Opinions

Geinig, maar alles behalve bijzonder, deze feelgoodfilm van de gebroeders Polish. Gewoon een typische, erg toegankelijke en vooral voorspelbare familiefilm met alle facetten van dit genre aanwezig. En dus komen uiteraard die mierzoete, vermoeiende en inmiddels flink uitgekauwde levensboodschappen als ‘geef je dromen nooit op’ en ‘je gezin is het belangrijkste’ voorbij. Maar goed, wie hier door heen weet te prikken, krijgt een aardig, onschuldig en kleurrijk filmpje met gelukkig cinematografie, muziek en cast als krachtpunt. De film kent een paar prachtige shots, de score van Stuart Matthewman is sterk en Thornton speelt een uitstekende rol (hoewel ik ‘m toch veel liever in de wat vreemdere rollen à la U Turn zie). Daarnaast komen onder andere Virginia Madsen, Tim Blake Nelson, J.K. Simmons, Marshall Bell en Bruce Willis even voorbij in prima bijrollen.

3 sterren. Niets meer en niets minder.

Futloos product, waar maar bar weinig interessants te zien valt. Uitgangspunt is nog best aardig, maar er wordt bijna niets mee gedaan. De film komt bijzonder langzaam op gang en kent enkel een paar afgezaagde dialogen. Depp en Theron doen 't niet slecht, maar zelfs met hen aan boord weet dit product niet 100 minuten lang te boeien. Het geheel voelt kaal en leeg aan.

2 kleine sterren voor een paar aardige momenten.

Ik kan me goed voorstellen dat mensen de films van de Marx broers absoluut niet weg kunnen krijgen, terwijl ik de mensen die hier bijzonder dol op zijn ook uitstekend begrijp. Ik neig vooral de laatste categorie, ik word toch altijd wel erg vrolijk van de films van de gebroeders. Maar meesterwerken zijn het nu ook weer niet te noemen. Zo ook At the Circus, die weer alle elementen van de standaard Marx- film bevat; Chico achter de piano, Harpo achter de harpo en Groucho achter de dames. Dit laatste levert gelukkig een paar leuke scènes op, vooral als Groucho eerst de jongedame ondervraagt en later bij de welvarende Mrs. Dukesbury, uiteraard gespeeld door Margaret Dumont. En één van de leukste scènes is zonder meer als Chico en Harpo de kamer van 'de sterke man' gaan inspecteren. Een hoop geestige flauwekul en leuke one-liners winnen het dus opnieuw van de talloze muzikale intermezzo's en het nogal summiere verhaal. Maar goed, als je meerdere films van de Marx- broers hebt gezien, weet je precies dat je dat kan verwachten.

3 sterren.

Gemengde gevoelens hield ik over na het zien van Atlantique. Ik had vooral een beetje moeite met de verschillende tonen. En dan doel ik niet op het feit dat de film gaandeweg een soort artistieke demon/zombie film wordt, maar juist alles daarvoor. Enerzijds voelt de film rauw en realistisch, met elementen als het uithuwelijken en het dagelijks leven in Senegal. Maar tegelijkertijd wil de film ook hele artistieke dingen doen, met ellenlange shots van de zee of peinzende mensen. Dat laatste begon me steeds iets meer tegen te staan, het voelde bijna aan als rekken. Steeds als er concreet weer iets ging gebeuren, wist de film wel te boeien. Maar er gebeurt ook een hele lange tijd helemaal niets.

Het element van de dames die worden overgenomen door de dode zeelui was interessant en ook stilistisch sterk uitgevoerd, juist de subtiliteit werkte daar goed. Je vraagt je alleen wel af waarom enkel Suleiman kon terugkeren in een vent en de rest in een dame. Tuurlijk, dat was handig zodat er wat romantiek tussen man en vrouw kon komen aan het einde, maar echt logisch werd het voor mij niet. Het moge duidelijk zijn dat Atlantique zeker niet voor iedereen is. Ik twijfel zelf ook of het nu wel of niet wat voor mij was. Afgaande op bepaalde scènes en elementen die me zeker zijn bijgebleven - met name rondom de finale - neig ik nu meer naar een 'ja', maar er was hier geen sprake van liefde op het eerste gezicht. Atlantique heeft zijn bijzondere en mooie momenten, maar is soms niet vooruit te branden en vond 'm ook geregeld wat stuurloos aanvoelen. Dan blijf ik qua score maar veilig ook in het midden zitten.

Nipt 3,5 sterren.

Italiaanse pulpkoning Joe D'Amato en zijn eigen Conan- serie. Deze zeer snel in elkaar geflanste productie is uitzonderlijk traag, er gebeurt de hele film eigenlijk geen ene malle moer. Zelfs personages hebben moeite om één zin binnen een kwartier volledig uit te spreken. En zo worden we 90 minuten lang vermaakt met de meest oersaaie en tegelijkertijd hilarische gevechtsscènes en dialogen, een script vol met gigantische plotgaten en allerlei onbedoeld uiterst geestige taferelen (Ator en de hang glider ). Overigens verbazingwekkend om te ontdekken dat de slechterik níet door een vrouw met een plaksnor werd gespeeld.

1 ster.

Een transseksuele prostituee wordt gemarteld, leegt hierbij haar darmen, wordt ingesmeerd met haar eigen uitwerpselen, waarna haar borst wordt geamputeerd en de dader in de wond pist. En dat is slechts het begin van Atroz, een Mexicaanse horror waar een verhaallijn eigenlijk ontbreekt en men enkel groteske sequenties, geschoten als amateurbeelden, laat zien. Zo drinkt een man graag menstruatiebloed tijdens de seks en als zijn partner niet ongesteld is, moet hij met een schaar bloed uit haar geslachtsorgaan krijgen. Tijdens het naspel snijdt hij haar gezicht er nog even af, want regisseur Lex Ortega is als de dood dat zijn film niet schokkend genoeg is, dus moet er elke minuut op zijn minst een marteling, amputatie, incest, necrofilie of verkrachting te zien zijn. Elk detail wordt getoond. Telkens denk je dat het toppunt wel is bereikt, maar dan blijkt Ortega nog een stap verder te kunnen. Een vader die uit strafzijn zoon met een enorme dildo neemt klinkt al best heftig, maar is kinderspel vergeleken met de wraakactie van zoonlief op zijn vader. Realistische en extreme ranzigheid neerzetten is Ortega gelukt, maar met film heeft dit bar weinig meer te maken.

0,5 sterren.

De Donnie Darko van de Aldi.

Matig horrorfilmpje die vooral interesse wekt door wat namen uit genrefilms te casten. Hoofdrol is voor Andras Jones uit onder meer Nightmare on Elm Street 4 - in de credits op de DVD staat geestig genoeg: ‘and Ras Jones’. Jones is echter niet de bekendste naam, dus zijn de gezichten van Jeffrey Combs en Seth Green op de poster gezet. Vooral Combs is met zijn rollen in talloze horrorfilms, met voorop Re-Animator, een geliefde naam bij genreliefhebbers. Hij mag in deze film weer eens zo’n duistere, onsympathieke dokter vertolken, zoals hij wel vaker heeft gedaan in zijn carrière. Ook Green had tegen deze tijd al een redelijke CV opgebouwd, dus logischerwijs dat hun namen en koppen groot op de poster staan. Verder bevat de film nog rollen van onder meer Wendy Robie (uit Twin Peaks en People Under the Stairs), Ted Raimi en een mini-rolletje van Alice Cooper.

Maar goed, hoe geinig de cast ook is, het spel in The Attic Expeditions - ook wel bekend onder de waarschijnlijk iets meer aansprekende titel Horror in the Attic - is desondanks behoorlijk karig. En dat is nog één van de minst grote problemen voor de film. Men lijkt koste wat kost een David Lynch-achtige film te willen afleveren, met als gevolg een hele hoop vaagdoenerij in een film die qua sfeer en toon vooral doet denken aan een Book of Shadows: Blair Witch 2. Oftewel, een hoop visioenen met de daarbij onvermijdelijke lelijke slowmotion met van die oerlijke fade-effectjes. We zien ons hoofdpersoon van de ene visioen naar de andere droom hoppen, waarbij we telkens flitsen krijgen van vliegensvlug gemonteerde seks- of moordscènes. Regisseur Jeremy Kasten doet voldoende moeite om het allemaal lekker vaag te houden, maar is vergeten het interessant te maken; na een half uurtje ben je er wel klaar mee - en dan moet je nog een uur. Dan is het fijn dat we hier en daar knippen naar wat onderonsjes van Jeffrey Combs en Ted Raimi, die veruit voor de leukste scènes zorgen.

2 sterren.

De derde Austin Powers wordt veelal gezien als duidelijk de minste, hoogstwaarschijnlijk omdat de koek wel redelijk op is. Daar had ik zelf iets minder last van. Uiteraard is de film - net als de vorige - een kopie van de eerste film, met een hoop terugkerende grappen. Soms is dat jammer, zo’n Fat Bastard is duidelijk terug vanwege het succes van de tweede film, maar de verrassing is er wel af. Dan heb ik liever een nieuw figuur, ook al is Goldmember niet Mike Myers’ beste typetje. Er zijn verder niet heel veel nieuwe figuren, de meest duidelijke is Michael Caine als Austins vader. Geen slechte keuze, geestig om Caine in zo’n rol te zien. De ‘nieuwe’ elementen (zoals de openingsscène) vallen meteen op; niet eens omdat ze zo briljant zijn, maar omdat ze enigszins vernieuwend voelen in deze film vol herhaling van zetten. Maar net als bij The Spy Who Shagged Me moet ik stellen dat ik deze herhalingsoefening - hoewel lui - niet als heel vervelend heb ervaren. Alsnog is het waarschijnlijk goed dat Myers en Roach bij dit deel gestopt zijn, ze hebben de personages echt wel tot de laatste drup uit weten te melken.

3 sterren.

Gebaseerd op de Austin Powers trilogie mag wel gesteld worden dat Mike Myers last heeft van het Eddie Murphy-syndroom. Oftewel; hij mag zichzelf graag horen en zien en wil dus ook zoveel mogelijk typetjes spelen. Dat doet hij in de Austin Powers reeks ook, hij krijgt elke film een extra personage erbij om te tonen hoe divers hij kan spelen. In deze eerste film is dat nog het minst aanwezig; Myers speelt twee rollen, zowel van de titelheld als de schurk. Maar gelukkig zijn het beide best aardige rollen, hoewel zijn Dr. Evil wel duidelijk grappiger is dan titelfiguur Powers. Diens personage komt toch niet veel verder dan geil zijn. Ook Elizabeth Hurley kan met haar vrij saaie personage maar weinig kanten op.

Gelukkig zit in deze film een reeks aardige bijrollen van mensen als Michael York, Robert Wagner, Mindy Sterling of Seth Green. En zelfs een bijrolacteur als Charles Napier komt even voorbij. De grappen in het script zijn geregeld behoorlijk flauw, maar het zijn vooral de kleine grapjes - en waar de hoofdpersonages niets mee te maken hebben - die goed werken. Met name die scènes met de medewerkers van Dr. Evil (de stukjes drama als we de thuissituatie van de overleden medewerkers te zien krijgen zijn erg geestig.

Vooruit, 3,5 sterren.

Enerzijds kan dit vervolg op Austin Powers vrij makkelijk met de grond gelijk gemaakt worden vanwege het feit dat het een volledige herhaling van zetten is. Akkoord, Jay Roach introduceert wat nieuwe figuren als Mini-Me of Fat Bastard, maar in grote lijnen is dit natuurlijk een regelrechte kopie van de eerste film. Grappen worden geregeld zelfs letterlijk herhaald. Daarentegen werkt het nog steeds prima. Het blijkt dat met het hoofdpersonage Austin Powers en de vrouwelijke hoofdpersoon (Heather Graham, die het overneemt van Elizabeth Hurley) eigenlijk weinig te doen is, maar gelukkig is ook hier weer genoeg ruimte voor wat kleurrijke bijfiguren. The Spy Who Shagged Me is een luie herhaling, maar gelukkig best een amusante herhaling.

3 sterren.

Je hebt soms van die films die schijnbaar van alle markten thuis willen zijn. Australia begint als kleurrijke over-the-top komedie, gaat na een introductie over naar een western-achtige avonturenfilm, om vervolgens langzaam in romantiek te veranderen en daarna over te slaan in een oorlogsdrama. Het is allemaal best aardig gemaakt en bepaalde rollen worden prima vertolkt, maar erg veel deed het me niet. De personages blijven nogal vlak en de film kabbelt op bepaalde momenten maar wat voort. Mooie plaatjes zijn er zeker, maar lang niet genoeg om 160 minuten te boeien. En Wenham is (wederom) werkelijk rampzalig.

3 kleine sterren.

Schijnbaar was Wilder zelf niet zo blij met het eindresultaat, ik persoonlijk zie niet in waarom. Avanti! is een fenomenaal liefdesverhaal met Italië als prachtig zomers decor, een stel geweldige acteurs en een script met de perfecte balans tussen humor en romantiek. De film is, zoals het kritiek van velen luidt, misschien een tikkeltje aan de lange kant, maar had hier zelf weinig last van. Ook het niet al te hoge tempo vond ik niet bepaald storen. In Avanti! laat Lemmon zich weer van zijn beste kant zien en heeft een sterke chemie met de schattige Mills. Het tweetal zorgt voor prachtige scènes. Maar het allerleukste is zonder meer Clive Revill als de manager van het hotel. Geweldige rol, die voor de meest geestige momenten zorgt. Verder een script dat van begin tot einde klopt, compleet met heerlijke dialogen zoals we ze van Wilder zijn gewend. Avanti! is misschien een wat latere en onbekendere film uit het oeuvre van Wilder, maar in mijn ogen behoorlijk ondergewaardeerd. Ik heb wederom genoten.

4 flinke sterren.

Ben in de film gestapt zonder films als Captain America, Thor of Iron Man 2 gezien te hebben en dat bleek, zoals verwacht, geen probleem. The Avengers bouwt dusdanig op dat het niet erg is als je alle karakters en verhaallijnen even goed kent. Toch werd er wel een beetje bevestigd waarom ik die films nog niet had gezien, ik blijf zo'n Captain America toch een wat saaie gozer vinden. En ook Thor doet me vrij weinig, hoewel zijn broer me nog minder kon boeien. Had met zo'n grote partij helden toch gehoopt op een wat betere bad guy. Een heel stuk beter zijn Stark of Ruffalo en zijn computer- gegenereerde alter-ego. Ze stelen duidelijk de show. Hoewel die Phil Coulson eigenlijk ook wel stoer was.

Verder is The Avengers eigenlijk gewoon een prima geslaagde superheldenfilm. Sterke special effects, aardige 3D (dat zie je ook niet vaak) en een aantal sterke personages, die ook verrassend goed bij elkaar passen. Er wordt heel tof opgebouwd naar Banner's transformatie en zijn alter-ego is heerlijk lomp en geestig. Ondertussen weet Stark met zijn eeuwige sarcasme ook elke scène meer charme te geven, vooral als ie tegenover Captain America staat. Wat dat betreft een leuk team, alleen jammer dat de grote schurk van de film nogal lame was. Dus het is maar te hopen dat men voor een vervolg een toffe slechterik in het verhaal verwerkt.

3,5 sterren.

Toch bijzonder dat een film over robots, helden, actie en explosies eigenlijk het leukst is als er niet wordt gevochten. Het feestje van Tony Stark, waarin de personages die we inmiddels goed kennen wat ouwehoeren en drinken, was één van de meest geslaagde momenten uit de film. Het is de chemie tussen al deze personages die Avengers maakt tot wat hij is. Die kleine grappen, zoals het niet mogen vloeken in de buurt van Captain America of wie de hamer van Thor kan optillen, zijn veruit het leukst.

Onder het motto 'don't change a winning team' is dit vervolg op veel vlakken hetzelfde als zijn voorganger. Veel actie, overzichtelijke (godzijdank) gevechtsscènes, cynisme en sarcasme, instortende gebouwen en ruziënde superhelden in een simpel plot over een robot dat de mensheid wil vernietigen. Deze robot Ultron is overigens een hele verbetering op Loki, de vorige schurk. Hoewel zijn ontstaan even vluchtig wordt aangestipt, was hij verrassend genoeg erg geestig. Hij is ook meteen het tofste nieuwe gezicht, ik had weinig met nieuwkomers Quicksilver of Scarlett Witch en vond Vision al helemaal oninteressant. En er eerlijk gezegd ook nogal suf uitzien.

Verder meer aandacht voor Hawkeye en Black Widow, die in de vorige Avengers ook maar een beetje meeliepen en vooral plaats moesten maken voor de grote namen. Maar die grote namen bewijzen wel opnieuw dat ze ook gewoon de moeite waard zijn. Blijf het bijvoorbeeld knap vinden hoe ze van een Thor en Captain America toch zulke badass personages hebben weten te maken. Iron Man en Hulk zijn - net als in de vorige film - weer een plezier om naar te kijken. Zeker als er een Hulkbuster bij komt kijken. Een laatste minpunt is iets wat ik bij de meeste Marvel films heb; er is weer een hele hoop blabla. Stripfans zullen wellicht smullen, maar al dat gezeik over magische stenen, dimensies, water, grotten, wiegen en weet ik het boeien mij opvallend weinig.

3,5 sterren.

Het was de nacht van 23 op 24 april en ik was klaar voor het einde. Lang geleden dat ik zo naar een film uitkeek als naar Endgame. Uiteraard was al lang en breed bekend dat dit niet hét einde van de hele MCU zou zijn (wat heet, de trailer van de tweede standalone Spider-Man werd voor deze film vertoond), maar er zou toch het één en ander worden afgesloten. Het MCU is vooral als een televisieserie, een serie waarvan ten tijde van de pilot - Iron Man - dit hele plan nog niet was uitgestippeld. Toch is het knap hoe men in 10 jaar tijd 21 totaal verschillende films van een hoop uiteenlopende filmmakers hebben laten voelen als één serie. En hoe uiteenlopende figuren als Captain America en Thor prima bij elkaar passen. Los van mijn mening over Endgame als film, het universum dat Marvel in ruim tien jaar hier heeft opgebouwd is alvast enorm knap.

Daarnaast complimenten voor de marketing van de film. Erg fijn om praktisch níets te weten van een film, zelfs als je de trailers hebt gezien. Ook al is de uiteindelijke film niet compleet onvoorspelbaar, Endgame bevat een paar uitstekende verrassingen. Zo wordt aan het begin meteen korte metten gemaakt met Thanos, een vrij verrassende move. Vooral wetende dat er vervolgens nog twee en een half uur te gaan is. Het spreekt bijna voor zich, maar Endgame is echt een film voor de liefhebbers. De film zit bomvol verwijzingen naar de voorgaande delen. En niet alleen kleine knipogen, hele plotlijnen zijn gekoppeld aan vorige films, zelfs de wat minder bekende. Nooit gedacht dat Ant-Man & The Wasp of Thor: The Dark World ooit nog van belang zouden worden. Waar Infinity War nog prima te volgen was voor mensen die niet de hele serie hadden gezien, lijkt me dat bij Endgame een stuk lastiger. Voelt een beetje alsof je het laatste seizoen Game of Thrones gaat kijken zonder de vorige seizoenen te hebben gezien.

Als liefhebber van de MCU franchise vond ik Endgame een erg geslaagde finale. Het is verre van een perfecte film, maar het is een sterk slot. De Russo broers hebben al eerder bewezen dat ze - nog beter dan Joss Whedon - goed weten hoe ze zoveel personages goed tot hun recht kunnen laten komen. Denk aan het gevecht in Civil War op het Duitse vliegveld. Of verscheidene personages tegen Thanos in Infinity War. Endgame bevat minder van deze spetterende actiesequenties. Sterker nog, de film is voor een groot deel zelfs opvallend actieloos. De personages komen allemaal op sterke manieren aan bod, maar er wordt vrij weinig geknokt, vooral veel gepraat. Dat klinkt voor velen wellicht niet heel aantrekkelijk, maar met de kleurrijke figuren uit dit filmuniversum, in combinatie met de fijne humor, is het verre van een straf om te focussen op de personages. Denk aan Age of Ultron, waar tussen al het spektakel en geweld het kleine feestje met de Avengers het leukste van de hele film was.

Was Captain America bijvoorbeeld nog een bijfiguur in Infinity War, hier krijgt hij weer echt de hoofdrol, samen met Tony Stark. En dat zijn toch wel dé personages van Endgame. Ook al is het erg leuk om Korg weer te zien. En de Russo broers bewijzen weer dat Ant-Man een geweldig personage kan zijn, zolang hij maar een bijfiguur is. Hij was al een hoogtepunt in Civil War en is nu wederom het meest komische figuur uit Endgame. Ik weet niet waarom, maar het moment met hem en zijn taco was hilarisch. Daarnaast is Thor gelukkig ook niet meer die veel te dramatische serieuze knaap. Hij en Tony Stark lijken een beetje van rol te zijn gewisseld; waar Stark een tikkeltje serieuzer is geworden, is Thor gelukkig de Thor van Ragnarok gebleven. Hoewel met een paar extra kilootjes, weliswaar. Een groep van dit formaat bevat uiteraard ook genoeg figuren die iets minder interessant zijn. Met name het hele gedoe rondom Nebula heeft me nooit iets gedaan. En zij heeft geen klein rolletje in Endgame, jammer genoeg. De rol van Captain Marvel is gelukkig klein gebleven, ze is duidelijk gewoon te sterk. En het is gewoon niet echt interessant personage.

Endgame bestaat grofweg uit drie delen; het eerste deel is het dramatische gedeelte, waarin we zien hoe iedereen moet leven met de gebeurtenissen van Infinity War. Nogmaals, liefhebbers van pure actie en spektakel zullen hier niet beloond worden, maar ik vond het drama erg fijn. Het tweede deel is het tijdreizen, waar het allemaal iets meer fun wordt, met vooral een grote trip down memory lane. En dan is er het derde deel, het grote gevecht. En natuurlijk zag ik het aankomen, maar alsnog ontstond er kippenvel toen alle personages opdoken om mee te vechten, voorzien van die Avengers theme of toen Cap de hamer van Thor gebruikte. Zulke momenten werken gewoon altijd. Overigens is het shot waarin Captain America alleen tegenover het hele leger van Thanos staat een práchtig beeld. Het eindgevecht is oké, maar zeker niet het beste wat de Russo broers qua actie hebben gemaakt, het is iets te onoverzichtelijk en chaotisch en bepaalde personages raak je volledig kwijt. Dat moment waarop alle vrouwelijke personages even hun heldhaftig momentje hebben lag er wel érg dik bovenop, vond ik nogal een domme keuze. Had op z’n minst daar een knipoog verwacht, maar dat moment lijken we serieus te moeten nemen. Meh.

En dan natuurlijk het einde. Want wat voor afsluiting is het? Het feit dat Tony Stark dood gaat was niet heel verrassend, maar de manier waarop is wel erg sterk gedaan. Hoorde al wel een paar mensen snikken in de bioscoop, het is een vrij effectieve scène. Ook heel fijn dat hij eindigt met zijn befaamde woorden “I’m Iron Man”. Los daarvan is er ook het einde voor Captain America, op een heel passende manier; hij heeft de kans gekregen zijn oude leventje terug te krijgen. Een mooie afsluiter. En dat geldt eigenlijk ook voor Avengers: Endgame. De film is eigenlijk als de gehele MCU franchise: Zeker niet perfect, maar de hoogtepunten zijn meteen ook wel erg hoog.

4 sterren.

Petje af voor Marvel. En niet alleen vanwege deze film, maar vanwege de afgelopen 10 jaar. Hun films zijn niet allemaal een schot in de roos - sommige zijn zelfs erg mager - maar het universum wat ze hebben opgebouwd in die tien jaar tijd is indrukwekkend. Elke studio probeert hen na te doen met een eigen universum, maar gaat - meestal - behoorlijk onderuit of komt in ieder geval niet op een soortgelijk niveau. Zie enkel wat DC aan het proberen is, dat is vrij pijnlijk. Ik snap wel dat mensen inmiddels moe worden van de hoeveelheid films - een beetje hetzelfde als ik moe wordt van ogenschijnlijk elk weekend een nieuwe Star Wars. Maar met het MCU ben ik tot dusver nog niet klaar, voor Avengers: Infinity War was ik bijzonder nieuwsgierig waar men naar toe aan het werken is.

Vooropgesteld; deze film is veruit de beste Avengers. Een film als dit had heel goed een gevalletje Age of Ultron kunnen worden - gewoon propvol rammen en doen wat hiervoor een succes was. Maar men zette de gebroeders Russo aan het roer, die met Civil War al bewezen een goede film te maken met horden personages (en met Winter Soldier de beste film van de MCU tot dusver maakten). Het is knap hoe ze in Infinity War zoveel personages in één film hebben gestopt, maar de film alsnog meer structuur lijkt te hebben dan eerdere films vol superhelden. Fans krijgen wat ze willen; hun favoriete personages die ineens bij elkaar worden gezet met een bijzonder vermakelijk resultaat. Want de gebroerders Russo mixen niet alleen heel veel personages, maar ook verschillende tonen. Heel knap hoe ze uiteenlopende films als Guardians of the Galaxy en Thor: Ragnarok combineren met een Captain America of Black Panther, de wat serieuzere films. Infinity War is soms sterk in zijn drama of emotionele sequenties, maar een volgend moment simpelweg hilarisch. Voor elke serieus moment met Cap of Black Panther is daar een Drax of een wedstrijd tussen Dr. Strange, Tony Stark en Peter Quill wie het meest bijdehand is.

Verder zijn de Russo broers niet alleen goed qua toon, timing en personages, maar ook in actie. De meeste actiescènes zijn erg sterk geschoten en ondanks de chaos opvallend overzichtelijk. Dus geen snel heen en weer schudden van de camera terwijl overal enkel CGI explosies plaatsvinden, maar actiesequenties die qua choreografie verdomd goed in elkaar zitten. Qua schurken zijn de handlangers van Thanos inwisselbaar, maar tegelijkertijd beter dan een groot deel van de bad guys in voorgaande films van Marvel (maar dat zegt meer over die slechteriken). En Thanos zelf - waar al zes jaar naar opgebouwd wordt - stelt ook niet teleur. Prijs voor beste slechterik in de filmgeschiedenis wint hij bij lange na niet, maar in de wereld van de superheldenfilms scoort ie vrij hoog. Hij is - ondanks pogingen - nog steeds ietwat eendimensionaal, maar tegelijkertijd imponerend en opvallend charismatisch voor een geanimeerd figuur. Grootste nadeel aan zijn dreiging is dat er maar weinig bekend is over de kracht van die handschoen en de stenen. Als hij meerdere stenen heeft verzameld, lijkt hij steeds nieuwe trucjes te kunnen, zonder dat wij als kijker de regels kennen.

Mensen die niets met deze franchise hebben, hebben waarschijnlijk vrij weinig aan Infinity War. De film is enorm vermakelijk en spectaculair, maar doet je waarschijnlijk vrij weinig als je niet iets hebt met - op zijn minst een aantal van - de voorgaande films. De film is niet vlekkeloos, maar de fans worden op hun wenken bediend. Ik had het niet verwacht, maar zoiets als de terugkeer van de Red Skull vond ik erg tof om te zien, terwijl Captain America: The First Avenger mij altijd weinig tot niets deed. Sowieso merkte ik dat praktisch elk segment en elk personage me wel iets deed of interesseerde, waardoor ik bij elke nieuwe scène toch weer dacht; ik ben benieuwd. En dat 150 minuten lang. Maar dat is niet alleen de verdienste van deze Avengers, maar van het hele Marvel filmuniversum. Dus daarom petje af, voor Marvel én Avengers: Infinity War.

4 sterren.

Zo, dat was gisteravond een lange zit. Gelukkig wist The Aviator goed te boeien, want die bijna drie uur hakken er wel in. Het beste punt is de cast, met name hoofdrolspeler DiCaprio begint langzaam maar zeker echt zijn plek te vinden. Maar ook de bijrollen van Holm, Matt Ross en vooral Alan Alda zijn goede toevoegingen. Daarnaast ziet de film er uitstekend uit, de settings en special effects zijn alleraardigst verzorgd. Evenals de cinematografie en de score van Shore. Enkel jammer dat The Aviator ontzettend traag kan zijn en er hier en daar gewoon te lang over doet. Bepaalde segmenten gingen voor mijn gevoel iets te lang door en mede doordat je niet bepaald met de karakters meeleeft, kan de film soms even wat vastlopen. Maar gelukkig wist het overgrote gedeelte wel te boeien.

3,5 sterren.

De plannen voor een vijfde Alien met Ripley waar Ridley Scott én James Cameron aan werkten werden van tafel geveegd toen Alien vs. Predator werd gemaakt. Sigourney Weaver, Scott en Cameron vonden het allemaal een belachelijk idee. Dat is het natuurlijk ook en het resultaat heeft vrij weinig met de Alien franchise te maken. Enkel Lance 'betaal en ik kom' Hendriksen is een terugkerend gezicht uit de serie. Verder zien we in Alien vs. Predator een hoop nieuwe, maar vooral uitermate oninteressante gezichten. Uiteraard doen personages er in een film over knokkende Xenomorphs en Predators niet echt toe, maar het had toch wel iets meer kunnen zijn dan het oersaaie slachtvee dat hier voorbij komt huppelen.

Na allerlei gezanik over piramides en expedities beginnen er vervolgens doden te vallen door zowel de Predator als de Xenomorph. En dan blijkt dat de studio de keuze heeft gemaakt om de film PG-13 te maken. Met andere woorden, een film waarin twee moordlustige wezens elkaar te lijf gaan en er mag geen bloedvergieten worden getoond. Met als gevolg dat in zo'n beetje alle sterfscènes personages uit beeld worden gesleept en we hun schreeuw nog wat horen echoën in het volgende shot. Na een uur komen de Predator en Xenomorph eindelijk tegenover elkaar en vinden er een aantal gevechten plaats die enigszins overeind blijven door de aardige special effects. Echt enorm spectaculair of vernieuwend is het niet, maar het maakt de film nog enigszins vermakelijk. En dat vermaak heb je hard nodig, want verder is AVP niet een film die je nog lang bij zal blijven.

2,5 sterren.

Het eerste gevecht tussen de Xenomorph en de Predator bracht geld op, dus het was wachten tot men met een tweede ronde zou komen. Fans waren teleurgesteld dat Alien vs Predator de PG-13 rating kreeg en dus had men voor het vervolg wat goed te maken. En ja hoor, vrijwel aan het begin van de film barst er een Xenomorph-baby uit de borstkas van een kind, waarschijnlijk als goedmakertje. De film introduceert vervolgens een enorme hoeveelheid eendimensionale en oersaaie personages om als slachtvee te dienen. Aliens vs Predator: Requiem is een compleet inwisselbare horror met alle clichés op een rij. Enige originele aspect is de PredAlien, een Xenomorph met dreadlocks, verder valt er niets vernieuwends te zien. Sterker nog, de film is zo donker gedraaid dat er überhaupt vrij weinig te zien is. Requiem was in ieder geval een passende titel voor deze film, want beide filmreeksen waren na deze film dood en moesten met een reboot weer nieuw leven krijgen.

1,5 sterren.

Tieners gaan in het bos op zoek naar een vermist familielid en komen ook in oog met de liefdesbaby van Voldemort en de Pale Man uit Pan's Labyrinth. The Axiom begint standaard met dit hoopje oninteressante hoofdpersonen, die vooral heel duidelijk uitleggen wat hun band is met teksten als "jij bent haar broer" en "ik ben je beste vriend". Zodra dat neergezet is, mag die obligate oude man op het toneel komen om de tieners te waarschuwen voor het gevaar in het bos. Vervolgens begint het plot waarin onze hoofdpersonen in het bos portalen naar verschillende realiteiten tegenkomen. In praktijk betekent dit dat er plotseling een spookmeisje of monster met ellenlange tengels voor je neus komt te staan. Het valt te waarderen dat Nicholas Woods zijn film volledig in het daglicht af laat spelen. Het komt de make-up van de wezens misschien niet altijd ten goede, maar hij durft het toch aan om alles in geuren en kleuren te laten zien. Jammer genoeg doen de wezens niet zo veel, waardoor vooral het middenstuk van de film behoorlijk sleept. Woods heeft - ondanks het beperkte budget - niet de slechtste acteurs, cinematograaf en make-up mensen aan boord, maar alsnog is The Axiom een vrij magere film. Vooral jammer dat Woods amper van de platgelopen paden af durft te gaan en slechts heel af en toe een voetje in de berm zet.

2 sterren.