Opinions

Mja, een extreme love-or-hate-film die me met gemengde gevoelens achterlaat. Het heeft toffe tripstukken, die een en al RAAR zijn en ook wel grappig. Johnny Depp als volslagen idioot (dit keer halfkalend) zijn we vaker van hem gewend, het blijft desondanks altijd leuk om hem zo bezig te zien. Maar net zoals bij andere Gilliam-films heb ik bij het einde het allemaal wel gezien. Een scene die drboven uit springt heb ik ook niet kunnen spotten.

Bizar, raar, lichtvoetig, veel gehakketak, je moet er maar van houden. Het wist mij niet helemaal te grijpen, desondanks is dit prima door te komen en tsja het heeft toch zijn momenten. 3,5*

Beetje melig en flauw, maar geen straf om te kijken. De film bezorgde menigmaal mij een glimlach. Ik heb me wel weten te vermaken met deze onvervalste jaren '80 highschoolfilm en de sfeer eromheen.

De allereerste dogma-film (waarbij overigens al wat principes van het dogma-manifest werden doorbroken ) is hip. Leedvermaak om een gefrustreerde familie is altijd okee . Het moment wanneer de hele familie een fout racistisch liedje zingt is beschamend en grappig tegelijk.

Middelmatige film. Het moet het uiteindelijk hebben van Jack Nicholson, die in het middengedeelte compleet overgeslagen wordt. Jammer, want zijn karakter was natuurlijk het hoogtepunt van de film. Verder viel het me ook tegen dat er nauwelijks aandacht is voor de twee militairen die terecht staan. Om hen draait namelijk de hele case die wel interessant is. De hele film lijkt er op ingericht om Tom Cruise en Demi Moore te laten schitteren, wat hen in mijn ogen maar redelijk lukt.

Hoe meer ik er over nadenk, hoe ridiculer ik de premisse vind. Een boer uit Iowa (Costner) stort zichzelf in klaarblijkelijk een faillissement door een stuk akker te verbouwen naar een honkbalveld om daar de oude honkbalhelden uit de jaren '20 te zien spelen. Het is alsof een Friese boer zijn weiland in een voetbalveld verandert om in plaats van zijn koeien daar Abe Lenstra en zijn kornuiten bezig te zien. Tsja, dat slaat nergens op, ja toch! Hoe dan ook, wat volgt is een typisch Amerikaanse film, waar menigeen inspiratie uit kan putten. Ik vond het allemaal maar zo-zo.

Ik was bang dat dit filmpje zou eindigen in een grote teleurstelling. Een afgelegen dorpje wordt geteisterd door mysterieuze moorden, waarbij een onzichtbaar iets van verschillende mensen de hersenen en ruggengraat oppeuzelt. Je ziet er maar weinig van en dat maakte dit horror-SF-werkje nogal flauw. Gelukkig op het eind wordt de 'fiend' alsnog zichtbaar en dat zag er cool uit, vrij grafisch ook! Verder slaat het nergens op en de technologische vooruitgang van de jaren '50 (radar, straaljagers en kernenergie) komt uitgebreid aan bod. Ook echt lekker vlot verloopt het verhaal niet, maar het einde trekt deze pulp naar een voldoende.

Flauwe (te vermijden) film die in hetzelfde straatje als het eveneens flauwe A Fish Called Wanda te vinden is.

Een film met twee helften, waarvan ik de eerste erg goed vond. De setting waarin het verhaal zich afspeelt, wordt prachtig geïntroduceerd en we maken kennis met het wel en wee van Bruce Willis. Erg boeiend en mooi hoe de toekomstvisie hier neergezet wordt. Als dan het verhaal al een tijdje bezig is, wordt het helaas steeds zwakker en ridiculer allemaal. Ik raakte er uitgekeken op, terwijl de film echt niet zo lang duurt. Maar goed al met al toch nog een redelijk aangename film.

Ah mên, hier krijg je toch AIDS aan je ogen en oren van? Ik ging al enigszins bevooroordeeld deze film in, maar het wist me geen moment positief te verrassen. Verhaaltechnisch is dit ontzettend zwak in elkaar gezet. Een en ander zal wel te maken hebben met het boek wat ook niet bijster goed schijnt te zijn. Het dan omzetten naar een film levert eveneens crap op, als je het niet volledig herschrijft lijkt me.

Sommige dialogen waren zeer tenenkrommend, zoals hoe Grey in zijn toespraak aan de afgestudeerden zo uit het niets verklaart te weten hoe het voelt om hongerig te zijn. Iedereen verwacht dan hoe zo'n succesvol persoon honger heeft gekend? Maar niets van dat laat ie los. Later moeten we maar concluderen dat ie een slechte jeugd heeft gehad en dat dat vast de oorzaak van zijn seksuele brute driften zijn.

Acteerwerk vond ik overigens ook bizar slecht. Zo'n Dakota Johnson prutst maar wat aan met telkens datzelfde houdinkje en gezichtje wat ze trekt. Die Grey zelf doet ook net iets te slick en stoer. Het komt erg onecht allemaal over en dat geldt naast het acteerwerk ook voor de seksscenes en zoals hierboven genoemd die suffe dialogen. Neem dan ook nog een vervelende overheersende soundtrack erbij en ik kom dan echt niet verder dan 1,5*.

Prima film met Brad Pitt en Edward Norton beiden in vorm. Hen kon je aren toen in 1999 wel de grote sterren op het filmdoek noemen. Het plot wordt leuk verteld en zit oke in elkaar. Met de herkijkwaarde zit het eveneens snor .

Een van de betere boks-films is dit . The Fighter richt zich niet alleen op een onvermijdelijk succesverhaal van hoofdpersoon Mark Wahlberg, maar laat ook een leipe on crack zijnde Christian Bale en de hele Tokkie-familie dromheen zien. Bale acteert zoals vaker weergaloos en daardoor raakt de rol van Wahlberg ietwat ondergesneeuwd. Desalniettemin door redelijk in beeld gebrachte boksscenes en een okee familiedrama is dit een prima film geworden.

Niet echt de meest toegangelijke film, maar wel een mooie en goede! De spanning tussen instructeur (fenomenaal gespeeld overigens!) en het jonge broekie is tijdens de gehele film voelbaar. Wel jammer is de schuddende camera, waarvan ik de meerwaarde niet van zag.

Geinige horrorthriller, die zelfs her en der spannend wil worden. Het is toch 'leuk' om te zien hoe al die mensen stuk voor stuk het loodje leggen. Einde vond ik beetje suf, maar goed.

Ahja, wel lollig hoor, zo'n strijd tussen een groep jonge mensen en de dood die alsmaar tekeer wil gaan en slachtoffers maken. Het is allemaal weer dezelfde gimmick als deel 1, niet bepaald hoogstaand en vooral onzinnig. Maar voor je het weet is deze horrorfilm weer voorbij en waren de diverse acties van de dood wel geinig om te zien. Vooruit, een ruime voldoende dan maar!

Vroeger had je een computerspel waarmee je allerlei balken, veren, basketballen en veel, veel meer, waarmee je de natuurkundige wetten haar werk kon laten doen door de hele opstelling te laten draaien. Je moest een puzzel oplossen waarmee die basketbal bijvoorbeeld door het mandje verderop zien te krijgen met een beperkt aantal hulpmiddelen tot je beschikking. Het heette The Incredible Machine en het lijkt dat Dood (in Final Destination is dit gewoon een karakter, ook al is ie onzichtbaar) daar erg fan was van dit spelletje. Wat een toeval telkens hoe alles aan het rollen en schuiven gaat en vervolgens een dodelijk slachtoffer maakt. Ik vind het tegelijkertijd debiel maar ook fascinerend. Verhaal gaat wederom nergens over, de gruwelijke scenes zijn wel weer bijzonder vermakelijk.

Mêh, niet helemaal The Final Year, wat ik had verwacht eigenlijk. Obama is verreweg het interessants in deze docu. Wat een eloquentie heeft ie en wat een schrikbarend contrast met die oranje aap nu in het Witte Huis. Maar naast Obama komen ook een aantal ndere aides en andere pipo's naar voren in deze docu. NIet heel interessant overal, behalve dan de onderhuidse spanning die er heerst tussen Ben Rhodes en Samantha Power (VN-ambassadeur). De eerste is een sufferd, de tweede een doorlopend huilend type. Denk dat ik Power irritanter vond met haar phony gedoe.

Degelijke Pixar . Mooie onderwaterscenes waarin een standaard plot zich afspeelt. Latere Pixar-films sla ik wel hoger aan dan Finding Nemo, omdat deze toch nog enkele kinderachtige en moralistische trekjes heeft.

Vervelende zoete drek, meer kan ik er niet van maken. Kate Winslet en Johnny Depp kunnen in veel betere films spelen en gelukkig doen ze dat ook. Hier vond ik ze maar vervelend truttig doen. Het verhaal is er natuurlijk ook naar, maar ja... Ik denk dat Marc Forster met een goed plot wel heel bekwame films kan maken, zoals Stranger in Fiction.

Tsja, er zitten wel wat haken en ogen aan deze film. Dat de 13e maan van Jupiter veel weg heeft van een of ander stadspark wil ik nog wel voor lief nemen, maar in drie weken tijd drnaartoe gaan, dàt gaat mij te ver . Voor de rest is het heel suf en saai. Men blijft maar heen en weer te lopen zonder maar iets van spannend te worden. Wat wel iets goedmaakt zijn de hotte Fire Maidens, die genoeg screentime krijgen.

Tsja, tsja, de motivatie van onze grote vriend John Rambo om een hele plaats op stelten te zitten vond ik niet echt overtuigend, maar amusant is het zeker. Stallone laat iedereen flink zweten en hij zelf ook. Hoe heldhaftig gaat hij te werk op smalle richels en donkere tunnels vol ratten . Tegen het eind van de film realiseerde ik me dat ie al een hele tijd niks gezegd had, maar niet veel later begint hij met een emotionele monoloog, die zwaar epic is .

Ik verwoord het allemaal overdreven, maar goed daar is het de film ook naar.

De film gaat meteen van start: een astronaut wordt de ruimte ingeschoten. Al gauw blijkt het een eigenwijze dude te zijn die zich niks aantrekt van het vooropgestelde vluchtprogramma. Hij krijgt een herkansing bij een nieuwe vlucht, maar dan gaat het helemaal fout... Het ellendige is dat de film na zo'n flitsende start vervalt in een saaie bende met veel geneuzel tussen militair personeel, een dokter en een halve love-interest. Op het eind wordt het weer aardig met wat horror/SF, maar ook dat heeft uiteindelijk weinig om het lijf.

Dit is een erg leuke sfeervolle SF-film, die vooral het moet hebben van de creatieve geest van H.G. Wells. Niet helemaal perfect, maar in de jaren '60 was de focus ook niet zo gericht op de special effects. Het doet gelukkig geen ook afbreuk aan de rest van de film.

Zo wat een vieze tegenvaller, ontiechelijk a-grappig en onboeiend. Het draait voornamelijk om Jamie Lee Curtis, die ik niet echt mag helaas pindakaas. Over John Cleese ga ik maar helemaal geen worden vuil maken.

Lekkere inkijk wederom in de Engelse ransboel. De lagere milieus daar zijn een dankbaar onderwerp voor filmmakers en okee, het is ook boeiend en schrijnend tegelijk om een film die zich daarin afspeelt te zien. Maar als je meer van dit genre gezien hebt, kom je tot de conclusie dat Fish Tank niet heel veel verrassende dingen te bieden heeft. Een opstandige puber ligt voortdurend in de clinch met haar alleenstaande moeder. Haar zusje zorgt voor de komische en bijdehande opmerkingen. Vervolgens verschijnt Michael Fassbender op het toneel als nieuwe partner van de moeder en dat zorgt voor wat reuring. Allemaal goed uitgevoerd hoor, dat wel. Alleen het einde was erg suf.

Die stijl van Gilliam is onmiskenbaar, ik vind het wel leuk hoeveel aandacht aan de decors, camerastandpunten en gekke hoeken besteed. Daaroverheen wordt er nog een aardig verhaal verteld over een DJ (Jeff Bridges) die met zichzelf in het reine wil komen en een zonderlijk persoon (Robin Williams). Af en toe komen wat fantasy-elementen en voor de rest wat komische situaties. Ik vond het allemaal wel aardig .

Die Werner Herzog maakt het zichzelf nooit gemakkelijk. Voor veel van zijn films zoekt hij extreme natuurgebieden op. Fitzcarraldo vindt plaats diep in het Amazone-woud. En of het al niet gek genoeg is, hij laat een enorm groot stoomschip transporteren over een bergkam. Het is een verbijsterende onderneming, die georganiseerd wordt door Kinski. Zijn karakteristieke gezicht en bijbehorende vastberadenheid passen wel bij dit soort gekke fratsen.

Het is een toffe en bovendien mooi geschoten film geworden die helaas lelijk gedubd is. Dat had in 1982 wel anders gekund denk ik dan. De operamuziek was daarentegen goed te harden, normaal heb ik het daar niet zo op.

Pretenties... pretentieus, mwaaoh dat valt wel mee. Het heeft niet echt veel om het lijf. Maar goed het is één van de eerste films uit het postapocalyptische genre. De allesvernietigende nucleaire oorlog is uitgebroken en een jongedame rent in paniek vanuit een of ander stadje naar een buitenverblijf. Daar komt ze iemand anders tegen en samen met hem komen ze weer een paar andere overlevenden, (waaronder een neger, hoe geëmancipeerd voor die tijd!) tegen. Ze proberen het leven weer op te pakken, maar gemakkelijk gaat dit niet. Opvallend is de deprimerende toon van deze film, er voltrekt nogal wat leed zo nu en dan.

Toch is het niet een heel sterke film. De jongedame acteert in slow-motion en het tempo zelf ligt ook aan de erg trage kant met zo nu en dan een bizar belachelijke dialoog. De bedoelingen zijn goedbedoeld, maar de uitwerking laat te wensen over. Hier past uiteindelijk maar één cijfer voor: een vijf! 2,5* dus omgerekend .

Het is een beetje aftasten in het begin, maar na een tijdje zat ik toch te kijken naar een goede film, waar velen boos op van alles en iedereen is (typisch jaren '70) en Jack Nicholson niet kan kiezen. Gaat ie voor het ordinaire bestaan met een irritante del of kiest ie toch liever voor de cultureel meer ontwikkelde eigen familie. Erg tof gefilmd allemaal met een paar bijzonder geslaagde scenes. Vooral het einde vond ik super.

Bizar slechte film met allemaal vervelende karakters, op eentje na dan, maar die legt helaas veel te snel het loodje. In de niet-MST3K-versie schijnt er ook nog een beruchte verkrachtingsscene in voor te komen. 1*