Het aloude verhaal: boosaardige superkracht probeert de wereld te veroveren. Onervaren, onbesuisd en natuurlijk overlopend van de goede bedoelingen probeert een groep dat ene opperwezen ervan te weerhouden. De sleutel tot hun succes: samenhorigheid en empathie. Eendracht maakt macht, moreel duurt het langst. Juist ja, klassieker kan niet.
En toch. Toch heeft 'X-Men: Apocalypse' iets ongewoon - buitengewoon. Dan bedoel ik niet de karakters, niet de psychologie, niet de context of het verleden van de X-Men sage. Wel de grandeur die regisseur Bryan Singer oproept. Alleen al de beginsequens is verbijsterend: tegelijk grandioos en huiveringwekkend. Waarbij de soundtrack van John Ottman niet onvermeld mag blijven. Audiovisueel sleept deze film mee, kortom de uitgekiende samenhang tussen beeld en muziek werkt uitstekend.
Enfin, geen film om nog een keer te bekijken, geen film waar je een beter mens van wordt. Wel vermakelijk en intens - voor een keer.
3,25*