Opinions

Gezien de plot had ik goede hoop, dit soort films trekt mij wel. Alleen wordt een en ander te luchtig gehouden, alsof ik naar en soap keek. Visueel ook lelijk en heel erg 80s met die muziek (deed soms denken aan zo'n softporno uit die tijd). Inhoudelijk weinig boeiend en pas in de laatste 5 minuten (als Molly naar buiten gaat) komt er sfeer in de prent. En barslecht geacteerd. Nu keek dit ding op momenten nog wel weg dus echt de allerlaagste score geef ik ook niet maar een teleurstelling was dit zeker. 1,5*.

Best geinig, een soort Taken maar dan minder goed. Vooral de actie valt wat tegen hoewel het af en toe lekker lomp is, maar eigenlijk nergens heel speciaal of bijzonder. Statham redt de meubelen dan nog wel en de film is verder wel degelijk in elkaar gezet, maar valt af en toe ook wat stil. De film kent misschien ook te veel plotjes en zijpaden. Wel goed dat het dochtertje van Statham niet ook nog eens ontvoerd wordt. Daar speelt de film wel mee natuurlijk maar weet te verrassen door dat niet te laten gebeuren.

Beekeeper, de vorige samenwerking van Ayer en Statham, sloeg echt helemaal nergens op maar was daardoor wel beduidend leuker om te zien. Deze A Working Man is te gewoontjes om echt te overtuigen. Verder prima in de bios gezeten, helemaal alleen in een zaal. Dat is ook wat waard. 3,0*.

Een beetje een saaie Bond. Begint de film nog vrij sterk met die bootachtervolging op de Thames, zo kabbelt de film verder maar wat voort. Tussendoor zitten er nog wel enkele aardige actiescènes in, maar nergens worden die zo goed als de twee voorgaande films met Brosnan. De actie voelt soms ook een beetje geforceerd aan, alsof de makers dachten: ow ja, er moet nog wat geschut in voor komen, en vanuit het niets vaak komen er weer wat schurken uit de lucht vallen. Die actie is dus onnodig vaak voor de plot en gaat dan ook snel irriteren, ook al is het best redelijk in elkaar gezet allemaal.

Brosnan zelf lijkt zich weer iets meer op zijn gemak te voelen dan in Tomorrow maar is nergens nog echt volledig losjes en geloofwaardig. Ook de one-liners komen er niet helemaal uit. Sophie Marceau vind ik een knappe dame maar in het Engels redt zij zich duidelijk niet goed en Richard kan helemaal niet acteren, maar ach, ze glimlacht vriendelijk. Grootste probleem is dat de schurk van dienst nooit echt gaat leven en maar een bijfiguur blijft. Verder is zelfs Q niet meer wat het was. Hij is echt oud geworden in die twee jaar sinds de vorige film, en John Cleese speelt vooral een vervelend rolletje. Coltrane is wel leuk, net als Dench die weer een sterke M neerzet, iets meer mens en dan haar vorige twee films.

Uiteindelijk is het hem allemaal net niet, waardoor de film best wel te bekijken is, maar voor het gevoel ook wat lang duurt. De plot is aardig, eens wat anders met die intrige en de locaties zijn ook fijn. Vooral rond Baku ziet het er eens allemaal wat anders uit dan we gewend zijn. 2,5*.

Pijnlijk slechte prent. Het ding oogt als een goedkope tv-film en weet eigenlijk nergens te boeien. De personages sowieso niet, en na een halfuur liggen ze onder het puin en maak daar maar eens een boeiende film van. Dat lukt Stone dus ook niet. Verder dan wel melodrama in flashbacks komt hij niet. Maar ook qua sfeer, op die eerste vijf minuten na met beelden van een New York dat wakker wordt, doet deze film echt niets. Nee, als je een film wil zien over die dag pak United93, of anders die docu rond de New Yorkse brandweer. Beide zijn boeiender en geven beter het gevoel van die dag weer. 1,0*.

Een grote blockbuster met zombies, Brad Pit als protagonist en zo het lijkt een redelijk serieus genomen film met alle wereldproblematiek erbij: dat kan haast niet mis gaan. Toch wel.

Pitt is dus retired; dat hele gegeven is verder van geen enkel belang in de hele film, maar toch, ik noem het maar even want de eerste scène draait daar om. En als al snel (bijzonder snel trouwens) de pleuris uitbreekt kan Pitt de hele wereld rond om een antivirus te vinden en valt zo van de éne penarie in de andere. Net als hij in Jeruzalem is, worden een soort nieuwe muren van Jericho overwonnen door de zombies, net als hij een virus nodig heeft in een WHO-centre is de vleugel waar dat virus staat bezet door zombies (de rest van het gebouw is de rust zelve), overleeft hij een vliegtuigramp en last but not least laat hij (heel bewust getoond) zijn wapen buiten de kluis staan, et cetera et cetera. Vermoeiende cinema kortom die weer barst van toevalligheden, dommigheden en onwaarschijnlijkheden. En hoe weten Israël en Noord-Korea (dat van die tanden was een goede vondst) wel dat er zombies komen, maar de almachtige V.S. niet? Oprecht, vraag ik mij af, neem je de kijker dan wel serieus?

Dat alles valt nog enigszins te vergeven als de actie dan maar goed is. En Forster toonde met Quantum of Solace (nog immers de slechtste Bond) al aan geen talent voor actiescènes te hebben. Het is slordig en chaotisch in beeld gezet en dan kiest hij ook nog voor een shakycam, wellicht om zijn gebrek aan talent te camoufleren (zoals regen dat doet met slechte CGI) of het is juist een uitspatting van dat gebrek aan talent: gewoon echt geen idee hoe je actie regisseert. Nodig moet hij lessen volgen bij Cameron, Jackson of Spielberg of desnoods Bryan Singer.

Blijft over dat er wel een aantal indrukwekkende scènes tussen zitten, Pitt gewoon goed is en de apocalyps altijd interessant is. Daarnaast toont Forster wel aan dat hij zich thuis voelt met rustige scènes en fijne muziek daaronder, en daarvan zitten er nog genoeg in Wellicht moet hij bij een volgende film over de neergang van de wereld eens denken aan Captain Tripps, dat zou wellicht een goed resultaat geven. Voor deze 1,5*.

Not my cup of tea. (De) humor heb ik volgens mij gemist, verder is het lang niet altijd even interessant en het uitgangspunt is dan wel aardig, maar wordt nooit helemaal fantastisch uitgewerkt. Veel trage scènes halverwege of men al dan niet moet doorgaan, et cetera. Er wordt overigens nog wel behoorlijk geacteerd waarbij het plezier van de acteurs wel duidelijk is en alles zit lekker flitsend in elkaar en is het nog wel uit te zitten. 2,0*.

Ooit gezien, maar had nog niet gestemd. Docu geeft wel een goed inkijkje in een proces als iets misgaat. De openheid valt te waarderen, vooral als Bos het zelf ook even niet meer weet en vraagt of iemand nog ideeën heeft. Meestal wordt zoiets niet getoond. Die krappe 100 minuten zijn er echter vrij veel (meen dat dit op tv in tweeën werd uitgezonden toentertijd) en daarvoor is dit filmisch net niet interessant genoeg om echt vol te boeien de hele speelduur lang. 3,0*.

Best oké maar soms wat rommelig verteld. Dan bedoel ik niet de structuur (hoewel daar ook wat overbodige ballast bij zit), wel soms behoorlijke tijdsprongen die het geheel niet duidelijk maken. Waar komt die laatste scène ook ineens vandaan? Dat stuk voelt te snel. Visueel ook wel oké, Statham is prima in deze rol en de actie is soms goed in beeld gezet. Ook af en toe leuke ideeën qua montage en het geheel voelt sowieso lekker soepel aan. Ook de pacing is behoorlijk. Echt spetteren doet de film niet maar weet twee uur redelijk te vermaken. Sinds Ritchie dat hippe gedoe en dadendrang achter zich heeft gelaten maakt hij allemaal volstrekt inwisselbare films, maar ook alle zijn wel goed te pruimen. 3,0.

Hebben Disney en Pixar hun schrijversteam gewisseld? Zo kwam Disney vorig jaar met het verrassend sterke Tangled en dit jaar kwam Pixar met het oerdegelijke en brave Brave. Nu is Disney er weer met dit originele stukje animatie dat je eigenlijk uit de koker van Pixar verwacht, temeer ze al eens Toy Story deden.

Want niet zozeer een film maken met arcade-game-personages is nou direct bijzonder, wel de uitwerking ervan en de hele wereld waarin zij worden geplaatst. Geweldig om alles op elkaar te laten aansluiten en dan vooral tonen hoe het vanuit de mens eruitziet. Zoals na de praatsessie (uitstekende intro zo trouwens) waarin je het gele spookje van Pacman heen en weer ziet lopen (is het spel nou stuk?) en dan pas beseft als Ralph de kers meepakt dat daar de vergadering werd gehouden. Schitterend. Zo zitten er veel meer leuke verrassingen in en een flink aantal verwijzingen naar games en films. Zo meende ik ook het astmatische gehijg van Darth Vader te horen. Verder prima stemmenwerk, goed tempo, mooie plaatjes (technisch minder dan Pixar, esthetisch nog altijd beter) en fijne kleuren. Enkel de soundtrack vond ik soms pure herrie.

Een goede film weet dan wel vaak een moraal te brengen - Disney doet niet anders - maar dat ligt er niet te dik boven op en gaat niet irriteren. Bij deze is dat het geval. Goede film dus, 4*.

p.s. Kijk wel de Engelse versie. Als ik zie wie de NL-stemmen doen. Frank Lammers? Braak. Georgina Verbaan? Nee. Irene Moors. Wat!? Die stemmen in gedachten... Die horen echt niet bij de personages.

Heel sterk eerste deel, vrij zwak tweede. De film heeft alle elementen van een Hitchcock, inclusief een titel die de beste man veel vaker gebruikt had kunnen hebben, maar toch is deze film anders en voelt nergens echt aan als een film van hem. Het eerste deel is ergens heel plotgedreven maar lijkt toch meer op een documentaire dan een film waar een verhaal wordt verteld. We volgen de hoofdpersoon door een dag waarin hij naar de bank gaat, wordt opgepakt, verhoord en uiteindelijk in de cel gezet. In mooi zwart-wit geschoten heeft dit wel iets weg van een nachtmerrie van Kafka. Maar het tweede deel is dus veel minder, met de weinige boeiende rechtsgang en het debiele slot waar ineens de daadwerkelijke boef wordt gepakt. Ook dat gedoe met zijn vrouw is te belachelijk. Dan mag dat ongetwijfeld waarheidsgetrouw zijn, het is wel heel matig op film gezet, zo van het een op het andere moment. Maar dat hele tweede deel is gewoonweg nergens bijzonder en doet afbreuk aan het fantastische eerste uur. Daar had Hitch mee door moeten gaan, maar blijkbaar wilde hij toch een positieve draai geven aan het verhaal. Was doorgegaan op dat zwarte duistere pad en je had allicht een meesterwerk gehad, nu vooral een goede halve film en een cijfer navenant. 3,5*.

Kon erger. Het verhaal is van a tot z al uit te stippelen, dus dan moet de film het van de aankleding hebben. En die is simpelweg niet voldoende. Het sfeertje is wel oké, dat men kiest dit tijdens een werkweek met collega's te laten zijn geeft het net een wat andere dimensie en de zomerse zon in de hele film voelt prima. Maar zeker in het begin is die actrice gewoonweg vervelend. Dat ze ook zo moet overkomen mag dan wel het punt zijn, als kijker wil ik ergens die irritatie niet voelen. Een goede actrice of goed actrice kan daar iets mee - denk aan Adam Sandler in Uncut Germs, een klootzak maar toch ergens sympathiek. Daarmee wist de film me simpelweg niet te raken en in het begin zelfs wat te irriteren. Maar over het geheel keek dit wel makkelijk weg en een enkel grapje is ook geslaagd. 2,5*.

Best leuk, vooral omdat het centrale duo sympathiek is en de meeste bijfiguren eigenlijk ook wel grappig zijn. Leuke sfeervolle beelden van Texas en paarden en het rurale leven aldaar. Erg dik erop gelegd natuurlijk maar aangenaam kijkvoer al met al. 105 minuten is wel echt te lang en richting het einde komen alle clichés wat betreft opbouw en ontwikkeling van zulke films langs en weet dit ding minder en minder te boeien. 3,0*.

Visueel wel oké en qua regie op momenten ook wel met en fijne soundtrack eronder, maar volstrekt niet boeiend. Geen van de personen kon me ook maar iets boeiend, en dan wordt de rest van de film een lang verhaal. Ook omdat de film geen keuze maakt, het is ergens een zwarte komedie maar wordt niet heel ver doorgevoerd. Maar ook thriller of horror wordt het ook nergens. Zo wordt dit een saaie drol die vlees noch vis is. 1,5*.