Opinions

Heb de film dan toch maar gezien ...

't Is een beetje moeilijk om hem als geheel te bespreken, aangezien zo'n twintig minuten van het einde de film totaal omslaat. Het eerste deel (zo'n 100 minuten lang) is een oertypische cowboy film, met een paar aardige shots en cuts, maar niks nieuws onder de zon en eigenlijk oersaai. Verhaaltje over een kerel die bij de Indianen opgroeit, ermee bevriend geraakt en uiteindelijk zich uiteindelijk wil wreken op z'n oude aartsvijand. Uiterst boeiend.

Het duurt wel even voor je went aan cowboys die Frans spreken (hoewel het me uiteindelijk toch niet goed beviel, het staat niet echt), gelukkig spraken de Indianen hun moedertaal (althans, dat denk ik toch).

En dan, zo'n twintig minuten voor het einde schakelt de film over naar een 3Dspektakel (met enkel een kleine waarschuwing een twintigtal minuten eerder). En niet zomaar wat Pixar 3D, maar eigenlijk redelijk experimenteel en artistiek werk. De film wordt plots redelijk abstract en de kleuren spatten van je scherm. Alleen laat de uitvoering (zoals zo vaak) veel te wensen over. Het ziet er allemaal zeer complex uit, maar je krijgt het gevoel dat willekeur overheerst. In plaats van een gecontroleerd en beheerst stukje abstracte animatie te maken, ziet het er allemaal nogal random uit, en de synchronisatie met muziek is ook ver te zoeken. De menselijke hand is zeer ver te zoeken hier.

In het eerste deel toont de regisseur zich bekwaam, maar zit hij opgescheept met rommel, in het tweede deel toont hij zich onbekwaam, met een potentieel interessant concept.

Uiteindelijk brengt dit de film voor mij op 1.5* ... 1* voor het eerste deel, 2.5* voor het tweede. Zeer vreemde film wel ... ben benieuwd hoe de mensen op deze gaan reageren. Had veel meer ingezeten.

Ugh.

Aykroyd en Belushi, wat een ongelofelijke nontalenten. Vervelend stel en aangezien de hele film zowat op hun performance steunt was het lastig door te komen. Ook de humor, redelijk talrijk aanwezig, weet nooit doel te raken. Het vormt de basis voor een irritant filmpje.

Half musical, maar met flauwe muziekkeuze en ongeïnspireerde choreografieën. Leuk dat er wat bekende artiesten inzitten (sowieso een énorm aantal cameos), maar erg veel draagt dat ook niet bij of je moet al echt fan zijn van hen.

Enige wat deze film nog enigszins draaglijk maakt waren de achtervolgingen (niet echt geweldig in beeld gebracht, wel veel schade) en een aantal onzinnige personages die de boel een beetje opfleuren. Maar ook dat oogt redelijk ongeïnspireerd en goedkoop.

Nee, vervelende film.

1.0*

Mooie Miike weer.

Leek mij redelijk aan te sluiten bij z'n Young Thugs serie. Yakuza verhaaltje met net iets meer diepgang en drama dan gewoonlijk. Miike's aanpak is redelijk apart, hoewel hij hier het gore en weirde nogal mijdt.

Vooral het begin van de film (eerste uur ongeveer) is bliksemsnel. Sommige gebeurtenissen worden gesuggereerd in luttele seconden en daar moet je het als kijker dan mee doen. Pluim voor Miike dat z'n film toch erg makkelijk te volgen blijft en alles klaarduidelijk is. Mooi voorbeeld van snelle beeldtaal die geen verwarring zaait.

Ook leuk het muziekgebruik in deze film. Niet meteen mijn straatje, maar vooral Chuji weet het gezellig te maken met zijn optredes. Verder redelijk typische yakuza perikelen, maar goed uitgevoerd en voorzien van een mooi einde.

Heb mij geen seconde verveeld met deze film. Zeker niet Miike's beste, wildste, gekste of gefliptste, maar een ijzersterke die "de andere kant" van Miike ook weer even wat meer in de verf zet.

Nipte 4*, fijne film.

Allicht goed bedoeld.

Zo'n alp is natuurlijk een goede setting voor een horrortje, maar ik vond dat er niet zoveel mee gedaan werd. Een paar aardige buitenshots, maar daarmee heb je het alpgedeelte wel gehad. De rest van de film speelt zich toch voornamelijk binnen af.

Idee heeft inderdaad veel weg van The Thing, maar met genoeg afgeveilde kantjes om de twee niet continu te moeten vergelijken. Blood Glacier is iets explicieter wat de werking van z'n "ding" betreft, jammer genoeg weet de film daar niet echt creatief mee om te gaan.

De wezens zijn wat flauw, CG is ook niet altijd even best en qua acteerwerk kan je best ook niet al te veel verwachten, al doet het hoofdpersonage het dan nog wel oké. Ik kreeg soms zelfs het idee dat de film een beetje kitsch om de kitsch was, maar daarvoor is het dan weer veels en veels te soft.

Doorsnee horrortje met andere woorden. Paar leuke momentjes, maar in z'n geheel niet bijster interessant.

2.0*

Redelijk geinig filmpje.

Humor is bij momenten lekker flauw (die ene geldtransporteur ), vlot verteld, typische Chan actie (veel gebruik van wat er rond hem staat en hangt - altijd leuk om zien).

Film duurt wel erg lang, zeker voor dit type film. Had wel een goed kwartier afgekund, zeker in het begin dan. Geen originele film, bijelkaar geraapt zooitje van een hoop andere films, maar wel met een aangenaam zondagavond laklaagje.

Binnenkort nog wel eens Who Am I? kijken (blijkbaar dezelfde regisseur). Ben er niet laaiend over, maar lekker kijkvoer was het zeker wel.

Kleine 3*

Leuk.

Een aardig vlot en actiefilm HK kidnapping filmpje. Koo speelt iets te nerveus, ook iets te losjes, maar verder weinig op aan te merken.

Er zitten een aantal erg fijne actiescenes in, vooral in het begin met het Ka-tje. Erg spectaculair, het zet ook meteen de toon voor de rest van de film. Je hoeft het niet al te serieus te nemen, het is gewoon vlot actievermaak.

Iets teveel twistjes op het einde nog, vooral omdat ze niet bepaald verrassend waren (misschien een overblijfsel van het origineel) maar deze Benny Chan film mag best gezien worden. Kan niet mee met de betere HK films, maar als tussendoortje is het perfect filmvoer.

3.5*

Leuk leuk.

Eén van de betere Sammo Hung films (als acteur dan), die hier gewoon twee rollen voor z'n rekening neemt. En dan nog voor verschillende teams. Beetje apart, maar het geeft de film toch wel iets extras.

Laat er geen twijfel over bestaan, deze film draait rond de actie. Er zit wel een plotje in, omdat het nu eenmaal moet, maar dat stelt bitterweinig voor. Wat gezonde rivaliteit, nog meer ongezonde rivaliteit en dan uiteraard wraak. Maar daarvoor hoef je deze film niet te kijken.

Wél voor de vele actiescenes, die prachtig gechoreografeerd zijn. Hung en z'n tegenstanders hakken en vliegen er duchtig op los. De actie is snel en precies, spectaculair en ook het gebruik van de verschillende wapens voegt wat toe. En in tegenstelling tot een hoop soortgelijke films hoef je ook niet tot het einde te wachten alvorens het martial arts geweld losbarst.

Visueel is het matig, gelukkig is er tussendoor nog wat humor om het toch niet te eentonig te maken. Maar een waardige klassieker, dat zeker.

3.0*

Beter dan verwacht.

Ik heb niet zo heel veel met de 60s en de hele muziekscene van toen, dus op zich verwachtte ik niet al te veel van deze film. Toch viel het best goed mee, met dank aan de voornamelijk Britse humor én een cast die er best veel zin in heeft.

Zowat iedereen doet het wel goed, van Hoffman (leuk om hem nog eens in een wat losser rolletje te zien), Frost, Nighy tot O'Dowd Er zit een lekker sfeertje in de groep, iedereen krijgt genoeg ruimte en niemand eist teveel aandacht op. Dat maakt dat de 135 minuten een keertje niet overdreven waren.

Vond het verhaaltje over de rock boat ook best leuk, de mensen die lang de regering heen hun passie achterna gaan is geinig en spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het wordt allemaal wel extreem zwart/wit voorgesteld en het bootgebeuren wordt zwaar geromantiseerd, maar Curtis zorgt er wel voor dat het allemaal goed werkt.

De muziek is niet m'n ding, de keuzes liggen vaak nogal voor de hand (want ik kende de meeste nummers wel) zeker wanneer de tekst aansluit bij het het verhaaltje. Warm werd ik er niet van, maar storend was het niet.

Blijft wel dat zeer vreemde gevoel dat je naar een film zit te kijken over vervlogen tijden, over rock 'n roll als boegbeeld van vrijheid en het afzetten tegen de norm, die dan wel op het einde trots proclameert dat er ondertussen talloze rockradios zijn. Er zit een wat scheve balans tussen die twee. Enerzijds een film over rock op zichzelf staand, anderzijds een film over het afzetten tegen de rest. 40 jaar geleden ging dat mooi samen, nu wringt het.

Dan maar gewoon de films zien over een groepje mensen op een boot die hun muziek op de radio wilden en dan maar de zee optrokken. En dan is dit best een geinig filmpje.

3.0*

Flauw gezemel.

Zoals de meeste van dit soort conspiracy docs eigenlijk. Het is enerzijds wel lachen met wat voor onzin ze steeds aan komen zetten, maar uiteindelijk weet het toch nooit te overtuigen. Ook deze doc past weer perfect in dat rijtje.

Lopen roepen dat het allemaal wetenschappelijk is wat je uitkraamt maakt het nog niet wetenschappelijk natuurlijk. Jeremy Kenyon Lockyer Corbell (heh) is van het aanstellerige type en acteert redelijk slecht, de rest van de ondervraagden ogen ook niet al te coherent.

Het is … "grappig" om af en toe van dit soort junk te kijken, maar in zekere zin is het toch ook best droevig. De manier waarop sommige mensen zich in dit soort geode verliezen is alles behalve gezond, en buiten wat voer voor entertainment heeft het nog niet veel bijdragen.

1.0*

Fijn.

Niet zo'n héél opvallende film, het deed me vooral denken aan Die Hard in een Chinees ziekenhuis. Een paar overvallers nemen het gebouw over, een lijkschouwer en z'n assistente moeten het zien te redden met z'n tweetjes. Cue wat spannende scenes.

Originaliteit hoef je hier niet te verwachten, deze film volgt braaf de geijkte paden en lijkt daar ook niet echt van te willen afwijken. Nochthans een regisseur die al vele paden bewandeld heeft (en ook geen Hong Kong native is), dus je zou kunnen verwachten dat hij iets anders te werk zou willen gaan. Maar nee dus.

Wat rest is een erg solide thriller, eentje die punten wint op uitvoering eerder dan creativiteit. Fijn acteerwerk, netjes in beeld gebracht, met hier en daar toch een paar scenes die wat nijpender weten te zijn. Een erg tof tussendoortje dus, niks meer, niks minder.

3.5*

Van deze best aardig.

Film is vooral leuk door een redelijk aggresieve visuele stijl. Paar leuke camerastandpunten en mooie shots (de flashback wordt bijv erg mooi in-en uitgeleid.

De gevechten zijn iets minder. Worden wel goed in beeld gebracht maar de acteurs slaan er vaak iets te ver naast. Erg veel choreografie is er niet te vinden en ze zijn vaak nogal kort van stof.

Muziek is best melig, zoals wel vaker bij oude Miike's.

Verder is het verhaaltje standaard maar aangenaam, leuk om Osugi aan het werk te zien, en zijn de personages charmant genoeg maar blijven ze ook afstandelijk genoeg waardoor het "slechte einde" er makkelijk ingaat.

Vermakelijke film, inderdaad niet z'n debuut, daarin loopt MM nog iets achter. Mist de crazyness die Miike zo geweldig maakt maar laat wel al wat van z'n visuele flair zien.

3*

Vond het nog best te doen eigenlijk. Kan me al niet zoveel meer herinneren van het eerste deel, maar volgens mij is dit toch niet opvallend veel slechter.

Korter in ieder geval wel. Daardoor voelt het inderdaad als een halve film. Maar dan wel een film waar het slechtste deel is uitgesneden.

Mij best vermaakt met de weirde soundtrack en een aantal aardig geschoten scenes. Ook leuk dat Miike toen al volop aan het reizen was. Sowieso niet gebruikelijk voor een Japans regisseur.

Actiescenes zijn nog steeds een beetje duf, hoewel de geluidjes erbij aardig hilarisch zijn.

Miike weirdness is aanwezig maar beperkt. Beste scene is in de disco. Redelijk typische ouwe Miike die nog best te pruimen viel, zeker ook met dank aan de lekker korte speelduur.

3.0*

Serieus foute boel eigenlijk. De intros van Carpenter zelf hebben nog wel wat campy foute fun in zich, maar daar blijft het ook bij.

Het eerste filmpje is gewoon oersaai. En lelijk. Zag eerder Linkeroever in de bios en wat een enorm verschil! Er gebeurt amper wat in, de muziek is stiervervelend en qua gore is het helemaal al niks.

Het tweede filmpje is eerder humoristisch. Slaat verder compleet nergens op maar is wel dom/grappig. Verder wel enorm slecht geacteerd en een uiterst belabberd einde. Beetje een komische Cronenberg dit.

Het laatste filmpje is wat mij betreft nog het beste, zit toch ietwat gore in. Maar uiteindelijk verzandt ook dit in een saai afwindsel van het verhaaltje.

Enige leuke aan de film is dat een aantal horroriconen een rolletje vervullen in de film. Verder is het eigenlijk serieus triest allemaal. Zeker voor een concept als dit, waar toch meer vrijheid en durf getoond zou moeten worden. Nu zijn de verhaaltjes duf en lam.

1.0*

Aardige Scott.

Haalt niet het niveau van een Black Hawk Dawn, maar deze film heeft een aantal gelijke kenmerken. Zo zit het stoffige, grimmige sfeertje er goed in en zit Scott dicht genoeg op de huid van de acteurs. Het is daarin dat de film vooral slaagt.

DiCaprio is een klein probleem. Sterk het eerste uur, maar wanneer zijn personage het moeilijk krijgt begint DiCaprio zelf ook te kraken. De martelscene is een echt diepepunt. Crowe vond ik te pruimen (redelijk zeldzaam), mede dankzij z'n wel érg droge rol, Strong is veruit de beste van de acteurs.

Een paar goeie actiescenes, een leuk sfeertje en een aardig einde ook (niet al te happy/Amerika boven), maar de film mist een beetje aan spankracht op sommige momenten en DiCaprio is te licht voor deze rol. Kan zich staande houden zolang hij de coole, gecontroleerde undercover kan spelen, maar wanneer er meer van hem verwacht wordt loopt het fout.

Maar geen verkeerde Scott, zelfs de beste van de afgelopen 10 jaar als ik er zo eventjes m'n scores op nakijk.

3.0*

Geslaagde mix van humor en actie.

Typische Thaise humor, het ene moment wordt zonder schroom John Woo met z'n duifjes geparodieert, de volgende scene vallen er in Zucker stijl ganzen uit de lucht. All over the place, vaak flauw, maar wél erg leuk.

Maar vooral fijn dat ook de actie hier redelijk goed afgewerkt is. Allemaal way over the top natuurlijk maar zo hoort het ook. Toffe scene met Tony Jaa (en z'n olifant), verder gewoon veel verwijzingen en spoofs.

Petchtai Wongkamlao is Thailand's populairste komiek en weet dat goed tot z'n recht te laten komen in z'n films. Daarbij vind ik het ook een best grappig acteur.

Geslaagde actie/comedy met genoeg leuke scenes en aangename speelduur om geen seconde te vervelen.

3.5*

Die Hard meets The Naked Gun Vs. Ong-Bak meets The Killer. Of zoiets .

Een vreemd filmpje dit, die een nogal aparte mix van actie en humor brengt. Beide regisseurs hebben vooral goed rond zich gekeken, en mengen nogal wat stijlen door elkaar. Maar het moet gezegd, het werkt wel eigenlijk.

De shoot-out in het begin van de film is stijlvol, met een paar erg erg coole momenten. Daarna komt er steeds meer goofy humor de film ingeslopen, en na verloop van tijd is er van de actie nog maar weinig te merken. Jaa komt even goeiedag zeggen (met leuke Ong-bak verwijzing), Woo's duiven komen weer eens langs, er zitten een paar vreemde running jokes in met lokale bekenden (die ik jammer genoeg verder niet ken) ...

De film is vooral vermakelijk. Een ode/parodie, maar staat toch ook verdacht op zichzelf. Raar filmpje, niet super, wel erg geinig. Verdrijft de tijd in ieder geval erg effectief. Dikke 3.5*, geen moment verveeld.

Wel redelijk.

Een docu die iets meer inzicht geen in een beroep waar doorgaans niet écht bij stilgestaan wordt en waar bij de meeste mensen een nogal filmisch ideaal over bestaat. De docu slaagt er maar half in om dat een beetje bij te stellen, maar ook dat is winst.

De stukken rond Zuid-Afrika, de FBI informant en die ene kerel met z'n baard waren het interessantst. De Justin Bieber bewaker en die cursus een stuk minder. Het heeft er vooral mee te maken wie het cliché doorbreekt en wie het onderstreept.

Gezien hun beroep is het misschien ook wat veel om te verwachten dat die kerels hun hele ziel blootgeven. Toch is dat een beetje het gemis in deze docu. Het blijft wat afgeschermd en mysterieus, terwijl een docu toch eigenlijk net meer licht zou moeten scheppen op het bestaan van die mensen en hun beroep.

Maar al bij al wel interessant, alleen had het nog wat dieper mogen gaan. Soms is het iets te informatie-arm en gaat het ook in iets teveel verschillende richtingen, maar verveeld heb ik me zeker niet.

2.5*

Matig.

Ondanks de sterrencast en een ervaren comedy regisseur wil het toch niet echt vlotten met dit filmpje. Het komt uiteraard wel een periode dat de HK film een beetje op z'n gat lag, maar had er toch iets meer van verwacht.

Van Chan krijgen we in ieder geval nog twee erg mooie vechtscenes. Lekker vlot, niet superspectaculair maar wel erg strakke choreografie. Verder moet de film het vooral van z'n bijrolletjes hebben. Toch stiekem wel erg leuk wat een Tony Leung hier doet, is zeker geen unicum voor hem, maar hou er wel van als zogenaamde serieuze acteurs ook een meligere kant van zichzelf durven tonen.

Erg klein bijrolletje voor Stephen Chow ook, meteen de leukste scene van de film. De rest is wat minder, met soms foeilelijke CG en een flauw liefdesverhaaltje ertussen. Fluff, die door de mix van genres en wat gekke momenten nog nét redelijk weet weg te kijken, maar meer zit er niet in.

2.5*

Typische biopic.

Het lijkt wel een regel te zijn: hoe excentrieker en aparter de band die wordt neergezet, hoe braver de film. En op de één of andere manier slagen ze er ook steeds in om dit soort films heel hard op elkaar te doen lijken. Kan toch niet de bedoeling zijn dat ze met dat soort inwisselbaarheid de bekendere bands van de pop proberen eren.

Ben zelf geen fan van Queen, maar kende wel alle (of bijna alle, ééntje kon ik niet plaatsen) nummers die voorbij kwamen (en dat zijn er best wel veel). Wat je dan eigenlijk krijgt is een vluchtige passage van het ontstaan van de band tot wat hun meest legendarische optreden lijkt te zijn. Verder ook wat over Mercury's privé leven, maar daarvoor kan je denk ik beter gewoon een docu kijken.

Mercury zelf ken ik verder ook enkel van z'n clips, los daarvan vond ik wel dat Malek gewoon een mooi personage wist neer te zetten. De rest van de cast is niet slecht, maar blijft sterk op de achtergrond. Het is vooral Singer die de film in de steek laat, door braaf binnen de lijntjes van de Hollywood biopic te kleuren, waardoor het vanzelf al iets fakes krijgt.

Van iemand die aan het begin aangeeft dat "fuck the formulas" het succes van Queen zou vormen kan ik me niet voorstellen dat hij heel blij zou geweest zijn met deze film. Allicht nog steeds de moeite voor fans van Queen, want muziek is er genoeg, maar verder was het niet veel.

1.5*

Fijne herziening.

In z'n geheel net iets minder, vooral toch omdat dit soort filmpjes een redelijk klassiek verloop kennen, maar het maakt de 4* alleen iets minder dik. Punt is wel dat ik dit type minderbenders graag kijk, je moet dus wel een beetje genrefan zijn om wat uit deze film te halen.

Voor het plot of personages moet je het niet doen, deze Boîte Noire draait toch vooral om de sfeer en die is zeker tijdens de eerste helft meer dan prima. Netjes in beeld gebracht, wat leuke visuele trucjes en voldoende mysterie om het boeiend te houden. Het tweede deel in z'n geheel net een trapje lager, maar blijft toch zeker amusant.

Een oertypisch genrefilmpje dus, erg goed uitgevoerd. Ik hou er wel van, maar echte auteurscinema hoef je hier duidelijk niet te verwachten.

4.0* en een uitgebreide review

Goed drama.

Een beetje jammer dat de film uiteindelijk een paar scenes mist die erg echt uitschieten, het niveau is aardig constant maar net niet goed genoeg om zich te meten met de betere in het genre.

Wel fijn om een aantal acteurs weer eens te zien. Was al lang geleden dat ik Matsuda gezien had, maar ook You is altijd aanstekelijk. Mineta, ondanks wat over-the-top, is ook best te pruimen.

Beetje gekke film verder, die ondanks z'n luchtige sfeertje toch nooit aan een komedie doet denken. Voor een echt typisch menselijk drama is het dan weer wat tee manga-esque en weird. Maar de mix werkt wel aardig, ook het mooie einde zorgt voor een waardige afsluiter, wat de algemene indruk bij een film als deze toch ook sterk in de hand werkt.

Visueel wat karig, mist een aantal sterke momenten die de film echt de hoogte in trekken, maar verder een aangenaam en zeer amusant filmpje dat ondanks z'n wat lange speelduur toch niet gaat vervelen.

3.5*

wnWel oké.

Maar zoals vele van dit soort filmpjes zit het wat vastgeroest in hipsterland. Zowel qua personages als qua setting zijn vele keuzes nogal veilig en voorspelbaar, wat het trage tempo van de film niet meteen ten goede komt. Maar binnen die clichés is het verder wel goed uitgevoerd.

Hoofdpersonage loopt rond met een ouderwetse camera, Amerikaans koppeltje trekt richting Ijsland om de grillige natuur van het ondertussen befaamde eilandje te ontdekken. Een geschikte locatie ook, want druk is het er sowieso niet, dus als je een film wil maken waar iedereen van de aardbol verdwijnt is het een ideale locatie.

De film blijft iets teveel hangen in het piteroske van het land zonder daar zelf veel aan toe te voegen. De personages zijn verder redelijk plat, maar dat vond ik eerlijk gezegd weinig storend. Het gaat ook meer om de impact van de situatie op hun relatie. Daar heeft hun verleden weinig impact op.

Jammer genoeg komt er naar het einde toe toch nog een flauwe poging tot diepgang, iets wat deze film niet echt hoefde. Dan liever gewoon meteen het grimmige einde dat geen verklaring biedt maar wel een dramatische impact heeft.

Ondertussen is de combinatie van scifi en indie drama niet echt origineel meer. Een wat losse camera, veel pianodiedeltjes en scifi elementen die toch vooral in dienst staan van het drama maken een film die bekend aanvoelt, maar gelukkig wel naar behoren is uitgevoerd. Mijn geliefkoosde stijl is het niet, maar het regisseursduo doet er goed aan het mysterie in stand te houden en dat extra beetje dramatiek op het einde sleept de film toch naar een voldoende.

3.0*

Eerste uur was top.

Zeer stilistisch, prachtige kleuren, shots en composities. JayLunar's opmerking over "geen opsmuk" begrijp ik dan ook totaal niet. Dit maakte de film net de moeite, net zoals de dikwijls wat zwartkomische scenes. Het verhaal van de tweehoofdige man was hilarisch.

Het keerpunt, zoals kapp zei, is de scene waar het dochtertje verdronk. De scene zelf vond ik nog heel mooi, vanaf dan knakt de film, en draait de film om in een drama/wraakverhaaltje. Wederom flauw en veel te gewrongen, waardoor er van de sympathie in de titel absoluut geen sprake meer is. Het laatste uur, en met name het laatste kwartier was een enorme opgave om uit te zitten, want ook van stilering was plots geen sprake meer.

Film die dus scherp in twee gedeeld is. Eerste deel van de film zat lekker op een 4*, daarna klapt de film helemaal in, en rest er niks dan irritatie. 2*

Vond het een beetje tegenvallen.

Ik kon net niet zoveel met het acteerwerk van beide hoofdperonsages. Vond ze eerder uitgekozen op starpower (gladde persoontjes die vast uit één of andere boy/girl band opgepikt zijn) dan op acteertalent. Ook de jonge kindjes vond ik niet echt overtuigen, al was de scene met de eerste kus wel best aandoenlijk.

Ook iets teveel drama. Het uitgangspunt is sterk genoeg voor een ingetogen drama maar blijkbaar moest er nog een hele hoop bijgesleurd worden. De clou (met het klasgenootje dat dan hersendood als donor moet dienen vond ik dan ook redelijk overbodig.

Film kent nog wel een aantal sterke momenten, zoals "het huwelijksreisje". Had er meer van dat ingezeten was de film stukken beter geweest, jammer genoeg wordt de rest opgevuld met nodeloos drama en onzinnige plotwendingen.

Had iets eenvoudiger, iets korter en iets ingetogener gemogen. Slecht is het uiteindelijk niet maar van filmpjes als deze verlang ik toch duidelijk meer.

3.0*

Had er wat meer van verwacht.

Een verhaaltje wat uit 100 gelijksoortige animes komt, met een degelijk budget uitgewerkt. Daar ligt eigenlijk ook meteen het grootste probleem. Budget is niet groot genoeg voor indrukwekkende special effects, maar wel groot genoeg om er een afgeborsteld en gelikt geheel van te maken. Een blockbuster zonder de grootheidswaanzin dus.

Eerste deel en tweede deel zijn ook iets té verschillend. Vooral dan het verloop van het tweede deel is echt matig, met een teveel aan dramatiek en misluke romantiek. Het eerste deel zat een stuk beter in elkaar, gelukkig kent de film nog wel een gepast einde.

Acteerwerk is redelijk, visueel verzorgd maar iets te afgeborsteld, de soundtrack is mij ook iets te poppy zonder effect. Aardig probeerseltje dus, maar Kwak zal wel nooit een echt goed regisseur worden. Wél stukken beter dan My Sassy Girl gelukkig.

3.0*

FillumGek: die leraar is Naoto Takenaka, bekend stemacteur en geweldige live action acteur. Vaak in kleinere rolletjes maar kan een film ook dragen (Rampo bijv.). Ik heb nog nooit een slechte rol van hem gezien geloof ik.

Aardig.

Vond het wel iets minder leuk dan m'n bovenburen. Renpei Tsukamoto ook niet meteen dé grote regisseur, hoewel hij zich wel verbetert met elke nieuwe film die hij maakt. Deze 700 Days is best aardig, maar misschien net iets te poppy.

De opzet is wel leuk. Een bende pestkoppen (maar van het brave soort) gaat het duel aan met de nieuwe agent van het dorpje. Een hoop plagerij en kwajongensstreken die allen in de minne opgelost worden. Naar het einde toe wat dramatischer allemaal, waarbij iedereen uiteindelijk samenkomt om in alle warmte af te sluiten.

Visueel schiet het iets tekort en ook de acteurs waren niet allemaal even leuk. Maar wel veel zonnige plaatjes en een lekker rustig niets-aan-de-hand sfeertje dat dit een best schattige lentefilm maakt. Er zijn er alleen betere in het genre.

3.0*

Gaaf.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar vanaf de eerste scene wordt het al duidelijk dat deze film geen probleem zal hebben om de 140 minuten zinvol op te vullen. Die vliegende start geeft de film een lekker vlot momentum welke het ook niet meer verliest.

Een combinatie van nogal zwaar drama, op een erg luchtige manier gebracht en met een mooi magisch randje. Hoewel de fantastische momenten netjes gescheiden blijven van het basisverhaaltje stoort het niet en functioneren ze vooral als prachtige intermezzos.

De film ziet er prachtig uit, de soundtrack behoort tot de beste in het genre en Hoshi toont zich een enorm bekwame regisseur. Echt genoten van deze film, de 140 minuten vlogen gewoon voorbij. Een zeldzaamheid.

4.5* en een uitgebreide review

Schattig.

Een film die een fijne double bill met Your Name zou opleveren, al is deze kwalitatief dan net ietsje minder. Maar ook hier een liefdesverhaal tussen twee mensen die elkaar perfect liggen, maar gescheiden worden door een gemeen streepje fantasy.

Gelukkig géén ziekte deze keer, daar had ik in het begin van de film een beetje schrik voor. Het zou wel perfect gekund hebben, maar het is gelukkig net wat origineler dan dat. De film geeft misschien iets teveel uitleg aan de gebeurtenissen (want echt ergens op slaan doet het toch niet en meer dan een aanjager van de dramatiek in de romance is het toch niet), maar storend is het niet.

Het is wel nét dat ietsje té blij en romantisch. Zachte kleurtjes, gezellig winterzonnetje, lieve mensen, warme momentjes, pingelende pianotjes. En dat een hele film lang. De uitvoering is goed maar het ligt er net allemaal iets té dik op, daar waar dit soort films toch nét iets subtieler uitgevoerd worden.

Maar een fijn tussendoortje is het zeker. 't Is lief, schattig en aangenaam, alleen is dit al beter uitgevoerd en ligt de laat voor een meesterwerk in dit genre toch net iets hoger.

3.5*

Miki mist subtiliteit.

Aan mooie plaatjes geen gebrek in deze film, maar ze balanceren wel op randje meligheid. En in combinatie met de afgeborstelde acteurs, de soundtrack en het drama schiet het er na een tijdje over.

Miki kan die balans niet goed vasthouden, waardoor de film bij momenten gewoon te mushy wordt. Jammer want met de plaatjes alleen had een veel betere film gemaakt kunnen worden. Eentje die wat rustiger en ingetogener had kunnen zijn.

De romance weet na een tijdje niet volledig meer te boeien, daarbij duurt het geheel ook weer iets te lang. Een kwartiertje (minstens) moet makkelijk uit dit soort dramas geknipt kunnen worden. Alweer geen voltreffer dus. Ze mogen zich daar in Japan een paar jaartjes herbronnen.

Er is ook een tweede deel trouwens (volgens mij tegelijkertijd geschoten), die laat ik maar even links liggen.

2.5*

Toch net iets minder.

Ik had enkel nog maar Pastoral gezien, maar die beviel me wel. Best een unieke filmmaker, die Terayama, hoogste tijd dus om wat meer te zien. Dan was deze Boxer misschien niet de beste keuze, want zo te zien (en te lezen hierboven) één van z'n meer toegankelijke films, en laat daar dan net het schoentje wringen.

Deed me wat denken aan een voorloper van Kitano's Kids Return en Tsukamoto's Tokyo Fist. Alleen is Kitano's film dramatisch een stuk sterker en is Terayama niet opgewassen tegen de energie die Tsukamoto in z'n films steekt. Ondanks dat deze film best makkelijk wegkijkt, is het lastig om niet te vergelijken met betere films die zo'n beetje hetzelfde doen.

Wel fijn vond ik de barscenes, die springen er uit qua look en energie. De boksscenes zelf zijn ook nog wel aardig, maar bij het drama dwaalde ik telkens een beetje af. Oogde ook iets te grijs en kon me maar matig boeien. Zeker geen dramatisch slechte film en ik ben m'n vertrouwen in Terayama ook zeker niet kwijt, maar de volgende mag weer wat minder serieus.

2.5*