Opinions

Meneer Gilliam begint me steeds meer van zijn regie- kunsten te overtuigen. Na twee erg leuke Monty Python films, het hilarische Fear and Loathing in Las Vegas en het indrukwekkende 12 Monkeys besloot ik vandaag Brazil maar eens te gaan kijken. Erg bijzondere productie, moet ik zeggen.

De beginscène zet meteen de toon voor de rest van de film; heerlijk chaotisch, flink over-the-top en van tijd tot tijd ontzettend grappig. Er is prachtig gewerkt met miniaturen en de settings zien er schitterend uit. Daarnaast zijn de dialogen ook meesterlijk en doet de score van Kamen ook veel goeds.

Maar het leukste van de film zijn toch wel de idiote personages, die stuk voor stuk door briljante acteurs worden neergezet. Zo speelt Robert De Niro één van de leukste rollen uit zijn carrière en is Michael Palin geweldig in een leuke bijrol. Eén van de beste optredens vond ik toch wel die van Ian Holm, die als Mr. Kurtzmann een prachtig typetje neerzet. En als laatste vond ik het duo Spoor (Bob Hoskins) en Dowser (een werkelijk hilarische Derrick O'Connor) van Central Services ook geweldig leuk.

Blijft er voor mij slechts één puntje van kritiek over en dat is dat de film tegen het einde net iets te lang doorgaat. Als de film na zo'n 100 minuten mooi was afgerond, was het voor mij toch iets beter geweest. Het einde (en dan met name dat laatste shot) was trouwens wel weer briljant.

4 dikke sterren!

Als je 'lekker simpele spannende actiefilm' opzoekt in het woordenboek, moet Breakdown zo'n beetje het eerste zijn dat je tegenkomt. Met een eenvoudige premisse, een handjevol goede acteurs en vooral een hoop uitstekende actiesequenties weet men de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Er zijn een paar leuke character actors van stal gehaald voor een paar amusante rollen, waaronder Jake Noseworthy (Idle Hands), heerlijke redneck M.C. Gainey (die ook in die andere geweldige actieflick uit 1997 speelde) en natuurlijk de scumbag waar iedereen van houdt; J.T. Walsh. In de heldenrol geen typische held, hoewel Kurt Russell genoeg grote actierollen op zijn CV heeft staan - hij is immers de enige echte Snake Plissken. Maar er wordt van hem vrij overtuigend een normale man gemaakt, die moet proberen de actieheld te spelen. Clichés en toevalligheden komen voorbij, maar daar let je niet eens op door een aantal uitstekende actiescènes. Breakdown is weliswaar niet baanbrekend, maar zit verdomd goed in elkaar. Wat wil je nog meer uit een jaren 90 actieflick?

4 sterren.

Hét voorbeeld van een goede reboot. Eind jaren 80 maakte de wereld kennis met Chucky, maar binnen drie jaar was de serie alweer zo dood als een pier. Net als alle andere grote horrorfranchises trouwens, de jaren 90 was het doodvonnis voor de meeste grote slashers. Maar na Scream was kon het weer en dus werd in die tijd ook Chucky nieuw leven in geblazen. Alle vormen van spanning werden overboord gesmeten, het was tijd voor een hoop zwarte humor en zelfkennis. En dat staat Chucky erg goed!

Vooropgesteld is Bride of Chucky vermaak met een hoofdletter V. Met Jennifer Tilly heeft de serie eindelijk een sterk personage dat naast Chucky past en als zij ook een pop is geworden, wordt de film alleen maar leuker. Het duo vloekt, zeurt, neukt en moordt, met de meest idiote, over de top sequenties als gevolg. Iets engs hoef je niet meer te verwachten en ook logica en subtiliteit zijn heel ver te zoeken, maar de toon is wel perfect; Bride of Chucky is een zeer smakelijke roadmovie met twee enorm leuke typetjes in de vorm van Chucky en Tiffany. Daartegenover staan wel de twee meest saaie menselijke personages ooit. Katherine Heigl schijnt nu een bekend persoon te zijn (heb haar zelf nog nooit in iets anders gezien), maar dat zou je niet verwachten als je deze zoutloze prestatie ziet; zij en vriendlief Nick Stabile spelen slaapverwekkende rollen. Maar gelukkig worden zij ruimschoots gecompenseerd door de twee plastic hoofdfiguren, die van Bride of Chucky misschien wel de leukste Chucky film maken.

3,5 sterren.

Velen noemen dit beter dan de eerste film, maar zover wil ik net niet gaan. Desondanks een uitstekende film, die niet al te sterk begint, maar op een gegeven moment de smaak flink te pakken heeft. De scènes waarin het monster gevangen wordt genomen en een blinde man als vriend krijgt en zo nieuwe dingen leert zijn geweldig. Verder prima sfeer, aardige vertolkingen en goede decors.

3,5 sterren.

Leuk vervolg op een leuke film.

Hoewel Bride of Re-Animator eigenlijk niet erg veel toevoegd aan het eerste deel en meer van hetzelfde is, weet ook dit tweede deel erg goed te vermaken. Alles is lekker knullig, met een heerlijke combinatie tussen horror en humor en de film neemt zich net als deel 1 geen moment serieus. Gewoon een hoop heerlijke onzin met veel bloed en idiote personages en weer een leuke (en zeer herkenbare) score van Richard Band.

Hoogtepunt van de film is en blijft toch Combs met zijn geweldige typetje West. Heerlijke droogkloot is het. Verder heeft regisseur Yunza al bewezen leuke horrorfilmpjes (Return of the Living Dead 3, The Dentist) af te kunnen leveren en doet dat met Bride of Re-Animator opnieuw. Ben dan ook erg benieuwd geworden naar het derde deel, Beyond Re-Animator, ook van zijn hand.

3,5 sterren.

Erg geestig werkje van Edward D Wood Jr en een film die voor een groot deel centraal staat in Tim Burton's fantastische film over Ed Wood. Wood heeft de reputatie gekregen als slechtste filmmaker aller tijden, hoewel er ongetwijfeld duizenden producties bestaan die slechter zijn dan een Bride of the Monster. Of op z'n minst een stuk minder vermakelijk, want meestal zijn veel matige tot slechte films saai en futloos en daar is bij Bride of the Monster eigenlijk geen sprake van. Sommige scènes worden behoorlijk gerekt - zo zien we de politie-luitenant uitgebreid water halen voor zijn vogel - maar het blijft wel erg amuserend om te zien. Wood laat mensen veelal rondlopen, maar zelfs dat gaat al vrij onnatuurlijk.

Eén van de leukste elementen aan Bride of the Monster is natuurlijk de octopus - de combinatie van overduidelijke stock-footage en een monster dat niet werkt levert enorm geestige scènes op. Sowieso is de film op z'n grappigst als er wat actie in zit en de meest knullige stoeipartijen voorbij komen. Er wordt voor een dergelijke film nog niet eens zo heel beroerd geacteerd, ook al zie je aan de meeste acteurs wel dat ze de weg een beetje kwijt zijn. Bela Lugosi schmiert wat in het rond en krijgt duidelijk amper regie-aanwijzingen, maar dat heeft ook iets charmants. En dat geldt voor de hele film; het is een sympathieke en van tijd tot tijd hilarische horrorfilm. En hij duurt maar iets langer dan 60 minuten, dus dat maakt het nog best de moeite waard. Ik ken genoeg films die veel hoger aangeschreven staan, maar die veel minder vermaken en ook een stuk minder makkelijk door te komen zijn. Wat dat betreft deed Wood het zo slecht nog niet.

2,5 sterren.

Oef. Dat Bridesmaids een totaal inwisselbare romkom is, is eigenlijk nog het meest positieve aan de film. Maar zo’n standaard romantische komedie lukt Paul Feig nog wel, getuige een paar aardige bijrollen met een handjevol geslaagde grappen. Maar als Feig en consorten echt grappig willen worden, wordt het vooral gênant. En dan niet gênant op de manier waarop Feig wil dat het wordt. Feig weet niet hoe hij een scène moet afsluiten, dus de meeste scènes lijken nooit te eindigen. Alsof hij niet kon kiezen welk geïmproviseerd stukje dialoog hij moest knippen, laat hij scènes eindeloos door gaan. Had hij al die onnodige en vooral niet-grappige zooi weggeknipt had ie weliswaar nog steeds een nietszeggende romantische komedie, maar dan wel eentje die iets makkelijker door te komen is.

2 sterren.

Superman meets The Omen. Geinig concept, aardige uitvoering.

Ik had ondanks het speelse concept een wat humorloos product verwacht en daar leek het ook naar toe te gaan, het eerste half uur. De film leunt bij het introduceren van personages en het eenvoudige verhaal nog erg op Superman. Maar gaandeweg begint het te veranderen en begin je iets meer te snappen waarom de naam James Gunn erbij hoort. De film wordt heftiger en zelfs ook komischer. Het moment dat een slachtoffer een stuk glas uit haar oog moet peuteren is oprecht akelig en als Badger uit Breaking Bad wordt afgemaakt kan de film ineens opvallend bruut uit de hoek komen. Ondanks dat moeder met een soort Ma Flodder dilemma zit ('het blijft toch je zoon, hè'), is het fijn om te zien dat dit niet geldt voor de kleine jongen zelf. Zodra zijn ogen rood worden is het menens en is hij onverbiddelijk.

Ondanks het leuke concept en prima uitvoering is Brightburn nu geen meesterlijke, unieke horrorfilm. Daarvoor is de film grotendeels iets te normaaltjes. Hier en daar heeft de film een creatieve uitschieter, maar een groot deel van de film is toch van het kaliber 'een vreemd geluid, het licht flikkert en er verschijnt iemand in de hoek van de kamer'. Wat dat betreft had men naast het concept wel iets creatiever mogen worden in de set-ups en scares. Daarnaast voelt de film als een fijne opbouw naar iets veel groters. Het zou best fijn zijn om deze harde, lompe horror-toon te behouden voor een grotere franchise, een soort big budget horrorreeks met superhelden. In praktijk blijkt al dat veel grote superheldenfilms worden geregisseerd door regisseurs die zijn begonnen met horrorfilms. Dus dat klinkt als een combinatie, die wel zou kunnen werken. Kom maar op met dat BrightBurn-universum.

3,5 sterren.

Het was even wachten, maar Koolhoven is terug. En ditmaal met een genrefilm. Brimstone wordt overal bestempeld als western, maar verwacht geen film met stoere cowboys in een saloon die op hun paard de zonsondergang tegemoet rijden. Brimstone heeft qua sfeer dan nog meer weg van een The VVitch van vorig jaar dan de typische western. Brimstone is duister en heeft zeker een aantal naargeestige kanten. Daarvan werkt overigens niet alles even goed. Een vader, opgehangen aan zijn eigen ingewanden, kan nog opvallend makkelijk tegen zijn gezin praten en zijn vrouw en zoontje reageren ook opvallend laconiek op het hele tafereel. Want tja, kan gebeuren.

De film is met zijn twee-en-een-half uur speelduur aan de lange kant, maar dat voel je gelukkig niet. Koolhoven weet uitstekend hoe hij de film spannend en interessant moet houden en duwt je steeds weer naar het puntje van je stoel. Nergens word je weggeblazen, zó bijzonder is Brimstone niet, maar van pacing tot spanningsopbouw; het klopt allemaal. Verder petje af voor de acteurs. Dakota Fanning ben ik sinds War of Worlds in 2005 uit het oog verloren en ik verbaasde me er over dat zij het was. Ze speelt een gewaagde en prima rol. Ook Guy Pearce, die een paar jaar geleden nog een suffe, vuurspuwende slechterik in Iron Man 3 speelde, laat nu zien hoe je wél intimiderend moet overkomen. Hij is nog geen Robert Mitchum, maar een sterke rol is het zeker.

3,5 sterren.

Wordt op veel plekken nogal eens één van de leukste komedies aller tijden genoemd. En met het His Girl Friday- duo Howard Hawks en Cary Grant kon ik me dat ook goed voorstellen. Toch viel Bringing Up Baby toch wat tegen. In de eerste scène wordt in drie regels het plot uitgelegd, meteen in de volgende scène ontmoeten Grant en Hepburn elkaar. En vervolgens komt er een heel scala aan typetjes en idiote situaties op het pad van het duo, dat voor een groot deel tegen elkaar loopt te kibbelen. Opbouw of ontwikkeling is er niet, het zijn enkel de absurde, en vaak geforceerde, situaties die het tweetal dichterbij elkaar brengt. In het begin werkt dit weliswaar wat storend, maar op een gegeven moment gaat die enorme chaos gelukkig een beetje wennen.

Maar zelfs als je gewend bent geraakt is Bringing Up Baby niet de sterke screwball-komedie/klucht. Soms lijkt het allemaal ontzettend snel te gaan, maar tegelijkertijd wordt een grap soms ook gerekt tot een hele sketch van 10 minuten. Verder maken de over-acterende bijrollen het geheel soms wel erg flauw en kinderlijk, je mist af en toe dat scherpe randje van een His Girl Friday. Maar desondanks is Bringing Up Baby wel vermakelijk. Een paar visueel interessante trucjes en een prima chemie tussen Grant en Hepburn. Met name Hepburn vond ik een amusante rol spelen als de naïeve Susan. Geen hoogstaande rollen voor beide acteergiganten, maar ze doen het goed samen. En zorgt ervoor dat je je, ondanks de flinke speelduur, niet gaat vervelen.

3,5 sterren.

Brokeback Mountain opent bijzonder sterk en het hele eerste gedeelte van de film is zonder meer uitstekend. Visueel komen er een aantal prachtige shots voorbij en ook de karakters worden op een voortreffelijke wijze geïntroduceerd en vertolkt. Ledger speelt een sterke rol en Gyllenhaal levert één van zijn beste rollen die ik tot nu toe van 'm heb gezien. Beide heren zorgen er in ieder geval voor dat je geboeid blijft kijken. Sterk staaltje acteren van beide mannen.

Het is des te jammer dat de film na een sterke start langzaam maar zeker nogal inzakt. Het wordt nergens gelukkig echt matig, maar ik moest wel steeds meer moeite doen om bij de les te blijven. De film is zoals al eerder aangegeven echt te fragmentarisch en hak-op-de-tak en echt inleven is er vervolgens niet meer bij. Vond het trage tempo op zich nog meevallen, maar door het gebrek aan écht meeleven is dit nog best een behoorlijke zit. Het uiteindelijke einde weet overigens nog enigszins wat goed te maken. Mooi slot.

3,5 sterren.

Toch meer van hetzelfde, dit. Voorspelbaar verhaal in een goed geanimeerde film. Animaties zagen er zeker goed uit, maar weten het cliché en tevens humorloze script niet te redden. Humor moet duidelijk plaats maken voor moraal en dat komt de film niet ten goede. Enkel die twee elanden weten de film ietwat op te leuken, maar verder is het toch vooral kijken naar mooie plaatjes. Jammer, want volgens mij had hier nog best wat meer ingezeten.

3 héle kleine sterren.

Erg aardige film, vooral sterk omdat het allemaal wat kleinschalig en niet al te bombastisch wordt gehouden. Een rustig opgebouwde film, die veelal kalmte en realiteit uitstraalt en waarbij de acteerprestaties de film aardig optillen. Gyllenhaal en Portman zijn sterk en de twee jonge meisjes zijn een aangename verrassing. Tobey Maguire begint met een erg houterig en suf optreden, maar na zijn terugkeer blijkt ook hij gelukkig over acteerwerk te beschikken. Zeker tegen het einde komt de Spider-Man best verrassend uit de hoek. Vooral de blikken in zijn ogen geven een aantal scènes net dat beetje meer.

Met dergelijke acteerprestaties, het juiste tempo en nog een paar nummers van U2 lijkt het allemaal kat in het bakkie. Toch had ik qua indeling wat meer tussen Portman en Gyllenhaal gezien en vond ik de momenten in Afghanistan niet overal echt sterk. De impact had wat dat betreft volgens mij een stuk groter gekund als meer dingen ook een mysterie bleven voor de kijker en de kijker meer kon gaan meeleven met de karakters. Voor mijn gevoel ging het op sommige fronten nu allemaal te snel. Te snel om echt alles met de personages mee te beleven en voelen. En juist dát heb je echt nodig in een film als dit.

3,5 sterren.

Geestige film, vooral die scène met Carrell was geweldig. Verder een hoop geinige momenten en leuke vondsten (alleen jammer dat de meeste hiervan ook al in de trailer te zien waren) en Carrey is goed op dreef. Enkel het einde stelt erg teleur; er moest en zou weer eens ruimte worden gemaakt voor een lang, vervelend en sentimenteel moraal. Waarom kan een komedie niet gewoon grappig zijn?

Kleine 3,5 sterren, met name voor het eerste uur.

Een grote mengelmoes van stijlen en genres, deze gitzwarte Witching and Bitching. We worden als eerste getrakteerd op een spectaculaire en hilarische openingsscène, waarin Jezus, Spongebob en Minnie Mouse een goudwinkel gaan overvallen. Maar de film wordt opvallend genoeg nog geestiger als de hoofdkarakters in een gekaapte taxi op reis gaan. Puur door de kleurrijke personages en de scherpe dialogen is de film zakt de film na een spectaculaire opening niet in, maar is juist daar op zijn sterkst.

En dat personages belangrijk zijn, blijkt wel als de heksen in het verhaal komen. De absurde - en goed gecaste - typetjes blijven oprukken, de één nog gestoorder dan de ander. En uiteindelijk heeft de regisseur geen rem meer en gaat helemaal los. De film doet wat dat betreft veel denken aan Braindead van Peter Jackson, ook een film die absurd van start gaat en er toch in slaagt telkens weer een schepje erbovenop te doen. Met een compleet krankzinnige en over de top climax als gevolg.

In deze climax zit wel het enige grote minpunt van de film; het duurt allemaal net iets te lang. Tegen het einde wordt eigenlijk weinig nieuws meer verteld en is het puur een aaneenschakeling van absurde taferelen geworden. En hoe leuk sommige vondsten ook zijn, op den duur ga je je als kijker door gebrek aan verhaal vervelen. Speelduur van Witching & Bitching gaat dan ook richting de twee uur en dat is toch net iets te lang. Maar dat is slechts een klein smetje op een verder zeer amusante en hysterische achtbaanrit.

4 sterren.

Met de nieuwe Borat heb ik de eerste film nog maar eens opgezet en dat was een aangename verrassing. Dus besloot ik me ook maar eens te wagen aan die andere film van Larry Charles en Sacha Baron Cohen, waarvan ik vooral negatieve geluiden heb gehoord. En ja, in vergelijking met Borat is deze Brüno een heel stuk minder sterk. De strekking is hetzelfde; Cohen gaat als typetje op bezoek en laat zien hoe dom, kortzichtig en idioot bepaalde Amerikanen kunnen zijn. En ondanks dat dit concept beter tot z’n recht kwam in de eerste Borat, er komen genoeg momenten voorbij die de gewenste plaatsvervangende schaamte en hilariteit oproepen. De tussenstukjes zijn niet erg grappig, maar de momenten dat Brüno mensen op bespottelijke manier te kakken zet zijn geregeld behoorlijk geestig. En net als in Borat is een worstel-scène het grote hoogtepunt van de film. Je kunt veel over Cohen zeggen, maar ballen heeft ie wel. En die laat hij in z’n films vaak ook letterlijk graag zien.

3 sterren.

Hilarische film met een gigantische hoeveelheid knipogen, gortdroge humor en dialogen en uitmuntende acteerprestaties van Campbell en Davis. B-film liefhebbers zullen hun vingers in ieder geval flink aflikken bij deze hilarische horrorkomedie. Ik heb in ieder geval ontzettend genoten. Eén van de leukste scènes was wel als Elvis met z'n looprekje en John F. Kennedy in z'n rolstoel zo stoer en cool mogelijk door de gang van het bejaardentehuis lopen, op weg naar Bubba Ho-Tep. Ik had 't niet meer.

4,5 sterren.

Tja, precies wat je er van verwacht; alles gaat volgens het sentimentele boekje en Rob Reiner's The Bucket List heeft dan ook maar bar weinig verrassingen in petto. Script is weinig bijzonders en filmtechnisch is het helemaal matig. De film leunt imo ook te duidelijk op de twee grote namen. En op slecht acteerwerk zijn Nicholson en Freeman zeker niet te betrappen, maar ik heb beide in het verleden véél beter gezien. Verder gewoon een aardig en best charmant filmpje, maar daar is het ook wel mee gezegd.

3 sterren.

Na het bericht dat bijrolacteur Dick Miller afgelopen woensdag is overleden, deze maar eens gekeken. A Bucket of Blood is één van de drie films waarin Miller, vooral bekend van bijrollen in films van onder meer Joe Dante en Roger Corman, een hoofdrol speelde. Deze Bucket of Blood werd snel gemaakt met een klein budget en minimale middelen en met Corman in de regiestoel. Corman en schrijver Charles B. Griffith wilden met deze film vooral de kunstsnobs in de zeik zetten, dus we krijgen veel scènes van pretentieuze kunstenaars en kunstliefhebbers met een hoop blabla. De sullige Walter Paisley (Miller) wil ook een kunstenaar worden en na een reeks ongelukken blijkt hij in staat om bijzondere kunstwerken te creëren.

Het verhaaltje van Bucket of Blood is geinig, maar heeft niet heel veel om het lijf; vandaar ook dat de film net iets langer dan een uurtje duurt. En zelfs die speelduur past niet helemaal, af en toe begint de film behoorlijk te slepen. Met name al dat pretentieuze geneuzel is even leuk, maar gaat te lang door. Het is al vrij snel duidelijk dat de snobs vervelende types zijn en dat Miller daar eigenlijk niet tussen past. De leukere momenten zijn bij Miller thuis, als hij door middel van ongelukken tot kunstwerken komt. Het gegeven is leuk en Miller is prima in zijn rol, maar echt geestig is de film niet. Daarnaast is de film ook niet echt schokkend, ook al doet de titel vermoeden dat er wat bloed bij komt kijken. Het is allemaal vrij braafjes. Alsnog is A Bucket of Blood een best sympathieke film, alleen al door de rol van Dick Miller. Jammer dat hij daarna veelal kleine bijrollen kreeg, zo'n hoofdrol - of op z'n minst een grote rol - deed hij absoluut niet slecht.

3 sterren.

De laatste film van Wilder is zeker niet zijn beste werk en een film waar hij zelf ook niet zo blij mee is. Maar goed, zelfs Wilder op een slechte dag komt - samen met het duo Matthau en Lemmon - nog steeds met een prima film. Lemmon is weer op dreef als altijd en Matthau speelt weer die stille knorrepot als geen ander, hoewel Wilder achteraf toch liever een niet-komiek - als een Clint Eastwood - had gehad. De film opent sterk, maar gaandeweg lijkt de film soms teveel richting slapstick te gaan en wordt het een beetje suf. Dat hele gedoe rond Klaus Kinski en Paula Prentiss leverde niet bepaald de beste momenten op. De echt sterke momenten komen toch voort als je simpelweg Matthau en Lemmon bij elkaar zet. En gelukkig bevat Buddy Buddy - hoewel één van de mindere Wilder films - genoeg van dat soort memorabele sequenties.

3,5 sterren.

Erg bijzondere film. Het uitgangspunt is simpel, maar Vincent Gallo bewijst met zijn Buffalo '66 dat met de juiste uitvoering simpele dingen tot prachtige dingen kunnen leiden. Zo zit het script vol bijzondere personages die, mede door de zeer sterke vertolkingen, ontzettend goed werken. Uiteraard zijn er de erg sterke Gallo en Ricci als Billy en Layla, maar ook zijn krankzinnige ouders (een geweldige Gazzara en Huston) en ook die geweldige sympathieke vriend bij de bowlingbaan.

Plot is zoals gezegd simpel, maar weet door de bijzondere aanpak juist erg aan te grijpen. Vooral knap hoe Gallo, zowel voor als achter de schermen, ervoor weet te zorgen dat de kijker hoofdkarakter Billy gaat meeleven. Erg knap uitgewerkt. Hierdoor komt ook het gelukkige einde erg goed aan. Werkelijk een prachtige scène, die slotscène waarin een plotseling opgewekte en zelfs vrolijke Brown chocolademelk en een hartkoekje voor zijn nieuwe vriendin koopt. Erg mooi.

Maar naast inhoudelijk krijgt de film op technisch vlak ook enkel lof. Zoals The One Ring al aangeeft; het kleurgebruik is fenomenaal en geeft veel scènes een hoop extra. Verder stikt Buffalo '66 gewoon van de visuele stijl. Met name de scène aan tafel (wat volgens Imdb een hommage is aan filmmaker Yasujiro Ozu) is geweldig uitgevoerd. Maar ik stop maar even met briljante en goed uitgevoerde scènes uit de film opnoemen, want dan ben ik waarschijnlijk nog wel even bezig.

4,5 sterren.

Wat begint als een rampenfilm, wordt als snel een monsterfilm en neemt vervolgens een wending en wordt een mad scientist film. Deze laatste film waar William Castle aan werkte (als schrijver en producent) zou oorspronkelijk één van zijn befaamde trucjes bevatten om het bioscooppubliek extra te laten schrikken (soortgelijke trucjes die hij toepaste voor onder meer The Tingler en The House on Haunted Hill). Dit ging uiteindelijk niet door, maar ergens zou dit ook niet helemaal passen bij de film. Want ondanks dat Bug lijkt op een typische monsterfilm, de film is hier en daar een stuk serieuzer en trager dan je zou verwachten. De eerste helft van de film is een vrij rechttoe rechtaan monsterfilmpje met dodelijke kakkerlakken, maar de tweede helft is opvallend ingetogen, met veelal shots van een starende Bradford Dillman, een hoop close-ups van krioelende kakkerlakken en een soundtrack die geregeld klinkt als een oude inbelverbinding.

3,5 sterren.

Toch beter dan ik had verwacht. Bug's Life komt weliswaar niet in de buurt van Toy Story of Finding Nemo, maar het weet nog prima te amuseren. Technisch prima, leuke cast (David Hyde Pierce, Roddy McDowall, John Ratzenberger) en%2

Geestige film, die het toch vooral van de personages en de vertolkingen moet hebben. Chazz Palminteri, Jim Broadbent en Jack Warden waren vooral lekker op dreef. Het plot had hier en daar ook een paar erg geinige momenten, maar echt hoogstaand vond ik het jammer genoeg nergens worden. Gewoon erg aardig, niets meer en niets minder.

3 sterren.

Hou persoonlijk wel van minimalistische films. En Buried is ongeveer zo minimaal als het maar kan, met als locatie enkel een houten kist en qua cast slechts één acteur die we ook echt kunnen zien. Intrigerend uitgangspunt, dat zeker. De uitvoering is deels geslaagd. Ik was vooral erg benieuwd hoe de film mij 90 minuten lang bij de les wilde houden en dat is al met al prima gelukt, vervelen doet Buried niet. Het zijn echter de nogal vervelende clichés die af en toe de kop opsteken. Bepaalde dialogen zijn sterk, anderen weer minder geloofwaardig. Sommige scènes zenuwslopend, anderen weer vrij matig getimed. Maar al met al een prima film, die ondanks zijn iets te lange speelduur in ieder geval goed blijft boeien.

3,5 sterren.

Als special effects en make-up artist heeft Robert Kurtzman een hele reeks toptitels op zijn CV staan. Daarnaast is de man als regisseur verantwoordelijk voor het amusante Wishmaster, die geinige film met goede effecten en een leuke cast. Het is des te jammer dat het nieuwe project als regisseur dit wanproduct tot gevolg heeft gehad. De stereotype personages van Buried Alive zijn om te huilen, het acteerwerk is zwaar beneden de maat en het script zit vol belachelijke momenten.

Sure, voor de pulpliefhebbers die graag kijken naar een voorspelbare horror met domme dronken jongens en nog dommere naakte jongedames, wiens dood beeldend wordt gemaakt met bijzonder lelijke computereffecten, is dit nog best te genieten. De echte horrorfan zal het daarentegen moeten doen met een aardig rolletje van Bell en misschien een paar redelijke momenten. Maar goed, die echte horrorfan kan nog beter deze film gewoon links laten liggen en Kurtzman's Wishmaster nog een keer in de DVD-speler schuiven.

1,5 sterren.

"Jesus, what a clusterfuck."

Amusante, kleurrijke en vlotte film, hoewel zeker niet het beste van de Coen broers. Op zich best geestig, zo'n hedendaagse klucht (moet Clooney's eigen Leatherheads nog steeds een keer zien), maar ik miste hier toch een beetje sfeer. Misschien waren de verwachtingen iets te hoog. Ook de écht hilarische personages en daarbij behorende taferelen bleven jammer genoeg uit. De zwarte humor mocht af en toe wel iets zwarter en gewaagder. Burn After Reading lijkt het nu vooral te moeten hebben van een paar keer een goede glimlach.

Maar gelukkig zat die gulle glimlach zeker in de film, vooral tegen het slot begon het allemaal goed op gang te komen. Het acteerwerk van de hele cast is uitstekend, maar de karakters die ze vertolken zijn niet echt memorabel. Zo vond ik de rol van Swinton nogal nietszeggend en John Malkovich deed me ook maar bar weinig. Pitt was daarentegen best geestig in zijn (soms iets té) over-the-top rol en Clooney laat opnieuw zien dat de Coens het beste in hem naar boven kunnen halen.

Toch werd de show ditmaal écht gestolen door de kleine bijrollen. Richard Jenkins (ook al briljant in Intolerable Cruelty) was voor mij het hoogtepunt van de film, strak gevolgd door de kleine rolletjes van met name Jeffrey DeMunn en J.K. Simmons. Verder weet Burn After Reading prima te vermaken, is visueel prima verzorgd en de soms heerlijk over-the-top bombastische score van Carter Burwell is ook uitstekend.

Geen enorme Coen- topper, maar amusant is het gelukkig wel. 3,5 sterren.

Een B-filmmaker die een vliegtuigongeluk heeft overleefd en een priester beginnen een samenwerking. Regisseur Ron Ormond en predikant Estus Pirkle maakten in 1971 de christelijke propagandafilm If Footmen Tire You, What Will Horses Do?, met als boodschap; geloof zo snel mogelijk of het gaat niet best met je aflopen. In The Burning Hell gaan ze met die toon door. Ormond en Pirkle willen laten zien wat de hel is, om zo de kijkers bang te maken waar ze naar toe gaan als ze niet als een speer de kerk bezoeken.

Terwijl Pirkle predikt voor een groep (behoorlijk lelijke) mensen, zien we wat de hel is. We zien vlammen en shots van lava. Shots van mensen met modder op hun gezicht en schreeuwende vrouwen. De hel is schijnbaar een plek waar wormen en maden je opvreten. En wanneer ga je naar de hel? Als je valt met je motor en daardoor op mysterieuze wijze wordt onthoofd. Ondertussen vertelt Pirkle anekdotes uit de bijbel, die worden uitgebeeld door een stel mannen met kostuums, geleend van een basisschool-toneelstuk. Vooral Mozes en zijn nepbaard aan het begin van de film is hilarisch. Evenals de duivel en zijn Piet Mondriaan gezicht. De film is soms enorm komisch in zijn knulligheid en bizarre praktijken. Maar de film is vooropgesteld erg dom. En eng, met een hoop enge mensen. En dan heb ik het niet over de geschminkte lui.

1 ster.

The Burning, een film die zo in de Friday the 13th serie zou passen. De vergelijking met deze filmserie wordt dan ook geregeld gemaakt. Sterker nog, de film wordt geregeld een ripoff van Cunningham's horrorklassieker genoemd, ondanks dat de bedenkers van The Burning blijven volhouden dat het script voor de film al geschreven was voor de eerste Friday het licht zag. Maar goed, de discussie wie er eerst was is ook niet echt belangrijk; het gaat er om welke film het leukste is.

En wat dat betreft wint voor mij The Burning. Hoe amusant familie Voorhees en de bijbehorende Friday the 13th reeks ook is, met Cropsy kun je ook lachen. Hoewel de film er lang over doet om goed op gang te komen, vervelen doet ie nergens. De personages zijn, zeker in vergelijking met de tieners uit de Friday reeks, best geinig en voor de verandering niet stuk voor stuk irritant (op een enkeling na dan). Eindelijk geen film waarin je hoopt dat de moordenaar snel opkomt duiken om het jonge spul uit de weg te ruimen. Desondanks ben je, hoe leuk de personages ook zijn, toch altijd blij als ie dan toch opduikt. Met z'n heggeschaartje.

Tom Savini is een vakman en dat benadrukt hij hier weer eens. De gore is voortreffelijk en de effecten zijn leuk gevonden. Wat betreft de moordpartijen is er geen enkele vorm van subtiliteit te vinden, ondanks dat ik hier en daar wel ietjes meer had verwacht. De scène op het vlot waarin Cropsy in één klap vijf á zes tieners van kant maakt is werkelijk geweldig. En ook tegen het einde zitten een aantal erg amusante momenten, die de film in ieder geval al de moeite waard maken. En ach, wie daar niet zo gecharmeerd van is kan altijd nog kijken naar de piepjonge Fisher Stevens, Jason Alexander en Holly Hunter.

Al met al was The Burning zeker geen teleurstelling. Waar Friday the 13th is uitgegroeid tot een groot fenomeen dat iedereen haast wel kent, is The Burning een klein slasherfilmpje gebleven, zonder enige vorm van bekendheid bij een wat groter publiek. En toch is The Burning naar mijn bescheiden mening een pak leuker dan zijn genregenoot uit 1980 en diens vervolgen. Puur entertainment voor de echte slasherfan.

3,5 sterren.

Opvallend wat een andere setting en iets andere stijl kan doen met een zombiefilm. Je zou anno 2016 verwachten dat we alles wel even gezien hebben qua de levende doden en er ook helemaal klaar mee zijn, maar Train to Busan doet genoeg om het allemaal vrij fris te laten voelen. Het uitgangspunt is uiterst simpel; vader en dochter stappen in een trein, terwijl de pleuris uitbreekt en langzamerhand ook in de trein een ziekte verspreidt. Het is fijn dat dit keer de zombies weer eens agressief zijn en zeer snel bewegen; de trage slenteraars van Romero zouden hier minder goed tot hun recht komen. Ook fijn dat de incubatietijd heel kort is, na een beet sta je meestal binnen een minuut ook te happen naar de overige treinreizigers.

Ook fijn dat ditmaal het hoofdpersoon geen heldhaftige goedzak is, maar geloofwaardig egoïstisch, zonder meteen een enorme klootzak te zijn. Deze subtiliteit zit overigens niet in elk personage in Train to Busan, want de man in pak is wel het toppunt van onsympathieke en kwaadaardige menselijke personages in een zombiefilm. Een tikkeltje too much, wellicht. De personages zijn sowieso niet enorm belangrijk of goed uitgediept, maar ze doen wat ze moeten doen en de acteurs doen het ook aardig. Met name het kleine meisje weet hoe ze moet huilen, zeg. Het is soms weliswaar veel drama en de film is ook een tikkeltje lang, maar een heel groot deel van de tijd zit je met Train to Busan op het puntje van je stoel. Want boven alles zet Sang-ho Yeon vooral voortreffelijk een spannende zombiefilm neer. En dat is - in een tijd waarin we worden doodgegooid met zombies - een knappe prestatie.

Vooruit, 4 sterren.

Stemgemiddelde hier was erg hoog toen ik even ging kijken, vlak voordat we de gehuurde DVD in de speler schoven. Verwachtingen waren dus best hoog, maar eigenlijk verwachte ik dat de film wel behoorlijk zou gaan tegenvallen. Gelukkig gebeurde dat niet. Butterfly Effect zit uitstekend in elkaar, bevat prima acteerwerk en het verhaal weet geen seconde te vervelen. Verder ziet alles er visueel prima verzorgd uit en weten de makers af en toe een uitstekend sfeertje te creëren. Wat mij betreft in ieder geval één van de leukere filmverrassingen van 2004.

4 sterren.

Een beetje een tegenvallende, matige tekenfilm. De film is duidelijk een product uit het grote succes van Toy Story, maar is totaal niet met deze film(s) te vergelijken.

Film is behoorlijk cliche, maar telt hier en daar wel wat komische momenten en een paar leuke grappen. En hoewel de film best goed bekijkbaar is, toch blijft het allemaal op redelijk laag niveau.

2 sterren.

Bloedmooie film, dit. Het hele eerste verhaal heb ik eigenlijk vol verbazing naar het scherm zitten staren, werd werkelijk overrompeld door de pracht van de film. Maar niet alleen visueel is de film adembenemend te noemen, ook het verhaal was bijzonder hartverwarmend. Dit geldt overigens ook voor het tweede en derde verhaal, hoewel het eerste me toch het meeste deed. Sterke personages, werkelijk een práchtige score en sound effects en dat alles verpakt in een onvoorstelbaar mooi jasje. Lang geleden dat een film zo'n indruk bij me achter heeft gelaten.

5 sterren.