Opinions

Een wat teleurstellend vervolg.

Het origineel omschreef ik als "Typische HK romcom tussen de rijken, maar met een vleugje To klasse ", dit vervolg is eigenlijk gewoon een "Typische HK romcom tussen de rijken, zonder dat vleugje To klasse".

Koo en Wu zijn een beetje oud geworden, Miriam Yeung is een wat halfbakken Sammi Cheng en het hele gebeuren met de ramen hebben we in de eerste film al gezien. En To heeft eigenlijk niet zoveel om die gebreken te vervangen. In de plaats krijgen we vooral dure wagens en problemen tussen mensen die niet zo heel sympathiek zijn.

Deze film mist vooral de wat stijlvollere touches van To. Normaal gezien zijn er toch wat momenten die bijblijven, bij deze film heb ik vooral het idee dat ik hem morgen volledig vergeten ben. Gelukkig is To ondertussen alweer met een paar nieuwe projecten bezig.

2.5*

Sterk.

Yung die een iets commerciëler HK genre tacklet, maar er nog steeds z'n eigen ding mee weet te doen. Zo is hij niet vies van wat naakt en gore, maar enkel wanneer functioneel. Sowieso redelijk apart in een film als deze, al helemaal wanneer hij uit HK komt.

Kijk wel de extended versie, die heeft zo'n 30 minuten extra materiaal en hoewel ik niet praktisch kan vergelijken zag ik eigenlijk niks dat geknipt kon worden. Verder draait deze film vooral rond het waarom, niet zozeer de zaak zelf. Yung kruipt in de huid van de twee hoofdpersonages en schets een droef beeld van twee jongeren die zich niet echt thuisvoelen in deze wereld.

Doyle levert weer goed werk, de soundtrack is op niveau en de structuur van de film is leuk opgeknipt, maar ook nooit gratuit of speels for the sake of speels. Yung weet in alles wat hij doet goed waar hij mee bezig is.

Leuk om te zien dat deze film hem wél een hoop prijzen heeft gewonnen.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Zoals de meeste Uchida films dat eigenlijk wel zijn. Een erg leuke regisseur die in elke film toch iets aparts weet te doen. Het zijn zelden echte meesterwerken, maar ook zelden tegenvallers. Vooral een super solide regisseur dus.

Maar dat wil niet zeggen dat er een zekere saaiheid in z'n films zit. Hij heeft altijd wel een originele en/of leuke invalshoek die het boeiend maakt om te blijven kijken. Ook hier een apart verhaaltje met bekende elementen. Pesten op school, Yakuza drama, maar op een originelere manier verpakt.

De presentatie is ook netjes, al schort het daar toch soms een beetje aan. Het oogt nooit slecht, maar het is ook zelden opvallend. Net wat mooiere shots, iets meer aandacht voor belichting, het zou zijn films net dat beetje extra cachet geven.

Maar verder weinig op aan te merken. Geen zwakken punten, vlotte film, goed geacteerd, nette presentatie en boeiend verhaal. Ik blijf Uchida's films zonder verpinken opzetten.

3.5*

Zeer matig.

Ik blijft nogal struikelen over Koreaanse humor. Ook hier weer vind ik het allesbehalve grappig. Ik vind de opzet op zich wel grappig, film bevat ook wel een aantal leuke ideeën, maar de acteurs zijn allesbehalve komisch en de timing zit er gewoon telkens zwaar naast.

Beschamend zijn de Japanse en Chinese stukjes. Veel lager kan je niet gaan. Grappiger is de prachtige scene op het toneel met de vele onthullingen. Daar toont Ryoo dat hij toch echt tot meer in staat is.

Actiescenes zijn wisselend. De training met de houten blokken is cool, de meeste andere scenes zijn wat pover uitgewerkt. Probleem is dat de knulligheid nogal makkelijk als "bedoeld" kan omschreven worden in deze film. Toch is ook daar heel wat kennis en kunde voor nodig, die wat mij betreft gewoon grotendeels ontbreekt in deze film.

't Is nog net een interessant treinwrak van een film, met een aantal toffe ideeën, geinige scenes en maf genoeg om vlot te lopen en geïnteresseerd te blijven kijken. Maar het resultaat is té mak, te vaak niet grappig en doodgewoon niet goed genoeg.

Typische Koreaanse film heet dat.

2.0*

Beetje creepy.

Een bekend verhaal blijkbaar, dat al meermaals verfilmd is. Weet niet hoe de andere versies juist verlopen, maar Daddy Long Legs oogt anno 2015 een beetje ... raar. Nu verwijst de film zelf ook wel een aantal keer naar de romance als not done, maar het is vooral de manier waarop Astaire Caron "koopt" die de zaak wat ongemakkelijk maakt. Erg veel romance komt er ook niet aan te pas.

Verder wel een onschuldig filmpje, met de typische Astaire kenmerken. Al vond ik de droom van Caron op het eind dan meer iets voor een Gene Kelly film. Caron trouwens een redelijk vervelende actrice, zeker ook geen geweldige match met Astaire. En Astaire die in deze film toch al een jaartje ouder oogt, maar best wel sympathiek voor de dag komt.

Duurt wel erg lang allemaal en zeker die lange danssequenties naar het einde toe zijn er wat teveel aan. Ook jammer dat die romance tussen Astaire en Caron niet echt werkt, maar voor de liefhebbers van dit soort vrolijke musicals best een aanrader denk ik zo.

1.0*

Matig.

Ferrell en Wahlberg zijn op zich wel een grappig duo, maar ze zitten gevangen in een nogal vervelende formule. Eigenlijk vanaf de eerste minuut is al duidelijk welke stationnetjes de film gaat passeren. Je kan ze daarna ook echt één voor één afstrepen.

Nu is dat niet zo uitzonderlijk voor puur genrewerk, alleen irriteer ik me bij dit soort comedies altijd aan het dramatischere middenstuk, inclusief snel goed einde. Het haalt het tempo er uit, de grappendichtheid wordt lager en dramatisch komt het toch niet uit de verf omdat de 45 vorige minuten toch maar for laughs waren.

De humor zelf is ook wat aan de brave kant, vooral Ferrell wordt nogal kort gehouden vond ik. Hoort bij z'n rol, maar niet echt bij z'n acteerstijl. Sean Anders bewijst andermaal een wat matige comedy regisseur te zijn, Ferrell en Wahlberg hebben betere films gemaakt.

2.0*

Redelijk.

De formule is eigenlijk al op na de eerste film, daarom worden er ditmaal wat nieuwe personages geïntroduceerd om de boel op te leuken. Opas! En nog twee zéér verschillende ook, net zoals hun zonen eigenlijk. Bekende sequel elementen, het resultaat is dan ook maar half geslaagd.

Gibson en Lithgow doen het niet eens zo heel slecht, maar hebben gewoon weinig materiaal om mee aan de slag te gaan. Elk speelt z'n eigen typetje, comedie komt vooral uit het contrast tussen de verschillende karakters. De geinigste is dan nog Gibson, maar hij is ook wel meteen de grootste klootzak van de bende.

De humor is nog steeds een beetje hit & miss. Af en toe grappig, soms ook te lange tijd zonder dat er echt veel te lachen valt. Beetje drama op het einde (duh), al is dat gelukkig wel wat beperkter dan normaal. Als tussendoortje is het dan ook nog wel te doen, maar echt goed kan je het bezwaarlijk noemen.

2.5*

Goed.

De link met Les 7 Jours du Talion is al een aantal keer gelegd en die is wat mij betreft ook meer dan terecht. Je kan dit gerust het Australische antwoord op die film noemen, al vond ik deze dan in z'n geheel net iets minder sterk.

Als horrorfilm echter wel beter. Het laatste half uur (45 minuten?) werd echt piekfijn uitgewerkt voor de liefhebber voor gore en torture. Er wordt aardig wat getoond, de martelingen zijn redelijk inventief en alleen al het gegorgel van Tommy zorgt voor een ziekmakend sfeertje.

Qua drama iets minder. De aanloop duurt misschien iets te lang en het acteerwerk is niet altijd even zuiver. Ook is de ommekeer van Derek iets te drastisch. Het zal allemaal wel best traumatisch zijn, maar het komt er in de film niet helemaal goed uit. Ook op audiovisueel gebied schiet de film iets tekort.

De horror liefhebber komt in ieder geval goed aan z'n trekken, alleen weet de film niet boven z'n genre elementen uit te stijgen.

3.5*

Geweldig natuurlijk.

Een Argentijnse Sushi Typhoon film, een onmogelijke blend van actie, horror, sci-fi en fantasy die ik niet meteen had zien aankomen. Pablo Parés staat blijkbaar bekend als de godfather van de Argentijnse genrefilm, maar ik kende gewoon niet genoeg van Argentijnse cinema om in te schatten wat zo'n titel waard is.

Nog steeds niet trouwens, maar die titel is in ieder geval wel verdiend. De film oogt net iets minder goedkoop dan z'n Japanse tegenhangers, maar ik uiteindelijk ook wel iets minder gestoord. Wat deze vooral zo sterk maakt is dat er nergens de hoekjes zijn afgereden. Elk personage, elk monster oogt uniek en ziet eruit alsof er een interessante backstory achter zit. Zelf de klok die terugtikt is een interessante en creatieve prop.

Parés heeft er ook wel lang aan gewerkt, deze film volgt dan ook uit een kleine webserie van kortfilms. Maar daarvan is weinig te merken. Een twee uur durned spektakel van horror gekkigheid met aardig wat Japanse invloeden, zonder een regelrechte kopie te zijn van de Sushi Typhoon stal.

Aanrader voor de liefhebbers, 't is véél te niche om een groot publiek aan te spreken, maar verder absoluut de moeite.

4* en een uitgebreide review

Sfeervol.

Budget zal vast laag geweest zijn. De cgi ziet er dan ook écht niet uit, bij sommige scenes is voldoende verbeelding nodig (die storm!) en ook de traditionele effecten waar niet altijd even denderend.

Toch zat er een mooi en onheilspellend sfeertje in. Niet iets wat ik echt gewoon ben van Gordon dus schrijf ik het vooral toe aan de Spaanse cast (met name cinematografie en soundtrack). Verder best verzorgd in beeld gebracht en de soundtrack klonk toch best creepy. Zowel de muziek als het geschraap van de "zombies".

Had eigenlijk helemaal geen verwachtingen van deze film, wist zelfs niet waarover het ging. Vond het een leuke variatie op een aantal eeuwenoude horrorthemas die best goed uitpakt.

Echt goed wordt het nooit, daarvoor is het B-sfeertje en het tekort aan budget te nadrukkelijk aanwezig zonder compleet over the top te gaan, maar vermakelijk en spannend was het zeker.

3.5*, vind Gordon toch best een interessant figuur, al ben ik er nog niet echt over uit of dat ook wil zeggen dat ik The Wonderful Ice Cream Suit ga kijken.

Oertypisch.

Maar verder wel de perfecte genrefilm. Alles hangt aan elkaar met een serie van clichés, maar de uitvoering van Roy's Nightfall mag er absoluut zijn. Wie dus zin heeft in een ouderwetse HK politiethriller is hier aan het juiste adres.

Visueel een pareltje. Geweldige shots en krachtig kleurgebruik. Verder zijn het vooral Simon Yam en Nick Cheung die de show stelen. Van de eerste ben ik dat wel gewoon, Cheung is een erg fijne verrassing hier. Ook de soundtrack draagt zijn steentje bij trouwens. Allemaal erg classy.

Verwacht niks origineels, daar mikt de film ook niet op. Maar voor een 100% pure genrefilm is dit praktisch een perfecte uitvoering.

4.0* en een uitgebreide review

Ho-Cheung Pang terug naar z'n roots.

Om de zoveel tijd keert Pang weer terug naar de films waar hij bekend mee is geworden. Trivial Matters was er ook zoeentje, Vulgaria past perfect in dat rijtje. Moet zeggen dat het ook niet mijn favoriete Pangs zijn, maar qua vermaak brengen ze altijd een hoop leuke scenes.

2012 was Chapman To's jaar, ook hier duikt hij weer prominent op en levert hij een fijne rol af. Verder niet zoveel bekende gezichten, al mag Lam Suet niet ontbreken, uiteraard weer als hulpje. De grappen zijn verder, zoals de titel al suggereert, niet van de braafste soort.

Vooraf veel gehoord over de ezelscene, viel eigenlijk een beetje tegen al wordt het als running gag wel steeds beter, met het hilarische einde tot gevolg. Zeker blijven zitten tijdens de credits dus.

Allemaal best leuk en aardig, een Pang als deze, maar ik prefereer toch ook z'n stijlvollere films. Een comedy hoeft niet geweldig gelikt te zijn, maar daarvoor is de film niet constant grappig genoeg. Wel een paar erg leuke oplevingen die een vlotte film opleveren.

3.5*

Fijn.

Een vroege Fruit Chan, maar de kwaliteit is toch al onmiskenbaar aanwezig. Zoals wel meer mainstream HK films hoef je van de horror helemaal niks te verwachten. Het gaat om geesten en dus horror. Maar eigenlijk is het vooral een romantisch verhaal met wat thriller elementen. Met die insteek kan je dus best de film in.

Maar verder valt op dat de regie van Chan bovengemiddeld is. Visueel erg netjes, strak geregisseerd, met aandacht voor detail. HK is doorgaans nogal vluchtig en machinaal, dat gevoel krijg je hier niet. Ook het acteerwerk is wel oké, niet het doorgaans drukke gedoe.

Een aardig filmpje dus. Zeker geen klassieker, Chan heeft zelf ook betere films gemaakt, maar zijn talent kan hij hier niet verstoppen. Leuk tussendoortje dus, zeker voor de mensen die de meeste films van Fruit al achter de rug hebben. Had hier vooraf niet zoveel van verwacht, maar viel me goed mee.

3.0*

Film die in 2009 enkel nog door Jing Wong kan gemaakt worden.

Het is alsof de cinema in HK 15 jaar heeft stilgestaan. Regelrecht terug naar de tijden van Royal Tramp. Wat plezier aan het keizerlijk hof. Een aantal gevechtscenes met gekkigheid, een uitvindertje met rare machines, wat cross-gender dress-ups.

Ook zware overacting, uberflauwe humor en vreselijk goedkope kostuumpjes. Functioneel en compleet belachelijke maar grappige CG. Een verhaaltje waar je al snel een beetje de draad bij kwijtbent (de schicht van scenes waar de plaats van de prinsen ingenomen wordt) en een drukje van gewelste. En weer duck lips! Die waren toch wel de grootste afwezigen in 10 jaar recente HK cinema.

Je had laatst ook al Tracing Shadows, een ode aan dit soort filmpjes. JWong gaat verder en maakt gewoon weer een echte. Soms iets te goedkoop en had net iets gekker gemogen, maar verder weer lekker lollig en heerlijk vlot. En af en toe verrassend mooie plaatjes. Zijn vaak korte shots, maar ze vielen wel goed op.

Alleen die hond op de poster is compleet misplaatst. Ben het beest niet tegengekomen denk ik.

3.5*

Mnee, de tweede helft van de jaren '90 waren geen gouden jaren voor de HK cinema.

Ook Hark moet er aan geloven. Hoewel er best wel wat leuke zaken in de film zitten is het geheel pover en voelt het zeer vluchtig en geforceerd aan.

Hark maakt ook niet altijd de best keuzes. Z'n muziekskeuze hier is grotesk; bij momenten echt ongepast, er zitten een aantal zeer vreemde personages in (Ching Wan Lau wtf!) en het plot lijkt zich maar een weg te banen waar het zin heeft.

Verder is het wel vlot en vermakelijk. Raar gevoel voor humor houdt Tsui er wel op na, redelijk HK's maar toch met een twistje. Jammer dat er niet wat meer budget, tijd of interesse was om deze film naar een hoger niveau te tillen. Nu is het overduidelijk oeuvrevulling die enkel voor completisten geschikt is.

2.0*

Leuke To, maar mist toch iets.

Openingsscene is uiteraard geweldig. Eén shot van bijna 7(!) minuten wat je meteen in de actie gooit. Het zijn van die zaken waar regisseurs graag mee uitpakken (denk maar aan PT Anderson), maar zo verweven in een actiescene ben ik ze nog niet tegengekomen. Zeker niet omdat To ook meermaals de hoogte opzoekt. Camerawerk is niet altijd even zuiver in deze scene, maar het resultaat mag er absoluut wezen.

De rest van de film is ook fijn, maar mist een beetje die frivole To magie. Vond het media spelletje iets te pover uitgewerkt om echt leuk te zijn, daarbij is Chen ook een beetje vervelend.

Verder visueel fijne film die uiteraard nooit meer het niveau van de eerste scene bereikt, maar genoeg splits en filtertjes bevat om lekker vlot weg te kijken. Soundtrack weer erg typisch atypisch, al vond ik die ook deze keer net ietsje minder goed werken.

Klein bijrolletje voor Simon Yam verder (best jammer), en natuurlijk Suet Lam weer om naar uit te kijken. De scenes in zijn flatje vond ik uiteindelijk ook de beste.

Vermakelijke, vlotte en fijn in beeld gebrachte film. Maar mist toch net die sparkle om het tot een echt goeie To te maken.

3.5*

Zeer oude Benny Chan.

Hij was duidelijk nog zoekende. De actie is redelijk beperkt in deze film, het is vooral een drama (ai) met wat komische noten. Zo geweldig gaan die twee genres in Hong Kong niet samen, maar Chan weet er toch nog iets kijkbaars van te maken.

Man-Tat Ng is een lollig acteur maar past hier niet in een toch iets serieuzere rol. Het is duidelijk dat hij voor de humor aangenomen is, maar die voelt vaak een beetje misplaatst aan. Qua regie is het gelukkig wel nog aardig, er zitten enkele fijne scenes in het begin die op meer doen hopen, maar wanneer het plotje echt van start gaat is toch al snel duidelijk dat het hier om een inloper gaat. Zoals zo vaak met de eerste paar films van beginnende HK regisseurs.

Het duurt gelukkig niet lang, de vaart zit er aardig in en doorheen de film zitten een paar leuke scenes waardoor het nergens echt stilvalt. Maar echt goeie cinema is dit uiteraard niet. Eentje voor Benny Chan liefhebbers en HK completisten dus, binnen dat segment geen verkeerd filmpje.

2.5*

Overdreven gelauwerde film.

Kwam uiteindelijk beter uit de verf dan Kurosawa's werk, dat wel, maar meer dan enkele leuke plaatjes wist ik hier eigenlijk niet uit te halen. De omgevingen zijn inderdaad best mooi, maar qua contrast en vooral camerapositie mocht het allemaal wat mooier afgewerkt zijn. Onibaba als referentiepunt nemende, is deze ver van indrukwekkend.

Basic verhaaltje, maar vooral die eindeloze vechtscenes waar elke tegenstander sterft in minder dan drie slagen ging mij snel vervelen. Het shot in het bos was nog het leukst, maar verder ook weinig spectaculair. Weet Kitano in Zatoichi nog enigszins een mooie choreografie te verzinnen, is het hier niet veel meer dan hak/slash/stap werk. En dat dan x20, x30, x40, x50 al naar gelang de film vordert.

1.5*, hier en daar wat aardige beelden dus, maar verder saai. Poster hier is het mooiste aan de film.

Tja, wat mij betreft ... blah! aan de heren boven mij.

Eén van de grappigste komedies die ik in maanden gezien heb. De ongelofelijke serieus waarmee een onnozel onderwerp als dit aangepakt en vooral aangehouden wordt is alleen al hilarisch.

Doe daarbij de geschifte monster creaties (en ze zijn echt gewoon hilarisch) en de vreselijk foute conversaties (met die bloem/inktvis die het verkeer in de war schopt) en je hebt gewoon een onvergetelijke film.

Amerika heeft Cloverfield, Japan heeft Dai-Nipponjin. Was het verschil tussen Oost en West ooit zo duidelijk ?

Wat langere review en 4.5* dikke vette steren. Hilarisch grappig, weird en belachelijk serieus op bepaalde momenten.

Heh.

Erg vroege Zhang ... geen idee wat het juiste verhaal achter deze film is maar dit is in ieder geval niet "de auteur" Zhang, eerder een made-for-TV projectje om een onzekere toekomst eventueel wat zekerder te maken? Veel stelt het in ieder geval niet voor.

Toch kan Zhang al rekenen op Li Gong en You Ge, geen kleine namen. Dat en een aantal sfeervolle (en kleurrijke) beelden op het einde zijn het hoogtepunt van dit vliegtuigkaapfilmpje. De rest is jammer genoeg dieptepunt.

Visueel érg lelijke film, de tussenstukken met de fotos en voice over zijn erg vervelend, de onderlinge spanningen gaan een beetje aan mij voorbij (Taipei vs Beijing spanning) en de heist zelf is ook niet al te denderend.

Gelukkig duurt het allemaal niet lang, dan nog zit er aan het einde een erg weirde recap met wat alternate angle shots. Geen idee waar dat op sloeg ... maar soit, 't was de laatste Zhang en die kunnen we weer met een gerust hart wegstrepen.

1.0*

Mooi.

Die twee andere mensen die Kikansha Sensei gezien hebben zullen deze kant van Hiroki best herkennen. Bijna hetzelfde uitgangspunt, al wordt er ditmaal nog een schepje bovenop gedaan. Een leraar zonder armen en benen, niet ideaal als je vanalles op het bord wil schrijven en mee op klasuitstap moet.

Wat deze film mist ivm KS is de locatie. De school is redelijk doorsnee, KS speelde zich nog af op een mooi Japans eilandje, want een feel-good film als deze toch extra goed doet. Verder niet veel op aan te merken. Uiteraard wordt het af en toe wat sentimenteel, maar Hiroki houdt het steeds natuurlijk en geloofwaardig.

Veel lieve, warme en leuke kleine momentjes. Vind het alleen een beetje spijtig dat Hiroki de laatste tijd iets teveel het concept laat spreken. Z'n mooiste films zijn toch over personages, dit soort films gaan meer over situaties of handicaps. Dat voelt vaak meteen wat extra sentimenteel aan, terwijl zijn stijl van filmen net baat heeft bij nog iets drogere materie (zelfs al is de uitwerking dan vaak net wat extremer).

Maar mooi filmpje dus. Lekker wegdompelen met een lief klasje kinderen en een innemende leraar. Niet kijken als je meer in de vorm van actie of gebeurtenissen verwacht, wel als je gewoon even rustig wil meegenieten.

3.5*

Varan the Unbelievable Rip-off.

Toegegeven, Honda kopieert vooral royaal zichzelf, maar het nut van deze film en dit monster ontgaan me toch een beetje. Misschien vanwege het befaamde hindsight, maar uiteindelijk had dit toch gewoon een nieuwe Godzilla kunnen zijn, Varan ziet er zelfs een beetje uit als een geredesignde versie van het befaamde monster.

Weer een grote hagedis dus, ditmaal wel zonder vuur en lasers, maar dat belet hem nog steeds niet om Japanse dorpjes te verwoesten. En het "grof" geschut van de mensheid lijkt maar weinig vat te hebben op dit enorme onding.

Allicht dat Honda toen nog wat meer lijntjes aan het uitgooien was, om te zien wat nu net het beste werkte. Dat zal toen uiteindelijk toch gewoon Godzilla gebleken zijn, want veel hoofdrollen heeft Varan na deze film niet meer gespeeld geloof ik. Ondertussen voelt dit dan ook vooral als een wat nutteloze onderneming, al is het best wel schattig en grappig zolang het duurt (want gelukkig ook niet al te lang is).

2.0*

Eerder matig.

Nu is het werk van Kawasaki sowieso niet erg hoogstaand. Het is allemaal erg low budget, het oogt ook erg goedkoop en Kawasaki zal er ook geen uur extra dan nodig ingestoken hebben. Maar het gebrekkige budget staat normaal wel garant voor een compleet hilarische premisse die zonder schroom uitgewerkt wordt.

Deze film valt jammer genoeg net iets teveel binnen het gekende Kaiju gebeuren. Er zijn wel een paar typsiche Kawasaki momenten, maar het komt niet meteen in de buurt van zijn andere films. En zonder die compleet idiote en gestoorde ideeën is het gebrekkig budget (en gebrek aan filmisch talent) toch een iets groter struikelblok.

Er valt nog steeds wel voldoende te lachen, de film is vlot genoeg en duurt ook niet al te lang, maar wie eens wat van Kawasaki wil zien kan beter met een andere film beginnen. Iets over een worstelende octopus of voetballende krab ofzo.

2.5*

Leuk ja.

Dupieux blijft z'n oeuvre verder uitdiepen. Een film binnen zijn ondertussen bekende niche, namelijk absurd en deadpan. Maar dan wel qua structuur net wat anders, zodat het toch weer op een iets andere manier verloopt. Zo zorgt hij er in ieder geval voor dat hij zichzelf niet teveel gaat herhalen.

Op zich zou dat niet eens zo'n ramp zijn, want zoveel van dit soort films zijn er nu ook weer niet. Ik kan ze in ieder geval wel erg smaken. Hou er alleen rekening mee dat Dupieux hier voor een soort van Audition-opbouw gaat, dat wil zeggen een wat tammer eerste deel, om het tweede deel dan iets meer impact te kunnen geven.

Ook niet té veel van verwachten, ondanks wat horror elementen is het niks voor echte gorehounds, maar het einde is toch best bruut en direct bij momenten. Verder ook gewoon erg grappig, met een geweldige rol voor Dujardin. Mooi dat hij ook dit soort dingen wil doen, geeft een acteur toch altijd wat extras.

Erg vermakelijke film dus, maar wel eentje voor een redelijk specifiek publiek denk ik. Dupieux heeft mij in ieder geval verbaasd als regisseur, na Rubber had ik dit echt niet verwacht. Des te leuker natuurlijk.

4.0* en een uitgebreide review

Wai-keung de wereld rond.

Een jaartje voor zijn Hollywood avontuur komt Lau met deze film aanzetten. Met een Japanse componist en een Koreaanse cast trekt de HKer naar Nederland om daar een filmpje te schieten. Een gekke combinatie van talent en locatie, maar in ieder geval een stuk origineler dan de oversteek naar Amerika.

De link met Nederland ligt bij Van Gogh, een ietwat mager linkje natuurlijk maar waarom ook niet. Eerste 45 minuten werkt het best goed allemaal. Een zoete romance die dankzij kleurige cinematografie en een zachte soundtrack vlot gestalte krijgt.

Jammer genoeg wordt er daarna een zéér matig killer/cop verhaaltje tussengegooid en wordt een driehoek gecreëerd die nooit echt weet te boeien. De laatste 75 minuten (heb de director's cut gezien) zijn heel wat lastiger te behappen. Hoewel er nog een paar toffe scenes voorbijkomen, is de charme dan een beetje weg.

Had meer ingezeten. De genremix werkt niet echt en het acteerwerk is aan de matige kant, maar het hele begin is zeker de moeite en afzonderlijke scenes weten later de aandacht vast te houden. Lau kan echter veel beter dan dit.

2.5*

Herzien.

Blijft een heerlijke film wat mij betreft. Magisch in beeld gebracht, fijne (wat atypische) jazz soundtrack en een stel goede acteurs. Verder een soort van Magnolia in Japans rond de kerstperiode tijdens een black-out, maar Minamoto komt er makkelijk mee weg.

Wel best rond de kerstperiode bekijken. Niet dat de film echt aan kwaliteit inboet, maar ideaal is het uiteraard niet om dit tijdens putje lente te bekijken. Enkel het begin is misschien wat te traag, maar Minamoto heeft dan ook een hoop volk te introduceren.

Raar dat deze niet tot bij een groter publiek geraakt is, best toegankelijk en mist het sentimentele gedruil dat normaal gepaard gaat met dit soort films.

4.5* en een uitgebreide review.

Typisch Benny Chan werk.

Een man die zich eigenlijk meer thuis zou kunnen voelen in Amerika, deze film is dan ook een typische hybride tussen Hollywood en HK actie.

In ieder geval een leger aan bekende acteurs. Niet meteen de beste, maar toch leuk om Tsang weer een keer aan het werk te zien. Volgens mij een ultrakleine cameo van Anthony Wong aan het begin (maar niet eens in beeld), en uiteraard Jack Chan op het einde. Veel gezichtjes herkennen dus.

Verder een matig verhaaltje en matige actie. Soms wel aardig, vaak maar gewoontjes. Betere choreografie en betere vechters hadden er zeker wat meer van kunnen maken. Erg vage soundtrack ook, niet al te best.

Beetje vis noch vlees dus. Geen echt slechte film, maar daar is het meeste ook wel mee gezegd.

2.5*

Vermakelijk Benny Chan vehikel.

Zei ik bij de eerste film al dat het een mix tussen HK en Hollywood was, brengt Chan ze hier effectief bij elkaar. Paul Rudd (?) als flik is een compleet weirde keuze, maar moet eerlijk zijn dat het mij na verloop van tijd eigenlijk niet eens zoveel stoorde. Al is het geen geweldig acteerwerk, hij past wel een beetje binnen dat HK overacting gebeuren.

Verder weer een hoop bekende HK mensen en een nogal foute robot die voor een spectaculaire finale zorgt. Het cyber-hippe sfeertje doet ondertussen geweldig gedateerd aan maar heeft wel z'n charme, hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack. Zit in ieder geval wat schwung in.

Een grootse film is het niet en Chan heeft betere films gemaakt, maar het is een trapje hoger dan het eerste deel en het vermaakt best. Duurt weer iets te lang (90-95 minuten is toch perfect) maar er zit genoeg actie in om het nergens echt te laten inzakken.

Edison Chen wat mij betreft de ster van de film, jammer dat die z'n eigen carriere de das omgedaan heeft. Sam Lee is een leuke sidekick, bewijst hij ook hier weer.

3.0*

Fikse tegenvaller van WP Yuen.

Afgezien van een einde wat best lekker actievol is viel er bitterweinig te beleven in deze film. Verhaaltje is echt vreselijk standaard, met wat dubbel crosses en een hoop politie/drug drama dat helemaal niet weet te boeien.

Wel leuk is het spotten van oude (toen jonge) bekenden in de film. Donnie Yen, Simon Yam, Man Tat Ng en natuurlijk Jacky Cheung (hoeveel keer zou hij deze rol gespeeld hebben?).

Moddert verder tegen sneltreinvaart, maar aangezien alles toch al 100 keer vertoond is, blijft het relatief saai. De actie tussendoor is het enige wat dit filmpje overeind houdt, maar voor Yuen ook eigenlijk een beetje ondermaats.

Het einde maakt nog wel een beetje goed, maar dit verheft zich nooit boven een standaard thrillertje met een paar actiescenes en minieme piekjes.

Kleine 2*, redelijk teleurstellend.

Ji-woon Kim laat interessante dingen zien.

Byung-hun Lee's personage is nagenoeg perfect voor een stijlvolle gangster revenge flick en Kim weet z'n camera perfect te plaatsen en te vullen met prachtige kleurtjes en stijlvolle composities.

Anderzijds helpt hij ook vaak z'n zelf gecreerde sfeer mooi om zeep. Er zit een hoop bedenkelijke humor in de film, sommige camerabewegingen zijn enorm knullig en bepaalde muziek zijn ronduit schandalig.

De opbouw van de film is goed, al deed het drama/romantisch deeltje mij niet zoveel. Gelukkig was de relatie baas/hulpje en het ongenaakbare karakter van Kim heel wat interessanter. Komt mooi tot een climax halverwege met een paar denigrerende scenes voor Kim. Hij slaat ook grandioos terug, tot er een idioot muziekje opkomt en de scene eindigt met een vervelend grapje. Perfect voorbeeld waar het voor mij misliep.

Ook het einde is magistraal, de shootout behoort tot de mooiste die ik al gezien heb, met prachtig muziekje (dat wel erg veel aan Ghost in the Shell doet denken). Jammer dan weer van de wat uitgesponnen en nutteloze epiloog.

Zit heel wat moois in de film, maar er had nog zoveel meer ingezeten. Als die Koreanen zich nu eens zouden houden aan één genre in plaats van alles in een onevenwichtige mix te kletsen. Toch blijft Ji-woon Kim een interessant regisseur met genoeg talent ooit nog een waar meesterwerkje uit z'n mouw te schudden.

3.5* voor deze.