Opinions

Dit 'filmdebuut' van de Pythons is misschien niet zo hoogstaand als hun echte speelfilms The Holy Grail en Life of Brian, het is en blijft ontzettend leuk. Mits je natuurlijk opgewassen bent tegen anderhalf uur de meest absurde en flauwe idioterie naar je hoofd geslingerd te krijgen. Niet alle sketches zijn even sterk, maar de meeste zijn toch op z'n minst een lach waard. The Funniest Joke Ever en Upper Class Twit of the Year waren in ieder geval duidelijke hoogtepunten. Maar ook die hele kleine momenten (als de animatie van de kapper of de 'come to my place' scène) zijn niet minder dan hilarisch.

3,5 sterren.

Aardig, niet meer en niet minder. De film is op zich best vermakelijk en weet je best 100 minuten te amuseren, maar daar is het ook wel mee gezegd. De film leunt vooral op Nicholson, maar die is dan ook 100 keer grappiger dan Sandler. De film had er wat mij betreft wel een paar schepjes bovenop mogen doen, het blijft allemaal wat tam. Ook de echt hilarische scènes blijven jammer genoeg uit.

Toch nog 3 sterren, voornamelijk voor Nicholson.

Het heeft zijn charme, maar toch is Animal Crackers zeker niet de leukste film van de Marx broers. Het verhaal is hier opnieuw een hele simpele kapstok voor de grappen, met Chico als de onbetrouwbare praatjesmaker, waarin Harpo's weer zijn best doet zijn been te laten vasthouden door vreemden en ondertussen werpt Groucho zo'n 50 one-liners per minuut eruit. Het is allemaal enorm chaotisch en echt een lijn zit er niet in. En simpel gezegd; soms werkt het en soms werkt het niet. Die ellenlange gesprekken over helemaal niets of die kleine subtiele momenten zijn sterk, maar daar tegenover staan toch een aantal vervelende liedjes en belabberde pogingen om toch enigszins verhaal in het geheel te brengen. Met het nodige overacteren van de rest van de acteurs (die dikke butler), een totaal zinloze rol van Zeppo Marx en verder gewoon heel veel typische Marx- humor in sneltreinvaart.

3 sterren.

De naam Steve Buscemi als regisseur maakte me erg nieuwsgierig, evenals het rijtje topacteurs. En dat is dan ook precies waar de film het van moet hebben; de film leunt voornamelijk op de acteerprestaties. Het verhaal van Animal Factory is namelijk niet bepaald bijzonder, de muziek is nogal irritant en de climax stelt ook wat teleur. Film ziet er verder prima verzorgd uit en het uitstekende acteerwerk, met name van Dafoe, doet de film ook veel goed.

Kleine 3 sterren.

Ah, de eerste spin-off van het Conjuring universum. Blijft geestig dat zo’n simpele spookhuisfilm als The Conjuring zo’n succesvol filmuniversum is geworden. Het principe doet denken aan Friday the 13th: The Series; een ruimte vol voorwerpen, elk met z’n eigen verhaal. En de openingsscène van The Conjuring vertelde al van een pop, die nu dus al drie losse films heeft gekregen. Best opvallend, want in tegenstelling tot de horrorpoppen die we kennen doet de pop in Annabelle helemaal niets; het is een soort gateway voor een demon - die overigens erg doet denken aan de demon uit Insidious en zelfs wordt vertolkt door dezelfde persoon; componist Joseph Bishara. Alsof de Insidious en Conjuring reeksen al niet genoeg op elkaar leken. Maar verwacht dus geen pop die moorden pleegt. Of sterker nog, een pop die überhaupt beweegt.

Of nóg sterker; verwacht eigenlijk geen film waar veel gebeurd. Want op een paar redelijk effectieve scares na is Annabelle een film die regelmatig volledig stilstaat qua pacing. We zien hoofdpersoon Mia - een referentie naar de actrice uit Rosemary’s Baby, waar de film erg op wil lijken - in haar huis televisie kijken en kleding naaien. Lange, lánge shots waarin ze kleding naait. Af en toe gaat er een deur uit zichzelf dicht. Een stoel schommelt uit zichzelf. Licht gaat aan en uit. Meer dan dat soort trucjes heeft regisseur John R. Leonetti niet voor ons. Hij introduceert wel allerlei personages, waaronder twee mysterieuze tekenende kinderen, een priester en een vrouw die werkt in een boekenzaak. Maar geen van deze personages - met name die twee kinderen - krijgt iets bijzonders of belangrijks te doen. De film is gerekt tot ruim anderhalf uur, terwijl dit zich veel beter zou lenen voor een korte film in plaats van een lange speelfilm (of laat staan een hele trilogie). Of men had het gewoon bij de openingsscène van The Conjuring kunnen houden. Maar goed, dan krijg je nooit een filmuniversum.

2 sterren.

De film heet weliswaar Annabelle Comes Home, maar dat had net zo goed The Conjuring 3 kunnen zijn. Patrick Wilson en Vera Farmiga keren terug, hoewel enkel voor het begin. Daarna gaat de film volledig over hun dochter, haar oppas en diens vriendin. De pop Annabelle doet wederom ook geen hol, ze zit doodstil in haar vitrinekast en - na haar vrijlating - ligt ze af en toe op bepaalde plekken. Toch bijzonder dat er nu al een hele trilogie is gemaakt rondom een levenloos voorwerp dat ook daadwerkelijk de hele film levenloos is. Annabelle Comes Home is dan ook meer een opzet naar een hoop andere spin-offs. Want zoals The Conjuring 2 personages als de non en de Crooked Man introduceerde, komen nu weer andere geesten voorbij, die op hun beurt weer een eigen film - en bij succes trilogie - kunnen krijgen. Zo zijn we voorlopig nog niet klaar met het Conjuring universum, ben ik bang.

Annabelle Comes Home verschilt qua toon wel van de vorige twee Annabelle films. Waren die nog enkel duister en gothic, daar is Annabelle 3 deels een romantische tienerkomedie, compleet met typetjes die niet zouden misstaan in een of andere American Pie direct-to-video vervolg. Ik heb niets tegen iets meer lucht in deze serieuze Conjuring serie, maar qua toon ging dit alle kanten op. Zowel tijdens wat geflirt tussen Bob en onze schattige hoofdrolspeelster, maar ook tijdens de ‘enge’ scènes wisselt de film nogal van toon. Zo’n Bob vs een weerwolf voelt compleet misplaatst in deze hele Conjuring serie. Sowieso kan men beter bij make-up effecten blijven, want die zijn toch een stuk overtuigender dan de CGI die hier soms voorbij komt.

Alsnog is het gevoel dubbel, want tijdens die rare momenten gebeurde er wel iets. En dat is vrij uniek voor Annabelle Comes Home. Om de speelduur te rekken tot ruim 100 minuten (en ja, dat is echt véél te lang), laat debuterend regisseur Gary Dauberman opbouwende scares echt oneindig lang duren. Maar dan ook echt oneindig. Voor mijn gevoel zit ik nog steeds in de bioscoop te kijken naar iemand die tergend langzaam met een zaklamp door een donker huis rondloopt. De vloer kraakt, de lampen flikkeren. Dan valt er een muntje. En nog een muntje. En nog een muntje. En uiteraard wordt elke minutenlange opbouw afgerond met een simpele jumpscare, waarna we weer opnieuw kunnen beginnen. Elke Conjuring film maakt zich schuldig aan dit gedoe, maar in Annabelle Comes Home was het nog wel het ergste. Zelden werden scènes voorafgaand aan een ‘boe’- moment zó pijnlijk lang gerekt. Dauberman, die de vorige drie Annabelle films (en The Nun) schreef en deze film regisseerde, zou de taken eens door mogen geven. Want gebaseerd op de vier films waar hij nu aan werkte komt hij qua horror niet verder dan wat goedkope jumpscares. Tijd dat echt horrortalent zich eens met die Conjuring spin-offs gaat bemoeien.

2 sterren.

Nadat David F. Sandberg zijn effectieve short Lights Out had mogen rekken tot een lange speelfilm, kreeg hij de taak om nog een film - die eigenlijk een short zou moeten zijn - te rekken tot ruim anderhalf uur. De eerste Annabelle was geen geslaagde film - behalve financieel dan - dus heel lastig kreeg Sandberg het niet om kwalitatief een betere film te maken. En dat is hem ook gelukt. Desondanks is Annabelle: Creation nog steeds geen hoogstaande film, ook al is de film duidelijk beter dan zijn voorganger.

Annabelle: Creation is op een paar technische vlakken al sterker dan zijn voorganger. De set, de look en vooral het acteerwerk zijn een flinke stap vooruit. De jonge hoofdrolspeelsters, en met name Talitha Bateman (wiens broertje geestig genoeg in Annabelle zat, evenals in Sandbergs Lights Out én in de remake van Child’s Play, die andere poppenhorror) speelt erg sterk. De focus gaat sterk naar haar en haar vriendinnetje, maar dat komt ook omdat de overige personages enorm inwisselbaar zijn. De oudere weesmeisjes voegen bijvoorbeeld bar weinig toe aan het geheel, ik kon ze niet eens uit elkaar houden. Maar dat is verder ook niet belangrijk, Annabelle: Creation gaat - net als de overige Conjuring films - over krakende vloeren, piepende deuren en af en toe een jumpscare. Sandberg creëert gaandeweg een paar effectieve scares en komt met wat leuke vondsten. Maar naar het geheel gekeken is het alles behalve bijzonder.

2,5 sterren.

Na Manhattan vandaag ook meteen Annie Hall maar even gekeken. En opnieuw een bijzonder amusante oudere film van Allen, terecht bestempeld als één van zijn grote meesterwerken. Heerlijke gortdroge dialogen en prachtige one-liners van het neurotische, cynische en zeurende mannetje Allen. Een karakter dat hij altijd lijkt te spelen, maar desondanks maar niet weet te vervelen. Verder een paar erg sterke bijrollen, geinige typetjes en die kleine 'tussendoortjes' om een scènes en irritaties van de hoofdpersonen kracht bij te zetten zijn geweldig leuk om te zien.

4 sterren.

Welcome to Juracid Park.

Snap wel dat er behoorlijk uiteenlopend op deze film wordt gereageerd; ik hoor zowel lovende berichten als geluiden van mensen die er écht niets mee kunnen. Ik merk dat ik in het midden hang. Annihilation bevat een reeks interessante ideeën en een paar goed uitgevoerde scènes, maar ook een hoop gedoe waar ik maar weinig mee kon. Dat onze hoofdpersonen in een bizarre wereld terechtkomen en ‘niets is wat het lijkt’, is sterk, maar jammer genoeg kiest regisseur Garland ook vóór dit moment voor een ietwat kunstzinnige aanpak met droombeelden en flashbacks. Juist realisme had voor een groter contrast kunnen zorgen met als men eenmaal in die bizarre wereld stapt, maar merk dat Garland eigenlijk vanaf de eerste paar seconden van zijn film al bezig is met wat vaagdoenerij. Maar uiteraard gooit hij er in de kleurrijke zeepbel-wereld er nog wat flinke scheppen bovenop.

In die wereld komen wat interessante momenten voorbij; zoals de scène met het lijk in het zwembad, wat mij een hoog The Thing gehalte gaf. En ook de beer met vrouwenschreeuw was effectief. Maar dat waren vooral momenten, ik voelde over het algemeen verder weinig spanning. Dat is ook het gevolg van een wereld waar schijnbaar álles kan gebeuren; een gebrek aan regels maakte het ongrijpbaar en wat mij betreft daardoor minder spannend. In principe had Garland gaandeweg met van alles op de proppen kunnen komen en had ik gedacht ‘oh ja, uiteraard’. Vervolgens komt hij met een vrij poëtische slotscène in een vuurtoren en werd het me allemaal iets te kunstzinnig. Dat botst echter wel volledig met het feit dat mevrouw Portman alles vervolgens oplost door het simpelweg op te blazen met een granaat. Ergens online zullen ongetwijfeld talloze essays bestaan met wat het allemaal moet voorstellen, maar ik heb toch liever een iets duidelijker concept als Invasion of the Body Snatchers of eerdergenoemde The Thing.

3 sterren.

Prachtige film. Klein, intiem, ontroerend en ontzettend mooi uitgewerkt. Vanaf het begin wordt je als kijker al verliefd op het liefdevolle duo Tom en Gerri. Maar ook naast dit geweldige stel komen een aantal kleurrijke, mooie en bovenal geloofwaardige karakters voorbij. Jim Broadbent heeft me de laatste tijd alleen maar weten te verrassen met geweldige rollen en dit is er weer zo één. Maar ook de rest van de cast is onvoorstelbaar goed. Het is toch geweldig als een karakter als die Mary je de ene keer het bloed onder de nagels vandaan haalt en vervolgens je toch weet te ontroeren. Erg knap. Another Year is een rasechte acteursfilm en dat is geweldig om naar te kijken.

Verder bevat de film een heerlijke toon; soms vrij zwaar, maar op de één of andere manier hangt er wel een optimistisch sfeertje naast. De vrij trieste gevallen als Mary, Ken of Ronnie passen perfect in het optimistische wereldje van die lieve Gerri en Tom. Je zou enkel wel na het zien van de film kunnen zeggen dat het vrijgezellenbestaan op latere leeftijd niet bepaald een pretje is. Maar ikzelf zag nog wel iets meer dan dat. Voor mij voelde Another Year aan als een prachtige ode aan vriendschap, het geluk in die hele kleine dingen en vooral een simpel, maar voldaan leven. Film steeg boven al mijn verwachtingen uit, erg mooi!

4,5 sterren.

Inderdaad een film waar je in de eerste paar minuten het verhaal al compleet kwijt kan zijn. Plot kon me ook maar erg weinig boeien en dus had ik na ruim een kwartier al geen puf meer om nog enigszins moeite te doen om de boel te volgen. En dus werd het maar naar de mooie plaatjes kijken, maar die vielen ook behoorlijk tegen. Op een paar visuele hoogstandjes na viel er in mijn ogen in ieder geval maar bar weinig bijzonders te beleven. Zal wel niet mijn genre zijn, dit.

1,5*

Ant-meh. Als de film voor 2008 was uitgekomen, snap ik nog waarom men dit zo bijzonder vindt. Maar inmiddels - met de tsunami aan (Marvel) superheldenfilms die we in een paar jaar tijd hebben gekregen - is dit toch alles behalve vernieuwend. Waren The Winter Soldier of Guardians of the Galaxy ons nog echt iets nieuws of fris leken te brengen, deze generic superheldenfilm doet alles volgens het boekje.

De held is een crimineel met een dochtertje, dus met een hart van goud. Zijn mentor is een oude man vol wijsheden die van toilettegels afkomen, zijn love interest is een vrouw die natuurlijk eerst niets van hem moet hebben, zijn vrienden zijn de comic relief en de bad guy is een eendimensionale gladde zakenman die enkel rijk wil worden. Alles is zó ontzettend boring. Hoewel we dat qua bad guys inmiddels wel gewend zijn van Marvel. Verder is de film natuurlijk gevuld met een beetje vermoeiende referenties naar andere films in de franchise. Snap wel dat Edgar Wright is opgestapt. Verder is een groot deel van de humor in de film echt geforceerd en opvallend niet-grappig en sommige dingen waren echt te dom voor woorden (doe een gehoorapparaatje in en denk aan je dochter, dan draaien mieren een muntje om). Ook het einde (met een andere 'dimensie', waar Ant-Man aan ontsnapte door te groeien) was behoorlijk lame.

Uiteindelijk kun je van Ant-Man niet zeggen dat het echt slecht is, daarvoor zijn er teveel scènes die best ok in elkaar zitten of stiekem verrassend goed werken. Maar het geheel is zo generic, saai en volgens het boekje; alsof de film enkel gemaakt is om snel een nieuwe superheld te introduceren, zodat ie weer mee kan doen in de volgende Marvel blockbuster. Een toffe en unieke stand-alone superheldenfilm maken willen ze schijnbaar al heel lang niet meer.

2,5 sterren.

De eerste Ant-Man was een vrij nietszeggende en inwisselbare superheldenfilm in een tijd waarin Marvel ook al vernieuwende dingen met het genre deed als The Winter Soldier en Guardians of the Galaxy. En in het jaar dat ze begonnen zijn met een paar gigantische films die tien jaar cinema moeten afsluiten, komt Ant-Man and the Wasp als een even onzinnig en nietszeggend tussendoortje er ook even bij.

Enerzijds is het fijn dat Ant-Man als solofilm even geen grote film is. Even geen magisch of buitenaards gedoe over de wereld die eraan gaat, maar een klein heist verhaaltje met wat komedie. Dat zet men voort in Ant-Man and the Wasp, hoewel ze voor zo'n simpele film wat mij betreft veel te moeilijk doen. Een hoop zogenaamd interessante scheikundige mumbo jumbo. Of zoals Paul Rudd op een gegeven moment in de film zegt: 'Zetten jullie gewoon 'kwantum' voor elk woord?'. Het is ook maar goed dat Rudd er bij is, hij zorgt voor een luchtige toon in een film waar de meeste personages opvallend zuur en dramatisch doen. Evangeline Lilly en Michael Douglas zijn vooral bezig met hun moeder/echtgenoot terughalen, dus daar zit weinig lol in. Evenals in Laurence Fishburne. En wie denkt dat Marvel heeft geleerd van zijn suffe bad guys (en zeker die in de eerste Ant-Man), heeft het mis. In Ant-Man and the Wasp is de bad guy uiterst teleurstellend. Sterker nog, je kunt zelfs concluderen dat er amper sprake is van een slechterik. De gehele verhaallijn rondom Ghost is uiterst teleurstellend en totaal niet boeiend.

Maar er wordt gelukkig ruimte gereserveerd tussen al dat dramatische geneuzel en gezeur voor wat lucht. Niet alles werkt, zo is de rol van Walton Goggins maar een paar fracties leuk. Maar hoofdrolspeler Rudd is gelukkig leuk genoeg om veel van de film te dragen en zijn drie vrienden, waaronder Michael Pena als Luis, zijn ook fijn om terug te zien. Uiteraard herhaalt men vooral wat in de eerste film goed werkte, dus krijgen we weer een verhaal van Luis. Maar tegelijkertijd is die sequentie wel weer één van de hoogtepunten uit de film. Had de film voornamelijk om Ant-Man, Luis en die andere vrienden gedraaid, dan was dit wellicht één van de leukere Marvel tussendoortjes geworden, zoals een Guardians of the Galaxy of Thor: Ragnarok dat ook waren. Maar het script vol gezeur, moeilijkdoenerij en teveel suffe en oninteressante figuren, met name de schurk, maakt dit tot niets meer dan redelijke middelmaat. Doe maar gewoon een spin-off met Rudd en die drie beveiligingslui en laat de rest maar achterwege.

2,5 sterren.

Intrigerend en mooi. Dat Antichrist niet je standaard film is, zou inmiddels iedereen moeten weten. De al niet erg standaard filmmaker Von Trier in zijn meest depressieve periode maakt een film die met zijn snoeiharde scènes behoorlijk wat stof heeft doen opwaaien. Ik was zelf behoorlijk onder de indruk, met name op visueel gebied is de film bijzonder sterk. De openingsscène is natuurlijk prachtig en een aantal droom-achtige sequenties zijn ook zeer de moeite waard. Verder sterk acteerwerk van Dafoe en Gainsbourg, toch altijd knap als slechts vier schouders een film van meer dan anderhalf uur kunnen dragen. Enkel jammer dat de film na de geweldige opening vrij snel met veel trage, en kortweg gezegd nogal saaie, scènes op de proppen komt. Op een gegeven moment gaat de boel wel weer wat leven, maar je moet je er af en toe wel even door heen slaan.

3,5 sterren.

Best een vermakelijke film, ondanks de wat ongeloofwaardige momenten, het is allemaal flink over the top. De quote "wat denk je nou, dat je in Mission: Impossible 3 zit?" vat het allemaal al aardig samen. Daarnaast zijn computergeeks plotseling állemaal bloedmooie en goedverzorgde mensen.

Desondanks kijkt de film lekker weg en heeft een prima sfeertje. Met name het eerste uur is erg goed te doen. Het acteerwerk is niet geweldig, maar Robbins weet er nog wel wat van te maken. Score van Don Davis, met een aanstekelijke theme, is ook leuk. Al met al geinig vermaak, weet niet echt te vervelen en is een stuk leuker dan genregenoot Hackers.

3 sterren.

Inmiddels herzien en met geen enkele twijfel mijn top 10 ingeschoten. Billy Wilder heeft een heel scala aan meesterwerken op zijn CV staan, maar deze klassieker uit 1960 hoort daarvan toch wel bij de echte top. The Apartment is een vlotte, scherpe en hartverwarmende komedie, gevuld met prachtige karakters en tot de nok toe gevuld fantastische dialogen.

Lemmon is een prachtig acteur en in handen van Wilder wordt er goud op het witte doek gesmeten. Zijn personage van CC Baxter is een geloofwaardig, goudeerlijk en sympathiek karakter, die je alles gunt in de wereld. Waaronder MacLaine, die eveneens een heerlijke rol speelt. Maar Wilder zou Wilder niet zijn als de film niet bomvol zit met overheerlijke bijpersonages. De achterbakse collega's van Baxter zorgen steevast voor een hoop vermaak en laten we ook zijn buurman, vertolkt door Jack Kruschen, niet vergeten. Maar zelfs zonder steun van de bijpersonages ontstaat er telkens vuurwerk als Lemmon en MacLain het scherm delen. En gelukkig verliest Wilder met het portie drama en romantiek de humor geen moment uit het oog. Het houdt de film boeiend, intelligent, scherp, warm en ontzettend geestig.

5 sterren. Geen twijfel.

Als onbekommerd popcornvermaak een best geslaagde film. Verwacht geen diepgang of uitzonderlijke filmische momenten, want zo ver gaat het allemaal niet. Het is gewoon een simpel (en tamelijk standaard) actiefilmpje, vooral gericht op de amusement. En dat lukt Gibson prima. Hij gooit een paar doeltreffende actiescènes en goed gedraaide achtervolgingsscènes in een blender en mixt dit met prima muziek van James Horner, die zelfs de simpelste scène nog spectaculair weet te krijgen. Wat dat betreft is Apocalypto een verzorgd geheel, dat echter op het gebied van scenario tekort schiet. Het geheel is soms namelijk wel erg voorspelbaar en ook die eendimensionale personages werken niet bepaald bevorderlijk. En daar komt bij dat de actiescènes misschien prima tot hun recht kwamen, dat mierzoete drama hier en daar werkte daarentegen weer geen moment.

Kleine 3,5 sterren.

Wat een gedrocht. Heb het origineel niet gezien, maar deze remake was echt behoorlijk rampzalig. De ene cliché is nog niet afgelopen of de andere staat al weer om de hoek. De film is ontzettend voorspelbaar, het acteerwerk is op soapniveau, de film ziet er veel te gelikt en gladjes uit en de moordpartijen vallen al helemaal zwaar tegen. Nee, op die paar kleine amusante momentjes na was dit een trieste vertoning.

Héle kleine 1,5 sterren.

O mijn god, wat een verschrikking! Ik had enigszins vertrouwen in James Wan, dus dat hij de slechtste film in het DC universum aflevert vond ik vrij verrassend. Want het is niet alsof die lat, met miskleunen als Justice League of Batman vs Superman, bepaald hoog lag. Sterker nog, die lag praktisch op de grond.

Inhoudelijk is Aquaman één grote en totaal oninteressante rotzooi. Het hele uitgangspunt is: Waterman Arthur moet op zoek naar een vork. Dat klinkt niet als voer voor een film van twee en een half uur, dus de makers laten de personages anderhalf uur lang heen en weer hobbelen. Ze moeten van plek A naar plek B, vanuit daar door naar plek C, daar blijkt dat ze iets moeten uitzoeken op plek D, dan moet men met een ding van plek E naar plek F om plek G te vinden. De gehele tijd blijkt echter al dat Arthur moet bewijzen dat hij waardig is, want alleen waardige koningen kunnen die vork bezitten. Oftewel, waarom doet men dan zo geheimzinnig over die locatie? Waar was die anderhalf uur durende slechte Indiana Jones-rip off in hemelsnaam voor nodig? De rest van het script is een enorm voorspelbaar ding; de typische oersaaie bad guys met hun plannetjes, de voorspelbare reis die de held moet doorstaan, de love interest… de hele film zat vol tandafdrukken, zo uitgekauwd is dit verhaal inmiddels.

Tussen de bedrijven door vindt er hier en daar een race of een gevecht plaats, want daar komen de mensen voor. Het is echter verbazingwekkend hoe lelijk alles in Aquaman eruit ziet. Sommige gevechtsscènes ogen rechtstreeks uit een computerspel van tien jaar geleden, andere effecten ogen totaal niet af. De CGI stuntmensen bewegen uiterst onnatuurlijk en álles - maar dan ook echt álles - lijkt gefilmd te zijn in een green-screen studio. Om te zien hoe sommige figuren wegzwemmen is zo bespottelijk dat het hilarisch wordt. En niet alleen de momenten onder water zijn pijnlijk lelijk, ook de momenten buiten ogen allemaal nep. We zien allerlei werelden met muziek die ons doet geloven dat het allemaal prachtig is, maar het zijn vooral een hoop lichtjes in een lelijke CGI wereld. Alsof we even terug waren in Star Wars: The Phantom Menace. Overigens is het niet alleen het CGI gedeelte dat er niet uitziet, alle acteurs zien er ook bespottelijk uit. Een blonde Patrick Wilson, Willem Dafoe met z’n knotje en Dolph Lundgren en Amber Heard met verschrikkelijke rode kapsels. Heard heeft werkelijk de meest foeilelijke pruik op haar kop gekregen.

Nu zou je dat alles nog kunnen pikken als de film omarmt hoe campy en domme fun dit is. Maar nee, ondanks dat Aquaman meer lucht bevat dan een Man of Steel of Batman vs Superman, de film neemt zichzelf toch voor een 90% bloedserieus. En dat werkt juist enorm op de lachspieren. De momenten waarop de film grappig wil zijn (Haha, hij stinkt. Haha, een toiletpot) is het pijnlijk niet leuk. Maar als men heel dramatisch gaat doen, de muziek aanzwelt en Wan vaak voor rare kadrering kiest, wordt het hilarisch. Neem zo’n moment waarin jonge Arthur traint met Willem Dafoe en over zijn moeder hoort. Werkelijk elke plank die je mis kan slaan, slaat Wan dan volledig mis. Het gaat om een dude die met vissen kan praten in een onderwaterwereld; welke idioot bedenkt dan dat zo’n film het beste vrij serieus genomen moet worden. Sowieso gaat de film qua toon álle kanten op. Van drama, naar geforceerde romantiek slaat de film zo ineens om naar hele domme slapstick (letterlijk voorzien van tekenfilm-geluidseffecten) en gaat van actie zo ineens weer terug naar geforceerd drama.

Al die actiescènes zijn doodvermoeiend, hoewel er één toffe scène en bijbehorende visual is; wanneer Aquaman met flare onder water duikt en al die Trench monsters achter hem aankomen. Daarin komt Wan als horrorregisseur weer een beetje naar voren en dat doet hij toch beter dan actie. Hoewel, ook zijn horrortrucjes ben je op een gegeven moment wel zat; tel maar eens het aantal keer dat een rustig moment plotseling wordt onderbroken door een explosie van de vijand. Die veredelde jumpscares worden ook snel vermoeiend. Tja, en als de actiescènes, de dramatische scènes én de zogenaamd humoristische scènes heel snel beginnen te vervelen en de acteurs allemaal extreem belabberd acteren, dan heb je met twee én een half uur(!) film een héle lange weg te gaan. Ik ben zelden zo blij geweest toen ik de aftiteling op het scherm zag verschijnen en ik kon maken dat ik wegkwam.

1 ster.

Arachnophobia, een zeer passende titel. Als je het nog niet had zou je door deze film volgens mij zo arachnofobie kunnen krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand géén kriebels krijgt na het kijken van deze film. Maar goed, nu ben ik zelf dan ook geen liefhebber van spinnen, dus dan werkt deze film erg goed. Arachnophobia had verschillende kanten op kunnen gaan; de film had een doodenge horrorfilm kunnen worden of juist een campy monsterfilm in de stijl van Eight Legged Freaks of Giant Spider Invasion. Maar regisseur Frank Marshall, vooral bekend door zijn samenwerkingen met Steven Spielberg, kiest voor de middenweg. Arachnophobia voelt erg als Poltergeist; best creepy op bepaalde momenten, maar voor een groot deel ook erg luchtig vanwege de personages en komische onderonsjes.

Het luchtige komt in Arachnophobia vooral van de figuren in het kleine Amerikaanse plaatsje. Zo’n typisch ons-kent-ons boerenstadje, waar Jeff Daniels en zijn gezin uit de grote stad komen wonen. Hoewel de film vol zit met over de top typetjes, het wordt nergens too much. Zelfs niet als comic relief John Goodman - met zijn eigen komische theme die klinkt als hij in beeld komt - lekker lomp in beeld komt. Ondanks deze komische taferelen verliest Marshall namelijk het ‘griezelen’ nooit uit het oog, hij weet eigenlijk heel goed steeds die balans tussen horror en humor te vinden. Wat dat betreft is dit een perfecte double bill met een film als Poltergeist, het is fijne familie-horror. Arachnophobia is en blijft een heerlijke film, maar krijg ook nog steeds kriebels als ik aan de film terugdenk. Beetje hetzelfde als jeuk krijgen als je over luizen praat.

4 sterren.

Een mix van veel, deze Argo. Film begint als een ogenschijnlijk realistisch drama over de ware gebeurtenissen, krijgt op een gegeven moment behoorlijk wat komedie toegediend en eindigt als een spannende thriller. Maar ondanks dat een echt eenheid mist, Argo is zonder meer een goedgemaakte film. Vooral tijdens de tweede helft van de film gaat alles leven en begint het oprecht spannend te worden. Verder is er duidelijk veel aandacht geschonken aan de art-direction, alles is op geweldige wijze teruggebracht naar de eind jaren 70. Wat dat betreft doet Affleck het uitstekend als regisseur. Als acteur toch iets minder, hij blijft maar een wat suf ventje die zelden een indruk achter laat. Maar goed, hij wordt ook omringt door een paar toppers van formaat. Alan Arkin is top (deed me hier trouwens erg veel aan Pacino denken) en Bryan Cranston is eveneens fantastisch.

3,5 sterren.

Mwoah, dit was nu niet bepaald memorabel of hilarisch. De leukste momenten waren Robin Williams, Hank Azaria en Eric Idle. En ook het moment dat schreeuwlelijk Gilbert Gottfried de mop vertelt en Schneider van z'n stoel laat rollen is best amusant. En ach, die mime-speler en het filmpje van South Park waren ook wel lollig. Het is echter jammer dat je daar nog geen geslaagde documentaire mee hebt. Zeker niet eentje van anderhalf uur. The Aristocrats kabbelt maar wat voort met af en toe wat vermaak, maar ook heel veel oninteressante momenten.

2,5 sterren.

Eigenlijk de ultieme Michael Bay film; dom en bombastisch en daardoor best vermakelijk. De film is duizend maal stupider dan zijn voorganger The Rock, maar toch niet zo infantiel, leeg en visueel lelijk als die Transformers-films, die hij hierna ging maken. Het feit dat Armageddon qua plot totaal stompzinnig is, is eigenlijk een van de leukste elementen. Bay gooit een paar fijne acteurs bij elkaar, gooit de film vol met allesvernietigende explosies en wapperende Amerikaanse vlaggen en denkt bij drama aan Ben Affleck die met crackers op de buik van Liv Tyler speelt, terwijl Aerosmith een gevoelig liedje speelt. Het feit dat Armageddon geen enkele vorm van subtiliteit kent, maakt de film best memorabel. Dom, maar memorabel.

3 sterren.

De nadruk komt steeds meer op de humor en steeds minder op de gore en het bloed te liggen bij de Evil Dead reeks. Gaat soms iets teveel naar flauwe komedie (Evil Dead 2 had volgens mij de perfecte combinatie), maar toch weet Army of Darkness als geen ander te vermaken. Heerlijk melige onzin met opnieuw een erg leuke Campbell. Desondanks toch de minste van de trilogie. Benieuwd of Raimi en Campbell nog eens met een vierde film komen.

4 sterren.

Fijne intelligente science fiction. Vooral sterk hoe Villeneuve alles laat voelen alsof het daadwerkelijk kan gebeuren. Geen bombast à la Independence Day, maar een langzame zoektocht naar manieren om te communiceren. Alleen al het binnenkomen van het ruimteschip is ijzersterk gedaan. Arrival bouwt langzaam op en komt gelukkig niet in een te snelle stroomversnelling, maar blijft de juiste sfeer behouden tot het slot. Amy Adams speelt eveneens een voortreffelijke rol. Jeremy Renner staat weliswaar groot op de poster, maar zijn rol is vrij minimaal, evenals de rest van de cast; het gaat bijna volledig over Adams en haar zoektocht naar de juiste manier van communiceren met het buitenaardse leven. Visueel is Arrival eveneens pakkend, het voelt allemaal niet gelikt of 'mooi', maar alles blijft in de werkelijkheid, welke stappen er in het verhaal ook worden gezet. Kan me goed voorstellen dat dit als 'saai' wordt bestempeld, want heel veel gebeurd er niet. Maar dat vond ik in het geval van Arrival juist enorm prettig.

4 sterren.

Elaine Harper: "But, Mortimer ... Niagara Falls!"

Mortimer Brewster: "It does? Well, let it."

Heerlijk gezellige, erg sfeervolle en uiterst hilarische film, dit. Lijkt eigenlijk totaal niet op de andere films die ik van Capra heb gezien, maar dat maakt hem zeker niet minder meesterlijk. Vlijmscherpe en geweldig grappige dialogen, leuke typetjes en een script waarin horden gebeurtenissen en grappen elkaar in een bijzonder snel tempo opvolgen.

Daarnaast is de cast ook heerlijk. Cary Grant laat opnieuw zien waarom hij gewoon bij de top hoort van beste acteurs aller tijden. En hoewel hij zijn over-the-top rol achteraf misschien niet zo kon waarderen, ik vond hem geweldig als de gefilpte Mortimer (die mij, net zoals kappeuter al zei, ook af en toe aan Basil Fawlty deed denken). Maar verder is de rest van de cast (Lane, Lorre, Alexander en natuurlijk Adair en Hull) natuurlijk ook geweldig.

4,5 sterren!

Beetje dubbele gevoelens bij Artificial Intelligence. Enerzijds is dit een prima film; goede sfeer, erg aardig verhaal en een paar voortreffelijke scènes. Vooral die teddybeer die de hele film met de jonge David meeloopt was geweldig. Verder goed acteerwerk en de effecten en decors waren ook zeker niet verkeerd. Het is echter jammer dat de film tegen het einde veel te lang doorgaat. Ik had het op een gegeven moment wel gezien, maar de film besloot om nog ruim twintig minuten door te draven. Dat had wel iets anders gemogen.Maar goed, verder heeft Spielberg hier een interessant modern sprookje afgeleverd.

3,5 sterren.

Uitstekende film. Humor, romantiek en drama worden goed samengevoegd en Nicholson speelt een briljante rol. Ook de rest van de cast (Hunt, Kinnear, Gooding Jr.) is geweldig. Al met al een heerlijke feelgood film met geweldige en hilarische scènes.

4 sterren.

Toffe vroege film van Carpenter, die hij nog maakte voor zijn knaller Halloween. Maar het sfeertje en de stijl heeft zeker veel overeenkomsten met de klassieke slasher. Assault on Precinct 13 heeft een tof sfeertje, goede personages en efficiënte spanningsopbouw, zoals we gewend zijn van Carpenter. De derde akte valt zelfs tegen in vergelijking met het eerste uur, waarin Carpenter rustig en effectief de pionnen op het schaakbord zet. De opbouw is krachtig en de suspense uitstekend, maar de uiteindelijke climax is wat karig en soms zelfs ietwat knullig.

3,5 sterren.

Het origineel van Carpenter nog steeds niet gezien, maar daar wil ik binnenkort toch echt verandering in gaan brengen. De remake inmiddels wel bekeken en die vond ik eerlijk gezegd maar weinig bijzonders; niets meer dan een simpel actiefilmpje, die werkelijk alles geheel volgens het boekje doet en nergens ook maar een beetje verrassend of uitdagend wil worden.

Daarnaast zijn grotendeels van de personages ook zo suf en standaard als maar kan. Sommige zelfs uiterst irritant. Met name Leguizamo wist mij met zijn irritante spel soms echt het bloed onder de nagels vandaan te halen. De enige acteurs die mij nog een beetje wisten te overtuigen waren Hawke en Bello, die redelijk acteerwerk lieten zien. Verder een paar amusante momenten, maar niets meer dan standaard popcornvermaak.

3 sterren.