Opinions

Tomboy sluit heel duidelijk aan bij haar (of zijn) voorganger. Ook hier weer een vrij afgesloten verhaal, waarbij alle personages ook een belangrijke rol in het geheel spelen. In tegenstelling tot Mochizuki Rokuro vond ik het toch weer erg naturel. Qua verloop en ontwikkeling. Misschien lijkt het anders doordat de film nauwelijks momenten heeft die niet belangrijk zijn voor het verhaal. Sciamma's vorige film was nog net wat beter gekwadreerd (qua verhaal en visueel) en bleef wat meer hangen. Toch vond ik dit de moeite waard, al kan het zijn dat ik als sympathy vote een halfje te veel heb gegeven.

Behoorlijke spectrum aan meningen hier. Ik vond het zelf een erg goede film, juist vanwege de originaliteit, de combinatie van drama en humor en de strakke weergave van het consultancy-bestaan. Maar veel meer nog: waar vind je nog een film van meer dan 2,5 uur die de tijd laat vliegen en je meeneemt naar een hele andere wereld? En die, zoals Koekebakker al schreef, steeds risico's neemt, zonder uit de bocht te vliegen. Erg fijn dus wat mij betreft.

Het verhaal is heel aardig, maar het is tegelijkertijd ook wel een corporate identity reclame.

Nu niet meer denk ik, nu Miike zich ook aan dit genre heeft gewaagd.

Hoe dan ook, inderdaad een hele bijzondere en aparte film. Alejandro Jodorowsky als el Topo is toch wel de overtreffende trap van stoerheid (en dan kan een Clint Eastwood toch echt niet aan tippen). Bizarre vertelling, waarbij ook de montage een stapje meehelpt. Vaak worden twee shots aan elkaar gekoppeld, zonder dat de link duidelijk is. Het is allemaal een ervaring.

Ook ik had een beetje moeite met het veranderde narratief. Het is toch even wennen als een film zo'n omslag maakt, terwijl het eerste deel je prima beviel. Uiteindelijk was het niet veel minder, maar de wat meer rechtlijnige stijl was wel even wennen.

Strikt genomen zou ik de film 3,5* geven, maar ik wil niet dat deze film anoniem in dat rijtje verdwijnt; dat verdient hij ook niet. 4*

Eigenlijk doet Van Dormael grotendeels zijn eigen ding met een mooie dromerige sfeer en wat mij betreft een aantal rake portretten van mensen die weten wanneer ze sterven. Maar om het budget bij elkaar te krijgen (maar dat is slechts een theorie) heeft hij als opdracht meegekregen dat Poelvoorde als schmierende God moet spelen. Die onderdelen, gelukkig niet al te overheersend, vond ik af en toe tenenkrommend. Er zat geen emotie achter. Voor de rest wel meer dan aardig.

Enerzijds is deze film qua verhaal redelijk meeslepend en spannend om te volgen. Anderzijds is de film in vergelijking met genre-genoten erg simplistisch in het tonen van het probleem van mensenhandel. Daar zijn veelal veel betere films over gemaakt, die ook wat subtieler zijn en de pijn ook beter blootleggen.

Trade werkt mee als een thriller. Een verhaal met een spannende afloop, maar mist de punch, die je bij zo'n film toch zou verwachten. Dan is een Transe of een Lilja 4-ever toch wel tienmaal beter.

Kon hier weinig mee. Films is visueel best boeiend, bij vlagen sterk. Maar de film trekt je steeds aan en stoot je weer af. Ik miste enige vorm van toegang in dialogen. Daarnaast vond ik het acteerwerk niet bijzonder sterk. Helaas, maar dit is waarschijnlijk meer voor anderen.

Transe scoort bij mij vooral op de realistische (?) en rauwe aanpak. Waar films als Lilja 4-ever en Sex Traffic blijven hangen in het onrecht en vooral al snel op zoek gaan naar ontsnappingspogingen, is dit gewoon een grote trechter naar beneden; iets wat mij een veel realistischer beeld geeft. Verder mooi dat de gemoedsrust van Sonia door de film lijkt door te sijpelen. Hoe verder de film vordert, hoe meer tijdsprongen, wordt de film steeds fragmentarischer en wordt op het einde zelfs heel moeilijk te interpreteren. Iemand enig hoe we dit einde nou moeten interpreteren?. Bij vlagen vond ik hem te traag, maar uiteindelijk toch wel intrigerend. 3,5*

Uiteindelijk helaas niet mijn type film. Hoge verwachtingen, erg mooie trailer en goede beoordelingen van users die ik hoog heb zitten. Toch werkte deze film voor mij (voor grote delen) niet. Om eerst met het goede nieuws te beginnen: elk shot in de film ziet er echt fenomenaal uit en het camerawerk is fantastisch. Dat is sowieso al veel waard.

Toch helpt dit uiteindelijk niet te veel aan het einde. De film is min of meer een associatieve beeldenreeks, maar vooral aan het begin wordt dat wel erg bont gemaakt. Elke 1,2 seconden wordt er naar het volgende beeld geknipt en op die manier krijgt de film geen enkele ruimte om te ademen. Daarnaast zijn de fluisterende voice-overs (zeker bij de beelden van de planeten) echt zwaar 'over the top'. Op die manier is het erg lastig om in de film te komen.

Daarom vond ik het daaropvolgende deel waarin de familie door de jaren gevolgd wordt veel beter. Malick neemt hier veel meer tijd en er komt ook meer narratieve structuur in de film, waardoor het vanaf dat punt eigenlijk pas echt interessant wordt. De opvoeding en het opgroeien worden erg treffend verbeeld, wat mij betreft het beste stuk van de film.

Het einde van de film is dan weer 'too much'. En zoals een vriend van mij die mee was naar de bioscoop ook treffend zei, het is ook geen kunst ook mooie landschappen mooi in beeld te brengen. Het is knapper om van iets dagelijks iets moois te maken (wat zelfs in deze film gedeeltelijk ook terugkomt). De vele natuurbeelden (o.a. van IJsland, waar ik zelf ben geweest) onder begeleiding van klassieke muziek, echt kunst is dat natuurlijk niet. In totaal dus helaas ook niet zo overtuigend.

Film over een 'white trash'-familie die in een Zuid-Afrika wonen dat in de ban is van de eerste vrije verkiezingen. In eerste instantie is het een vrij bizarre film. De familie houdt er nogal eigenaardige gewoontes op na en het is daarom ook moeten in te leven in zulke vreemde personages. Wat de film precies wil zeggen, is me verder ook ontschoten. Toch was het best een aardige kijkervaring, omdat de acteurs hun rollen goed spelen en dat de afzonderlijke scènes regelmatig wel vrij goed werken. Als geheel is het uiteindelijk dan toch wel de moeite waard.

Best leuk inderdaad. Ik kan me eigenlijk goed voorstellen dat dit materiaal eigenlijk uit een tv-serie voortkomt, want als een film is het niet meteen wereldschokkend. Maar Rob Brydon en Steve Coogan zijn goede acteurs met bovendien een uitstekende wisselwerking en dat zorgt voor een meer dan prima film. En Winterbottom is dan een regisseur, die aan alles wel zijn persoonlijke tint en vakmanschap toe kan voegen en zo is dit de zoveelste film in zijn oeuvre, die de moeite waard is.

Ik kan niet zeggen dat ik bijzonder enthousiast word van imitaties, maar al met al is dit buiten de vermakelijke gespreksstof, toch ook een goede schets voor de personages, waarbij het omgaan met het 'ouder worden' centraal staat. Erg fijn om te volgen.

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie op kon voor de vriendschap tussen de recht en vooral het personage van de rechter. Ik vond het maar een zeurderige oude man, die een beetje weg zit te kwijnen van medelijden met zichzelf. Film weet in de laatste 20 minuten toch nog een voldoende uit het vuur te slepen; vooral het feit dat de jongen die werd vervolgd eigenlijk een jonge versie was van die man en dat deze Valentine ontmoet. Dat is wel mooi gevonden.

Hoe dan ook, visueel iets te karig. In de eerste tien minuten zit veel schoonheid; verder iets te vlak en vooral de eerste twee ellenlange scenes tussen Valentine en de rechter zorgen ervoor, dat dit voor mij het minste deel van de trilogie vind.

3*

p.s. Zou die rechter niet een soort autobiografisch figuur van Kieslowski zijn? De film wekt de indruk dat hij zorgt dat het met alle personages uit de trilogie in orde komt.

Degelijk film, maar verder wat mij betreft ook weinig memorabel en ook de vierde 3* op een rij voor de Coens. Voor de film spreekt dat het echt aanvoelt als een wat meer traditionele western en dat de Coens vermoedelijk ook gemaakt hebben wat ze zelf daaraan leuk vinden. Hailee Steinfeld speelt er goed en is overtuigend als Mattie Ross. Ook de overige rollen zijn erg leuk.

Het is dan ook duidelijk vakwerk, maar er zit in deze film eigenlijk geen enkel moment dat er werkelijk bovenuit steekt. Zoals wel vaker. Maar zeker toch wel de moeite waard.

Een erg sterke Kurosawa. Vooral ook, omdat het alle goede elementen van in ieder geval de samoerai-Kurosawa bevat, maar aan de andere kant lekker compact is. Niet te lang dus en toch 90 minuten even fijn ontsnappen naar een andere wereld. Dit is wat dat betreft ook een goede instap of een film, die je ook gemakkelijker aan anderen kan laten zien.

Mifune is weer erg sterk, vooral door zijn verschijning en misschien niet eens door zijn acteren. Soms helpt status dan toch een handje om goed over te komen. Het verhaal zelf is zoals gezegd erg aangenaam om te volgen. Wat mij betreft is dit perfect vermaak.

Toffe film. De Jong maakt hier een aantal gedurfde keuze die in dit geval goed uitpakken. Het idee om alle gesprekken in het restaurant plaats te laten vinden is goed uitgevoerd en voegt toe aan het soort 'slice-of-life'-gevoel dat de film mij gaf. De titel 'Tussenstand' is dan ook erg toepasselijk. Er is niet echt een einde, of een indicatie hoe dit afloopt, dit is een registratie van een moment in het leven van voornamelijk Roos.

Elsie de Brauw en Marcel Musters zijn beide goed op dreef; iets wat heel belangrijk is, omdat zo'n film drijft op het niveau van de acteurs. Toch had ik het idee dat met nog betere acteurs, zeg maar niveau Hors Catégorie, hier nog eigenlijk een veel betere film in zat. Maar al met al een goed concept en een goede film.

Goede film, die prima in harmonie met de serie leeft. Natuurlijk is deze film wat duisterder, maar dat past wat dat betreft prima. De periode voor de moord op Laura Palmer is dan ook hel duister en ik heb het idee dat Lynch nu eindelijk (zonder dat het aan de eisen van prime time-tv moest voldoen) verder met de personages zoals hij wilde. Film haalt vooral zijn kracht uit het feit dat Sheryl Lee een veelbesproken karakter, toch ontzettend knap tot leven weet te wekken.

Film is echter niet zo interessant als zijn latere week. Het voelt uiteindelijk toch een beetje als een opstapje, naar de drie steeds beter wordende films die hij hierna zou gaan maken. Sommige scenes werken heel goed, maar uiteindelijk is het verhaal toch niet zo meeslepend als het zou kunnen zijn en het einde vind ik bovendien wat vergezocht.

Toch een hele dikke 3,5*.

Saai formulewerkje, met een ongeinspireerde Hugh Grant en een nog ongeïnspireerdere Sandra Bullock. Het kijkt wel makkelijk weg, wat ook de bedoeling is, maar echt interessant, verheffend en memorabel wordt het nergens. De film teert op het succes van andere films van de acteurs en is verder dan ook niet meer dan een cash-in. Overslaan dus.