). Ook de enige momenten waarbij er filmisch wat gedaan wordt (behalve dan ouwe zooi nabootsen).

Dialogen waren saai, de 50/50 structuur van het verhaal irritant, Kurt Russell niet om aan te zien en Tarantino een prachtig voorbeeld van de nonacteurs die Grindhouse films sierden.

1*, saai niemendalletje.

Fijn filmpje.

Visueel mooi grimmig en de hele film lang consequent gebracht. Camerawerk is sterk, helpt de actie nog wat actierijker te worden.

Statham vond ik wat minder, komt eigenlijk niet zo goed uit de verf vond ik, verder ook nogal vreemd dat de eerste twee races nogal overbodig zijn, je eigenlijk gewoon beter een beetje achteraan het pack kan rijden (want het is toch race 3 die telt) en je een halve lap blijkbaar zo hebt ingehaald, maar vooraan nooit weg kan komen. Iets meer aandacht aan dat stuk was toch wel leuk geweest.

Verder leuke actie, paar mooie crashes, arsenalen aan kogelgeweld en wat fijn gerace. Parcourtjes zijn ook aardig maar hadden iets spannender gemogen. Power-ups en de race intro maken het wel allemaal erg "game"proof, maar stoort niet bij een luchtig filmpje als dit.

Verder zijn de wagentjes een beetje platjes, zelfs de enorm truck. Had wat leuker gestyled kunnen worden. Ook de muziek is compleet flut, beetje fake-stoere rock en hiphop die nogal doel mist.

Tussendoor drama en serieux was wat misplaatst, een goeie 105 minuten voor een film als deze ook, had makkelijk in 90 minuten gekund, maar WS Anderson maakt er een leuk potje van. Eerste keer dat ik hem iets goeds zie doen met een leuk concept.

3.5*

Eindelijk gezien.

Ondanks dat ik Wan wel een leuk regisseur vind is deze op de één of andere manier altijd aan m'n aandacht ontsnapt. Komt omdat het toch wat buiten z'n normale werkradius ligt, maar niet onverwacht brengt hij het er aardig vanaf.

Simpele wraakfilm, zoveel is duidelijk. Acteerwerk, motivaties van personages en plot zijn duidelijk niet zo belangrijk en staan allen in dienst van de wraak. De metamorfose van Bacon is ridicuul, de houding van de politie ongeloofwaardig en de bad guys zijn wel érg bad. De enige die echt meer van z'n onnozele rol weet te maken is Goodman, die gaat er echt 200% over, wat het weer leuk maakt.

Maar wraak dus. Lekker korrelig filtertje, kleurrijk en vaak fijn camerawerk zorgen voor een film die toch makkelijk boven het gros uitstijgt. De actiescenes mogen er ook zijn, lekker bruut, genoeg variatie en mooi in beeld gebracht.

Death Sentence is geen grootse cinema. 't Is ook meer genrewerk dat waarschijnlijk beter geen bioscooprelease gekregen had, maar voor de liefhebber van wraakverhaaltje en ruwe actiefilms is het wel een aanrader. Wan houdt zich makkelijk staande, binnenkort maar eens m'n Fast & Furious reisje verderzetten om te zien wat Wan daar klaarspeelde.

3.5*

Geweldige herziening.

In mij gedachten was het nog steeds een erg leuke film, maar de overwegend negatieve reviews (zowat overal) deden mij toch sterk twijfelen of de film daadwerkelijk zo tof was. Ondertussen is er ook wel bijna 10 jaar gepasseerd en heeft een Sushi Typhoon label toch voor een stevige opkuis gezorgd.

In ieder geval, het bleek absoluut nergens voor nodig, want ik heb weer voor de volle 90 minuten genoten van dit werkje. Lekker chaotisch, geweldig gestileerd en actievol van begin tot eind. Enkel de CG is niet altijd even best, maar daar werkt Shimomura makkelijk langs.

Dé onofficiële Versus 2, daarmee zou je eigenlijk genoeg moeten weten of deze film je kan aanspreken of niet.

4.5* en een uitgebreide review

Iets te makkelijk.

Dat Howden zich heeft laten inspireren door Jackson mag wel duidelijk zijn. De aanval in het ouderlijke huis lijkt één grote referentie naar Braindead te zijn. Wat ook duidelijk is, is dat Howden niet half de regisseur is die Jackson ooit was. Da's dan weer jammer.

Het hele metal gebeuren boeit mij persoonlijk niet zo, ik vraag me ook af of dit soort taferelen nog actueel zijn. Het lijkt me meer één of ander verlopen 80s gebeuren te zijn (niet de muziek zelf, maar de aankleding errond). De humor was vaak wat te makkelijk, de uitwerking wat flauw.

Het is dan ook redelijk mak, tot het bloedvergieten eindelijk begint. De film wordt een stuk leuker, maar écht over the top gaat het nu ook weer niet en de opperdemoon is ook wat te simpel. Ik had gewoon het gevoel dat deze film er iets te vaak de kantjes afreed. Niet verkeerd voor een keertje, maar echt memorabel vond ik het niet.

2.5*

Vond het wel leuk.

Begint wel aardig, hoewel Piana duidelijk niet over de kwaliteiten beschikt om de film gewenst uit te werken. Hij speelt met bepaalde trucjes maar zit er nooit echt op. Toch weet hij de film wel sfeervol te houden.

Verhaaltje is kantje/boordje, maar eens de introductie van de monsters zit het wel goed, met enige angst voor Butterfly Effect achtige rommel ver achter je.

Middenstuk is wat mij betreft het sterkst. De monsters zijn aardig mysterieus en de ware aard achter het gegeven wordt stilaan prijsgegeven. De film blijft sfeervol en aardig in beeld gebracht.

Naar het einde toe kalft het dan toch wat in, met de monster/mens hybride als dieptepunt. Beetje jammer wat uiteindelijk had er meer ingezeten. Ook de menselijke gedaantes van de monsters waren matig, en de makers hebben zich uiteindelijk ook een beetje in de sfx verslikt door de monsters te duidelijk in beeld te willen brengen.

Had veel meer ingezeten, maar vond het verhaaltje meer dan aardig en de film blijft vooral de gehele speelduur sfeervol. Aardig tussendoortje.

3.5*

Fantasy/Horror is maar een vreemde omschrijving.

Niks meer of minder dan de Japanse versie van Spider-Man, X-Men en dat soort superhero filmpjes. Dat het in Japan er allemaal wat extremer aan toe gaat (met demonen, stevige porties bloed, random gemoord en actie die zich qua ruwheid makkelijk kan meten met een Sin City) is maar randinfo.

Deze film is pure nonsens, net als z'n Amerikaanse tegenhangers. Erg slecht acteerwerk, erg flauw en niet boeiend verhaaltje, frutmoraal en tonnen CG. Enkele vlagen aan mooie shots (de ver2Dde beelden zagen er wel cool uit, jammer genoeg veel te weinig gezien). Zoals steeds is de CG redelijk inferieur, de designs superieur. maar als je dan toch dit soort film wil zien, kan je beter Casshern uitkiezen.

Kleine 1.5* voor deze.

Stuk minder inderdaad.

Centraal staat één lange battle die ingeleid wordt door twee kortere battles. Visueel redelijk pover. Animatie is érg matig, de tekenstijl weiig gedetailleerd en ook de demonen zijn niet erg boeiend.

Verhaaltje is bijna verwaarsloosbaar, het lijkt ook meer op een aflevering uit een reeks dan een losstaande film.

Jammer, want het eerste deel leek een soort van wereld op te bouwen. Daar wordt hier amper iets mee gedaan. Stukje braver ook, niks gezien dat zich kan meten met het vage einde van het eerste deel.

Gelukkig duurt ook deze niet te lang en gaat het niet vervelen, maar had veel beter gekund. De hoge score verbaast mij.

1.5*

Tja.

Wie zich wel eens afvraagt waar Nishimura en Iguchi zo'n gekke ideeën vandaan halen ... probeer dit eens.

Behoorlijk saai en pover, tot het demonenspel begint. Hoewel de animatie nog steeds niet veel soeps is barsten de vleesklompen compleet uit hun voegen en is het toch aardig genieten geblazen.

Kleurgebruik kan je nog apart noemen, al is het wel typisch 80s. Erg mooi vind het niet, al geeft het de film af en toe toch een apart sfeertje mee.

Vanaf halverwege wordt het dus leuk, het demonenwereldje is tof uitgewerkt en de creaties zijn best cool. Echt goed is het alleen niet, maar lijkt me wel zoiets dat veel cooler is als je het voor het eerst op je 16e ziet ofzo.

Binnenkort het tweede deel maar een keer zien te bemachten. Toch een klassieker in z'n genre en vervelend is het zeker niet, ook met dank aan de korte speelduur.

2.0*

Beetje flauwe thriller.

Voor een film van bijna 2 uur is het allemaal iets te veel bekend terrein en leeft het veel te weinig. Qua opzet wordt er wel gepoogd wat animo in de film te brengen, met een flashback vertelling, een mysterie in het heden en een epiloog die nog wat spanning poogt te brengen, maar echt baten doet het niet.

De regie laat deze film wat in de steek en maakt dat het een nogal doods gebeuren is, vreemd genoeg niet de eerste spionage thriller die daaronder te lijden heeft. Je zou nochthans verwachten dat het qua genre één van de makkelijkste soort film is om spannend te maken, maar de realiteit spreekt dat vaak tegen.

Acteerwerk is nog redelijk, al steekt er ook niemand echt positief bovenuit. Visueel is het saaiig en ook de soundtrack voegt maar weinig toe. Beetje loze filler dus, niet rampzalig slecht en het oogt ook zeker niet overdreven goedkoop, maar veel meer valt er niet te halen.

2.0*

Artisanale porn.

Je zou het ook onder food porn kunnen scharen, maar als je goed kijkt gaat het daar niet eens echt over. Tuurlijk staan de druiven en de wijn wel centraal, maar de nadruk ligt toch op dat artisanale. Ik ben er doorgaans niet zo héél vatbaar voor, komt daarbij dat deze docu het ook niet geweldig verkoopt.

Probleem is onder andere dat de film zich richt een Amerikaans gebied en Amerika heeft niet zo'n geweldig rijke wijncultuur. Op zich heb ik daar zelf niet zo'n probleem mee, lekker is lekker en geschiedenis is vaak niet veel meer dan vergane glorie, maar als je de artisanale charmekaart wil trekken is een eeuwenoude traditie toch een stuk handiger.

Komt ook nog eens bij dat de passie van de geïnterviewden niet te ontkennen valt, maar of het steeds de liefde voor het product is valt af en toe toch wat te betwijfelen. Er wordt graag fier op de borst geklopt omdat het allemaal zo geweldig holistisch en lokaal is, er zal dan ook wel wat prestige en zelfverheerlijking mee gemoeid zijn.

Iets wat zich ook vertaalt in nogal fletse uitspraken als "de smaak is nooit hetzelfde" en een hoop soortgelijke dooddoeners. Navelstaarderij is de dames en heren in deze docu niet vreemd, nogmaals hoeft dat geen onoverkomelijk probleem te zijn, maar zonder die pure liefde en passie krijg je niet het gewenste effect, eerder het tegenovergestelde.

Op zich is de opzet van de docu wel oké en wie wél helemaal into de artisanale opzet meegaat krijgt een redelijke docu voorgeschoteld, maar mij voelt het allemaal wat te Amerikaans aan. Fletse verkooppraatjes die gebrek aan dieperliggende kwaliteit moeten verbergen. Na deze docu had ik geen immense zin in een rode wijn uit Napa Valley, mission failed dus.

2.0*

Stijloefening.

Moet haast wel, want voor een film die écht wil verrassen is het toch allemaal véél te bekend terrein. Alles verloopt via een vast stramien, de twists zie je al van ver aankomen en met een titel als Deception begin je de film toch ook al met een stevige hint wat betreft het verloop.

Langenegger lijkt echter meer geïnteresseerd in de uitwerking van dit bekende gegeven. Met drie acteurs die vlot op dreef zijn, best sfeervolle visuals en een vlot lopend verhaaltje weet de film toch voldoende sfeer op te wekken, waardoor het voorspelbare plot niet eens zo'n probleem is voor deze film.

Puur genrewerk dus. Het draait op uitwerking, niet op originaliteit of creativiteit. En wat mij betreft slaagt Langenegger daar wonderwel in. Jammer genoeg was het dat meteen ook voor Langenegger, al is er blijkbaar een nieuwe film aangekondigd. Wat mij betreft mag hij zeker nog een keertje, want vond dit duidelijk beter dan de doorsnee thriller.

3.5*

Erg magere comedy.

Het helpt sowieso niet dat zowel Broderic als DeVito hier redelijk onuitstaanbaar zijn. Beiden zijn erg vervelend in hun rol, hun vete kon me ook compleet gestolen worden. Qua setup gewoon helemaal niet geslaagd, veel meer is er natuurlijk ook niet in dit soort filmpjes.

Verder ook wat irritante bijrollen, maar je kan niet alles op de acteurs steken. De humor is ook redelijk vervelend. Het is een beetje alsof je naar Home Alone in de '00s zit te kijken, maar dan met alleen maar volwassenen. Geen idee wie dat een leuk idee vond.

De regisseur leek het zich verder allemaal niet zo aan te trekken. Functionele regie en daar houdt het ook mee op. Een erg matige comedy, die zich met wat kerstversiering probeert te vermommen als kerstfilm. Geen film die ik ooit nog hoop opnieuw te kijken.

1.5*

Woody Allen.

Het meest opvallende aan Deconstructing Harry is dat ondanks alle narratieve frivoliteiten, creatieve ideetjes, wazigheden en bewuste vermenging van droom en realiteit, het nog steeds gewoon een typische Allen film is. Zijn bekende personage en typische dialogen overschaduwt gewoon alles.

Dus komt het er op neer hoe leuk je Allen zelf vindt. Ik kan hem best hebben, maar ben geen geweldige grote fan. Z'n films amuseren vaak, zeker wanneer hij zelf in de hoofdrol kruipt, maar het mist ook wat dingen om mij echt fan te maken. Wat visuele frisheid en wat rust. Of bij het onvermogen om rust te brengen, nog wat extra waanzin.

Deconstructing Harry is een leuk filmpje, dat niet te lang aansleept, maar vooral weer om Allen draait. Alle bekende bijrollen, alle leuke extras en creatief schrijfwerk ten spijt, een echte meerwaarde hebben ze jammer genoeg niet. Maar zo af en toe en filmpje van Allen meepikken is absoluut geen straf.

3.0*

Blijft geniaal.

Dit weekend voor de zoveelste keer deze film herzien. Ik blijf mij verwonderen over het enorme tempo dat gemaakt wordt. Ondertussen 8 jaar oud, maar er is geen film die ook maar in de buurt komt van de chaos in deze film.

Visueel blijft het ook indrukwekkend. Vooral de editing is razend scherp en effectief. Simpele shootouts die worden opgeleukt met perspectiefwisselingen van luttele secondjes, de geweldige splitscreens, slowdowns en nog meer erg filmische stoten die je doorgaans niet snel in traditionele animatiefilms ziet.

Verder een film waarbij in elk frame wel een leuk detail te vinden is, maar waarbij je amper te tijd krijgt om bij te komen. Ook heerlijk hoe expliciet het verhaal elke keer weer de kop ingedrukt wordt.

Imaishi heeft met deze film een absoluut meesterwerk op z'n naam staan. Schaamteloos, ongegeneerd en puur in wat het poogt te doen, en nog steeds absoluut ongeëvenaard.

5.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Maar eigenlijk hoort dit Iguchi spul niet zo thuis is het rijtje Sushi Typhoon films, Iguchi zou beter een keertje upteamen met Minoru Kawasaki, dat lijkt me wel wat.

Dead Sushi is dan ook meer een Kawasaki film vond ik. Veel aandacht voor de humor, bijgestaan door slechte effecten om het compleet gestoorde verhaaltje vorm te kunnen geven. Grote verschil is dat Kawasaki vooral voor handgemaakt gaat, daar waar Iguchi steevast voor een hoop goedkope CG kiest.

Het lievert in ieder geval weer een hoop bizarre scenes op, met een paar licht-geniale vondsten. Zo wordt de arme ei-sushi gebullied door de echte vissushi, zit er een salmon roe battleship in etc etc. Ook een geniaal moment is de ultravage, uit het niets komende robotdans. Hulde voor de actrice die de patrones speelde trouwens, een geweldig komisch talent, zeker voor dit soort onzin.

Verder een paar sterke quotes, veel wtf momenten en een leuk einde, maar over het algemeen ogen Iguchi's films mij vaak toch iets te goedkoop en heb ik toch meer met het werk van Nishimura.

3.0*

Hmmm.

Yamaguchi is toch niet echt Sushi Typhoon materiaal. Vond z'n vroegere films dan nog een stuk leuker en weirder eigenlijk. Met Deadball lijkt Yamaguchi nog eens een bezoekje te brengen aan z'n eerste film, Battlefield Baseball, maar met 10 jaar aan filmevolutie had ik er toch meer van verwacht.

Bij momenten echt wel lollig, de moord met de vingertjes door de neus is bijvoorbeeld geweldig, maar veel grapjes vallen ook een beetje dood. Daarbij vind ik Yamaguchi's laatste films ook iets teveel serieux bevatten, iets te weinig complete gekkigheid.

De effecten voldoen ook niet echt, Nishimura en consorten weten er met hun beperkte budget toch veel meer van te maken. Al blijft het allemaal wel vermakelijk en schiet de film voorbij als een trein. Maar voor mij mag Yamaguchi zich weer iets meer afscheiden van ST en weer wat meer z'n eigen ding gaan doen. Slecht was het niet (wel enorm fout natuurlijk), maar dit moet toch iets beter.

3.0*

De pre-2000 rampenfilm.

Er zijn er toen best wat van gemaakt. Deze herinnerde ik me al best te doen en dan bleek nog steeds zo te zijn. Niet dat het een geweldige film is, niet dat het niet allemaal wat vlotter en sneller gekund had, maar vervelen doet het niet.

De aanloop duurde me wat te lang. Iemand noemde het Spielbergiaans, daar kan ik wel in meegaan. Drama op de verkeerde plaats, want de personages worden er echt niet menselijker van en de film niet bepaald beter. Eens de film op de rails is gaat het gelukkig wat beter.

Léoni is een rare actrice om de dans te leiden en ze doet het dan ook maar matig. Het verhaaltje met Wood zit er ook maar in om wat extra minuutjes af te klokken, Duvall met z'n team komt nog het best over. Best verfrissend verder dat het weer niet één grote plunderpartij wordt, maar dat alles binnen de perken blijft.

Het einde heeft dan nog wat special effects in de aanbieding. Sommige ondertussen wat verouderd, maar verder best nog goed te doen. Hoogstaand is het allemaal niet, maar dit soort rampenfilmpjes kan ik meestal wel pruimen. Deep Impact is zeker geen slechte in het genre.

2.5*

Goedkope rotzooi.

Ik kende Baxley vooral van wat half-degelijke King verfilmingen, zonder dat bronmateriaal is het allemaal nog wat minder. Een paar bekende 90s gezichten van de derde rij maken deze film er absoluut niet beter op. Weet dus waar je aan begint.

Er zitten wat horror en scifi elementen in die het verhaaltje moeten opfleuren, maar het budget en het talent onbreken duidelijk om er iets leuks van te maken. De effecten zijn brak, het plotje redelijk saai en het acteerwerk belabberd. Actiescenes werken ook al niet geweldig goed en de politievulling is belabberd.

Je moet al verliefd zijn op de typische 90s sfeer om hier wat uit te halen. Vanwege wat banaal genregebeuren valt het nog wel aan te loeren (vooral vanuit de verte dan), maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd. Erg goedkoop en oninteressant in elkaar gedraaide pulp, zelfs als genrefiller stelt het weing voor.

1.5*

Meh.

Geen al te beste film dit. Als blijkt dat Jason Flyming en Famke Janssens meteen ook de beste acteurs uit je cast zijn dan is er gewoon iets foutgelopen bij de casting. Williams is echt een droplul, Conner zowat één van de meest irritante acteurs die je in je film kan steken.

Nu is Sommers ook geen geweldig regisseur. Vaak flauwe keuzes, zeer matige humor en CG pogingen die echt nergens op slaan. Het monster valt ook iets te flauw uit, vooral het grootste dan (wat is het eigenlijk, een blubberige zeeleeuw met tentakels?. Het enige geluk dat deze film heeft is dat er een stevige rotvaart in zit. Hoewel het allemaal best slecht is, heb je weinig tijd om je daar echt aan te ergeren.

Maar echt blij werd ik ook weer niet van dit filmpje. Uiteindelijk bleek het ook een herziening te zijn, volgens mij geen toeval dat ik me hier amper nog iets van wist te herinneren.

2.0*

Njah.

Zoals wel meer met dit soort docus begint met aan een onderwerp en eindigt men met het wel en wee van één bepaald persoon. Ik vind het jammer want er valt echt wel genoeg te zeggen over "the dark web" zelf, maar dat is als documentaire iets complexer in elkaar te zetten.

Dus kijken we een halve docu lang naar de oprichter (?) van Silk Road, een site waar iedereen vrij kan handelen (en dus een broedplaats voor drugs en andere illegale zaken), die geklist wordt en voor de rechter moet verschijnen. Mama en papa mogen hun zegje doen, de advokaat komt af en toe langs en er is nog een reporter die de zaak in een wat bredere context plaats, maar Ulbricht staat centraal.

Terwijl ik meer wil weten over "de andere kant van het web". Winter komt niet veel verder dan een aantal feitjes en gerelateerde zijplotjes, maar echt in de diepte gaat deze docu niet. Daarvoor is de tijd niet, aangezien het menselijke aspect de bovenhand neemt.

Tegenvallertje dus, hier was veel meer over te zeggen.

2.0*

Pfoe.

Je ontkomt er niet aan, de vergelijking met The Abyss dringt zich al snel op. En dan heeft Cunningham toch echt pech, want waar Cameron's film nog steeds (althans, de laatste keer toen ik de film zag) iets magisch heeft, is dit vooral hopeloos verouderd.

De special effects zijn echt van het niveau Thunderbirds, maar dan op een serieuze manier gebracht. Miniatuursetjes die nergens verhullen hoe de effecten tot stand zijn gekomen. Cunningham zal wel niet al te veel budget gehad hebben, maar dan was het misschien wat slimmer geweest om niet zoveel onderwaterscenes te filmen. Nu ziet het er echt niet uit.

De crew acteert niet best, de muziek is echt schabouwelijk en qua verloop weet de film ook niet echt te verrassen. Het is dat ik wel van de opzet hou, met een team aan wetenschappers die op de zeebodem vastzitten, vechtend tegen een mysterieus iets. Dat zorgt ervoor dat het eerste uur nog wel door te komen valt. Maar veel langer houdt het de film ook niet recht.

Stevige B-film en met Cunningham achter de camera (die first person shots in het begin van de film!) wil dat vooral zeggen dat het goedkoop gedraaid genrewerk is.

1.5*

Verrassend leuk.

Had er eigenlijk niks van verwacht, maar ik had wel zin in een hersenloos actiefilmpje. Wist ook niet echt veel van het ware verhaal hierachter, dat helpt altijd. Niet dat dat er nu zoveel toe doet, want Berg maakt er een echt Hollywood spektakel van. Wie hoopt op een eco-moraaltje kan maar beter een docu over deze ramp opsnorren.

De aanloop van dit soort rampenfilms vind ik meestal het boeiendst. De spanning wordt goed opgebouwd, je voelt dat er iets serieus mis gaat lopen, maar het is vooral afwachten tot het allemaal openbarst. De ramp zelf stelt dan vaak wat teleur, maar ook dat weet Berg goed op te lossen. Ondanks dat het een klein beetje inzakt in het midden, is de finale toch best weer spannend en indrukwekkend.

Er zit nog steeds wel wat ballast aan de film (zoals de compleet overbodige rol van Hudson), maar verder een best strak rampenfilmpje, het type waar Hollywood erg goed in zou moeten zijn. Weinig inhoud of diepgang, maar des te meer spektakel.

3.5*

Moet de laatste Vietnam film uit de Top 250 geweest zijn. Heh.

Het blijkbaar befaamde eerste deel vind ik nog meevallen. Al heb ik ook mijn reservaties bij de lengte. Ik heb de theorieën gelezen, maar ben het er niet mee eens. Komt ook waarschijnlijk omdat de personages mij weinig boeiden, ik de russian roulette scenes mager vond. Maar dan nog. Karakteruitdieping oké, maar die scene waar het groepje staat te pissen, vertrekt zonder één lid en dan wat met die kerel z'n voeten speelt brengt echt niks bij vind ik. En die scene wordt toch stevig uitgesponnen. Dat soort scenes hadden er wat mij betreft gewoon integraal uitgekunnen.

De scenes in Vietnam waren aardig, al is De Niro mij iets te veel Rambo. Indrukwekkender dan de russian roulette scenes zelf vond ik het sfeertje onder dat kamp. Waar ik mij ook over verbaasde is die Vietnamees die in het dorpje loopt, een schuilkelder vindt en daar maar even een bommetje ingooit. Beetje onnodig toch ?

Waar de film voor mij breekt is bij de thuiskomst van Michael. De film zakt helemaal in, als kijker kreeg ik het gevoel dat er nog een half uur over was en de scriptschrijvers hun materiaal was op. Het sluimert maar wat, de post-oorlog invloed op de personages komt voor geen meter over, het wordt ronduit slaapverwekkend. Jammer, want het laatste half uur kon mij daarom ook geen barst meer schelen. De film was mij dan al lang kwijt en veel meer dan aftellen naar het einde zat er niet meer op. Ook die laatste russian roulette scene vond ik alles behalve intens.

Wat mij aan goede punten opviel was het acteerwerk van De Niro, die echt een keer een personage ipv een typetje neerzet. Ook Walken doet het erg goed. Verder is het lome sfeertje op zich wel aardig, maar bepaalde scenes gaan er wel aan ten onder. De disjointed structuur doet de film finaal de das om.

1.5*

Lollig filmpje.

Inderdaad veel meer comedy dan horror, maar boeit verder niet zo. Het hele "Masters of Horror" concept moet je uiteindelijk niet al te letterlijk nemen, zo blijkt uit het merendeel van de keuzes.

Wat rest is een grappig filmpje met hier en daar een paar geinige scenes (de dagdromen van die kerel over de moord). Vond het hoofdpersonage nog wel een aardig acteur, de rest is erg matig tot erg slecht zelfs.

Visueel hier en daar kleine dingetjes die wel aardig waren, maar niet iets waar je nu echt deze film voor moet gekeken hebben.

Vermakelijk onzin die makkelijk entertaint. Aardig reeksje dat goed gebruikt maakt van z'n 50minuten concept. De meeste van deze filmpjes uitwerken tot 90 minuten zou dodelijk zijn.

3 sterretjes.

Beviel wel.

Vond Harrelson erg leuk in z'n rol. Heeft er ook een geweldige kop voor, en met z'n samengeraapte getup vormt hij toch echt een geweldige Defendor.

Ook de mix met het drama vond ik wel werken. Beetje een apart sfeertje wordt er neergezet, maar naarmate de film vordert komt er toch iets gemeend droevigs over de film.

Visueel ook wel oké, hoewel nergens echt indrukwekkend. Humor is vooral in het begin sterk, maar had iets scherper gemogen. Drama goed, hoewel de moraaltjes soms net iets te schel doorschemeren.

Vooral door het wat unieke sfeertje en een erg sterke Harrelson een dikke voldoende. Zo mogen ze er meer maken, alleen mag het nog nét iets beter allemaal.

3.5*

Iegh.

Daniel Craig en Liev Schreiber als Poolse helden in een Pools verhaal geregisseerd door een laaghangend Hollywood regisseur. Hoe kan dat nu ooit foutgaan, toch? Het is een soort van Oorlogswinter, maar dat in Polen en met een iets groter budget gemaakt.

Vooral naar het einde laat zich dat wat gelden, met een aantal mooi(er) geschoten scenes. Niet eens zozeer de actiescenes, wel een aantal rustigere momenten in het bos. Al is "rustig" relatief natuurlijk, want het blijft een Hollywood film en die moeten een beetje vooruit gaan.

Het feit dat je met een Britse en Amerikaanse hoofdrolspeler opgescheept zit is toch best pijnlijk, ze doen het ook beiden écht niet goed. Verhaaltje wist verder ook niet echt te boeien en de actiescenes zitten redelijk slecht in elkaar. Vooral die blurry filtertjes erovenheen maken het er echt niet beter op. Mnee, nogal zielloze film, Zwick is doet z'n reputatie wel weer eer aan.

1.5*

Niet best.

Reynolds is veel te glad en z'n tegenspeelsters missen allen chemie met hem. Het zijn stuk voor stuk ook redelijk vervelende bijdehante personages, al is het vooral zijn dochtertje die met die prijs gaat lopen. Wat een onuitstaanbaar kind was dat.

Definitely, Maybe is een doordeweeks Hollywood romcom, zo eentje waarbij het verloop al vanaf het prille begin duidelijk is. Er mogen dan wat omwegen ingeslijpt worden (wat eigenlijk vooral de speelduur nodeloos verlengd), maar die laatste scene is alles behalve een verrassing.

Op zich is dat een film als deze nog te vergeven, maar niet als er geen enkele romance inzit dit ook maar een beetje weet te boeien. Het is een film die braaf het boekje volgt, maar nooit een juiste noot weet te raken. Hollywood geld brengt je ook maar zo ver, blijkbaar is dat net genoeg om een 1.5* uit de brand te slepen.

1.5*

Matig.

Een film die vanalles wat is, maar uiteindelijk niet zo héél veel weet te brengen. Qua credits in ieder geval reden genoeg om deze te gaan zien. Jet Tone zit achter de film, Tony Leung en Chen Chang staan voor de camera. Star power genoeg dus.

Je merkt de invloed van de Jet Tone hand ook af en toe wel. Franse muziek in een HK film is zowat ongekend, maar dat soort rare fratsen haalde een Kar-Wai zelf ook wel eens uit. Er zit ook een apart fantasy-achtige tafereel in naar het einde toe wat niet des Hong Kongs is.

Maar om dan Joe Ma aan het hoofd van zo'n film te zetten ... geen al te beste keuze wat mij betreft. Ma is niet iemand die zichzelf echt als regisseur onderscheid. Hij is een degelijke genredirigent, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Dat merk je ook erg goed in deze film. Het is het klassieke HK bandwerk, maar dan met materiaal dat wellicht veel beter verdiende.

Dat oningelost potentieel weegt de hele tijd op de film. Er zijn wel aardige momenten, maar deze worden nooit naar behoren uitgevoerd. Of passen nooit echt goed in de film, waardoor het vooral afzonderlijke scenes zijn die er bovenuit steken.

Vreemde productie waar vast wel een verhaal achter zit (gebaseerd op een comic las ik al), maar het resultaat is niet van die aard om veel tijd in graafwerk te steken. Nogal tegenvallend op basis van het talent aanwezig.

2.5*