Opinions

Film kijkt lekker weg en bevat schitterende muziek, geweldig acteerwerk (maar wat wil je ook als je acteurs als Jason Lee, Philip Seymour Hoffman en Noah Taylor aan boord hebt), een uitstekende sfeer, leuke personages en een vermakelijk plot ...

Wat mij betreft dé ingrediënten voor een topfilmpje!

4 sterren.

Uwe Boll; de man is nu eigenlijk al zo legendarisch dat ik er in ieder geval wat van gezien wilde hebben. En zojuist heb ik mijn eerste Boll filmpje gezien: Alone in the Dark.

De film begint al goed als het halve script wordt voorgedragen om ervoor te zorgen dat iedereen het verhaal een beetje kan volgen. Vervolgens maken we kennis met de hoofdpersonen uit de film; een aantal erg oninteressante en ééndimensionale personages.

Christian Slater en Stephen Dorff zijn op zich prima acteurs en hebben ook een aantal erg leuke rollen gespeeld, maar in Alone in the Dark laten ze weinig goeds zien. Alsof ze er totaal geen zin in hadden, maar dat is ook redelijk goed voor te stellen. En dan is er nog Tara Reid, die een slim personage moest proberen neer te zetten. Dus ...

Vervolgens probeert meneer Boll de film 'cool' te maken door veel schietwerk in het donker te filmen en hier een aantal hardrock- tracks eronder te zetten of door gebruik te maken van one- liners van een bedroevend laag niveau. Grappig, want de film wordt hier eigenlijk alleen maar veel slechter van.

Nou ja, ik zou nog wel even door willen gaan, maar ik denk dat het allemaal wel duidelijk is, zo. Sowieso zeggen de plaatsen in de MM en IMDB floplijsten genoeg. Ben erg benieuwd naar de rest van Boll's producties!

Aardig filmpje, dat echter nergens bijzonder weet te worden. Het is allemaal op zich prima gemaakt, maar het is geen film die ik me over een paar weken nog voor de geest zou kunnen halen. Met het acteerwerk is weinig mis, hoewel ik Freeman wel eens beter heb zien spelen. Maar goed, de redelijk strakke uitvoering maakt aardig wat goed, je zou de lachwekkende special effects van het begin bijna vergeten.

3 sterren.

Ondanks de vele clichés nog best aardig. Stiller en Anniston spelen weer voor de zoveelste keer dezelfde typetjes op de automatische piloot, maar de bijrollen van Phillip Seymour Hoffman, Hank Azaria, Alec Baldwin en Bryan Brown zorgen gelukkig nog voor een hoop vermaak. Along Came Polly heeft hier en daar zijn charme en kan best grappig zijn, maar neemt af en toe ook teveel de bocht naar voorspelbaar en flauwtjes.

Slechts enkele maanden geleden liep mijn zus ook in het UMC in Groningen met een veel te vroeg geboren zoontje, die voor de dood is weggehaald. Wat dat betreft komt het aardig dichtbij, zo'n onderwerp. Het is dan ook een indrukwekkend en heftig beeld; een vader die afscheid moet nemen van zijn pasgeboren kindje of ouders die te horen krijgen dat hun baby niet meer te redden valt. Je gunt het niemand.

Toch ben ik het met Hando eens dat er meer in het onderwerp zat dan er nu werd uitgehaald. Natuurlijk zijn de beelden op zich al indrukwekkend, maar er had inderdaad iets meer focus op de ethische dilemma's mogen liggen, daar zie je nu weinig van terug. Het geheel voelde daarom wat leeg aan, ondanks een paar sterke momenten. Visueel is het allemaal niets uitzonderlijks, gewoon prima.

2,5 sterren.

Een redelijk amusante film, die vooral in het begin goed weet te boeien. Het is alleen een beetje jammer dat de fut er na verloop van tijd wat uit gaat en het allemaal niet zo boeiend meer is. Had er in ieder geval meer van verwacht. Niet zo sterk en memorabel als Hiroki's Vibrator, maar desondanks hier en daar nog best te doen.

3 sterren.

Ook al had ik weinig met de eerste Amazing Spider-Man, Sam Raimi maakte van zijn Spider-Man 2 ook zijn beste. Dus je weet maar nooit. Echter, The Amazing Spider-Man 2 lijkt niet op Spider-Man 2 van Raimi. De film heeft meer overeenkomsten met Spider-Man 3. Oftewel, teveel plotlijnen en teveel schurken.

De eerste film liet het op het gebied van die schurken erg afweten met enkel een lullige, charismaloze kikker als tegenstander. Maar kwantiteit is ook niet de oplossing, zo bewijst Webb hier. Ten eerste is er een schmierende Paul Giamatti - die het duidelijk naar zijn zin heeft, maar wiens rol niet meer dan een cameo mag heten. Dus is de hoop gevestigd op Jamie Foxx, die de eerste helft van de film een Eddie Murphy- typetje lijkt te spelen. Zijn Max Dillon is een kalende sul dat zo uit de film Norbit had kunnen komen, compleet met bril, spleet tussen zijn tanden en veel te hoog opgetrokken broek. Een stuk stoerder is hij na zijn transformatie als hij als Electro de stad onveilig maakt. Enkel zijn beweegredenen om Spider-Man ineens te haten zijn behoorlijk flauw en geforceerd.

De laatste schurk werkt verrassend genoeg nog het beste. Dane DeHaan neemt het stokje over van James Franco en speelt de rijke en verwaande Harry Osborn. En waar Franco er drie films voor nodig had om uiteindelijk te veranderen in een ware aartsvijand van Spider-Man, doet de nieuwe Harry dat meteen in de eerste film waarin hij verschijnt. DeHaan zet een sterke rol neer, maar krijgt jammer genoeg te weinig tijd om zich echt van zijn beste kant te laten zien. Want The Amazing Spider-Man 2 heeft zoveel plotlijnen lopen (Visioenen van schoonpa, ontdekkingen over zijn ouders, Gwen die naar Engeland wil) dat het uiteindelijke gevecht tussen Spider-Man en Green Goblin behoorlijk tegenvalt. Je bent ‘m eigenlijk zo weer vergeten.

Verder valt op dat de film qua toon nogal schommelt. Aan de ene kant is de film luchtig van toon, met bijvoorbeeld een droogkomische Spider-Man en een compleet over de top optreden van Giamatti als Rhino. Maar zodra het masker afgaat en Peter Parker tegenover Gwen Stacy komt te staan, wordt de toon ineens wel erg dramatisch en zwaar. Om niet veel later weer compleet cartoonesk te worden met een Duitse dokter, die experimenten uitoefent op Electro. Webb kon blijkbaar niet echt kiezen welke toon de film zou krijgen en besloot alles maar uit te proberen. Ook iets waar Raimi al mee onderuit ging in Spider-Man 3. Eén element dat in alle vijf films van Spider-Man voorkomt is in tact gebleven; het sentimentele gezeik rondom de vele fans van Spidey. Er is schijnbaar een vuistregel dat elke film met de webslingeraar minimaal één mierzoete scène met burgers uit New York moet bevatten. Het liefst nog met een Amerikaanse vlag, wapperend op de achtergrond. Kunnen ze daar alsjeblieft heel snel mee kappen?

Valt er nog wat positiefs te melden over The Amazing Spider-Man 2? Jawel, gelukkig wel. Zo wordt bevestigd dat Andrew Garfield met zijn nuchtere houding en sarcasme een goede keuze blijkt als Spider-Man. Verder zijn de special effects - zoals we inmiddels ook wel mogen verwachten - van torenhoog niveau en het zweven met Spider-Man door de straten van New York is en blijft een spektakel. Ook de gevechten met Electro en Green Goblin zitten ok in elkaar, ook al zijn ze soms nog zo kort. Eveneens is het een goede keuze geweest om de zoete soundtrack van James Horner van de eerste film in te ruilen voor een wat stevigere (en akkoord, een redelijk voorspelbare) score van Hans Zimmer.

Maar hoe vermakelijk de film ook is, toch blijft de vraag waarom Spider-Man zo nodig een reboot nodig had, als Webb uiteindelijk in precies dezelfde valkuilen stapt als Raimi. En dan kwam Raimi - met onder andere Alfred Molina als Doc Ock en Thomas Haden Church als Sandman - ook nog eens met betere bad guys op de proppen. Hij had zelfs Dylan Baker als Lizard en John Malkovich als Volture nog in de planning voor zijn Spider-Man 4. Bij The Amazing Spider-Man 2 lijkt het erop dat er toegewerkt wordt naar een film met The Sinister Six, de bekende groep tegenstanders van Spider-Man. We zijn dus hoe dan ook nog lang niet verlost van onze webslingerende, vriendelijke buurjongen.

3 sterren.

Enerzijds klonk het wellicht wat overbodig om na slechts tien jaar alweer met een reboot van Spider-Man te beginnen, maar aan de andere kant; na emo Peter uit Spider-Man 3 kan ik me ook wel weer voorstellen dat een schone lei een prettig vooruitzicht is. Geen groot fan van Raimi’s trilogie, maar het zijn toch best amusante films. Met name de tweede film (met uitstekende bad guy Alfred Molina), de rol van J.K. Simmons en natuurlijk de rolletjes van Bruce Campbell zijn die films over de webslingerende superheld best vermakelijk op zijn tijd. The Amazing Spider-Man is tevens een best amusante film. Maar helaas niet heel veel meer dan dat.

Grootste tegenvaller is in mijn ogen de bad guy, iets waar een superheldenfilm het toch vaak van moet hebben. Niet voor niets zijn die personages vaak veel leuker dan de superheld zelf. Batman is eigenlijk maar een saaie held, maar The Joker en consorten maken het leuk. En Superman is al helemaal een suf karakter, maar gelukkig is er altijd een Lex Luthor in de buurt. The Lizard is op papier een tof karakter en ik zag er ook naar uit dat Dylan Baker de rol zou gaan spelen in één van Raimi’s Spider-Man vervolgen die er uiteindelijk nooit kwam. Rhys Ifans is een prima opvolger als Dr. Curt Conners, maar zijn CGI alterego heeft werkelijk geen cent charisma. In tegenstelling tot een Doc Ock heeft The Lizard totaal geen uitstraling en is eigenlijk niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen creature from the black lagoon. Daar had ik wel iets beters van verwacht.

De toonzetting van The Amazing Spider-Man is duidelijk anders. Ditmaal geen typische over-the-top Sam Raimi humor of idiote bijrollen, maar meer aandacht voor drama en karakterontwikkeling. Had leuk uit kunnen pakken, maar vaak ligt het drama er allemaal veel te dik bovenop. Daar komt bij de score van James Horner af en toe het glazuur op je tanden behoorlijk op de proef weet te stellen. Beste voorbeeld hiervan is zo’n moment waar Raimi’s films zich ook schuldig aan maakten; de tenenkrommende sentimentele momenten dat Spider-Man hulp krijgt van de normale burgers. Amerikanen kunnen blijkbaar maar geen genoeg krijgen van die schreeuwen van vaderlandliefde en ‘we all stand together’ moraaltjes. En dan wordt er tijdens die scènes nog even hard aan de volumeknop gedraaid, zodat Horner’s score je nekhaar echt stijfrecht omhoog laat staan. Brrr.

Maar goed, er is gelukkig ook goed nieuws. Door de hele introductie van alle personages (die we inmiddels wel kennen) duurt het wellicht even, maar de special effects en gevechtsscènes zijn zeker de moeite waard. Er komt zeker wat mooi spektakel bij de film kijken. Daarnaast zijn er qua casting een paar prima keuzes gemaakt; Garfield lijkt prima op zijn plek als Peter Parker en sterke bijrollen van Martin Sheen en Sally Field als Ben en May. En ook de rest van de cast is eigenlijk gewoon prima. Af en toe ging ik wel een beetje een kleurrijk personage als JK Simmons’ als J. Jonah Jameson missen, maar gelukkig maakte de cameo van Stan Lee nog enigszins iets goed. Had toch wel iets meer van dat soort momenten gewild, in plaats van het zoveelste dramatische plotje met vrij oninteressante bijpersonages.

Al met al ook geen groot fan van deze Spider-Man reboot. Het is ook niet echt een hele verbetering op Raimi’s bestaande films. Wederom gewoon een prima hap-slik-weg superheldenfilmpje, met de nodige gaten en mankementen, maar gelukkig ook het nodige portie vermaak. En nu maar hopen dat deze film evenals diens onvermijdelijke vervolgen een groot succes gaan worden, zodat we niet binnen 10 jaar nog een keer ditzelfde verhaal op het witte doek krijgen.

3 sterren.

Film had met diens uitgangspunt best leuk kunnen worden en ik moet zeggen dat ik de eerste 20 minuten helemaal zo slecht nog niet vond. Maar helaas, na een amusant begin gaat de film echt alle kanten op, behalve de goede. De film is voorspelbaar, visueel ontzettend saai en het suffe script is echt om te janken. Vooral dat liefdesverhaaltje dat ineens ontstaat was te triest voor woorden, wie verzint zoiets?

1,5 ster voor de nog best aardige start.

Redelijk verrast door het lage gemiddelde, hier. Ken echt flink wat Amerikaanse romkoms die bij lange na niet zo vermakelijk zijn als deze. Oké, ook hier geen gebrek aan voorspelbaarheid en zoetigheid, maar de vele knipogen en verwijzigen en natuurlijk de bende amusante bijrollen (Walken, Azaria, Green en met name een heerlijke rol van Tucci) maken America’s Sweethearts al stukken leuker dan de gemiddelde zwijmelkomedie. Verder ook prima rollen voor Cusack en Crystal en zelfs Roberts en Zeta-Jones wisten me voor de verandering eens niet het bloed onder de nagels vandaan te halen. Toch een hele prestatie.

Qua karakters en plotwendingen is het allemaal vrij gemiddeld, het zijn dan ook de bijrollen en een aantal scherpe dialogen in het script die de film af en toe naar een hoger niveau weten te tillen. Des te jammer is het einde, waar de film veel te grote sprongen neemt. Geloofwaardigheid is bij films als dit misschien niet al te belangrijk, maar tegen het einde draaien scenaristen Crystal en Tolan jammer genoeg een beetje door. Sowieso had de film wel ietsjes korter gemogen. Maar desondanks een amusant tussendoortje.

3 sterren.

Wat een plaatje!

Vandaag voor het eerst gezien en was eigenlijk bij de eerste shots al verkocht. Prachtig meesterwerk, dat de kijker continu op het verkeerde been weet te zetten. Humor en drama worden op een geweldige wijze bij elkaar gebracht en er wordt een fantastische sfeer neergezet. Tel daarbij het geweldige acteerwerk en de visuele pracht bij op en je hebt een prachtig resultaat. Die twee uur vlogen werkelijk voorbij.

4,5 welverdiende sterren.

Aardig en goed gemaakt, maar jammer genoeg nergens bovengemiddeld. Scott laat zien dat ie een onderhoudende en amusante misdaadthriller kan afleveren, maar het script is nu niet bepaald bijzonder. De film doet alles voornamelijk volgens het boekje, echt verrassende of uitzonderlijke momenten kent het niet. Ook qua acteerwerk is het allemaal niet meer dan in orde. Gelukkig weet de film, ondanks de flinke speelduur en aardig wat zinloze scènes, de vaart er aardig in te houden en blijft grotendeels interessant genoeg.

Voordeel van de twijfel, kleine 3,5 sterren.

American Gothic - een film die verder niets te maken heeft met die horrorkomedie van John Hough uit 1988 (of het schilderij van Grant Wood) - gaat over twee gevangenen, die a là O Brother Where Art Thou aan elkaar vastgeketend zitten en op zoek gaan naar vrijheid, die ze vinden bij een boerderij van een man en vrouw. Daar verandert de film in een soort Don’t Breathe met vleugjes People Under the Stairs en Last House on the Left, maar kwalitatief komt de film geen moment in de buurt van één van die films. En niet omdat voorgaande titels pure meesterwerken zijn, maar omdat American Gothic enorm amateuristisch prul is. Veel houteriger dan dit krijg je het qua spel niet en de film is vooral knullig en lachwekkend als personages met elkaar op de vuist gaan of elkaar bedreigen. Maker Stuart Connelly gooit gaandeweg nog wat twists en gore in de blender, maar zijn smoothie blijft niet echt te zuipen. Het grootste voordeel aan American Gothic is dat de film nog geen 80 minuten duurt, dus een lange zit is het niet. Alleen voelt dat soms wel zo.

1,5 sterren.

Erg geestige film met een paar leuke vondsten, herkenbare situaties en grappige personages. Nergens echt briljant, maar de film weet met gemak de volledige speelduur te vermaken.

Veel van hetzelfde, maar het kruit is overduidelijk nog lang niet verschoten en de scriptschrijvers hebben nog een aantal erg geestige situaties kunnen bedenken. Een paar heerlijke genante momenten komen voorbij en de acteurs zijn weer goed op dreef. Verder een vlotte soundtrack en Eugene Levy steelt wederom elke scène waar hij in zit. Geweldige vent.

Geen slecht vervolg. 3,5 sterren.

De eerste drie American Pie films waren grappig en vormden samen een leuke trilogie. Het is dan natuurlijk te verwachten dat zo'n onnodig vierde deel als dit behoorlijk gaat tegenvallen.En dat deed ie ook flink. Begin is misschien even leuk, maar het gaat al snel erg vervelen en het wordt steeds flauwer en flauwer. Aan het einde is de film inmiddels veranderd in een oervervelende komedie, met als dieptepunt dan tenenkrommende slot.

Hilgenbrinck zet een aardige imitatie van Seann William Scott neer, maar is verder maar matig. Het overige acteerwerk en de overige personages zijn echter hélemaal verre van geslaagd, hoewel het wel even leuk is om zowel Levy als Owen terug te zien in een rol. Maar goed, dat maakt de film er niet beter op.

2 héle kleine sterren. En dan ben ik nog best gul.

Toen de film net uitkwam was ik teleurgesteld. Deze tienerjongen zocht in zijn horror groteske en afzichtelijke monsters met flinke slachtpartijen en ineens keek ik naar een man in maatpak die uitbundig vertelt over de soorten shampoo die hij gebruikt en zie ik een stel gladjanussen geil worden van het soort papier en lettertype van hun visitekaartjes. Ik snapte 'm niet en het deed me dan ook niets. Maar gelukkig leven we in een tijd waarin je films kan herzien. Want American Psycho is een toffe film. Een érg toffe film.

American Psycho heeft een heerlijk cynische toon. We ontmoeten een hele hoop uiterst onsympathieke yuppen en volgen koning der gladjakkers Patrick Bateman, met z’n smerige grijns en snelle praatjes, die soms ineens veranderen in complete woedeuitbarstingen of hysterisch gedrag. De film is dolkomisch, met een hilarische soundtrack tot de gebeurtenissen en beelden die we te zien krijgen terwijl deze soundtrack te horen is. Over de top geweld en bijna absurdistische scènes wisselen elkaar af en het maakt weinig uit, want alle personages - op Willem Dafoe en de assistente van Bateman na - zijn toch enorme klootzakken. Iedereen leeft in zijn eigen wereld, dus Bateman kan er vaak gerust voor uitkomen dat hij graag mensen op brute wijze ombrengt. Niemand boeit het, dus Bateman gaat lekker z’n gang, met hoogtepunt waarin hij naakt op sneakers met kettingzaag een meisje achtervolgt. De film heeft voldoende elementen van horror, maar is overal ook om je te bescheuren. Bijzondere mix en knap hoe Mary Harron het allemaal in balans houdt. Verder ook een leuke cast, maar Christian Bale steelt uiteraard de show. Zijn beste rol tot nu toe.

4 sterren.

American Splendor, wat een pracht van een film!

Ten eerste wil ik net als de meesten hier beginnen om Giamatti een flinke veer in de reet steken. Want oh, wat speelde hij opnieuw ongelofelijk sterk. Sterker nog, dit was waarschijnlijk één van zijn betere rollen tot nu toe. Verder ook petje af voor Hope Davis (ook geweldig in About Schmidt) en Judah Friedlander met zijn perfecte vertolking van die idiote nerd Toby.

Maar naast het geweldige acteerwerk heeft American Splendor (gelukkig) nog veel meer te bieden. Uiteraard is er de schitterende en zeer unieke wijze van vertellen. Het is allemaal erg mooi in beeld gebracht en bevat ook een uitstekende sfeer, welke me van tijd tot tijd erg deed denken aan die van Ghost World (en ook een beetje Man on the Moon).

Ook qua opbouw doet de film redelijk veel denken aan de bovengenoemde titels. Want net als bij Ghost World en Man on the Moon is American Splendor van tijd tot tijd erg grappig, maar is tegelijkertijd ook behoorlijk ontroerend. Ik kreeg in ieder geval een aantal keren het bekende 'Happiness- gevoel' bij deze film.

Voor mijn gevoel nog net geen volle vijf sterren waard, hoewel ik niet weet wat een herziening allemaal kan doen. Eén ding is in ieder geval zeker; dit is niet de laatste keer dat ik deze geweldige film heb gezien.

Dik 4,5 sterren.

Ook de derde American Pie kon er wonder boven wonder nog prima mee door. Sure, het is allemaal meer van hetzelfde, toch is het allemaal nog erg charmant gebracht en de makers weten er nog net wat leuks uit te krijgen. De formule is verder precies hetzelfde (waarom iets maken wat niet stuk is) en dus krijgen we weer een hoop onderbroekenlol en seksgrappen in een vlotte tienerkomedie. Vond dit in ieder geval nog prima te doen, maar de koek is nu wel echt op. Laat een nieuw vervolg dus aub gewoon achterwege.

Kleine 3,5 sterren.

Ondanks dat er veel geslaagde horrorkomedies bestaan, er zijn er weinig die zó goed horror en komedie mixen als men doet in American Werewolf in London. De film is enorm lollig, maar de horror werkt ook voortreffelijk. De film begint meteen goed, met twee erg fijne hoofdpersonages. Hun luchtige dialogen en geestige interacties met de lokale bevolking in een mysterieuze kroeg is fantastisch; ik durf zelfs te stellen dat de film op z'n sterkst is in het begin. Ook als de aanval is geweest krijgen we nog voldoende hilariteit te zien, met onder meer de dokter ('Tell them I'm dead'), de politieagenten, waaronder de stuntelige droogkloot of Frank Oz in een kleine, geestige rol. Zelfs de love interest - rollen die normaliter in dit soort films de boel alleen maar afremmen - is hier memorabel met een erg charmante Jenny Agutter.

Ondanks het sterke begin zakt de film gelukkig amper in. John Landis maakt veelal films die veel te lang doorgaan, maar zijn American Werewolf in London is gelukkig sterk qua pacing. De film heeft wel een behoorlijke opbouw, pas na een uurtje krijgen pas de befaamde transformatie, een scène waar de film nog steeds om bekend staat. Niet eerder liet men een transformatie, in een totaal verlichte ruimte, op deze manier zien. En de effecten van Rick Baker en consorten staat nog steeds als een huis. Iets minder spectaculair zijn de momenten waarop de wolf echt aanvalt, dan zie je toch veelal snel een shot van de kop, waarna men weer gauw wegsnijdt naar een ander shot. Wat overigens niet wil zeggen dat de film tam is, de film bevat opvallend genoeg aardig wat gore voor een 'luchtige' horrorfilm.

Ondanks dat het dus even wachten is voor de transformatie, is er nog genoeg leuks te beleven. Zo heeft David bijzondere nachtmerries in het ziekenhuis - stuk voor stuk fantastische scènes; van hilarisch tot lekker eng - en natuurlijk zijn alle scènes met zombie Jack ook heerlijk. De scène waarin hij met David en alle andere slachtoffers van David in de pornobioscoop zit levert ook een paar erg geestige momenten op. Zelfs de film die ze kijken - See You Next Wednesday - is hilarisch. Ben geen groot liefhebber van de pure komedies van Landis, maar deze mix van horror en humor is wat mij betreft een enorme schot in de roos. Een film waar je enorm van kan genieten en wat mij betreft ook een veel betere film dan jaar- en genregenoot The Howling. Verder is er überhaupt weinig concurrentie op het gebied van pure weerwolffilms, laat staan dat er ooit eentje is gemaakt die zo sterk is als deze.

4,5 sterren.

Beetje een net-niet film, dit. Op technische gebied ziet het er allemaal gelikt en verzorgd uit, maar het duurt allemaal echt veel te lang. Cast is prima, met name McConaughey wist me te verrassen, maar erg memorabel is het allemaal niet. Heb een aantal indrukwekkende en toch redelijk sterke Spielberg momenten voorbij zien komen, maar over het algemeen is dit sentimentele en langdradige drama niet echt om over naar huis te schrijven.

Voordeel van de twijfel, hele krappe 3 sterren.

Niet slecht, eigenlijk. De film is van tijd tot tijd redelijk spannend, bevat een aantal aardig effectieve schrikmomenten en de special effects zijn van tijd tot tijd ook prima. Daarnaast wordt er ook redelijk geacteerd, hoewel alleen Reynolds echt goed acteerwerk laat zien.

Het is des te jammer dat bepaalde momenten roet in het eten gooien. Zo dachten de makers blijkbaar dat de vijf personages, die deel uitmaken van het gezin Lutz, niet interessant genoeg waren om 90 minuten te vullen en werden er een aantal nutteloze, saaie personages bij gehaald. Ik doel hiermee op de pastoor, wiens rol naar mijn mening absoluut geen toevoegende waarde heeft gehad, en met name die sexy babysitter.

Maar verder was Amityville Horror best in orde; een prima genietbaar en nog best sfeervol horrorfilmpje. Oké, wat mij betreft had er toch minstens één lid van het gezin het loodje mogen leggen, maar dat mocht niet zo zijn.

3 sterren.

Wie Friday the 13th al een lange franchise vond: inmiddels zijn er achttien films met de titel Amityville. Na het origineel uit 1979 kwamen er een hele zooi sequels, onder andere over bezeten klokken, lampen en spiegels. Deze Amityville: The Awakening is een metafilm, wat wil zeggen dat de vorige films hier ook gewoon films zijn, zoals we eerder zagen in onder andere Wes Craven’s New Nightmare. Een invalshoek waar je allerlei creatieve kanten mee op kan, maar Frankc Khalfoun houdt het bij clichés werpen en dus krijgen we een hoop donkere schimmen en nachtmerries die steevast eindigen in een voorspelbare jumpscare. Daarnaast is Khalfoun schijnbaar overtuigd dat hoe donkerder het shot is, hoe enger, niet realiserende dat we daarom de helft van de tijd naar een praktisch zwart scherm moeten staren. De slechtste film uit de Amityville franchise zal het wel niet zijn, maar dat is ook meteen het meest positieve wat ik over The Awakening kan zeggen.

1,5 sterren.

Ben zojuist erg aangenaam verrast door Amores Perros. De verhaallijnen waren erg boeiend en de 150 minuten speelduur vlogen voorbij, hoewel ik dat eigenlijk totaal niet had verwacht.

Vooral door de uitstekende montage, goede muziek en het perfect tempo kijkt Amores Perros erg lekker weg. Daarnaast is de film van tijd tot tijd erg aangrijpend en de film zit goed in elkaar; de drie verhaallijnen zijn erg goed met elkaar in verband gebracht.

Het eerste verhaal was erg goed, alleen duurde het eventjes voor ik er goed in kwam te zitten. Er werd uitstekend geacteerd, wat de personages boeiend maakte en er kwamen een aantal prachtige scènes voorbij.

Het tweede verhaal was wat mij betreft wel het minste van de drie, maar slecht vond ik het absoluut niet. Het was wat trager, maar door de leuke scenes en het uitstekende acteerwerk (met name van Guerroero als David) was ook dit gedeelte van de film erg vermakelijk. Vooral het slot van dit verhaal was erg mooi.

Het derde verhaal was ook weer erg mooi, met opnieuw geweldig acteerwerk, met name van Emilio Echevarría als El Chivo. En ook in dit verhaal zaten een aantal erg aangrijpende momenten en mooie scènes.

4 hele dikke sterren (en ligt erg dicht tegen de 4,5 sterren aan).

Nog best een geestig en amusant filmpje, zo voor tussendoor. De lekker dik aangezette moordpartijen stelen zonder twijfel de show, met het hoertje aan de brug met de toeristenboot en het mes in het luchtbedje voorop. Verder ook fijn dat de film zichzelf grotendeels van de tijd niet serieus neemt en het is dan ook niet aan te raden dit als kijker wel te doen. De film is onlogisch en verre van realistisch, maar daardoor wel juist een stuk vermakelijker.

Het script gaat jammer genoeg iets te ver in z'n 'zo fout dat het leuk is'. Met name de dialogen zijn erg slecht geschreven. Het acteerwerk is, mede door deze dialogen, niet van erg hoog niveau, ondanks dat er toch aardig wat grote namen in de film zitten (kan me niet herinneren ooit zoveel bekende koppen in één film tegen te zijn gekomen). Verder zijn de karakters erg saai, met name dat personage van Monique van de Ven sloeg imo nergens op en had er beter uitgeschreven kunnen worden. En dan is er nog de befaamde achtervolgingsscène. Op zich erg leuk, maar die had wel een héél stuk korter gemogen.

3 sterren.

Een slechte B-film met succes krijgt ongetwijfeld vervolgfilms. En dat die vervolgfilms steeds slechter worden is ook vaak een gegeven. Met als gevolg dat je na vele jaren die eerste film nog eens ziet en vaak denkt ‘oh, de kwaliteit valt stiekem nog best mee’. Want natuurlijk is Anaconda nog steeds een domme monsterfilm die vooral probeert Jaws na te spelen, maar daarin de meest bespottelijke keuzes maakt. Maar het zijn juist deze momenten die de film enorm vermakelijk maken. De slang met eind jaren 90 computereffecten is natuurlijk een hoogtepunt, maar de menselijke personages zijn niet veel realistischer. Ik bedoel; we hebben Jonathan Hyde, Ice Cube en Owen Wilson op een bootje. Maar de grote ster van de show is toch wel Jon Voight. In een bizar over de top en heerlijk debiele rol met bijpassend accent speelt hij zelfs die CGI anaconda makkelijk van het scherm. Het is bijna kunst!

3 sterren.

In Meet the Parents en diens vervolg wist De Niro me niet echt te overtuigen van zijn komische talent, in Analyze This is dat gelukkig ietsjes beter. Toch is het Billy Crystal die er met de leukste scènes vandoor gaat in deze erg degelijke komedie. De bijrollen zijn niet al te bijzonder en de grap van de film is na verloop van tijd wel duidelijk, toch is het af en toe behoorlijk amusant, allemaal. Vooral Crystal's optreden tijdens de grote vergadering is geestig.

3,5 sterren.

Is in het begin soms ietwat moeilijk in te komen, maar Anatomy of a Murder weet steeds boeiender en boeiender te worden naarmate de film vordert. Script zit prima in elkaar, de dialogen zijn uitstekend en de film is voorzien van uitstekend camerawerk. Viel me ook mee dat de film nog een flinke dosis humor bevat, had ik niet verwacht. Verder wordt er uitstekend gespeeld, Stewart doet het voortreffelijk, maar George C. Scott is toch echt het hoogtepunt van de film.

Dik 3,5 sterren.

Je verwacht toch als er tien jaar tussen een origineel en een vervolg zit, er tijd genoeg is om iets nieuws te bedenken? Adam McKay en Will Ferrell doen echter wat veel regisseurs en schrijvers doen bij een succes; een herhaling met af en toe een schepje erbovenop. In het geval van Anchorman is dat nog niet zo heel erg, want in de complete ongein en chaos die het origineel ons bracht zit nog wel wat vermaak. Zeker een karakter als Brick blijft nog best komisch en ook de vele cameo's zijn best geinig. Desondanks worden bij Anchorman 2 hier en daar zeker wel slijtageplekken zichtbaar. Het is dan ook maar goed dat de heren het hierbij laten zitten en geen derde film gaan maken. Anders krijg je Hangover- praktijken. En dat wil natuurlijk helemaal niemand!

Vooruit, 3 sterren.

Beetje Austin Powers niveau, maar dan soms nog flauwer en idioter. Niet alle grappen slaan aan, het is soms wat kinderachtig of wel erg melig. Maar als Anchorman werkt, dan werkt het ook goed. Beste voorbeeld is weerman Brick met zijn fantastische droge opmerkingen. Enkel voor mensen die van de meest bespottelijke ongein kunnen genieten.

3,5 sterren. I love lamp.