Opinions

Het onderwerp is wel interessant, de sfeer is wel oké en ik wil de film zeker niet slecht noemen. Het onderwerp dat men wil vertellen komt ook goed uit de verf. Maar het is wel een tam geheel waar emoties enorm afstandelijk blijven. Ook die eerste rechtszaak tegen het eind is haast duf te noemen. Al is dat moment in de tweede zaak wel sterk qua effect als bij het betoog van zeuren alle geluid wegvalt.

Deels ligt dat duffe soms ook aan de wat brakke montage, soms wat karikaturale personen en een enorme oppervlakkigheid. De film voelt meer als samenvatting dan echte film. Jammer, had dit graag beter gezien. 2,5*.

Een relatief korte lengte en een origineel verhaal ook vol allerlei leuke verwijzig naar de rijke historie van Disney. Laat ik met het goede beginnen. Jammer alleen dat dit zo'n duffe film is geworden waarin vooral vooral de muzikale stukken (op het eerste lied na) enorm raar en haast cringe overkwamen. Het voelde totaal niet natuurlijk hoe men steeds begon met zingen. Nu is een musical sowieso een raar fenomeen maar meestal in de animatiefilms voelt het natuurlijk. Verder weinig bijzondere personages, matige liedjes en af en toe heel rare karakterontwikkelingen, vooral bij de schurken van dienst. Visueel wel fraai waar vooral de fijne achtergronden opvallen. Maar de 100e verjaardag had echt wel iets beter verdiend. 2,0*.

Typisch vrijdagavondfilmpje aan het eind van de werkweek, zij het dat ik deze week op vrijdag vrij was, dus dan maar op de donderdag. Goed zal ik het niet noemen met alle clichés en zaken die je van mijlenver ziet aankomen, tot en met het einde aan toe, dat daarom ook nergens indruk achterlaat. Maar ondanks dat, en allicht vanwege het moment van kijken zo aan het eind van de week, heb ik me er niet aan gestoord en gewoon prima vermaakt. De 90 minuten kijken lekker weg en Joey King is een leuke lead die de ganse film loopt te stralen; zelfs als ze verdrietig is straalt er iets vanuit haar af. Muziek was ook prima passend. 3,0*.

Saai. Vooral dat. Door de flash backs en de oninteressante drama-perikelen. Het is dan nog best mooi gefilmd in een soort van documentairestijl maar met mooie kleurrijke belichting. Het acteerwerk is aardig maar nooit heel diepgravend en het sfeertje is best heel kalm. Maar toch, de film wist mijn aandacht eigenlijk niet vast te houden. met veel saaie scènes en ik miste enige coherentie soms. Het kan ook aan mij liggen, maar ik voel niet de behoefte deze een herziening te geven of de film alsnog een wat hogere waardering krijgen kan. 1,5*.

Matige docu, het meeste is al wel gezegd erover, dat doe ik dan ook niet. Dit is niet zozeer onderzoeksjournalistiek, maar eerder het uitventen van een mening. Ik snap verder het punt van Bergman wel, maar wordt zo negatief gebracht. Wit zijn (blank toch?) kent geen privileges, zwart zijn is eerder dat je daarmee in het nadeel bent. Privileges kennen vooral kinderen van rijke ouders in Amerika die daarmee naar Harvard of Yale kunnen. Kortom, Wit is de maatstaf voor mij, zo zou iedereen zich moeten kunnen voelen, namelijk volledig vrij en niet beoordeeld worden op kleur. Maar dat mag je dus niet zeggen. Wel kijkt het erg lekker weg, mediterend haast, of past goed als achtergrond bij het strijken van de overhemden. 1,5*.

Op youtube staat een prachtig filmpje van Gary Oldman en zijn mening over sportmensen die zomaar even denken in een film te kunnen spelen. Datzelfde valt direct te vertalen naar zangers of andere bekende figuren. Jantje Smit liet laatst nog zien tot wat voor drama dat kan leiden. Borsato is niet zo slecht - hij blijft zijn charisma hebben- maar je ziet hem moeite doen om te acteren, zonder dat het echt overkomt.

Maar het is niet enkel hijzelf, vele anderen hebben last van het barslechte script dat faalt op elk vlak. Een Reuten bijvoorbeeld, nochtans een redelijk actrice met een leuk koppie, is niets meer dan een wandelende spreekbeurt over kindsoldaten en ook daar kan zij niets mee. Dat kind van Borsato is vooral heel ergerlijk (al zijn kinderen dat per definitie) en enkel Koole weet zich aan de malheur te onttrekken maar zij speelt dan weer de dode vrouw van Borsato die slechts in enkele flash-backs is te zien.

Die flash-backs zijn overigens volstrekt nutteloos door hun plaatsing in de film. Er zit iets in het verleden dat Borsato laat doen wat hij doet, zo lijkt de film te zeggen - al is het nog steeds volstrekt ongeloofwaardig wat hij doet, maar dat terzijde- maar eens Borsato zijn missie op een punt van no return heeft gebracht krijgen we de clou. Een clou die dus niets meer toevoegt omdat we Borsato niet meer hoeven te begrijpen, dus voelt dit echt als mosterd na een slechte maaltijd.

En verder is het script gewoon echt een gruwel, niet enkel om de hele plot, maar ook de houterige uitleggerige dialoog, alsof Ruud Gullit met mevrouw Tensen voor de Postcodeloterij op bezoek zijn. Alles wordt keurig via dialoog voorgekauwd. Daarbij nog de vreselijke melodramatische scènes bij een erge gebeurtenis - er worden vluchtige plaatjes getoond, de vioolmuziek zet aan en alle oprechte emotie wordt onmogelijk gemaakt. En alsof dat nog niet erg is, krijgen we nog een slot dat zodanig niet past in deze film, dat het geheel gewoonweg lachwekkend wordt. Enkel de plaatjes van Afrika zien er soms aardig uit, om maar iets te noemen.

Jammer is dat alles, want de losse scènes bij de kindsoldaten zijn wel goed; het is gewoon de hele rol van Borsato die volstrekt overbodig is en waar wel de aandacht naar uitgaat. En ach, Borsato zelf. Ik mag hem wel, net als zijn idealen, en zijn aanwezigheid is ook de enige reden dat deze film er überhaupt is gekomen en om met dat budget te werken, dus ik begrijp het ook wel. Maar als je echt iets wil, zorg dan voor een goede film en denk niet dat je zomaar kan acteren. 1,0*.

Erg matte verfilming. Spencer is een heerlijke actrice met een fijne warme uitstraling en weet zelfs geloofwaardig te blijven als ze acteert voor kinderen (en dat is toch een andere, meer overdreven theatrale manier). Ook de bijrol van Tucci is vermakelijk. De rest van de cast is echter stukken minder. De hoofdrol is kleurloos en wat Hathaway dacht met deze vertolking is mij een volstrekt raadsel. De aankleding zo in het Amerikaanse Zzuiden met die bomen, die dorpjes en dat hotel is wel verrukkelijk trouwens. Ook fijn dat de acteurs zwart zijn zonder dat er een link wordt gelegd naar hun positie in de maatschappij, daar was ik vantevoren wel even bang voor, maar niets van dat alles. Helaas weet dat de film net niet te redden. 2,5*.

Het zal geen slechte film zijn maar dit is wel het type stille film dat me niet echt trekt. Te veel op serieus drama en daar leent die vorm zonder geluid zich niet echt voor. Visueel ook niet heel bijzonder en al met al langdradig en saai. 1,5*.

Hele sterke film. Waarom is deze film niet ingezonden voor de Oscars? Want de film voelt ook enorm Nederlands en kneuterig aan (je mag best eens zo'n film inzenden als typisch product uit dit land) met die interieurs en flats en woonwijken maar is qua thematiek ook enorm boeiend en volgens mij wel echt Oscar-materiaal. En qua invalshoek ook redelijk uniek volgens mij?

Wat de film vooral sterk maakt zijn twee dingen. Ten eerste het script dat zich enkel richt op de ouders en hun relatie met hun kind. De broer en zus komen nauwelijks aan bod, wat de ouders verder doen in hun leven (werken ze nog?) komt nergens ter sprake. Een film dus over onvoorwaardelijke liefde voor een kind, ook al is die jongen zo'n 40 jaar oud. De film is hierdoor enorm strak, duurt geen seconde te veel en kan zich helemaal focussen op die relatie.

En het tweede punt is het geweldige spel van zowel Soutendijk als Thiry. Zeer ingetogen maar enorm naturel en daardoor zo indringend. Verdriet en opluchting zijn voelbaar. Thiry zegt ergens halverwege dat hun zoon op is maar dat zijn zij ook en proberen er maar het beste van te maken. Geen wilde huilbuien, geen theatraal gedoe, maar echte mensen zoals de hele film enorm geloofwaardig aanvoelt. De rest van de cast verbleekt een beetje daarbij.

Er zitten wel enkele schoonheidsfoutjes. De pacing is soms niet helemaal optimaal, ondanks het strakke script. De drone shots en dromerige stukken vond ik qua toon niet echt passen bij deze verder enorm naturalistische film. En af en toe een valse noot (die medewerkster in de hospice met haar protocollen, dat niet kunnen starten van de auto aan het eind). Visueel passend degelijk maar hier had wel iets meer schoonheid mogen zitten nog al is zo'n shot aan het eind als de camera weg gaat bij de kamer waar de euthanasie plaatsvindt wel erg mooi. 4,0*.

Deed denken aan the VVitch inderdaad, maar ik vind deze film een stuk beter te pruimen. Deels door de lengte maar ook zeker door de sfeer die weliswaar duister en naargeestig is maar nog net binnen het acceptabele. Aardig gespeeld verder en knap gemaakt voor dat weinige budget. De film had echter zeker niet langer moeten duren. 3,0*.

Deze vond ik vooral saai en dat magisch-realisme trok ik ook niet. Ondanks soms mooie beelden maar 1,0*.

Dit leek wel een goedkope soap. Ik keek de film vooral voor Shu Qi, maar ja, ook zij speelt in misbaksels dus. De erste vijf minuten waren nog wel oké en sfeervol, daarna zakte en kakte de film in en wist nergens te boeien, vooral door het enorm matige acteerwerk over de hele breedte waar ook Shu Qi niks van kon redden. 1,0*.

Sfeertje is oké, er zitten qua camera, beeld en samenhang met muziek ook echt enkele prima momenten in. Maar het verhaal boeit niet heel veel, spannend wordt het nooit en er wordt slecht geacteerd. Ergerlijker nog is hoofdrolspeler Cummings die niet zozeer slecht is maar vooral bloedirritant en dat haalt de film wel naar beneden en de film weet daardoor ook niet te boeien. 2,5*.

In de pauze, achter me in de zaal: "Die man heeft toch wel het perfecte leven". Iets zei me dat ze de film niet helemaal hadden begrepen. Net als de critici die de film kraken omdat deze dit soort excessen zou verheerlijken. En dan afsluitend, met de absolute dooddoener, dat Scorsese hier meer afstand van had moeten nemen in de film. Ook die hebben niet goed gekeken. Ja, Scorsese toont een wereld met veel verleiding, maar ik hoop toch wel dat elk gezond mens beseft dat dit geen gezonde leefsituatie is. En waarom moet Scorsese in vredesnaam een vingertje opheffen? Hij toont de wereld zoals deze was, op haar meest extreme, en die beelden zeggen eigenlijk al genoeg (tenzij je echt verziekt van geest bent, maar dan helpen de belerende woorden van Scorsese ook niet meer).

Maar goed, de film gaat dus over iemand die zichzelf graag mag en leeft van de momenten. En zo is de film ook gedraaid met een voice-over die meer doet dan gewoon commentaar geven (soms als een reclame zelfs) en heel veel losse scènes achter elkaar geplakt. Die losse delen zijn eigenlijk stuk voor stuk sterk en soms erg humoristisch. Maar ook maakt dat het als geheel wat minder. Hoewel ik me geen moment verveelde en de film een behoorlijk tempo kent, mistte ik wel een bepaalde overhangende flow zoals een Goodfellas dat wel heeft. En de film is dan aardig geschoten, goed gemonteerd en met een redelijke soundtrack: het is het ook allemaal net niet en ook duidelijk te weinig over 180 minuten. Wat een achtbaanrit zou kunnen zijn, is uiteindelijk een redelijke vlakke presentatie geworden. Wel boeiend, wel vermakelijk, maar geen briljante cinema. Jammer.

DiCrapio verder is goed (niet zo goed als in The Aviator trouwens), al zal het nooit mijn favoriete acteur worden, maar hij weet toch een mens te tonen achter de façade van drugs en seks en leegheid. Maar vooral een aantal bijrollen wordt echt fantastisch gevuld. Vooral Hill als dikkige nerd weet een ongelooflijk complex personage te creëren waar ik als kijker nooit helemaal hoogte van krijg, maar wel altijd gefascineerd naar zit te kijken. Robbie houdt zich goed staande en is gewoon heel erg fijn om naar te kijken en vooral McConaughey heeft een hilarische rol (zij het wel erg kort). Al met al 4,0*.

Als je met de ontploffing van Fat Boy begint, op zulk een manier, dan kan een film eigenlijk niet meer stuk. Toch wel, blijkt twee uur later. Want behoudens een behoorlijk begin verzandt de film in stroperigheid en filmclichés.

De film is namelijk traag, uiteraard is er een plot dat langzaamaan de geheimen prijsgeeft en is niets wat het lijkt en wordt verder heel weinig met de mutantenwereld en de persoon Wolverine gedaan. Op zich geeft de film enkele interessante vragen over eeuwig leven, maar buiten dat die vragen zo ongeveer letterlijk worden gesteld, wordt er niets mee gedaan. Jammer, want Jackman is een prima acteur die daar wel iets mee zou moeten kunnen en dat zou een heel interessante karakterschets kunnen opleveren.

In plaats daarvan is dit een plotgedreven film onderbroken door enkele actiescènes die overigens best aardig in beeld zijn gezet (alleen de camera is wat te schokkerig) maar nooit heel geweldig worden. Eigenlijk is alleen de fotografie echt mooi en sfeervol. En als Logan dan toch sterfelijk is en zijn wonden genezen niet, hoe kan het dat hij zijn klauwen zonder schade kan uitsteken (het deed immers toch pijn, aldus een vroegere X-Men-film)?

Al met al vermaakt de film redelijk, maar had veel beter gekund. Twee sterren en een halfje extra voor de atoombom. 2,5*

Sterk. Jammer is wel dat de regisseur nogal wat hooi op z'n vork neemt en met een keur aan thema's komt. Daarvoor zijn 107 minuten net te weinig om echt goed uit de verf te laten komen. En het had best iets langer gemogen, want de film vliegt voorbij. Het tempo is goed en er zit genoeg afwisseling in dat de film nooit stilvalt. Mooi gebruik van kleur met het heden (normale kleuren), de Anschluss (zwart-wit met tinten rood) en de fijne jeugdherinneringen (goud). Fijn spel van Reynolds en behoorlijk spel van Mirren, al was ze me soms net iets te duidelijk zelfverzekerd. Maar ze speelt wel met zoveel nuance dat je het haar vergeeft. Bijrollen worden allemaal mooi ingevuld en de juridische materie wordt helder gebracht. Fijn ook dat er Duits wordt gesproken in de film, al hadden ze lang niet allemaal een zuidelijk/Oostenrijks accent, net las Mirren die nog altijd wat Brits klonk, maar een kniesoor die daar echt over valt. Achteraf is het wel jammer dat de film hier en daar niet conform de waarheid is, wat toch een beetje afbreuk doet. 3,5*.

Er was een tijdje dat Joe Wright weinig fout deed bij mij, vooral vanwege zijn regie vol leuke ideeën. Maar de laatste jaren is het armoe troef. Pan was ruk en Darkest Hour weliswaar een behoorlijke film maar wel erg degelijk geschoten. Nu dan deze Woman in the Window, die behoudens enkele shotjes ook qua regie weinig biedt. Visueel ook pover, met die kleurtjes oogt het allemaal wat goedkoop. En inhoudelijk brengt de film weinig. Als ik dan toch de vergelijking met Rear Window moet maken (dat doet Wright zelf immers ook), dan is het toch dat die film van Hitchcock superieur is met tientallen goede ideeën. Woman in the Window weet echter nergens te verrassen, de twist halverwege liet me koud en zeker het laatste halfuur is erg afgeraffeld en past totaal niet bij de rest. Adams vind ik dan nog wel goed acteren en zij redt de films enigszins. Ook is dit best makkelijk weg te kijken. Maar goed? Nee, verre van. 2,5*.

Matig. Visueel soms nog wel aardig, maar dan vooral door de landschappen dan door de fotografie. Die is namelijk enorm degelijk, zoals de hele film. Actie is matig in beeld gezet en plottechnisch zitten er ook wat idiote dingen in (die twist halverwege, waar kwam die vandaan?!). De aankleding is wel prima, echt heel vervelend is de film ook niet en het acteerwerk is in orde. Davis is sowieso een fijne actrice al zie ik haar liever in een bijrol. Zij kan heel veel karakter meegeven, maar een film dragen lukt haar minder. Boyega had ook wel een fijn rolletje, met plezier, lekker relaxed en toch iets waardigs uitstralen waardoor hij als koning overtuigt. Hij deed me eerder denken aan wijlen Boseman dan aan zijn eigen andere rollen zoals in Star Wars. 2,0*.

Als geheel wat rommelig en een beetje vlees noch vis. Die scène op de parkeerplaats, die werkt echt goed maar de rest is wat lauwtjes. Want verder is de film nergens echt spannend of eng of zelfs maar broeierig. Mannen komen er trouwens ook niet bepaald goed vanaf en iets meer nuance daar had de film ook goed gedaan. Slecht is het allemaal niet en dit ding is best weg te kijken maar deed me verder ook niets. 3,0*.

Het leukste aan deze film vind ik nog de omgevingen. Erg passend voor het verhaal, wat kaal en mistroostig. Maar bovenal zeer herkenbaar aangezien ik in die omgeving vorig jaar op vakantie ben geweest, een leuke reis terug zo. Ik herkende in ieder geval wel een aantal plekken. En knap dat er geen windmolen te zien, want de omgeving daar stikt ervan.

Verder een fijne film met een origineel idee. Green is heerlijk als getroebleerde vrouw en weet haar stille verdriet goed te tonen. Smith daarentegen vind ik weer een stuk minder overtuigend en dat komt het geheel, zeker naar het eind, niet ten goede. Wel kijkt het als geheel lekker weg in een kabbelend tempo dat net goed genoeg is. 3,5*.

Gedrocht van een film. Women Talking dus en daar is weinig aan gelogen. Hoewel de eerste vijf minuten nog wel aardig zijn verandert de film al snel naar een toneelsetting: één saaie (altijd saaie!) locatie, acht vrouwen en vooral veel dialoog, enorm statisch in beeld gezet. En die dialoog voelt geen moment echt aan. Het zijn allerlei ideeën die nogal lomp worden gebracht, de inhoud belangrijker dan de vorm. Maar dan echt enorm lomp. Elke gedachte letterlijk uitgesproken, alsof dit een soort maatschappelijk-filosofisch boek is. Maar dan op film. Ook wisselend geacteerd met Foy vervelend theatraal en wat Whishaw met zijn vertolking bedoelde is me nog steeds een raadsel. Erg creepy in ieder geval. Maar ook hoe men steeds hem afkatte (behalve Mara dan), heel raar. Ze hebben hem toch zelf erbij gevraagd en hij zegt niets raars. Allicht snap ik de film niet.

Visueel ook saai. Af en toe nog een aardig gekadreerd beeld maar verder kon ik er weinig mee. Alle kleur is er bijna uit gehaald en hoewel ik van zwart-wit houd vind ik dit haast kleurloze dan net niks. Het mist de kracht van zwart-wit en de pracht van iets meer kleur. Een donker en grauw palet alsof er een verduisterend filter voor de camera is geplaatst. Enkel de muziek is nog wel oké.

Genomineerd voor beste film en beste script. Waarom? Of beter kan je vragen, was dit met mannen geweest en had de film Men Talking geheten was deze dan ook genomineerd? De vraag stellen is hem beantwoorden. 1,0*.

Matige docu, ook een beetje gekkies kijken. Er worden ook maar twee vrouwen gevolgd, dus echt een groot onderwerp lijkt dit ook niet. Verfrissend is dat de vrouwen niet eens hun best doen voor de bühne politiek correct te worden maar gewoon aangeven dit fijn te vinden en dat ze enorm van dieren houden. Daar kan je verder van alles van vinden, maar in zo'n docu is het wel geinig. Maar goed, verder leer je weinig over de redenen van deze vrouwen of meer in het algemeen iets over het fenomeen plezierjacht. Enkele aardige momenten daargelaten voegt dit niets toe. 1,5*.

In potentie een prima film die zich helaas te veel moet beroepen op clichés en soms nadrukkelijk hangt naar sentimenteel (die, eerlijk is eerlijk, af en toe wel werkt). Juist het hoofdverhaal is daardoor het minst interessant, ondanks goed spel van de jonge Tremblay. Veel leuker zijn de bijfiguren - vooral het verhaal van Olivia, dat veel subtieler is, raakte mij juist wel bijzonder sterk. Daar is Chbosky ook op zijn best, net als in The Perks is het vooral de coming of age waarbij het hem schijnbaar moeiteloos afgaat die naturel te brengen. Ook de andere nevenfiguren zijn interessant maar krijgen te weinig tijd waardoor hun verhaaltjes het clichéniveau nooit overstijgen. Jammer eigenlijk. En dat in een film waarin Owen Wilson - niet mijn favoriete acteur- veruit zijn beste rol speelt. Rustig en kalm, daardoor geloofwaardig en oprecht emotioneel. Hij en zijn vrouw Roberts zijn eigenlijk de personificatie van de hele film. Hij ingetogen, zij meer van de grote gebaren en als stel geloof je ze niet. Zo ook de film, goede en minder goede delen die niet echt een coherent geheel maken. 3,0*.

Een beetje zo zo. Het idee is leuk maar ondanks de warme fotografie (en normaal houd ik wel van de combi Allen/Storaro) oogde de film vooral enorm nep. Het was hem steeds net niet. Waarmee dat hele deel rond sfeer eigenlijk wegviel. Het verhaal verder is wel oké maar komt helaas ook nooit helemaal tot leven. Leuke rolletje wel van Temple en vooral Besluhi vond ik fijn, maar verder overtuigde dit ding nergens echt. Wel typisch Allen met zwaar(der) drama en een lichte toon, maar helaas vloekt die combinatie hier. 2,5*.

Wonder Woman dus. Niet per se een goede film, wel een vermakelijke vrijwel de volle speelduur lang. Dat komt vooral de heerlijke chemie tussen Pine en Gadot en daarnaast de heerlijke naïviteit die Gadot perfect en met humor ten toneel brengt. Echt een personage om van te gaan houden. Daarnaast ook enkele fraaie scènes, vooral rond de loopgraven en in dat dorpje als men even aan het dansen is. Ontroerend bijna. Het begin is wel wat saai doordat de pacing niet optimaal is maar omgekeerd ook doordat dit nogal is afgeraffeld zonder dat je echt in die wereld raakt. Dat gaat daarna wel veel beter, maar zo mist de film een sterke start.

Maar goed, dit is wel zo'n film die nergens boven de middelmaat uitsteekt en je je afvraagt waarom met haar best daarvoor niet doet. Uiteindelijk is dit een rechtlijnig verhaal met nauwelijks bijzondere actie. Ook typisch is dat er wel wat niet-Engels wordt gesproken in bepaalde gebieden, maar waarom spreken Duitsers onderling dan niet Duits, waarom spreken de Amazones niet Oud-Grieks in plaats van Engels met het accent van Gadot? Dat had de film veel meer authenticiteit gegeven. Jammer ook van het eind met die scène die nergens voor nodig lijkt en ook nog eens qua stijl helemaal niet bij de rest past. Ineens lijkt het alsof Snyder daar de regie heeft overgenomen, net als dat zijn invloed overal wel te zien is met de vele slow-mo's. 3,0*.

Nou, dan eindelijk deze maar eens bekeken. Vanwege corona kwam deze niet uit in de bioscoop en ook heb ik hem nergens nog gratis op een streamingservice gezien, enkel bij Pathé en nu toch maar eens de film daar besteld. Het lage cijfer weerhield me ook wel een beetje ervoor te betalen.

Maar goed, dan heb ik de film gezien en vind ik het gemiddeld verrassend laag want ik kan hier best nog wel een voldoende aan kwijt - zo slecht is deze film toch niet? De schurk van dienst is best een wat anders, net als dat gedoe met de wensen en de actie is netjes gedoseerd en vakkundig in beeld gezet. Ook de lange aanloop was best prettig kijkvoer.

Verder slaat het allemaal nergens op. Wonder Woman in een sexy pakje als superheld voelt toch een beetje gek. Maar ook zo'n scène dat ze vliegen tussen het vuurwerk door. Mooi, daar niet van, maar of dat nu logisch is?

Acteerwerk is allemaal niet heel bijzonder. Pine heeft dan zijn charme nog wel mee en Gadot haar uiterlijk maar beiden acteren behoorlijk vlakjes, dan worden de bijrollen beter ingevuld. Al met al een film van 150 minuten waar ik me niet mee heb verveeld. 3,0*.

Deze film wilde ik vooral zien vanwege Pugh hoewel de verdere setting en plot me niet direct interesseerden. En ondanks Puch zijn het die setting en inhoud die me weinig boeien die ervoor zorgen dat deze film gewoonweg mijn smaak niet is. Af en toe aardig geschoten, zeker op de heidevelden of als dat huis in brand staat (met dat prachtige donkerblauw/paars in de lucht) maar veel binnenscènes vond ik visueel vooral saai. Ook het tempo, de sfeer: dat alles kon me niet echt bevredigen. Dan doet Puch nog wel haar best, vooral de chemie met het meisje is goed en hun toenadering mooi gebracht en eigenlijk is elk moment dat Puch in beeld is het kijken waard, maar ik houd simpelweg niet van zulke films. 2,0*.

De langste van Anderson's 4 Dahl-verfilmingen voor Netflix. In ieder geval een film die nog het meest lijkt op een volledige film en visueel sowieso de fijnste. Prachtige kleurrijke decors (overduidelijk als decorstukken getoond) die nergens kitscherig worden. Maar het verhaal vond ik wat rommelig, het tempo niet altijd even goed en inhoudelijk allemaal weinig boeiend. 2,5*.

Wel charmant en de liedjes zijn fris en leuk, dus de film redt het uiteindelijk wel. Maar dit ding duurt ook te lang, weet nergens te verrassen of echt te overtuigen en is duidelijk iets te veel ook op kinderen gericht, dat is vooral in de toon en acteerwerk goed merkbaar. De acteurs hebben er duidelijk zin, dat wel, maar zeker die schurken van dienst zijn geen moment geloofwaardig. Dan is Hugh Grant een stuk grappiger. Visueel aardig maar nergens bijzonder. 3,0*.

Nou, om maar direct te zeggen: 4 uur is toch echt wel te lang. Dat komt deels ook doordat sommige nummers ellenlang duren en in die director's cut gaat dat toch echt wel wringen. Zelfs Hendrix op het eind die maar doorgaat, of Sly (dat nummer vind ik heerlijk): hier had met gemak een uur uit gekund. Vooral ook omdat ik lang niet elk nummer even bijzonder vond en van sommige artiesten daar werd ook niet mijn favoriete nummer gespeeld.

Wel een goede docu, die zowel de sfeer en het publiek toont, als de muziek zelf. Ook merk je dat de regisseur echt wel probeert de optredens, die steeds keurig een vol nummer tonen en de muziek dus centraal zetten, een beetje schwung te geven met zijn camerawerk, montage of verschillende beelden naast elkaar. Zo blijft het afwisselend genoeg. Leuk zijn vooral de beelden van de volwassen mensen die allemaal ook vrij relaxt zijn en die 'kinderen' graag willen helpen. Zou dat nu ook zo zijn als Lowlands faliekant mislukt? Sowieso vond ik de beelden buiten de muziek om het meest interessant. 3,5*.