Opinions

Misser van Sammo.

Geen idee waar de euforie rond deze film vandaan komt. Misschien inderdaad wel de voor(/na?)sleep van Inglorious Bastards, maar vond dit een zeer matig HK actiefilmpje.

Zoals er wel meer rond die periode zouden gemaakt worden, met Corey Yuen voorop. Niet toevallig de producer van deze film. Er wordt enorm veel leentjebuur gespeeld bij de Amerikaanse cinema, waardoor vooral de knulligheden in de kijker gezet worden.

De hele missie in Vietnam ziet er fake uit. Een hoop elementen worden uit andere films geleend, maar blijven per scene op zichzelf staan. Daarbij komt het actiewerk van Sammo Hung ook amper uit de verf wanneer er kogeltjes in het rond vliegen.

Net als Corey Yuen's films uit die tijd duurt het tot het eindgevecht alvorens het écht leuk wordt. En dan nog blijft de choreografie redelijk magertjes en is het allemaal niet geweldig blits in beeld gebracht. Sammo zelf blijft een natuurwonder, maar ook hij heeft maffere dingen laten zien in z'n andere films.

Ik zag het appeal niet, vond het redelijk saai, vond de mix van stijlen hier niet bepaald werken (omdat het meer op direct kopieerwerk van de Amerikaanse cinema lijkt) en vond zelfs de actie teleurstellend. Tegenvaller.

1.5*

Leuk!

Weer een lekker ouderwetse (maar moderne) chaos van Jeffrey Lau. Je moet weg kunnen met de typische Hong Kong humor, maar verder is het vooral een lekker fris en chaotisch filmpje vol verwijzingen en parodieën.

Jammer dan dat het laatste half uur wat serieuzer is. De laatste 10 minuten zijn zelfs niet al te best, Lau had er veel beter aan gedaan om de film gewoon af te maken zoals hij begonnen was.

Mok doet het erg leuk in de hoofdrol, ook de bijrolletjes worden allen goed ingevuld. Vooral verrassend om Ekin Cheng nog eens terug te zien.

Als je weet dat HK humor je niet ligt hoef je hier zeker niet aan te beginnen, wie er wel weg mee kan krijgt een uiterst vlotte, kleurrijke ne mooi geschoten film voorgeschoteld, die jammer genoeg het laatste half uur een beetje ontspoort.

3.5*

Nolan blijft ontgoochelen.

Aan de formule ligt het dan toch niet echt, want deze Dunkirk is toch aardig anders dan z'n eerder werk. Z'n voorliefde voor klassieke cinema (in allerlei vormen, van practical effects tot filmstock) lijkt me een groter struikelblok, want ondanks de korte speelduur en de drie verhaallijnen wil het maar niet boeiend worden.

Grootste probleempunt zijn de visuals, die gewoon niet mooi genoeg zijn voor een film als deze. Er is welgeteld één moment dat me bijblijft (de naderende bominslagen), verder heb ik weinig gezien wat memorabel zou moeten zijn. Wel veel tegenvallende shots, zoals de redelijk saaie dog fights en pover geschoten zinkende schepen. Leuk dat je alles zo écht mogelijk wil doen, maar als de cinematografie daar onder te lijden heeft hoeft het niet voor mij.

Ander pijnpunt is de soundtrack, die echt belachelijk slecht gebruikt wordt. De hele film steunt zowat op hetzelfde trucje. Steeds weer die verknipte, grauwe muziek die opbouwt naar de climax. Maar die climax is er eigenlijk zelden (oh, ze wandelen naar een boot met een brancard) en Nolan durft z'n soundtrack niet echt op de voorgrond te leggen. Zo krijg je zeer dwingende muziek die af en toe overstemd wordt door omgevingsgeluid en opbouwt naar niks. En de film zit vol met dit soort scenes, want Nolan gebruikt z'n drie verhalen als excuus om overal climaxen neer te leggen. Zit één van de verhalen in een rustiger moment, monteert hij weer een actiescene in een ander verhaal erdoor met hetzelfde weggedrukte gedreun. Pure dwaasheid.

Dat er niet één hoofdpersoon is, is op zich wel aardig, maar uiteindelijk zijn er gewoon 3 die gevolgd worden. Hun verhalen zijn te duidelijk afgelijnd om er een "het gaat over de oorlog, niet over individuen" statement aan vast te hangen. Verder ook niet zo'n geweldig boeiende verhalen, al is het maar omdat er toch weer veel verschillende dingen in elk verhaal geduwd moet worden om alles te doen passen.

106 minuten is een fijne lengte voor een film als deze, toch had ik het geregeld lastig om niet in slaap te dommelen. Vond het niet indrukwekkend, niet spannend en audiovisueel eerder een rommeltje dan een meesterwerk. Nolan maakt platte films, zelf al is de opzet dat niet. Een non-regisseur die zich enkel in z'n eerste film verslikt heeft.

1.0*

Film met twee gezichten.

Het is vooral genieten van de prachtige decors. Erg mooi gedaan allemaal. Niet geniaal, maar het viel toch telkens weer op hoeveel detail er in alles gestoken was.

Het verhaaltje was aardig genoeg om volgen, met een oneindige reeks pionnen, vijanden, vrienden en verraad. Weer een traditionele stevige who-dunnit.

Tegenvaller waren de martial arts scenes. Traag en ongeïnspireerd. Erg jammer want daar verliest de film toch makkelijk een halve ster. Verder blijft de plotse climax een vreemd element. Niet slecht, maar ik schrik er wel telkens van.

Aardig filmpje dus, kort genoeg, weinig gezever, alleen jammer van de actie. Als de Shaw Brothers films mij één ding geleerd hebben, dan is het wel de invloed van Woo-ping Yuen op het martial arts wereldje.

3*

Rare Yau.

Een wat onooglijke mix van allerlhande genres. Moeilijk te zeggen wat deze film nu net wil zijn, maar het combineert zowat elk genre waarin Yau ooit actief in is geweest. Qua opzet een beetje horror, qua uitwerking redelijk komisch, maar tussendoor ook erg veel actie en een hoop politiegeleuter.

Jammer genoeg versterken de verschillende genres elkaar niet en is de uitwerking ook niet echt naar behoren. Het is zo'n typisch tussendoor filmpje voor Yau, gemaakt in een periode dat het ook niet al te best ging met de HK films in het algemeen.

Gelukkig zitten er nog wel een paar kleine hoogtepuntjes in, zodat het niet volledig in elkaar stuikt. Zo zit er een best stoere achtervolging in en is het horror-draadje best grappig. Maar vooral het wat luchtigere tweede deel haalt de vaart uit de film, waardoor het redelijk in mineur eindigt.

Heb al veel betere films van Yau gezien en ook als doorsnee filler is het eigenlijk niet goed genoeg. Maar wie door de meeste Yau's heenzit (verder niemand op MM denk ik) kan hier nog wel iets uithalen.

2.0*

Vlotte film.

Zoals ik eigenlijk wel gewend ben van Dennis Law. Het is eigenlijk vreemd dat hij relatief plots opgehouden is met films maken, want op korte tijd heeft hij toch best een hoop leuke filmpjes bij elkaar geregisseerd. Een échte sterke regisseur is het niet, maar het is zelden saai.

Op zich in deze Fatal Move een erg typisch Hong Kong filmpje. Een hoop Triad drama, daarbij wat martial arts scenes en vuurwapen actie. En omdat het Law is, ook net wat grafischer dan normaal. Er zitten best een aantal brute shots in, het is niet voor niks een Cat III film geworden.

Ook een leuke cast. Sammo Hung als bad guy, Simon Yam altijd wel sterk in dit soort rollen en ook Jing Wu heeft een opmerkelijke rol. Verder met veel schwung en tempo in elkaar gedraaid. Op geen enkel moment grootse cinema, maar ook op geen enkel moment saai, vervelend of traag. 't Is jammer dat Law van het toneel verdwenen is, Hong Kong zou hem kunnen gebruiken.

3.5*

Beetje maf.

Verbaas mij er wel over dat men dit zo cliché en voorspelbaar vindt. Oké, het einde komt niet bepaald uit de lucht vallen, maar heb toch een aantal keer m'n wenkbrouwen opgetrokken tijdens het kijken.

Het begint allemaal best stereotyp, het oudje speelt het wel leuk en er komen wel een aantal aardige grapjes uit voort (blueberries), daarnaast doen zowel Stiller als Barrymore het aardig. Het filmpje werkt wel.

Maar na halverwege keek ik toch best raar op als het ideale koppel serieus dat oud besje wil vermoorden. Zonder wroeging ook. Het kan aan mij liggen, maar dat is niet echt courant in dit soort luchtige comedies. Na halverwege komt er een zeker duister randje aan de gebeurtenissen, wat voor mij nogal uit het niets kwam.

Vond het wel tof. Maakt de film er niet erg veel beter op, want het blijft uiteraard wel braaf, maar verwacht had ik het zeker niet. Aangenaam filmpje dus, goede speelduur, verveelt niet en bevat naast genreclichés toch echt een nogal aparte wending.

3*

Nollywood dus.

Al een tijdje aan het azen op een Nigeriaanse film en welk genre beter dan het horror genre om het ijs te breken. Niet dat mijn verwachtingen nu zo geweldig hoog lagen, maar voor het land dat de meeste films per jaar produceert (toch?) te zijn was het gewoon wat vreemd nog nooit iets uit Nigeria gezien te hebben.

Na The Duplex heb ik echter het gevoel dat die teller een tijdje op 1 zal blijven steken, want dit is in bijna alle opzichten amateur cinema. Je moet al een eindje zoeken om tot wat positieve of zelfs maar opmerkelijke punten te komen. En zelfs dan nog zijn het extreme randzaken (zoals de wat vreemde maar grappig mode in de film) die weinig met de kwaliteit van de film zelf van doen hebben.

Vond het vooral raar dat ondanks het duidelijk beperkte budget en middelen, The Duplex nog een film van 2 uur is. Het hele verhaal wordt heel nauwkeurig uit de doeken gedaan, met veel te veel aandacht voor onzinnige zijstraatjes die niks toevoegen. De hele intro alleen al, die gericht is op het kopen van "het huis" (iets wat in een normale horrorfilm eigenlijk niet eens aan bod komt, want die beginnen doorgaans wanneer het nieuwe gezin de oprit oprijdt) zou volledig geschrapt mogen worden.

Acteerwerk is echt brak, de effecten zijn niet om aan te zien en een soundtrack herinner ik me niet eens. Slechte dialogen, saai in beeld gebracht ... het baat allemaal niet. De enige reden waarom ik niet het laagste cijfer geef is omdat het op de één of andere manier nog wel als goedbedoeld aanvoelt. Maar daarmee heb je het dan ook zo'n beetje gehad.

1*

Fijne Andersson.

Nog maar de tweede die ik zie, ondanks dat ik Songs from the Second Floor best fijn vond. Komt misschien omdat het om papier wel m'n ding is, maar in de uitwerking niet 100%. Niet dat ik er niet van kan genieten, maar écht enthousiast werd ik er ook niet van.

Nochtans is het best absurd en droog allemaal. Gedrenkt in een onmetelijke lelijkheid, dat wel, maar zelfs dat weet Andersson in z'n voordeel te gebruiken. Visueel in ieder geval erg uniek. Lijkt soms een beetje op toneel, perspectieven lijken niet altijd te kloppen en ik had ook vaak het idee dat alles in een studio geschoten was, maar als je dan zoekt naar de naden van het shot zijn ze toch niet echt te vinden.

Andersson slaagt er ook goed in om een zekere leegte te creeëren in z'n beeld, zonder dat het echt leeg is. Zo'n beetje de kern van deze film voor mij. Ondanks dat er best een hoop gebeurt en er best een hoop te zien is, komt de film erg doods en levensloos over. Waar dan weer de nodige humor uit gepuurd wordt.

't Is wel erg fragmentarisch allemaal, zeker wanneer en vlak tegen het einde nog nieuwe stukjes geïntroduceerd worden die weinig tot niks met de rest te maken hebben. Daardoor oogt het soms wat random en zijn de laatste 20 minuten ook iets taaier dan nodig. Ook de (weinige) CG die gebruikt werd had iets netter gekund.

Niet alles is even goed geslaagd, maar die beginscene zit er bijvoorbeeld wel dik op. Leuke film, niet geheel mijn stijl, maar Andersson prikt makkelijk door die barriere heen.

3.5*

Teleurstelling.

Leuke dingen over gehoord, maar het valt allemaal nogal tegen. Deed nog het meest denken aan Princess (maar dan zonder de live action stukken), alleen heel wat minder kwalitatief.

De tekenstijl is lelijk maar onderscheidt zich wel van Japanse animaties. Zuid-Korea heeft het nog altijd lastig om een soort van rode draad in hun animatiefilms te steken, maar ze hebben in ieder geval wel steeds een eigen look. De animatie is verder erg pover, buiten een érg geslaagd 3D cameramomentje ergens halverwege de film.

Het verhaaltje boeit niet zoveel. Wil iets te graag bruut en grof overkomen, typisch ZK euveltje. In ieder geval weer genoeg gegrommel gecombineerd met wat uitwerpselen vuilakkerij. Het einde is ook niet echt geweldig, dom twistje dat weinig tot niks toevoegt.

Leuk dat het een eigen stijltje heeft, maar da's meteen ook het beste aan de hele film.

2.0*

Fijn.

Wie een film als The Tunnel het aanzien waard vond kan met deze een leuk avondje beleven. Found footage/faux documentary filmpje, Harlin kan er aardig mee overweg. En iedereen die ooit wat met horror heeft gedaan en nog steeds films maakt moet er blijkbaar aan geloven, dus waarom hij ook niet?

Rusland is een aardig land voor dit soort films. Oogt allemaal ruw, vaak ook doods en onherbergzaam. Komt de sfeer alvast ten goede. Acteurs zijn niet geniaal maar volstaan absoluut voor hun rollen. Ze vormen een vlot en aangenaam groepje. Opbouw is klassiek maar goed uitgevoerd, duurt even vooraleer het echt losbarst daarna maar het blijft mysterieus en spannend en het laatste half uur mag er dan ook best wezen.

Leuk trouwens dat het lange tijd weer op een bigfoot verhaaltje lijkt uit te draaien, die zijn de laatste tijd best in trek, gelukkig gaat de film uiteindelijk toch een andere richting op. Enorm origineel is het tegenwoordig niet meer, maar binnen de grenzen van het genre toch een opvallende film die zich goed staande weet te houden.

3.5*

Aardig, maar niet super.

Kende het plot niet, en dan is het toch best lang wachten tot de film z'n ware gezicht toont. Was alleen niet zo blij met het redneck gebeuren, vond het Tazmanian Devil spoor veel leuker eigenlijk.

Echt spannend was het niet, wel redelijk sfeer vol in beeld gebracht. Er wordt goed gebruik gemaakt van de locatie en er zit hier en daar wat vermakelijk gore in. Jammer genoeg wel weer een érg trage opbouw en weinig echte hoogtepunten.

Einde trouwens volledig in lijn met de rest van de After Dark die we al gezien hebben. Een goede afloop leek uit den boze voor batch 3.

Aardig tussendoortje, maar vond het net iets te braaf. 2.5*

Bah.

Naderhand even opgezocht en blijkbaar is dit gebaseerd op een strip. Could've fooled me, ik was er tijdens het kijken zeker van dat dit één of andere feature length special was van een populair Amerikaans reeksje.

De film heeft namelijk veel weg van een TV reeks. Erg korte scenes, veel plot, brak afgebroken oneliners, griezelig slechte voice-overs en een stelletje acteurs die zich maar beter tot het tv-scherm kunnen beperken.

Een compleet onboeiend verhaaltje over weervolveen en vampieren, al is dat het grootste probleem uiteindelijk niet. Het wordt gewoon zo brak gebracht allemaal dat hij mij na een goeie vijf minuten al sterk begon tegen te staan.

Laat Munroe aub iets voor TV gaan doen, de arme man is niet geschikt om films te maken, zoveel is duidelijk. Een droevige vertoning die aardig in het verkeerde keelgat schoot.

0.5*

Eigenlijk niet zoveel toe te voegen aan wat McSavah hierboven zegt.

Visueel verzorgd maar weinig shots of scenes die er echt bovenuit springen. De soundtrack doet dat wel, maar iets te spaarzaam (en op iets te geijkte momenten, vooral tijdens de korte tussenstukjes dan). Jammer want de soundtrack is doorgaans bepalend in To's film, vooral op key momenten.

Goed geacteerd, vlot en leuk verhaaltje (samen met Dream Home komt de huizenmarkt er weer aan te pas, al trekt To het dan iets breder) dat geregeld lekker speels gebracht wordt. Maar ook hier weer, niet die typische momenten die écht enkel van To kunnen zijn.

En zo bolt het filmpje lekker verder. Vermakelijk, soms net wat meer, zeker naar het einde toe zitten er een aantal scenes in die toch aardig boven de middelmaat uitsteken, maar To kan gewoon nog veel beter, en dat laat hij hier een beetje na.

Ik mis misschien toch ook wel een beetje de echte To regulars (Yam, Wong ... zelfs Lam Suet niet gezien). Ching Wan Lau zit er dan wel in, maar die draagt een film toch moeilijk in z'n eentje.

Leuk dus, To fans zullen een aardig avondje beleven, maar echt hoge ogen gaat deze film niet gooien vermoed ik.

3.5*