Opinions

Nou.

Slik.

Eiza González, darling, voor jou kom ik wel ’s m’n huis uit.

Dit gezegd zijnde: aangenaam vehikel, dit. Niet de zoveelste (wie telt ze nog?) aflevering van ‘The Fast and the Furious’, wel een moderne hertaling van het Bonnie & Clyde-verhaal, zij het met een niet onaardige morele dimensie. En natuurlijk met de nodige adrenaline.

De auto’s zijn een instrument voor de actie – al te vaak is het andersom – en ondanks de veelvuldige sentimentele Amerikanismen maken de fijne casting en de bloedstollende regie van ‘Baby driver’ een meeslepende rit.

Verder niet bepaald diepzinnig, maar ah, daar komt zinnelijkheid voor in de plaats.

Wat? U bent niet vatbaar, zegt u?

Nochtans: u bent dat ook.

Wat? Mens.

3,25*

'Baby Snakes' als introductie tot het werk van Frank Zappa, dat kan tellen! Ik vroeg me namelijk al geruime tijd af wat dat nu precies was, die aantrekkingskracht die Zappa altijd heeft gehad op jazzliefhebbers aller hande. Deze concertregistratie (want voor de gestoorde, bijna epileptische klei-animatie hoeft u dit wat mij betreft absoluut niet te zien) toont aan dat Zappa in feite regelrechte fusion maakte. Opzwepende pianosolo's worden afgewisseld met ruige gitaarsolo's die Zappa op z'n dooie gemak uit zijn gitaar schudt. Dit is noge eens wat men noemt een charismatisch frontman!

Het mooie is echter dat hij er geen one-man-show van maakt, en zijn evenzeer getalenteerde mede-muzikanten (of zelfs acteurs) tevens hun zegje laat doen. Dat levert absurde situaties op, die Zappa zelf afwisselt met sociaal betrokken kritiek. Helemaal gek wordt het als de man zijn muzikanten dan nog eens gaat dirigeren ook: briljant om bezig te zien, maar niet bepaald bescheiden. Een icoon als Zappa komt daar echter probleemloos mee weg, laat dat duidelijk zijn.

Als film kan ik alle kritiek die hier reeds werd geleverd best begrijpen: extreem mooi ziet het er allemaal niet uit en het is inderdaad een lange zit. Maar de muziek roept zelfs bij mij (als jonge "interpreet") een prille nostalgie op. En als 'Baby Snakes'de tiplijst binnenduikt, mag dat meteen ergens bovenaan zijn. Want de 'normale mensen' hebben hier inderdaad het één en het ander van te leren.

3,25*

De oerknal van Damien Chazelle – het wonderkind dat deze keer naar verluidt carte blanche kreeg. Als ode aan de dromenfabriek die Hollywood is, is ‘Babylon’ evengoed een soort droom, een explosie van ongebreidelde mogelijkheden, van talloze verhaallijnen die onderweg lijken aan te knopen doch later weer ontward worden. Narratief staat de vergankelijkheid van het sterrendom centraal, waar Chazelle de tijdloosheid van het cinematografisch eindproduct tegenover plaatst. Ars longa, vita brevis?

Niet alleen in dolgedraaide cinematografie zoekt Chazelle een grensverleggend extreem op – in parallel met het narratief over de komst van de geluidsfilm. Ook de verstrengeling tussen beeld en geluid, met alweer een weergaloze soundtrack van Justin Hurwitz, vormt een schitterende doorwerking van het thematisch discours: zoals destijds het woord de stille film op zijn grondvesten deed daveren, zo is het nu de energetische bom van improvisatie alsook een romantisch leidmotief dat meer vertelt dan woorden kunnen...

De revolutie waar ‘Babylon’ het over heeft, probeert Chazelle te hertalen naar zijn eigen project. Het levert een dijk van een film op, met onvergetelijke scènes en een onvolprezen score, doch helaas ook met puberale humor en wel erg klassieke psychologische verhoudingen tussen personages. Kortom absoluut imperfect, doch in zijn megalomane opzet: gedurfd, origineel, en verdomd aanstekelijk.

3,5*

Een vrijblijvende exegese? U vraagt, wij schrijven.

Een land corrupt in hart en nieren – wie in een dergelijke samenleving iets wil betekenen, moet deelnemen aan de vriendjespolitiek, het smeergeld, de geveinsde onschuld. Een andere optie is er niet.

Kijk bijvoorbeeld naar Magda. Zij weigert mee te doen, en houdt op te functioneren. Ze is een afvallige – weliswaar ethisch soeverein, maar niet meer in staat zich buiten de muren van haar woonst te begeven. Haar bestaan eindigt bij haar principes. Ze is moreel, zonder nog te kunnen ‘zijn’. Haar migraines zijn een metafoor voor haar zelf opgelegde vonnis.

Romeo probeert zich pragmatischer op te stellen. Als het moet, speelt hij het spel mee. Als het niet anders kan, knijpt hij een oogje dicht. Zijn menselijkheid uit zich in een diepe kwetsbaarheid: hij verwoest het leven van een straathond, gaat midden in de nacht huilen bij het lijk, om vervolgens telkens te toeteren op de noodlottige plek. Dit is hoe hij zich staande houdt in een systeem dat tot op de bodem pervers is: door te doen wat in zijn macht ligt, zonder dogmatisch te worden. Dat een eenmalige actieve participatie aan het gekonkel zijn ondergang kan worden, is tragisch. Of niet?

Misschien niet. Zijn handen zijn immers al lang met schuld bevlekt. Via zijn minnares pijnigt hij zijn gezin. En als Sandra vraagt om zijn connecties aan te wenden voor haar zoon, toont hij zich evengoed bereid. Hij is deel van het zieke organisme, geen belichaming van de genezing. Dat hij zijn dochter ervoor probeert te behoeden op verderfelijke wijze, is gewoonweg exemplarisch.

En hoe zit het nu eigenlijk met die dochter? Eliza, nou ja, die wil niet weg. Haar verliefdheid, haar vertrouwdheid met haar familie en haar adolescentie staan in de weg. En wie weet speelt ook de aanrander een rol. Een crimineel die natuurlijk niet gevat wordt, want het staatsapparaat is helemaal niet geïnteresseerd in het vinden van de schuldige. Het misdrijf wordt gebruikt om iemand anders achter slot en grendel te krijgen. Iemand die voor een ander misdrijf uit de samenleving moet worden gelicht. Iemand die niet de juiste mensen kent. Juist ja, ook dat is weer de alomtegenwoordige corruptie.

Schuld en boete worden via via beslecht. Het verdichtsel wint het van de feiten. En ondertussen rinkelt er altijd wel ergens een telefoon. Omdat iemand altijd wel iemand nodig heeft om iets te regelen. Zonder het ons-kent-ons kan men in dit Roemenië niet bestaan.

Gedoemd zijn zij die aan het slot hun tanden bloot lachen. Zij zijn de hoop van het land, maar zij weten niet wat hen te wachten staat. En terwijl niemand kijkt, grijpt de misdaad ruw om zich heen. Want wie geen netwerk heeft, kan het niet maken in die contreien. Die wordt fysiek aggressief. Doet pijn. Verkracht. Gooit stenen – zoals Sandra’s zoon. Die heeft een spraakgebrek, of anders gezegd: hij kan het niet zeggen. Dus terrorriseert hij anderen. Bijvoorbeeld Romeo. Met stenen.

Nog vragen, iemand?

Een buitengewoon gewone film. Psychologisch verfijnd, subtiel, humoristisch, overgoten met een saus drama – of was het omgekeerd?
3,5*

Het wilde westen zoals je het slechts zelden te zien krijgt: als een plek waar de dood willekeurig om zich heen maait, waar rechtvaardigheid nauwelijks kan aarden, waar het lijden bij het leven hoort zoals de honger bij de dorst.

Op zichzelf hebben de filmische novelles stuk voor stuk hun charme, en als portret van een al te vaak geïdealiseerd Wild West zijn ze raak. We zien immers vakkundig camerawerk, telkens een zorgvuldig opgebouwd narratief, fijne humor en dito dialogen. En toch: ben ik de enige op wie het allemaal nogal duf overkomt? Afgeleefd? Voorgekauwd? Proper? Van de Coens verwacht je bravoure, extase, je reinste hilariteit, en ook, of vooral: baldadigheid! Schenen schoppen! Toch?

Wat mij betreft doet ‘The Ballad of Buster Scruggs’ aan als een mineur akkoord, tussen groter en belangrijker werk door…hopelijk?

3*

Het was op het forum van ‘Fallen Angels’ (Wong Kar-Wai) dat de vergelijking gemaakt werd met deze ‘Bangkok Dangerous’, waar ik voorheen nog nooit van gehoord had. Absoluut onterecht, zo blijkt, want de Pang-broeders zijn onwaarschijnlijke stilisten – Wong Kar-Wai vindt in hen misschien zelfs zijn gelijke (en dat wil al wat zeggen). Hoewel ze er niet voor terug deinzen om hun film te overladen met pompeus en nogal kitscherig kleurgebruik, mag ‘Bankok Dangerous’ er visueel zeker zijn. Ook de regie is namelijk ontzettend “hip”: nu eens zenuwachtig, dan weer heel statisch – zolang het sfeerverhogend werkt zullen de Pang-broers het gebruiken. En natuurlijk zijn de slowmotion-sequenties nogal overdreven (zeker als ze aangedikt zijn met wat hip-hop-achtige gangstermuziek ), maar de dreiging die van dit Bangkok uitgaat is enorm – en dat was ook de bedoeling.

Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast. Tegenover het visueel enorm interessante aspect staat immers een ronduit slap verhaaltje, dat zich heel standaard ontwikkelt. Ook dat kan nog enigszins zijn, maar het liefdesverhaal is er teveel aan. Het stevige tempo is plots volledig zoek, de psychologische uitdieping staat op een heel laag pitje (en maakt de hele affaire absurd oppervlakkig) en de film dreigt ronduit saai te worden. Het zijn de bikkelharde “shoot-outs” (met een ijzige klasse vastgelegd), die de film nog overeind houden.

Het verbaast me overigens dat de Pang-broers mij zo onbekend in de oren klinken. Ik ga vast en zeker op zoek naar wat ander werk van deze heren, en hoop dat ze in de tussentijd geleerd hebben om wat meer aandacht te besteden aan de uitwerking van de plot. ‘Bangkok for Sale’, ‘The Tesseract’, ‘Diary’ en ‘The Detective’ gaan op het verlanglijstje. En is die remake van ‘Bangkok Dangerous’ een beetje de moeite waard?

3,25*

Alsof Martin McDonagh zich op Oud-Testamentische wijze de vraag stelt naar het ontstaan van het kwaad: is het primair aanwezig in de mens, of wordt het geïnduceerd? Het moge duidelijke zijn dat het gewelddadige in Pádraic Súilleabháin ontwaakt naar aanleiding van het onrecht dat hem als mens is aangedaan. De mens is niet slecht, hij wordt het. Homo homini lupus? Door de omstandigheden, ja!

In het personage Colm Doherty verwerkelijkt zich daarnaast de vraag hoe een betekenisvol mensenleven er precies uitziet. Gaat het om wat wij nalaten? Of om wat wij nu doen? Is immaterieel artistiek erfgoed superieur aan sociale verbondenheid? Moeten we herinnerd worden om betekenis te hebben gehad? McDonagh laat het oordeel aan de toeschouwer over, al voelt het publiek in deze tweespalt tussen Pádraic en Colm vooral sympathie voor de zwakzinnige, die Colin Farrell overigens ontzettend broos en integer neerzet – een huiveringwekkend precieze acteerprestatie, waar het amorfe van Brendan Gleeson een aardig contrast mee vormt, al is diens vertolking vlakker, eenzijdiger, of misschien gewoon moeilijker vast te grijpen...

Deze botsing tussen twee conflicterende mensbeelden (zo u wil) grijpt plaats in het fictieve Inisherin, een eiland als afgekapselde realiteit, een oord zo rustig en vredig dat men er als weldenkend mens gewoonweg weg wil. Weg voor de arm der wet die autoritaire trekken krijgt en weg voor de religieuze poot die neigt naar katholiek despotisme. De pijlers van het bestaan zijn zodoende uitgehold, lege omhulsels die het leven niet meer kunnen stutten. Wie niet vlucht, wordt gek – het idee zou van pakweg Samuel Beckett kunnen geweest zijn, om zomaar een grote Ier te noemen.

Het landschap, in zijn onaanraakbare schoonheid, spreekt de wreedheid van de handeling op navrante wijze tegen. Evenzo woedt buiten dit denkbeeldige universum een burgeroorlog, waarin Ieren Ieren afslachten. Is vluchten naar die hel überhaupt een vorm van vluchten? Is redding mogelijk, dames 'n heren?

Het macabere overheerst kortom doorheen ‘The Banshees of Inisherin’. Er is geen intermenselijk begrip, eigenlijk geen wezenlijke dialoog, geen liefde die beantwoord kan worden, louter vervreemding, waanzin, en uiteindelijk: de dood. McDonagh brengt die neerwaartse spiraal genadeloos in beeld, met een defaitisme dat slechts door de dieren kan worden gecompenseerd. Als zelfs zij, in hun onschuld, moeten boeten voor de doorslaande stoppen, wordt het helemaal naargeestig, ja zelfs op ontroerende wijze.

Consequent is McDonagh dus wel, zij het dat de film zich in het laatste half uur zowat heeft vastgereden in een onwerkelijke ervaring, die buiten tijd en werkelijkheid staat. Vanuit tastbare en universele moraal verhaalt McDonagh als het ware een droevige parabel waarin slechts sporadisch wat af te lachen valt, en die uiteindelijk te veel de wenkbrauwen deed fronsen. Gestoeld op dergelijke interessante thema's, hoeft een film zich niet tot een schimmig sfeertje te beperken...of is dit te streng? Hoe dan ook, geen ideale evenwichtsoefening, en bijgevolg: gefaald als film?

2,75*

Hoe langer de toeschouwer in dit absurde universum toeft, hoe absurder en dus leuker het wordt. Toch bevat ‘Barbie’ te veel flauwe grappen en grollen. Het is kolder op kindermaat, waarvan alleen het pleidooi voor ware vrouwelijkheid even het hart sneller doet slaan. Want inderdaad: wat wij verwachten van onze vrouwelijke wederhelft, is onheus. Wakker worden, mannen!

De plotmatige insteek, opgebouwd rondom de menswording van Barbie, laat dan weer nauwelijks empathie of identificatie toe: waarom zou het publiek zich interesseren voor de besognes van een pop die het uiteindelijk ook in haar poppenwereld naar haar zin kan hebben? Enfin, ‘Pinocchio’ gaat wat dat betreft dieper…

Wat zal blijven hangen, is de aardige snoet van Margot Robbie (hoogst politiek incorrect, jazeker, maar hé, mijn universum is gevormd door Mattel, don’t blame me!) en vooral de Kenergy en het Kenough van Ryan Gosling. Het patriarchaat zal nooit meer hetzelfde zijn, zoveel is zeker!

3*

Ik vraag u …

Of, nog beter: Alejandro Iñárritu vraagt ons …

Waarom zouden de wetmatigheden van de film dezelfde moeten zijn als die van de realiteit?

Waarom moeten verhalen op het witte doek zich volgens reële of realistische principes ontvouwen?

Waarom niet alle registers opentrekken en cinema als medium maximaal benutten, door er de realiteit mee binnenstebuiten te keren, de historische chronologie een hak te zetten, van een geschiedkundige nachtmerrie de orde van de dag maken, een 'handvol waarheden' onder de dekmantel van een 'valse kroniek' toch aan de man weten te brengen...

- de waarom-vraag is verkeerd, de vraag luidt: waarom niet? -

Nee, ‘Bardo’ is niet evident voor wie een klassieke film te zien wil krijgen. Diegenen die echter bereid zijn om Iñárritu’s associatieve gedachtesprongen te volgen en in een ander soort narratief binnen te stappen, krijgen een zowel hilarische als bijzonder kritische film te zien, waarin de regisseur thema’s die hem dagdagelijks bezighouden vanuit de tomeloze verbeelding die cinema kan katalyseren, gestalte geeft…

- en hoe! -

‘Bardo’ bevat ettelijke onvergetelijke scènes, van een baby die terug de baarmoeder in wordt geduwd tot een embryo dat in hartroerende eenvoud te water wordt gelaten, van kindsoldaten die ter meerdere eer en glorie van het vaderland zichzelf de dood injagen tot een zogenaamd journalistiek interview met wijlen conquistador Hernán Cortés...

- want alles kan & alles mag in dit universum zonder grenzen -

Hoe verhoudt Mexico zich tot de naburige landen op het Amerikaanse continent? Hoe kijkt een expat naar zijn heimat, en hoe kijkt die heimat terug naar een ereburger die voor zichzelf een beter bestaan in het buitenland heeft geregeld? Een buitenland dat diezelfde immigrant na vele jaren nota bene nog steeds als indringer blijft beschouwen (de luchthavenscène, nog zo’n onnavolgbaar hilarische!)…waar is zo iemand thuis, iemand die zijn thuis heeft verraden en daardoor nergens meer thuis kan komen?

- alles aan ‘Bardo’ voelt persoonlijk, authentiek, origineel -

Dat Iñárritu de geschiedenis van zijn vaderland koppelt aan de vermeende aanwas van Baja California bij het imperium van Amazon: het is vanaf de eerste seconde ontregelend, maar net daardoor bevrijdend, uniek qua ervaring en vooral maximaal geënt op de potentie van cinema als genre – het scheppen van andere werelden, het anders vertellen van verhalen, het manifest maken van onzichtbare verbanden, het vanuit de verbeelding aanschouwelijk maken van wat men voelt maar niet zomaar in taal kan uitdrukken.

Iñárritu een man met pretenties? Nee hoor, een man met visie. Of worden dat soort kunstenaars tegenwoordig ook al in de ban gedaan, wegens te high-brow? Nee, toch?

3,5*

Psychologie? Eerder vlak.

Sentimenteel? Tuurlijk, of wat dacht je?

Spannend? Toch een beetje, want als plotgedreven film mag ‘Barney’s Version’ er wezen.

Toch blijf je achter met het gevoel dat je ruim twee uur naar clichés hebt zitten turen. Ook al laten die niet onberoerd, het blijven clichés.

Kortom, matig bevonden.

(Zelfs al komt boven water dat in het vergeten het diepere weten schuilt – als pleidooi voor mildheid jegens de voortschrijdende ouderdom? Enfin.)

2,75*

Intrigerend hoe het universum van DC als loep dient waardoor de maatschappij vandaag bekeken kan worden. Frappant is immers hoezeer ‘The Batman’ weggelopen lijkt uit het hart van de 21ste eeuw. Het idee dat zwaarbewapende extremistische groeperingen – sociale media en ijzingwekkende live streams incluis – het heft in eigen handen nemen en massaal aan het moorden slaan, lijkt sinds de recente bestorming van het Capitool niet eens zo’n absurde dystopie. Huiveringwekkend actueel, en met een metier dat aan David Fincher doet denken werkelijk bloedstollend in beeld gebracht: Matt Reeves is een groot vakman, laat daar geen twijfel over bestaan.

Toch rijdt ‘The Batman’ zich vast in de axioma's van de Batman-sage, die schijnbaar steevast suspense boven psychologie plaatst. Waar is de intermenselijke, relationele densiteit in deze film, die van cinematografisch onweerstaanbaar gedetailleerde gruwel naar gruwel beweegt? De romance tussen katvrouw en vleermuisman komt halfslachtig over, en de actiescènes lijken weggelopen uit een prent waar bombarie de boventoon voert. Het lijkt met andere woorden alsof ‘The Batman’ op de valreep toch geen knap in elkaar gezette, stilistisch hoogstaande genrefilm wil worden, noch een emotioneel spectrum thematisch wil gaan ontwikkelen.

Wat overblijft, is dus vooral een kwestie van effect. Daarin blinkt de film weliswaar uit, maar het maakt de ervaring – bijna drie uur! – finaal toch een beetje armtierig. Wie ontwaakt uit deze escapistische horror heeft met hart en ziel gekeken en meegeleefd, maar voelt zich achteraf vooral murw geslagen door cinema met grote gesten en weinig artisticiteit – terwijl het anders had gekund…

3,25*

Een kans die producenten uiteraard niet konden laten liggen, deze symbolische tennismatch, waarin patriarchale idiotie het opnam tegen feministisch empowerment. Vanuit hedendaags perspectief is de botsing tussen idealen haast prehistorisch te noemen, en net dat maakt een film als deze zo belangrijk voor de wereld vandaag: de tijd dat vrouwen enkel goed waren voor keuken en slaapkamer, ligt in essentie akelig dicht in het verleden. Memento, memento!

Cinematografisch noch narratief maakt het regisseursduo jammer genoeg iets bijzonder van deze ‘Battle of the sexes’. Van het acteren over de cameravoering en de muziek tot de biografische accenten in het verhaal: het is degelijkheid troef. Zelfs het gewetensconflict waar Billie Jean King (Emma Stone verschijnt allicht nooit meer zo kneuterig op het witte doek?) finaal mee worstelt aangaande haar geaardheid, komt amper uit de verf, al maakt het scenario een interessante koppeling tussen vrouwenrechten en de implicaties daarvan voor de holebibeweging...

Enfin, noem deze verfilming hooguit onderhoudend dus. Al verdient het onderwerp het voordeel van de twijfel. Anderzijds, wie even dieper graaft op het net: mogelijks liet Riggs zich met opzet verslaan om gokschulden te vereffenen! Als dat zo is, dan is ook deze verfilming koren op de molen van het entertainmentcircus rondom de betreffende match. Toeschouwers mogen toch hopen dat Jonathan Dayton en Valerie Faris zich grondig hebben geïnformeerd...waarheid, o waarheid?

3*

Probleem met Linklater: het Amerikaanse dat hij er almaar dikker op legt. Met de twee voorgangers had ik wat minder problemen, maar 'Before midnight' schetst relaties zoals ze niet bestaan, namelijk via oneigenlijke humor en sentiment. De inspiratie waarmee man en vrouw in dialoog gaan is fascinerend, maar ze wringt met de banaliteit van de context zoals Linklater die wil voorstellen. Het grootste probleem is echter niet het artificiële van de situaties, de context en de gespreksonderwerpen, maar bovenal dat de personages schijnvertoningen zijn geworden, geen representanten van een ideaal waarmee we onszelf allemaal tot op zekere hoogte kunnen identificeren - wel uitvergrote archetypes, helemaal onwerkelijk. Net daardoor redeneer je niet op volle toeren mee met de woordenwisselingen, dringt de diepte van het conflict dat zich ontspint niet ten volle tot je door. Mij lijkt het dat Linklater vooral "een trip" heeft willen draaien, en dat is deze film ook geworden...onderhoudend en hier en daar intelligent - overigens met veel chemie tussen Hawke en Delpy neergezet. Wat natuurlijk niet wegneemt dat 'Before midnight' zichzelf uiteindelijk voorbij stormt en een soapachtige apotheose bereikt, incluis de bijhorende hysterische crisis. Dat alles in ieder geval meer dan een genadeloos portret van de (on)mogelijkheden, de (ingebeelde?) verantwoordelijkheden, de schoonheid en de terreur die een langdurige relatie met zich mee kunnen brengen.

Pffft. Ondanks de uitgekiende cinematografie (best aantrekkelijk), voor mij een behoorlijk lange zit.

2,75*

Tik tak. Tik tak. De tijd tikt. Het klimaat kankert. Obama oreert, Fransiscus fronst, Leonardo loenst naar later. Wat we al weten, weeral. En toch. Kijken en luisteren en nog ne keer nadenken doet geen zeer. “The only thing that we can do, is control what we do next. How we live our lives. What we consume. How we get involved. And how we use our vote to tell our leaders that we know the truth about climate change.” Kijk, serieus: ik stel voor dat we gewoon stoppen met onnozel doen. Alleman, allemaal, altegader…akkoord?

Van beide films is ‘20th Century Women’ zeker de betere: rijper, warmer, psychologisch meer welomlijnd, in verhalend opzicht completer… Wanneer het over beginnende relaties gaat, hoeft een film echter niet "exhaustief" te zijn. Ik bedoel: een plot mag zoeken, net zoals de karakters... De relatie tussen Oliver en Anna wordt met andere woorden doelbewust schetsmatig verteld, in happen en brokken, als een puzzel die de personages zelf ook aan het leggen zijn, worstelend met de vraag of de stukjes wel zus en zo in elkaar te passen zijn.

De centrale idee, met name dat iemand nooit loskomt van zijn vroegste indrukken voor wat relationele verhoudingen betreft, is niet nieuw. Verre van. Toch siert het Mike Mills dat hij Oliver niet neerzet als een volslagen disfunctioneel individu, maar juist als iemand die heeft leren leven en overleven met of ondanks zijn bagage, al blijken de axioma’s waarmee hij potentiële geliefden tegemoet treedt duurzame relaties in de weg te staan.

Een te verstikkende band met een tot de haard en door haar eenzaamheid tot een milde vorm van waanzin veroordeelde moeder, een afwezige vader die emotioneel niet beschikbaar durfde zijn omdat zijn gevoelsleven en zijn driften in de psychiatrische fauteuil verketterd werden: het maakt dat Oliver op kousenvoeten leert bestaan, tot zijn vader hem (postuum) laat inzien dat de enige juiste aanpak voor schaamte eruit bestaat haar ver achter zich te laten. Elk mens heeft recht op liefde, op nabijheid, op seks, op zijn wie hij of zij is – bij Anna is dat: weifelend, voorzichtig, mogelijks getraumatiseerd, doch wel vol verlangen om zich eindelijk integraal aan iemand te mogen geven. Voor mij, kort en goed: een prachtig stukje mens.

Is ‘Beginners’ perfect? Zeker niet. Dat zijn wij met z’n allen evenmin. En net dat stipt de film prachtig aan. Een revelatie!

3,75*

In een (soort) Griekse tempel in een (soort) Grieks drama: een afgekapselde wereld waarin nieuwe normen, waarden en wetten worden gemaakt. De ziekmakende beslotenheid van het meisjesinternaat weet Coppola schitterend op te roepen, of meer bepaald: de noodzaak van seksualiteit, en hoe met het ontbreken daarvan wordt omgegaan.

Op het niveau van de kinderen: dienstbaarheid als masker van het verlangen bij Amy, regelrechte ontucht (dat eens te meer het krachtigste wapen blijkt) in geval van Alicia – gespeeld door wie anders dan Elle Fanning, wier blikken ook nu weer boekdelen spreken. En op het niveau van de ouderen: Miss Martha die krampachtig vasthoudt aan de zogenaamde morele rust die ze met haar verdorde katholieke moraal heeft gekocht, Edwina die zich integendeel openstelt voor de verleiding van een écht leven in de gedaante van een échte man.

Oh, wacht eens even: wat is Edwina’s daad aan het einde van de film eigenlijk? Een akte van zelfbevrijding, een altruïstisch offer voor de groep, een slaafse boetedoening voor gemaakte fouten? Waarschijnlijk dat alles ineen, en precies dat maakt haar tot het mooiste personage van de film. Ook omwille van haar puurheid trouwens, bijvoorbeeld wanneer ze opbiecht dat ze niets vuriger verlangt dan ver weg te geraken van de gevangenis waarin ze zich heeft begraven voor de wereld – een moment van een huiveringwekkende intensiteit.

Huiveringwekkend? Intens? Hoezo? Wel, omdat korporaal McBurney van wat hij ziet dat hij teweeg brengt alleen maar gebruik lijkt te willen maken. Omdat de messias der mannelijkheid die de onwereldse cocon van meisjesachtigheid infiltreert iemand lijkt die bij iedereen in de gunst wil vallen en geen duurzame engagementen wil aangaan. Waarbij ook dat in wezen onzeker blijft tot aan de aftiteling. Net zoals de vraag of dat been er nou echt af moest of niet. Enzovoort.

Zo is ‘The Beguiled’ een film vol suggestie van psychologie, vol suggestie van onderlinge verhoudingen, vol suggestie van motieven, maar even goed vol suggestie van een buitenwereld die nooit echt wordt getoond. Coppola laat enkel de dreunen horen en de rookpluimen zien, kortom de vernieling waarmee “het echte leven” in de gedachten van deze dames samenvalt. Hun eigen bestaan wordt uiteindelijk – hoezeer ze daar ook van gruwen – echter een schaduwversie van wat zich vanaf de grenzen van hun nauwgezet afgebakend territorium manifesteert: er wordt zinloos gemoord, zinloos geofferd, zinloos verzaakt aan universele menselijkheid. Of hoe iedereen, altijd en overal een kind is van zijn tijd – willens nillens.

Al het bovenstaande maakt Coppola’s nieuwste wat mij betreft tot een krachtige film. Je bent je als toeschouwer bewust van het trage ritme, maar er is continu voldoende deining – zowel cinematografisch als narratief. Overigens “krachtig” niet zozeer om wat er wél getoond en wél gezegd wordt, maar veeleer omwille van het spectrum aan karakters dat Coppola evoceert voorbij haar van suspense zwangere beelden en haar vermogen om uit schijnbaar banale dialogen de kwintessens van personages te laten zien. Ja, krachtig dus.

3,25*

Op elke pot past een deksel. En op elke pot past een andere pot – Liberace zal het geweten hebben.

Het is frappant om de echte pianovirtuoos (YouTube-gewijs) naast de imitatie te plaatsen, waarbij gezegd moet dat Michael Douglas een hyperbolische vertolking lijkt neer te zetten waar blijkbaar een groot realiteitsgehalte aan vast hangt. Boeiend om zien is verder dat Steven Soderbergh met het morele register van de toeschouwer begint te sollen. Eenmaal Damon van onschuldig jonkie in agressief drugsverslaafde verandert, krijgt Douglas’ personage namelijk meer menselijkheid.

Toch ligt de klemtoon in ‘Behind the Candelabra’ te eenzijdig op de seksualiteit, de financiële excessen en Liberace’s dubbelzinnige verhouding met zijn naasten. Wie was hij als muzikant? Hoe ernstig nam hij zijn eigen kunstenaarschap? Hoe keek homofoob Amerika naar deze man? Hoe werd hij in Europa onthaald?

Enfin, fijne film, maar er had ongetwijfeld meer in gezeten.
3*

Een film over een plek, een mogelijkheid, een idee – meer dan over mensen. Was de bedoeling andersom? Nou ja. Dan is dat toch even niet gelukt. Oppervlakkige typeringen, lege dialogen, hoog spektakelgehalte en vooral hippe muziek. Met, ja daar moet een mens wel eerlijk over zijn, een soundtrack die erg aanstekelijk werkt. Amai nog nie.

En, let wel: Tom Vermeir in een hoogst virtuoze vertolking, Stef Aerts overtuigend. Maar ook: Hélène De Vos stereotiep en Sara De Bosschere regelrecht schreeuwerig. Tot op het niveau van de cast kortom een film die evenwicht en diepgang mist. Alweer een Van Groeningen over zogezegd gewone mensen die niet weet te overtuigen.

2,5*

Wie was Benedetta Carlini? Een miskend Heilige? Een oplichtster eersteklas die, net zoals de hogere autoriteiten van het instituut waar zij deel van uitmaakte (lees: de hoge piefen van de kerkfabriek), het katholieke narratief voor eigen gewin en machtswellust wist uit te buiten? Of iets daartussenin, bijvoorbeeld een geïndoctrineerd kind met aanleg voor psychotische wanen, kortom een slachtoffer van het geloofsdogma?

Een sluitend antwoord krijgt het publiek niet, en zo hoort het ook. Vijf eeuwen na de feiten is waarheid onmogelijk van verdichting te onderscheiden. Toch lijkt Paul Verhoeven zich enigszins uit te spreken tegen het vermeende mysticisme van Benedetta, zeker in het licht van haar lesbische avonturen met Bartolomea. Daarin ligt het accent eenzijdig op het bevredigen van Benedetta’s verlangens, waarmee de cineast de theorie van een onderliggende persoonlijkheidsstoornis insinueert… Zeker gezien de wel erg dubieuze 'openbaringen', die Verhoeven bizar genoeg ridiculiseert - wat betracht hij daarmee?

Finaal blijft de regisseur jammerlijk op de vlakte, in een film met bordkartonnen psychologie binnen een behoorlijk clichématig tijdsbeeld (help, de builenpest!)... Als geheel te simpel en kitscherig, kortom. Dat critici het dan maar over Virginie Efira bleven hebben, is evident. Van ‘Benedetta’ zal immers nauwelijks iets blijven hangen, behoudens: zij. Miauw!

2,75*

Oud nieuws.

Nieuw ouds.

Spielberg goes Spielberg - good old feel good.

Enzovoort.

Niet bijzonder, niet niet-bijzonder.

Gewoon, gewoon goed.

3*

Primo – man van weinig woorden, man van principes, man die zweert bij wie en wat hij liefheeft.
Secondo – het spiegelbeeld van de eerstgeborene?
Secondo – veel woorden, weinig principes.
Secondo – veel geblaat, weinig wol, doch het abstracte verlangen om “het te maken” in dat Amerika van hem, ongeacht de prijs die hij daarvoor moet betalen.
Wie is Secondo eigenlijk? Niet de opportunist die Pascal is, niet de epicuristisch-vrijgevochten Gabriella, niet de hondstrouw-frivole Phyllis, niet de immer zwijgzame Cristiano die er het zijne van denkt...
Secondo is Primo minus het neurotische, minus het dogmatische, minus het fanatisme…maar wat blijft er dan nog over?
Secondo wil heel erg heel veel: iemand zijn, iemand worden, iemand hebben. De relaties die hij aangaat, zijn secundair aan dat verlangen. Wie kan echter van hem houden, wetende dat hij zelf niet houdt van wie hij is, wetende dat zijn blik niet op het hier en nu rust, maar op iets en iemand in de toekomst. Wie kan, wie wil, wie zou voor zo iemand zorgen, iemand die denkt niet te zijn, wel te "zullen zijn"...?
Niemand anders dan: Primo – eerstgeborene…de laatste die altijd zal overblijven, onvoorwaardelijk.

Netjes uitgekiende psychologie (twee gebroeders als januskop) in deze ‘Big Night’, met af en toe gewaagde close-ups, swingende cameravoering, ja zelfs jazzy experimentjes…maar de film heeft een ritme dat een toeschouwer vandaag niet meer verdraagt, en de hele prent baadt in een low-budget aandoende, oubollige sfeer met een tempo dat te gezapig kabbelt.

Kortom, not my cup of tea. Laat die timpano daarentegen maar komen!

2,75*

Mindblowing. Wat ‘Inside Job’ als documentaire niet kon zijn, is ‘The Big Short’ als fictiefilm wel degelijk. Tegelijk aanklacht en satire, drama en komedie, nauwgezette analyse doorspekt met vlagen van surreëel absurdisme...: dit is creatief omgaan met het medium film, het uitdrukkelijk maatschappelijk inbedden en niettemin de mogelijkheden van de fantasie te exploreren...didactisch zonder belerend te zijn, ideologisch zonder te moraliseren, geestig zonder karakterloze personages op te voeren. Ah!

Ah! Hoe schitterend wordt Mark Baums vernietigende zelfinzicht van een getroubleerd materialistisch denken met slechts één zin gedisseceerd (vrij citaat: “he told me he didn’t feel well and I offered him money”…onderwijl zijn gelaat gefilmd in een spiegelend oppervlak), hoe excentriek en tegelijk invoelbaar wordt Michael Burry door Christian Bale neergezet, hoe subtiel verbindt Adam McKay in zijn regie het concrete verhaal met meer abstracte stills die de bankencrisis in het ruimere perspectief van onze geldcultuur, onze bezitsdrang en de kloof tussen arm en rijk plaatsen…!

Dat heet dus: mindblowing.

Ah! 4,5*

Een film die seks ademt. Van blote buiken tot blote borsten. Van glibberige slangen tot zinderende hitte. Van oud worden met een beladen verleden tot opnieuw jong zijn door de aanwezigheid van een uitdagende adolescente.

Relaties komen onder druk te staan door biologische en psychologische demonen. Kan je die onderdrukken? In een ongenadig landschap als dit? Tussen de ongenadige schoonheid van jong en oud vlees? Luca Guadagnino laat het allemaal zien. Hij verhult niets. Of net genoeg om ‘A Bigger Splash’ de zweem van mysterie te geven die de film nodig heeft.

Eigenlijk is alles is onwerkelijk. Vluchtelingen overspoelen het land, op zoek naar precies die waardigheid die hen rechtmatig toekomt. Wat zich binnenskamers voltrekt, lijkt bijna een decadent luxedramaatje. Toch is het dat niet. Ook rocksterren worstelen immers met hun keuzes, hun verlangens, hun verplichtingen. Ook partners van rocksterren hebben immers een kruis te dragen. Ook succesvolle producers hebben immers een tweezijdig karakter, dat van aimabel en amusant in een mum van tijd kan omslaan in het volslagen tegendeel: destructief en manipulatief. En ook dochters van houden er een eigen agenda op na. Tegen de achtergrond van een kurkdroog Lampedusa kleedt Guadagnino zijn personages helemaal uit. Hun naakte waarheid is tegelijk ontwapenend als onbegrijpelijk – zo particulier, dat de op zich simpele plot een onkenbare achterliggende geschiedenis suggereert.

Maakt de optelsom van dat alles ‘A Bigger Splash’ tot een fijne film? Of moet de toeschouwer zich deze keer afvragen of Guadagnino wel iets heeft proberen maken dat als “aangenaam” moet worden ervaren?

Cinema die de smaak van het publiek niet bedient, maar integendeel uitdaagt. Verdient alleen al de poging geen lof?

3,25*

Zelden zo oprecht meegeleefd met een product dat zo op en top Amerikaans aandoet: van de american dreamachtige allures over de kitscherige muziek en dito cameravoering tot de verteltrant. Toch is John Chesters documentaire aandoenlijk en meeslepend. De worsteling met krachten groter en ongrijpbaarder dan de menselijke ratio kan bevatten, de cirkel der seizoenen, de bedevaart van vallen en opstaan, de kleine overwinningen en vooral de verwondering over wat mogelijk is binnen de context van permacultuur: hartroerend, niet?

Er valt veel op af te dingen, maar het enthousiasme van de makers is verdomd charmant. Heerlijk voer voor een zaterdagavond, of wat dacht je?

3*

Een meteoriet? Een ruimtetuig? Komt Batman (ahum, Birdman!) dan toch from outer space? En - schitterend beeld! - kwallen op een strand. Sjonge jonge... En, en en en, een jazzdrummer die de film een fenomenale drive geeft.

Oké. Kijk. Van Alejandro González Iñárritu weet je dat hij wonderen uit zijn hoed kan toveren. Maar dit? Deze mix van jolige lichtvoetigheid, gewichtige humor, ongebreidelde fantasie, ja zelfs filosofie? Van een regisseur die altijd diepmenselijke films heeft gemaakt, plots dit? Ja, hij doet het toch maar. En hoe! Even de dingen op een rijtje zetten. Of proberen.

Een kritiek op hoe Hollywood Broadway probeert in te palmen. Ook een kritiek over het snobisme en elitarisme van Broadway jegens Hollywood. En ook een kritiek op onze snelheidscultuur, waarin diepgang van geen tel is, wel aantal hits per uur. Een kritiek ook op vorm en bekendheid, die een negatie van inhoud inhouden. Maar! Toch een beetje paradoxaal ook, want maakt Iñárritu geen gebruik van een Hollywoodiaanse saus om zijn verhaal over die wederzijdse minachting vorm te geven? Hollywoodiaans in de zin van: Edward Norton, Emma Stone en Naomi Watts spelen mee. Verder is er niets Hollywood aan ‘Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)’. Behalve dan misschien de effecten, die Iñárritu meeneemt in zijn verwondering over het medium film. Een verwondering die zich ook van het publiek meester maakt, eenmaal de regisseur expliciteert wat voor film ‘Birdman’ even goed had kunnen zijn. Want o ja, ook een kaskraker zou Iñárritu kunnen draaien. Ik herhaal: sjonge jonge…

En toch. Toch is de echte held van de film misschien wel Antonio Sánchez. Zijn drumwerk past zodanig goed bij de film dat je haast gaat vermoeden dat de film bij de soundtrack werd gemaakt, en niet omgekeerd. Hij lijkt de bron voor de überorganische cameravoering, waarmee Iñárritu, zoals hij al sinds jaar en dag doet, levens in elkaar laat overgaan. Zo natuurlijk, zo ritmisch, zo volmaakt…dat heeft de cineast volgens mij tot nu toe nog niet zo zo zo goed gedaan.

(Om nog maar te zwijgen van de andere muziek. Mahler…! Geen noot verkeerd in deze film!)

En het verhaal? Daarover ga ik m’n hoofd nog een nacht breken. Niet om oplossingen te vinden, want de film zelf is de oplossing. Dat proces, dat is het echte wonder van cinema.

Niet wat uit een film opstijgt. Wel de film zelf.

O, ‘Birdman’. Gij zijt bijna twee uur verwondering. Verwondering!

4*

Love it or hate it?

Laat mij meteen met de deur in huis vallen: ‘Black’ is de slechtste film die ik ooit gezien heb (- 'Excalibur' zit niet meer zo fris in het geheugen, vandaar misschien ). Alles wat ik het zogeheten Bollywood toeschreef, nog voor ik één zo’n productie gezien had, zit in deze film verankert. Overmatig veel sentiment (het wordt er langs alle mogelijke kanalen ingepompt), een bombastische score (die maar blijft aanzwellen), en een übergestileerde cameravoering die alle spontaniteit de grond in boort. Zelfs in Hollywood is men er zich beter van bewust dat "trop te veel is" - en de dag dat ik Hollywood in bescherming neem mag te boek staan als 'hoogst ongebruikelijk'. Over de hele lijn is ‘Black’ immers niet primair “afschuwelijk”, maar wel smakeloos en overdreven. En dat is misschien wel de allerergste graad van lelijkheid die er is…

Laat dit echter niet de enige reden zijn dat ik deze film niet heb uitgekeken (en na een dik uur heb afgehaakt): het verhaal is naast ontzettend melig ook ondragelijk om naar te kijken, zo wordt de ‘gehandicapte’ hier gebruikt als een tool om medelijden op te wekken. Ik ben hoe dan ook geen fan van ‘Le Huitième Jour’-achtige toestanden (dat werkt averechts bij mij), maar die film had ten minste nog de waardigheid om een basisrespect aan de dag te leggen voor de hoofdpersoon. ‘Black’ wil het grote wonder zodanig prediken dat het stelletje scenaristen niet alleen het kind als volslagen debiel heeft afgeschilderd, maar tevens niet gekeken heeft op een karikatuur meer of minder (de keiharde vader, de eigenzinnige leraar en een heleboel overdreven sympathieke vrouwen die het vrolijke zootje vervolledigen) – hoe ver kan de voeling met de werkelijkheid de dieperik in gaan?

Maar waar ligt de kern van mijn walging nu in feite? Dat mensen zoveel leed durven tentoon spreiden alleen maar om een ruim publiek te bereiken, dàt is wat ik als “barbaars” afdoe.
Voor anderen werkt het echter wel, stelt mij dat dan in het ongelijk? Misschien wel, maar mijn gevoel bedroog me niet in mijn ietwat wanhopige zoektocht naar het rode knopje van de afstandsbediening. En hoe langer het scherm 'zwart' bleef, hoe beter ik mij placht te voelen…
0,5*

Mocht iemand mijn score betwisten omdat ik “het beste deel van de film” heb gemist, dan neem ik hem wel weg. Maar ik kan het me eerlijk gezegd totaal niet inbeelden…

Eindelijk. Johnny Depp nog eens in een duistere rol, een die de lachspieren vanaf de eerste seconde paralyseert. Van een bezwerende vertolking gesproken…! Verder zijn het verhaal klassiek, de omstandigheden klassiek, de familiale context klassiek, de machtswellust klassiek, de spiraal van geweld klassiek. Uniek is net dit ene geval in Boston, dat hier piekfijn in beeld wordt gebracht. Knappe cinematografie, opbouw en afwikkeling…nou, hoog tijd dus om de naam Scott Cooper tussen die twee oren te knopen.

3,5*

'Black Snake Moan' begint als een spannend psychologisch portret in een interessante setting (verpauperd en gemarginaliseerd). Waar moet het heen met het ontwrichte karakter van Christina Ricci?

In Hollywood hebben ze echter de verkeerde keuzes gemaakt: vanaf het Bijbelse gedoe (Samuel L. Jackson werd duidelijk analoog gecast naar zijn preken in 'Pulp Fiction') verliest Brewer scherpte, en uiteindelijk drijft de film op een gigantische contradictie: de God-minnende Lazarus die zich overgeeft aan de goddeloze blues in een exotische r&b-club, de pastoor van het ene moment op het andere niet meer meedoet, etc.

Is het goed dat in Hollywood ook "serieuzere" scripts ingang vinden? Zeker, maar de finale bewijst dat het publiek nog steeds krijgt wat het wil. Echt irriteren doet 'Black Snake Moan' immers alleen maar het laatste kwartier, al begint het na een uurtje al fout te lopen - de concessie aan het publiek mag duidelijk zijn. Eind goed al goed? Niet dus.
2,5*

Intrigerend hoe de makers het klassieke verwachtingspatroon een beentje lichten. ‘Blackberry’ lijkt het stereotiepe verhaal te worden over intellectueel branie dat dankzij kapitalistisch machismo resulteert in groot geld, hoera! Niets blijkt evenwel minder waar. Het winstbejag zit bij de gehaaide durfal Jim zo diep ingesleten, dat hij mensen evenals wetten met de voeten treedt, zonder scrupules. Dat de werkelijkheid hem inhaalt onder de vorm van jurisdictie zowel als een totaal voorbijgestreefd product, zegt het allemaal: wie zich blind staart op centen en daar maar al te graag status en haantjesgedrag mee afkoopt, krijgt vroeg of laat lik op stuk.

Ook Mike staat dat lot te wachten, zij het dat zijn ondergang niet gespeend is van tragiek. Zelfs getooid in een peperduur pak zonder bosbesvlekken, is hij een miezerige scholier: veel branie, maar geen inzicht in het voortschrijden der tijden. En al helemaal geen people’s manager - understatement! Nobele onbekende Matt Johnson legt het allemaal in een wat groezelige, kille en almaar akeliger wordende stijl vast - de toeschouwer begrijpt waarom. Niet alleen spannend en onderhoudend dus, maar ook best frappant, deze kapitalismenachtmerrie die zich als een brokje tech-geschiedenis vermomd heeft…

3,5*

Bestaat er iets als zwarte cinema? Of nog: hoe kan een film zichzelf een Afro-Amerikaanse identiteit aanmeten? Met foute seventiesmuziek, bij wijze van intermezzo gemonteerde beelden van de couleur locale (zo weggelopen uit een commercial?), een scène waarin de onderdrukte minderheid met samenzang en dans het alomtegenwoordige leed ombuigt in een overstijgende vreugde (herinnerend aan de zwarte muzikale en religieuze overlevering?) en een handvol kitscherige sets – om maar een paar elementen op te sommen. Noem het Blaxploitation, geïnfiltreerd in een klassiek Hollywooddiscours. En noem 'BlacKkKlansman' ineens ook een bekroning van Spike Lee’s sociaal bewogen oeuvre – of wat denk je?

Ik zie: een tweedeling. Wit-zwart. Een spiegel die door de film heen loopt. Een spiegel ook die door de protagonist heen loopt. Ron, black. Ron, white. Waarbij ook "white Ron" (Flip dus) zijn identiteit ten volle onder ogen komt eenmaal hij geconfronteerd wordt met de manier waarop de identiteit van anderen wordt aangevallen – even terzijde: ben ik de enige die zich haarscherp Tommy Wieringa’s ‘Dit zijn de namen’ herinnert?

Ik zie: parallellen tussen de witte en de zwarte beweging – als onderdeel van bovenstaande tweedeling. Het scanderen, de vuisten in de lucht, de kameraadschap, de retoriek van geweld waar alleen geweld tegenover kan geplaatst worden…een spiraal waarvan Spike Lee lijkt aan te geven dat ook dat niet de juiste weg is, niet het juiste midden, kortom niet de weg van Kwame Ture, alstublieft.

Ik zie: drie assen.

Het verleden: de perverse rol van witte media die haat propageren tot in het witte huis, een ooggetuige die jaren later de feiten doorgeeft aan een zwarte generatie die staat te trappelen om de witte suprematie te ontvoogden.

Het heden van de vertelde tijd: een plot die de banaliteit van het kwaad laat zien, een bestaan waarin de grootste terreur begint als een slaapkamerfantasie van een psychopaat en zijn kwetsbaar-afhankelijke wederhelft.

De toekomst, kortom het hier en nu van de toeschouwer: de taal van Trump (“make America great again”, “America first”, het vergoeilijken van raciaal geweld) als een nawee van een onderdrukking die nog steeds onverminderd voort woedt, zij het inmiddels sluimerend, quasi onzichtbaar – zijn dat sporen van ‘the invisible empire’? Sociaal archeologen, waar zijn jullie?

Ik zie: een nieuwe methodiek om het verhaalde expliciet maatschappelijk te verankeren. Beelden van een daad van terrorisme als epiloog, als antithese voor het eind-goed-al-goed-karakter van de film. Ja, de politie slaagt erin zichzelf van binnenuit te vrijwaren van haat, maar nee, daarbuiten is de storm nog niet gaan liggen. De Amerikaanse waarden van vrijheid, gelijke kansen en zelfbeschikking? Op hun kop gezet, gesymboliseerde door een gespiegelde vlag, in zwart-witte wit-zwart tinten.

Als film? 3*, misschien 3,5*? Omwille van het onderhoudende karakter doch met weinig meer dan bordkartonnen psychologie?

Als maatschappelijk geëngageerd statement evenwel 4,5*.

En omdat beide niet van elkaar te scheiden zijn, omdat we in een hier en nu leven dat films zoals deze hard nodig heeft, omdat het een mainstream-publiek is dat met deze thema's aan de slag moet en geen links-intellectuele elite die zichzelf bedient met nicheliteratuur en -films: 4*. Basta!