Opinions

Fijn ja.

Een wat conventioneler drama van Ishii, maar zo heeft hij er rond die periode wel meer gemaakt. Ik had er niet bepaald erg veel vertrouwen in, sowieso zijn er al voldoende Japanse dramas die draaien rond ziekte. Anderzijds is Ishii gewoon een extreem solide regisseur. Mijn 9de films van hem nu en ze zitten allemaal tussen de 3-3.5*

Ook deze is weer geen écht meesterwerk, maar wel een erg waardige film, die voor het grootste gedeelte sentimentaliteit uit de weg gaat en zich puur richt op het drama rond de familie. Sterk acteerwerk zorgt ervoor dat de personages snel vorm krijgen, Ishii's subtiele regie doet de rest. Het maakt dat de emotionele climax erg goed werkt.

Enige jammere is misschien dat de film niet écht iets memorabels in zich heeft. Het wordt allemaal erg fijn gebracht en met de uitvoering is zeker niks mis, maar het gegeven is niet speciaal genoeg en uiteindelijk had ik wel het gevoel het allemaal al een keertje eerder gezien te hebben. Maar voor de fans van Japanse dramas, zeker een kleine aanrader.

3.5*

Doorsnee romantisch drama.

Het was misschien leuker geweest als Cheung zich niet had moeten bezighouden met het wegmoffelen van een half plot. Het idee dat zoon en dochter post-mortem op zoek moeten naar de geheime relatie tussen hun moeder en vader is op zich wel aardig, maar dan moet je wel afrekenen met dubbel overspel natuurlijk. Cheung niet, die heeft het er gewoon niet over, liever wat melig doen over het geweldige koppel dat nooit echt geweest is.

Lai en Qi doen het wel aardig, al hebben ze beiden toch ook al betere rollen gespeeld. Ze worden ook niet echt geholpen door de film, die iets te vaak té romantisch poogt te zijn, waardoor het allemaal wat meliger wordt dan eigenlijk de bedoeling was. Een beetje less is more had de film wel goed gedaan.

Daniel Wu en Nicola Cheung beginnen, oh wonder boven wonder, op hun beurt ook een relatie en daarmee hoopt deze City of Glass een passend einde af te leveren. Ik stoor mij er normaal niet zo aan, maar vond Cheung hier toch geregeld erg scherp door de bocht gaan om toch maar een romantisch niemendalletje af te leveren.

Echt slecht is het niet, maar er had meer ingezeten als het drama achter de romantiek wat meer plaats had gekregen.

2.5*

Ja?

Wou net zeggen een erg atypische Disney productie. De actie in het begin, stoere helicopters met raketten, die hamster sidekick, gebrek aan nummers, behalve dan tijdens een interessante tussen sequence. Ik ken niet alles van Disney maar heb ze dit absoluut nog nooit zien doen.

Het zijn wel de nevenpersonages die deze film z'n flair geven. De hamster (the hell!) en die duifjes (en dan vooral die nekjes en kopjes) zijn erg leuk. De kat en het hondje zelf zijn eigenlijk wat minder.

Verder ook leuk de scene halverwege, hoewel erg zoetsappig. Je ziet het toch weinig dat een animatie zo even zijn ding onderbreekt om wat sfeerbeelden te tonen. Jammer genoeg is het laatste uur wél erg cliche met het getraumatiseerde katje dat later Bolt weer terug moet opvrolijken omdat hij net op een verkeerd moment z'n baasje weerziet en bladidbladibla. Het zal er wel bijmoeten maar vond het de film weer serieus minder leuk maken naar het einde toe.

Verder aangenaam filmpje. Verre van alle humor is geslaagd, maar al een enorme meevaller dat er echt grappige stukjes inzitten. Verder is de animatie matig, buiten wat aardig kleurgebruik hier en daar is er op dat gebied ook niet zoveel te beleven.

2.5*, Disney is duidelijk beter bezig dan z'n grote broertje Pixar.

Blijft erg mooi.

M'n favoriete Kim zal het nooit worden. Ik hou toch iets meer van het werk met de duistere kantjes, daarvan is er hier niet zo héél veel te merken. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat dit Kim's meest bekende film is, 't is ook z'n meest toegankelijke.

De prachtige setting speelt in ieder geval een sleutelrol. De cinematografie is ook zeker op niveau, de soundtrack mag dan niet zo origineel zijn, de uitvoering is wel geweldig (deed bij momenten zelfs wat aan Hisaishi denken) en ook het acteerwerk is solide, met een leuke rol van Kim zelf. 't Is een film die op alle vlakken wel op niveau is met andere woorden.

Het thema is redelijk bekend, Kim zelf voegt misschien niet geweldig veel toe, maar in dat opzicht is dit bijna een typische genrefilm: eentje die het moet hebben van uitvoering, niet originaliteit. En die uitvoering is gewoon piekfijn in orde, ook na meerdere herzieningen.

4.0* en een uitgebreide review

Apart.

Op basis van de omschrijving klonk het als een alternatief lesmateriaal voor de hedendaagse jeugd. En op zich kan het misschien daar ook wel voor dienen, hoewel deze film zich niet zozeer richt op feiten, eerder op gevoel.

Op het einde blijkt dat deze docu sterk anti-bom bedoeld is, maar zeker het eerste half uur zoekt men toch de schoonheid in de destructieve kracht van de atoombom. Met sterk bewerkte beelden, vlot aan elkaar geweven en voorzien van een passende soundtrack lijkt het soms wat op een moderne Koyaanisqatsi. Vele beelden had ik wel al eerder gezien, maar ze worden mooi en krachtig bij elkaar gebracht.

Pas in het tweede deel komt er meer aandacht voor de negatieve gevolgen van al deze destructie. Ook dit deel is best krachtig, al vond ik het eerste half uur wel duidelijk interessanter. Deel twee is net iets informatiever en net iets verhalender.

Boeiende docu, dat zeker. Wijkt aardig af van de norm en daarom alleen al interessant om eens gezien te hebben. En valt het tegen, dan heb je er weinig tijd aan verloren.

3.0*

Flauw.

Washington heeft best nog een babyface in deze film, apart want z'n stem is die die 15 jaar niks verandert. Moest ik in het begin heel even aan wennen. Verder heeft Washington een wat ondankbare rol, maar aangezien de gehele film daarom draait kan ik er moeilijk echt kritiek op leveren.

Wat vreemde bijrollen voor Rooker, Latifa en Ed O'Neill (wie heeft die casting gedaan), Jolie loopt er verder wat bij als blauw hulpje en is niet veel meer dan een verlengstuk van Washington. Qua casting is het allemaal best matig dus.

Verhaaltje stelt ook niet zoveel voor. Serial killer die clues nalaat. Hou je schrap voor een obligaat twistje op het einde wat maar weinig weet toe te voegen en op een klassiek "we komen steeds dichterbij" verhaaltje van 2 uur.

Noyce vangt er bitterweinig mee aan. De scenes rond Washington zijn wat saai en vervelend, de scenes met Jolie missen de spanning en het intrige dat een film als deze zou moeten dragen. Rest een film die redelijk wegkijkt, maar z'n twee uur toch maar moeilijk kan verantwoorden.

Eentje in de categorie "straks alweer vergeten".

1.5*

Redelijk.

Het eerste half uur is leuk. Zoals Law wel meer doet weet het verhaaltje aardig te draaien en zitten er een aantal fijne twists in. Misschien niet echt verrassingen, maar het nestelt zich in een interessante positie.

Eens het verhaal vastgebijteld verdwijnt de lol een beetje. Visueel is het aardig maar niet sterk genoeg. Ook het acteerwerk laat soms wat te wensen over.

Naar het einde toe wordt het allemaal weer wat beter, maar het pussy einde kost de film zeker een half punt. Wat jammer, terwijl alles er zo goed uitzag tot een minuutje of twee voor de credits.

Leuk om een keertje gezien te hebben maar Law slaagt er niet in om al z'n talent te bundelen tot één goeie film. Slecht is het nooit, maar telkens mist er wel wat om het dat kleine maar belangrijke beetje beter te maken.

3.0*

Sof.

Wat mij nog het meest stoorde was de compleet idiote soundtrack. Een afzichtelijke selectie aan local yokel banjodeuntjes waardoor het net lijkt alsof je in een oude Bobbejaanlandattractie bent beland. Wie verzint het ook.

Verder kende ik het verhaal van B&C helemaal niet, toch was het allemaal erg voorspelbaar. Deed me uiteindelijk nog het meest denken aan Mann's Public Enemies (oog geen cent waard), van wat ik daarvan kan herinneren kent die film een gelijkaardig verloop. B&C zal verder wel de template zijn voor dit soort verhaaltjes, zonder een boeiende uitwerking is het niet veel waard.

Acteerwerk is ook al om te huilen. Erg theatraal allemaal, uitgezonderd Blanche die volgens mij model heeft gestaan voor dat moedermens uit That 70s Show. Hilarisch personage dat compleet niet in deze film past. Verder Gene Hackman compleet niet herkend, ben na de film zelfs nog even gaan terugkijken en met die extra kennis herkende ik wel een aantal trekken. Goed acteren was er in die tijd jammer genoeg nog niet bij voor Hackman.

Visueel ook helemaal niks, met als absolute dieptepunt het bezoek aan de moeder van Bonnie. Leek wel een oud stuk ongerestaureerde film die ze er tussen gemonteerd hadden. Verder lauwe montage en zielloos camera werk, ik zou de film zo 10 jaar ouder geschat hebben.

Dan is er gelukkig enkel nog het einde. Zo over-the-top "beter goed dood" dan het nog best grappig was. De enige reden om deze onooglijke ramp van de film nog een extra half sterretje te geven. Verder is het een relikwie die niet snel genoeg verloren kan gaan.

1.0*

Hoop veelbelovende visuele zaken.

Knipperende TL buizen, groezelige decors, met sterk contrast (veel duister en grauw licht) in beeld gebracht. Sterk sterk.

Wat dan de motivatie is om er een aantal 90210 pubers in te pleuren begrijp ik niet. Verkloot de sfeer als geen ander, en maakt de film alleen maar slechter. Echt jammer, want hier had veel en veel meer in gezeten. CGi was bij momenten ook best belabberd, en de geesten ook niet al te veel.

Gave film, zolang er niemand in beeld was en/of ze hun mond hielden. Jammer.

2*

Vreemde kritieken.

Script en acteerwerk zijn redelijk doorsnee voor een horrorwerkje als dit. Niet echt denderend, maar bij welke horrorfilms is dat wel het geval dan? Kon er verder best mee door vond ik.

Opvallend de eerste 75 minuten, de erg mooie stilering van de film. Kritiek op het camerawerk vind ik blijkbaar even lachwekkend als sommige mensen het plot vinden. Gaat erg veel sfeer van uit, verder mooie aankleding, sterk belicht en vaak kundig geëdit.

Van overdreven luidde soundtrack heb ik zelf verder niks gemerkt. Misschien dat men anno 2008 gewoon geraakt is aan dit soort trucjes, maar vond het niet opvallend. Verder ook geen enge film ofzo, maar als horrorfan ook niet iets waar je een horror op kan gaan afrekenen denk ik. Moeilijk fan zijn dan.

Jammer genoeg gaat het op het einde wel degelijk mis, met een knullig creatuur en het verdwijnen van de zorgvuldig opgebouwde sfeer. Laatste kwartier zorgt voor een 0.5* aftrek.

Jammer, want alles dat ervoor kwam was erg sfeervol en mooi in beeld gebracht. Vooral voor het camerawerk en kleurgebruik, verder een meer dan aardig horrortje dat zichzelf op het einde nekt.

3*

Erg mooi.

Het gaat goed met de vrouwelijke regisseurs in het genrewereldje. Terwijl Hollywood druk bezig is met bewijzen dat vrouwen hetzelfde kunnen als mannen (ie geld opbrengen met zielloze producties), tonen een hoop recente genre(indies) dat een vrouwelijke regisseur ook echt meerwaarde kan hebben.

Niet dat er zoiets bestaat als mannen/vrouwenfilms, maar toch voelde ik wel tijdens het kijken dat hier een vrouw achter zat. Het is meer ambigue, minder duidelijk en uitgesproken. Lieve, schattige scenes zijn om ietwat onduidelijke reden ook creepy, net zoals de horror nooit puur op horror gericht is. Mannelijke regisseurs lijken in dat soort dingen gewoon veel director.

Visueel absoluut de moeite, geweldig gebruik van een goede soundtrack en sterk acteerwerk. Weer zo'n self-funded filmpje laat ziet dat je met beperkte middelen gewoon erg knappe cinema kan maken. Nu maar hopen dat Netflix het niet meer oppikt, want een typisch massaproduct is het niet. Daarvoor is alles net iets te vaag en lastig te vatten is een braaf hokje.

4.5* en een uitgebreide review

Ouch.

Ben ik toch nog blij dat dit ding niet de bioscopen heeft gehaald. De hele film het idee dat je naar een TV pilot zit te kijken. Was in dat format vast een stuk beter bevallen, verwachtingen liggen dan toch een stuk lager.

Visueel echt brak en door brak. Kleurgebruik is vreselijk, camerawerk erg saai of gewoon erg slecht uitgevoerd (die versnelling in het begin ) en als er op het einde dan wat special effects bijmoeten oogt het nog extreem goedkoop ook. Grafisch is de film ook allerminst, buiten een aardige scene in het begin 0.0% goor.

Wat rest is een oersaaie spookhuisjesfilm die de eerste 60 minuten eindeloos lijkt door te baggeren. Bordkartonnen personages moeten ons interesseren maar vervelen enkel. Spookhuisclichés vliegen ons om de oren, maar zijn allerminst spannend of sfeervol. Zo'n 20 minuten voor het einde komt dan de "Barker-twist", veel te laat en nog steeds oninteressant. En zo slecht uitgevoerd dat het ook amper serieus is te nemen. Voor het verhaal moet je het zeker ook niet kijken.

Wat mij betreft mogen ze Barker-verhalen blijven verfilmen, maar dan wel op een cinemawaardige manier. Anders maken ze er maar een TVserietje van, hoef ik er verder ook niks meer van te zien.

Serieuze tegenvaller, had er nog best wat van verwacht. 1.0*

Gave film!

Leuke setting ook. Fallout nooit gespeeld dus ik moest vooral aan Fist Of The North Star denken. Inclusief melig achtergrond thema.

Vooral visueel een hele knappe film. Prachtig kleurgebruik, geweldige actiescenes. Maar ook Washington en Oldman maken er een fijn filmpje van. Het religieuze plot heeft mij niet gestoord, leek mij meer een verhaaltje dan een statement, vond het enkel jammer dat het niet meer roadmovie was, nu hangt het iets te lang vast in dat dorpje.

Einde is redelijk melig maar tegen die tijd was ik al lang overtuigd van het kunnen van de film. Erg fijn werkje, zo mogen ze er meer maken daar in Hollywood.

4.0* en een uitgebreide review

Leuke film.

Eerste tien minuutjes moet je even doorbijten. Hoewel Gutiérrez duidelijk z'n eigen ding wil doen met deze film, is de invloed van de Amerikaanse CG scene niet zomaar even uit te wissen. Eens het verhaal zich verplaatst naar het Book of Life gedeelte leeft de film helemaal op.

Visueel toch echt wel genieten. Erg mooi character design, leuke setting, toffe Mexicaanse vibe erbij en vooral halverwege nog even uitpakken met de twee alternatieve werelden. Ook daar wel weer jammer dat de film zich wat teveel op het plot/de gags blijft focusen en niet iets meer tijd spendeert aan de pracht en praal die zich duidelijk in de achtergrond afspeelt.

Heel komisch is het niet en niet alle voice actors doen het even goed (Ice Cube + personage was best vervelend), maar het is een mooi, sprankelend en geinig filmpje geworden dat toont dat met in Amerika toch best een toffe CG productie op poten kan zetten, zelfs al is het met wat hulp uit het buitenland.

Hopelijk komen er meer van dit wat eigenere projectjes. Genoeg te verbeteren wil het écht goed worden, maar het toont in ieder geval wel genoeg potentie.

3.5*

Brak.

Als horror/comedy kan je je best wat permitteren. Het acteerwerk hoeft niet al te best te zijn, de horror moet niet écht verzorgd zijn en coherentie is vaak ook niet het meest belangrijke criterium. Maar in Book of Monsters lijkt het vooral een excuus voor luiheid.

Kickstarter filmpje dat z'n geld blijkbaar in de juiste zaken gestoken heeft ... marketing. Zo lijkt het allemaal redelijk professioneel, maar de horror zelf is van het niveau touwtjes, bedlakens en ketchup. Erg goedkoop, slecht weggemoffeld achter amateuristische editing.

Het is verder ook niet echt grappig, behalve dan enkele rollen die écht te droog zijn (zoals de stripper). Moeilijk in te schatten of het zo bedoeld is, maar het levert in ieder geval wat glimlachjes op. Dat en het boek dat er redelijk tof uitzag, maar meer valt er niet te genieten hier. Vervelende film.

1.0*

Redelijk.

Inderdaad genoeg op aan te merken op deze film. Allereerst uiteraard de dialogen. De mix van Engels en Duits is gewoon een aanfluiting. Het zal mij verroesten of het commerciëler is of niet, ik vond er helemaal niks aan. Rush en Watson waren trouwens ook weer niet zo onmisbaar dat ze niet gewoon een paar Duitsers als vervangen hadden kunnen vinden.

Nélisse doet het wel goed en draagt de film. Deels dan toch, want verder mist de film vooral wat richting. Je hebt de voice-over van de dood, die voor een wat magischer sfeertje zorgt, maar buiten het begin en het einde komt die nergens terug. Het lijkt dan te veranderen in een film over het meisje en haar boeken, maar eigenlijk is dat ook maar een dikkere voetnoot.

Eigenlijk gaat het dan toch over een Jood die onderduikt, maar al bij al is zijn verhaal ook maar wat opvulling. De enige echte constante is Liesel, maar haar personage krijgt veel te weinig ruimte door alle zijverhaaltjes die afgelopen worden.

Vond het visueel wel aangenaam, zeker de buitenscenes zijn erg mooi. Binnen is het iets minder, ook de nachtscenes hadden wel iets mooier gekund. Soundtrack is wat aan de melige kant, maar echt storen doet het nergens.

En zo had er best meer ingezeten. Niet mijn soort film, maar Percival weet er toch een sfeervolle draai aan te geven, jammer dat de film zelf wat richting mist.

2.5*

Erg matig.

Het is geen totale kopie van Superbad (maar dan vanuit vrouwelijke oogpunt), maar het is wel duidelijk dat Wilde op datzelfde publiek mikt. Waar die film echter wat ruwer en gemener is, steekt Wilde er wat meer hart en drama in. En als dit soort film nu écht iets kunnen missen als kiespijn, is het wel meer drama.

Heeft er ook wel mee te maken dat ik de hoofdrolspeelsters niet al te geweldig vond. Nogal mutsige personages die de kern van het plot ook niet echt eer aandoen. Ze zijn misschien niet nerdy genoeg, terwijl de andere personages net wat braafjes zijn. Het loopt ook allemaal erg makkelijk en op het einde is iedereen goeie vriendjes. Ik vind deze films leuker als ze wat scherper zijn.

Qua regie valt er wel iets meer te beleven dan bij de doorsnee comedy, maar ook daar maakt Wilde niet genoeg indruk om écht mee op te vallen. Zo is het een wat kneuterige film geworden, terwijl je aan alles merkt dat de film dat nét niet probeert te zijn. Uiteraard werd dit kritisch goed ontvangen, en Wilde toont wel enig potentieel als regisseur, maar goed was dit niet.

2.0*

Erg matig filmpje.

Eéntje met twee gezichten. De flashbacks waren mooi en stijlvol. De rest vaan opvallend amateuristisch, met een paar beschamende montagestukken en slecht camerawerk.

Het verhaaltje is op zich wel interessant genoeg maar wordt op geen enkel moment (behalve de flashbacks dan, lijken echt uit een andere film te komen) degelijk ondersteund door het audiovisuele.

En dan blijft er een aardig maar vaak aardslelijk thrillertje over. Dat wel min of meer boeit (hoewel het allemaal ook redelijk voorspelbaar is).

Doe maar 1.5*, paar mooie scene, maar erg onevenwichtige film.

Matig.

Al is dit wel een film met enig aanzien, verbaast me verder ook niet zo. Ondanks dat de film uit Hong Kong komt, voelt het niet zo aan. Het zou zomaar een voorloper van de Taiwanese new wave kunnen zijn, of een invloed hebben gehad op het werk van Zhangke Jia. In die hoek mag je het een beetje gaan zoeken.

De romance is niet meteen de meest boeiende, de acteurs doen het maar matig, visueel is het eerder brak en het film-in-film verhaaltje maakt het er ook niet beter op. Af en toe weet het drama wel een beetje aan te slaan, maar Fong houdt het zelden langer dan een scene of twee vol.

De regisseur (het personage) in deze film wil graag een film maken waarin het Hong kong uit die tijd vastgelegd werd, dat lijkt mij ook de opzet van Fong. Hij neemt alleen wat saaie omwegen en had zich wat beter mogen focusen op het drama, eerder dan het verhaaltje errond.

2.0*

Leuk.

De eindeloze lijst Yau films wordt telkens wat kleiner. Deze was daarin een leuke verrassing. Hong Kong dramatje in een aparte setting. Zie je niet zo vaak, meestal zijn ze ook niet echt op niveau. Deze is een welgekomen uitzondering.

Klassieke opzet, met iemand die begint te werken in een cocktail bar, een hoop bagage met zich meedraagt, dat tijdens de film allemaal verwerkt en uiteindelijk herboren de cocktail bar verlaat. Maar Yau voert het goed uit.

Best wel hip gebracht ook. De bar zelf, vol fluo lampjes en hippe, kleurrijke drankjes, is uiteraard een mooie setting. Vlot camerawerk en snappy editing geven de film een modern karakter, de soundtrack vult dat goed aan. Acteerwerk is ook naar behoren trouwens, had ik vooraf wat een hard hoofd in op basis van de namen.

Enige jammere is dat het drama zelf wat aan de taaie kant is. Zolang het vlot heen en weer gaat in de bar is het leuk, maar de flashbacks rond de hoofdpersoon zijn een stuk minder boeiend. Jammer, anders had er misschien nog net iets meer ingezeten.

Maar wel weer een fijne Yau. Niet altijd even consistent, maar heeft zich toch een zeer boeiend oeuvre bij elkaar geregisseerd. Niet te stoppen die vent.

3.5*

Voor een keertje ga ik kort zijn over een film. Weg met de kleffe sixties sfeer van Pulp Fiction (2.5*), mist de humor van Lock, Stock (4.5*), resultaat 3.5*

Leukste vondst: er wordt doorheen de film een groep met personen gevormd, ipv voorgesteld en dan één voor één afgemaakt. Beetje de omgekeerde wereld, al zal het wel niet superorigineel zijn.

Ook maar eens een keertje gekeken dan.

Weer zo'n typische lange film die weet te boeien maar niet meer dan dat. Na de saaiere stukjes gebeurt er steeds weer wat interessants, waarna het weer wat saaier wordt ... ad infinitum. Althans, toch bijna.

Vond vooral het begin het indrukwekkendst. De loodsen waar die U boots gestationeerd lagen zagen er indrukwekkend uit. Daarna is het claustrofobisch sfeertje in de boot wel aardig, maar voor even. Na 3 uur (director's cut) heb je het wel gezien. Ook zo bij dat duiken. De eerste keer met het gekraak is het tense genoeg. De 6de keer vooral gaapverwekkend. En ook zo bij die dieptebommen. Eerste keer fijn, volgende keren hoop je met de kapitein mee dat ze zich een beetje haasten.

Tweede deel lijkt er ook wat aan vast geknipt. Voelt vooral aan als twee verschillende duikbootfilms met dezelfde crew. Het Gibraltar gedeelte is eigenlijk Das Boot 2, met nieuwe gevaren.

Het einde gaf op zich nog enige voldoening, al vrees ik dat het dramatisch bedoeld was allemaal. Ik had eerder iets van "good riddance". Niet zozeer omdat het om Duitsers gaat, maar behalve de kapitein zijn het toch vooral een bende varkens bij elkaar.

Paar keer een aardig sfeertje, de rest van de film is een herhaling die leidt tot vervlakking. Maar het entertaint 3 uur lang. 1.5* dus.

Beter dan ik verwacht had.

Komt dan ook vooral omdat de humor uit een nogal onverwachte hoek komt. Zoals te verwachten is Borat als typetje nogal lomp, idioot en vooral vaak niet grappig.

Wel grappig zijn de reacties van de Amerikanen. Stevige steek naar de Amerikaanse bevolking, die van zijn (geacteerde ?) slechtste kant getoond wordt.

Filmisch verder niks waard, typetje is het ook niet, maar de stevige sneer naar Amerika valt hier zeker wel te pruimen.

2* voor de mensen die zich (gewillig) van hun minst mooie kant laten zien.

Vond het redelijk neutraal.

De opzet ben ik ondertussen ook wel beu. Niet alleen de dorstige dope Amerikaanse studentjes, maar ook de enge buitenlanders. Hoe xenofoob zijn die mensen daar eigenlijk? Je kan ook overdrijven.

Acteerwerk vond ik maar bar, ook visueel is het eigenlijk niet zoveel hoewel wat filtertjes hier en daar wel goed hun best doen dat te verbergen. High contrast kleurenfilm, zie je niet al te vaak. Toch blijft het af en toe iets teveel een filtertje dat er achteraf lijkt opgeplakt. Enkel op het eind heeft het een echte meerwaarde vond ik.

Kijkt wel aardig weg, relatief smerig maar het blijft uiteindelijk wel érg braaf allemaal. Op dit gebied weet de film zich zeker niet te onderscheiden. Film is verder wel iets ruwer dan de meeste van dit soort filmpjes.

Niet vervelend. Maar ook niks meer. Film die érg snel vergeten zal zijn, maar verder best wel vermaakt. Deze review dan ook maar zo snel mogelijk proberen typen!

3.0*

Degelijk.

Ook in het found footage gebeuren kan je aan films zien welke wél en welke geen geld te spenderen hadden. Deze valt duidelijk in de laatste categorie. Alles is echt wel low-key, behalve dan de locatie, die voor de meeste sfeer moet zorgen. Gelukkig kost zoiets dan weer niet al te veel geld (als het ze al wat gekost heeft).

Lange opbouw. Da's enerzijds zuinig, anderzijds ook niet zo erg aangezien de personages best grappig zijn. Vooral Gray komt geregeld komisch uit de hoek. Zorgt er wel weer voor dat het begin best traag en gezapig is en het best lang duurt vooraleer er echt wat te beleven valt.

Found footage gebeuren is redelijk gedaan, al zijn er zeker betere in het genre. Vooral naar het einde toe begint de film tegen z'n eigen limitaties aan te lopen. Je ziet net iets té weinig, het is allemaal net wat té chaotisch. De film slaagt er nog wel in een beklemmend sfeertje te creëren, maar iets meer duidelijkheid had wel gemogen.

Doorsnee found footage gevalletje dus. Degelijk acteerwerk, mooie locatie en het plotje heeft ook wel potentieel.

2.5*

De eeuwige 3.5*

Ook deze film wist me wel weer te bekoren, maar schiet net iets tekort om écht goed te worden. Op bepaalde plaatsen net té, op andere net niet té genoeg.

Visueel is het aardig maar weinig opvallend. Strak camerawerk maar daar blijft het ook wel zo'n beetje bij. Weinig visueel opvallende momenten of scenes/shots die er echt bovenuitsteken. Hier kan Van Warmerdam best nog wat inhalen. Ook de soundtrack is iets te afwezig. Op zich niet slecht, maar iets gedurfder had een film als deze wel goed gedaan.

Grootste probleem vind ik het acteerwerk. Minis en Perceval zijn gewoon te zwak, Bijvoet is wel een positieve uitzondering. Vooral de dialogen zijn veel te hoekig en geforceerd. Het hoort bij Van Warmerdam's stijl, maar ik kan het maar matig appreciëren. Zeker als er dan nog iemand als Perceval bijloopt, die de hele tijd twijfelt of hij nu met Nederlands accent moet acteren, of toch gewoon z'n Vlaamse tongval de overhand moet laten nemen.

Verhaaltje is leuk om volgen, vooral ook omdat er maar een beperkte verklaring gegeven wordt. Einde mist misschien een echte climax, maar het gebrek aan informatie daar geeft de film absoluut wat extras. Niet dat ik een échte meerwaarde zie in een mogelijke dubbel laag, het verstrekt wat mij betreft vooral het mysterie.

Aangename film, misschien iets te lang, iets te droog in het acteerwerk en iets te vlak op het eind, maar er zitten genoeg leuke momenten in om de film een dikke voldoende te geven. Toch blijf ik wachten tot Van Warmerdam eens voluit durft te gaan. Dat kan misschien misgaan, maar het kan ook zo maar eens een écht goede film opleveren.

3.5*

McGrath's beste.

Maar hij is dan ook echt wel het putje van de Amerikaanse animatiefilm. Ook Boss Baby is amper wat waard, behalve dan dat er heel af en toe met wat andere animatiestijlen geëxperimenteerd wordt. De speelse fantasiewereld van het jongetje of het stukje met de popup animatie ... het is niet eens echt geweldig mooi of indrukwekkend, maar gewoon het feit dat ze het al eens proberen is een thumbs up waard.

Verder .... brrrrrr. Een verhaaltje wat echt nergens op slaat, vals sentiment, lelijke animatie en ditto tekenstijl, een hele hoop bekende acteurs wiens stemwerk absoluut helemaal niks toevoegt en eigenlijk enkel als postervulling dienen.

De finale doodsteek is echter de uitermate vervelende humor. Steeds weer die platgetreden referenties, het steeds weerkerende ongrappige drukke gedoe en dezelfde ongrappige halve overdrijvingen. Het leidt alleen maar tot ververling en gegaap, zelfs geen enkel glimlachje tijdens deze film.

Nochthans valt er met het idee best wel wat te doen, maar de zoutloze, inspiratieloze en kazige uitwerking staat enige lol pertinent in de weg.

1.0*

Typische Melissa McCarthy film.

Niet al te geweldig met andere woorden, maar nog wel vermakelijk. Er zitten zeker een aantal geslaagde grappen tussen, maar er zijn er evenveel die dood vallen. Verder ook altijd een comedy die zich braaf aan de Amerikaanse formule houdt, met de klassieke pre-finale dip die de vaart er compleet uithaalt.

Anderzijds ... pure comedies zijn redelijk zeldzaam geworden en al die dramadies zijn geen geweldige vervanging. Wat lompe humor is zo af en toe best te genieten, jammer genoeg moet je daar tegenwoordig er diep voor graven. Zo'n personage als dat van Dinklage waardeer ik wel, stompzinnig, maar ook gewoon weird en leuk.

Hoogstaand is het zeker niet, maar net omdat het lastiger te vinden is toch best degelijk en kijkbaar. Een grote McCarthy fan zal ik nooit worden, maar bij gebrek aan beter is deze film geen dramatische optie. Maar verwacht er vooral ook niet teveel van, want het is en blijft formulewerk.

2.5*

Ferm laagdrempelig begin voor Anderson.

Ben niet z'n grootste fan, maar weet z'n latere films wel te appreciëren. Naast een droog gevoel voor humor weet hij ook zeer fijn plaatjes te schieten. Aparte combinatie voor een comedy filmer.

Bottle Rocket bezit eigenlijk weinig van de goeie Anderson elementen. De Wilson broertjes spelen best slecht eingelijk, voor beiden was er nog veel werk aan de winkel. Eigenlijk zelden grappig.

Visueel is de film een echt kerkhof. Er valt helemaal niks te zien van het verfijnd oog voor kleur dat Anderson later wel blijkt te hebben. Echt lelijkfilmerij dit. Wat er wel al vol inzit is Anderson's drakerige muziekkeuze. Niet te geloven wat voor een hoop onpasselijke muziek hij steeds voor z'n films weet samen te rapen.

Uiteindelijk is Bottle Rocket een korte film die nog veel te lang duurt, niet vooruit te schoppen is en vaak gewoon ongrappig en lelijk. VInd de gequote dingen hierboven ook niet bepaald grappig.

Anderson had duidelijk nog veel te leren, gelukkig heeft hij dat ook wel gedaan. Ooit komt er vast nog eens een echt meesterwerkje, maar hij heeft een lange weg moeten afleggen. Dit was niet veel soeps.

1.5*

Best oké.

Toegegeven, in het begin lijkt het een beetje standaard allemaal. Koppeltje rijdt een klein stadje binnen, er is vanaf de start duidelijk wat vreemds aan de hand en het gaat van kwaad naar erger met de hoofdpersonen. De film is ook niet zo héél origineel in z'n verbeelding, met priesters op TV, mannen in hoodies die buiten een hotel staan te kijken en meer van dat soort standaard freaky stuff.

Eerste verrassing komt waarschijnlijk na een half uurtje, wanneer de film één van de twee hoofdpersonages laat "wakker worden". Het lijkt in alles op een fake intermezzo, maar hoe langer het duurt hoe twijfelachtiger deze insteek. Niet eenvoudig voor een film om na zo'n switch weer het mysterie terug te halen. Het wordt vaak geprobeerd maar zelden slagen films erin.

Naar het einde toe herhaalt de film het trucje nog een keer, maar da's op het moment waarop het ook meteen daarna gedaan is. Het einde is verklarend genoeg, maar nog wel steeds zo mysterieus dat een tweede kijkbeurt allicht een hoop extra verklaart, voor de mensen die in dat soort dingen geïnteresseerd zijn.

Ondanks wat minder originele beeldtaal weet Sears toch een fijn sfeertje neer te zetten. Goed gebruik van soundtrack, visueel verder solide (behalve dat video effectje) en het slome acteerwerk van Smith mist z'n doel ook niet. Daarboven weet hij het mysterie ook levendig te houden tot het allerlaatste moment. Dat zijn zaken waar films als deze het toch van moeten hebben.

Helemaal niet verkeerd dus.

3.5*