Opinions

Alleraardigste film die de promesse niet helemaal kan lossen. Het is een vermakelijke film over een satanische sektewaar iedereen bij betrokken lijkt. Een soort van combinatie van Straw Dogs, Deliverance en Rosemary’s Baby. Dat belooft veel.

En dat krijgen we slechts gedeeltelijk. Echt spannend of creepy vond ik het niet worden. Hooguit een heel klein beetje. Vermakelijk is het wel. Het blijft heel lang hangen in situaties waarvan ik het idee dat ik die zelf ook nog wel de baas zou kunnen. Hooguit op momenten (tegen het eind bijvoorbeeld) ontspoort de situatie wel dermate dat je niet erg afgunstig bent tegenover de hele situatie. Andere momenten (zoals het vastzitten van het wiel, of de dode hond) vond ik te cliché om dat te doorbreken.

Per saldo gebeurt er genoeg, maar vond veel individuele scenes er maar net mee door kunnen. En dat is het verschil tussen een geweldige film en een gemiddelde film. Een regisseur met visie had hier echt wat uit kunnen halen. De gehele speelduur ligt een meesterwerkje op de loer, maar dat wordt het dus nergens.

wat deze film de beste avonturenfilm en sowieso een van de beste films ooit maakt is eigenlijk heel eenvoudig. het is een constant ensemble van hoogtepunten in een moordend tempo.

- het begin waar we kennis maken met Indiana Jones (toch wel een van de coolste filmkarakters ooit) in die tempel, is een van de beste openingsscènes ooit. (12,5min)

- De schietscene in Nepal (10 min)

- De achtervolgingen in Cairo met een van de absolute hoogtepunten uit de filmgeschiedenis het ophanden zijnde grootse gevecht met de zwaardvechter. Jones kijkt verveeld en schiet zijn belager eenvoudig neer. (10 min)

- de achtervolging per auto wanneer de Duitsers in het bezit zijn van the Ark. misschien wel de allerbeste achtervolgingsscène ooit. (15 min)

- de ontknoping met een hoop paranormale toestanden . (10 min)

De reden dat ik overal een indicatie van de tijd dat scènes duren achter heb gezet is simpel. die hoogtepunten omvatten om en nabij 60 min. meer dan de helft van de film is dus gevuld met hoogtepunten. ken eigenlijk geen andere film die dat ook heeft. ook de rest van de film is gevuld met zeer leuke momenten.
de film verdient minimaal 4,5 sterren. (waarom ik er geen 5 sterren van maak, weet ik eigenlijk niet).

geweldig, net voor 2de keer gezien, als je hem lager hebt beoordeeld dan drie sterren, nog een keer kijken. anders trouwens ook

Erg onderhoudend. Jammer dat de plot alle kanten op springt en nogal ongeloofwaardig is, maar heb me prima vermaakt. Veel erg sterke scenes, fraai in beeld gebracht en behoorlijk spannend. Als je dit ziet als vermakelijke onzin kom je al een stuk verder. 3,5 sterren.

Jee, best een tegenvaller. Vind hem ongeveer gelijk aan deel drie. Dat houdt in dat het af en toe vermakelijk was, maar ook veel gemiste kansen. Er zit namelijk te veel gezeur in (echt een pijnlijke fout) en te weinig actie. Ja echt, geloof je me niet, kijk de fim nog eens. Misschien heb je namelijk de laatste 20 minuten te veel in het hoofd en te weinig het eerste uur. Ik verbaas me dan ook over de reacties hier. Er is echt minder actie dan in deel 1, 2 of 3. Bovendien is er juist te veel plot in de vorm van misplaatste moraal. Verder mankeert er ook van alles.

Vond de prestatie van Stallone met zijn dikke kop, echt ondermaats. Hij houdt ook wijselijk zijn shirt aan. Waar hij in de voorgaande delen, mede door zijn afgetrainde lichaam, nog enigszins geloofwaardig is als vechtmachine, is daar hier geen sprake van. Er wordt ook geen aandacht besteed aan de ouder geworden Rambo. Het is gewoon zo, waardoor duidelijk is dat het gewoon een vierde keer cashen is op de Rambo formule. Deel 1 blijft gewoon een erg goede film. Gevarieerde actie en een goed scenario. De 2 eerdere vervolgen hadden al een lachwekkend scenario, maar hier is het helemaal treurigheid troef. Gewoon een herkauwing van het Rambo gegeven, er is helemaal niets in het scenario dat mij de noodzaak van een deel 4 vertelt.

Wat me echt tegenviel is de pretenties die Stallone leek te hebben met de hele Birma situatie. Verschrikkelijk die moraal van de doktoren die de arme bevolking willen helpen; echt een enorme doorn in het oog. Ook de relatie met die Sarah (voor wie hij opeens, dit kwam, echt uit het niets, wel alles wil doen) was nogal belachelijk. Sowieso weer zo vermoeiend; Stallone wil ze niet helpen en na een afgezaagde speech (ik bedoel wtf!) opeens wel en heeft hij er een zielsverwant bij (GAAAP). Vervolgens worden ze uiteraard gevangen en volgt er een reddingsactie. Nou ja prima, kan de actie beginnen. Maar dan duurt het nog even. Er wordt nog wat afgezeurd door een paar huurlingen. Die zeuren over ongeveer alles en zien Stallone niet voor vol aan (wat ik wel snap na het zien van zijn dikke kop) Er komen wel wat actiescenes, maar die zijn allemaal redelijk snel voorbij en wanneer het dan eindelijk losgaat, is het ook behoorlijk vlug weer afgelopen. Veel te snel!

De reden dat ik zo op de inhoud in ging is dus tweeledig. De film is maar een beperkte screentijd 100% actiefilm (pas in de laatste 20 minuten gaat het langzaamaan los) en voor die tijd lijkt de film zich veel te serieus te nemen. Deel 2 was daarin ook echt de betere ten op zichtte van deze. De wantoestanden in Birma waren alleen een kapstok om Rambo weer eens te laten huishouden tegen een zo'n kwaadaardig mogelijke tegenstander. Prima, maar besteed dan aandacht aan de actie en niet aan andere (en dus ondergeschikte) zaken. De vele schokkende scènes, waren alleen schokkend in wat je (letterlijk) zag met ledematen en bloed dat in de rondte vloog, maar hadden verder geen enkele impact door genoemde. Als je zou willen muggenziften, zou je het zelfs een kwalijke moraal kunnen noemen, omdat het de situatie exploiteert in plaats van er wat over te willen vertellen.

De actie dan! Daar kwam ik voor, kreeg ik wat te weinig, maar de actie die er in zat was redelijk bevredigend. Vond het wel een iets te hoog videogamegehalte hebben. Leek erg op Soldier of Fortune, wat ik vroeger veel speelde. Maar het is een detail. Vond het redelijk spectaculair. Lekker compromisloos. En dat is eigenlijk wat ik er over heb te zeggen. Dat redt de film net, omdat ik me heel goed realiseer wat belangrijk is in deze film (de actie). Gelukkig realiseerde Stallone zich het ook nog net op tijd, want het gezeur in deze film had mijn irritatiegrens wel bereikt. Dus toch nog drie sterren.

Ook deze herzien. Zo slecht is het nu allemaal ook weer niet voor een pulpactiefilm. Vind de actiescenes wel aardig. Je moet het allemaal niet te serieus nemen, hoewel ik het wel jammer blijf vinden dat na het eerste deel (die eigenlijk gewoon echt goed is), de vervolgen eigenlijk alleen genietbaar zijn als quilty pleasures, waar je van ziet dat er eigenlijk van alles aan mankeert.

Want daar kom je hier toch niet onderuit. Acteerprestaties zijn erg slecht, martelscenes en een aantal andere momenten (dat klooster op het begin) zijn lachwekkend slecht. Film is dan ook net een parodie af en toe en de dialogen en quotes een beetje treurig. Ook voor een pulpfilm. Maar ach het is best te kijken. De bestorming van het fort is wel tof, net als nog een enkele actiescene. 3 voorzichtige sterretjes.

Maar dit script pleit nu niet bepaald voor beide heren. Ik denk als wij met zijn tweeen om tafel zouden gaan (en waarom ook niet), dat we binnen een half uur een fatsoenlijker script op tafel hebben liggen. Dit is hersenloos, oversentimenteel en toch ook leeg.

Vervolgens moet je antwoord geven op de vraag hoe erg dat nu helemaal is. Als ik het vergelijk met deel 1 toch wel een beetje. Want part 1 had tot op zekere hoogte nog wel wat diepgang. In die film wordt vrij goed duidelijk hoe verketterd ex-veteranen werden en wat voor een impact dit had in termen van eenzaamheid en verslagenheid. Het script werd zo geschreven dat alles dat er gebeurde hier in dienst van stond, waardoor het en een inteligentere film was dan dit en dat het heel diverse actie toestond. Heel knap. Hier is daar geen sprake van . Er wordt een reden gezocht Rambo weer in Vietnam te droppen en hem te laten huishouden. Toch jammer.

Tegelijk is het ook niet zo erg. Want als je dit gewoon accepteert als hersenloze pulp, is het eigenlijk heel vermakelijk. Veel actie uiteraard en het viel me op dat het allemaal mooi in beeld werd gebracht. Mensen vergissen zich daar misschien in (misschien ook niet), maar actiescenes zijn niet zo makkelijk in beeld te brengen. Vrij overzichtelijk en de montage valt niet op. Normaal wordt zo'n film aan elkaar geknipt en geplakt; dan ben je hier dan daar en zo gaat het de hele film door. Vrij effectieve camerastandpunten en soepele montage zorgen voor een letterlijk prettige kijkervaring.

Geen hoogstaande cinema, wel erg vermakelijk is de eenvoudige conclusie. Laat ik bij deze guilty pleasure nu maar eens eindelijk een bijpassende score geven. 3,5 sterren.

Geniale film.Deze film werkt van minuut tot minuut. Opwindend op elk moment. Geweldig. Kurosawa is een van de grootsten ooit. Moet je gezien hebben.

Degelijke en ietwat vreemde western. Lang gooit, zoals ik van hem gewend ben, de film meteen in de vierde versnelling door, na een nogal kleffe liefdesscene, de vrouwelijke kant van de love interest om te laten leggen. Lijkt me prima, dan zit het tempo er tenminste direct in. Het vervolg is ook nog prima waarin Kennedy (waarvan je nou nooit zeker weet of ie de goodguy of de badguy is) meteen achter Gough (die vanwege de blacklist van de credits gehaald werd, las ik zojuist) aan gaat. Vreemd genoeg schakelt Lang terug en kakt het allemaal in door onder meer nogal oninteressante flashbacks.

Het tweede deel van de film op de notoire ranch is weer beter. Ik moest denken aan die scene van Duel (1971) waarin het hoofdpersonage een bar binnenstapt en zeker weet dat zijn belager daar aanwezig is, maar hij niet weet wie het is. Hier is dat ook zo met als niet onbelangrijk verschil dat je als kijker wel weet hoe het zit. Een aardig uitgangspunt dat een verder niet echt bijzondere film op weg helpt. En dan was er natuurlijk nog een sterke bankoverval en een aardige shootout om de film op te leuken, mag ook wel bij een western. De nogal vreemde vertelmuziek deed wat apart aan en werkt deels. Het is op zijn eigen cheesy manier nog stijlvol ook. Rancho Notorious is degelijk (soms zelfs mooi), maar over het algemeen ook niet echt bijzonder in beeld gebracht. Ik geloof dat zwart-wit fotografie beter bij Lang past. Oh ja, Dietrich was er ook nog in een van haar laatste rollen; Ben, ondanks dat ze een zekere screenpresence heeft, absoluut geen fan. Snap haar aantrekkingskracht niet zo.

En dan heb ik de belangrijkste overpeinzingen wel behandeld. Toch een van de minste films die ik van Lang zag. Wel een interessante clash van stijlen. Lang's donkere expressionistische stijl aan de ene kant tegenover het heldhaftige en gekadreerde westerngenre aan de andere kant. En dan ook nog in technicolor. Ruime 3 sterren.

prachtige film. de manier waarop het verhaal is verteld is geweldig. erg goed vond ik ook dat je aan het eind nog steeds niet precies weet wat de waarheid is, hoewel ik geneigd ben te denken dat het laatste verhaal van de man uit de tempel er het dichtste bij ligt (hij heeft op dat moment geen reden meer om te liegen). Krijg steeds meer waardering voor Mifune. Verder is het camerawerk schitterend (maar dat is in alle Kurosawa's die ik zag zo). Kurosawa begint dan ook steeds meer een van mijn favorieten te worden en niet omdat dat zo hoort (de onzin die ik nu weer lees bij Throne of Blood). 4,5 sterren voor deze film.

Tja, ben het wel met Eem eens. De brave toon van de film is het grote manco. het slappe, nee irritante eind is de definitieve doodsteek. wanneer de makers (Zucker, jongen, waar ging het mis?) het aan hadden gedurfd om hier een cynische film van te maken, had het wellicht de beste komedie in jaren kunnen worden. redelijk script, goede acteurs, het lag allemaal klaar. nu moeten we het doen met een paar aardige momenten, een glimlach zo nu en dan. het is niet meer dan een aardig tussendoortje. jammer.

Ja, Pixar is weer gewoon terug na het zeer matige Cars, wat voorlopig de enige misser blijft. Kan zich met moeite scharen tussen de andere Pixar's, maar dat zegt meer over de kwaliteit van die andere films.

Was weer mooi geanimeerd, zoals elke Pixar net iets mooier is dan zijn voorganger. Waar ik vooral blij mee was, is dat ook dit weer gewoon een leuke familiefilm is, die dus leuk is voor zowel kinderen als volwassen (en dus niet alleen voor the Kids zoals Cars). Waar ik ook blij mee was, is dat dit gewoon weer een hartverwarmend avontuur ala Toy Story, Finding Nemo of Monster Inc. (hoewel wat minder goed) is geworden. Een verhaal met veel vaart, goed verteld. Geen flauwigheden, gewoon leuke grapjes, prima gedoseerd en nogmaals met het hart op de juiste plaats.

Wie zich stoort aan moraaltjes moet überhaupt geen Disney films kijken (en direct een meester als Capra links laten liggen), maar het viel allemaal hartstikke mee. Alleen azijnpissers gaan zich er aan storen. 4 sterren.

Jammer dat ze Hackford hebben ingehuurd en niet een regisseur die voor verrassingen durft te zorgen, een aangrijpend portret kan schetsen, (echte) kritiek durft te leveren en risico wil nemen. Want ook met een biopic heb je mogelijkheden. Waarom altijd binnen de lijntjes kleuren?

Maar goed, het keek wel lekker weg, zeker voor een film die 2,5 uur duurt. Vind Charles boeiend genoeg wat dat betreft. Verder speelt Foxx daadwerkelijk goed. Ik geloofde hem vanaf minuut 1.

Portret dat de gemiddelde straatkunstenaar voor je maakt, als je hem daar 10 euro voor geeft. Je hangt het niet op in de woonkamer, zelfs niet in de slaapkamer, maar in dat kleine kut kamertje van de wasmachine, waar je toch nooit komt. Maar je hangt het dus wel op. 3,5 sterren.

Volledige in lijn met de andere Rohmer's die ik zag, waarvan ik twijfel of ik niet moet denken aan een voorzichtige opwaardering. Wat is het toch heerlijk om een goede filmmaker voor jezelf te ontdekken.

Heerlijk zweverig zomerbriesje, deze film. Heerlijk relaxt, met een perfect uitgewerkt hoofdpersonage (ik ken overigens iemand met vergaande parallellen met Delphine, een grappige terzijde voor mezelf). Hoewel het een film over mislukte vakanties is, die de eenzaamheid (waar de film natuurlijk echt over gaat) van Delphine duidelijk moesten maken, kreeg ik wel zin om er op uit te trekken. Het is een oprechte film die geloofwaardig is omdat het hoofdpersonage en alle andere mensen in deze film praten zoals echte mensen dit doen. Een film waarin het hoofdpersonage net zo veel tekortkomingen heeft als positieve eigenschappen.

Ray of Green is ongetwijfeld niet voor iedereen, omdat het tempo ontzettend laag ligt. Dit is dan ook een uitgelezen film (net als de andere films van Rohmer) om zelf eens helemaal tot rust te komen. En met die instelling zie je een mooie, rustige en vrij unieke film die onvergelijkbaar is met alle andere films. Behalve die van Rohmer zelf dan, maar dat had je inmiddels begrepen. 4 sterren.

Er zijn wat mij betreft net zo veel positieve zaken te verzinnen aan the Reader als negatieve. Kort samengevat is het een goed gemaakt drama die wel zijn problemen kent, onder meer in de uitwerking van het verhaal. Het acteren is vrij goed en vond Winslet trouwens echt erg sterk. Het is redelijk in beeld gebracht en de opbouw van het verhaal an sich is boeiend genoeg. De ‘twist’ halverwege dat Winselt een ex nazi is, is zeer intrigerend.

Het probleem is een beetje dat er de gehele film een ontzettend interessant personage, niet helemaal uit de verf komt. Haar vaag blijvende motieven staan aan de basis van het fascinerende van the Reader, maar blijkt uiteindelijk ook wat te veel de achilleshiel.
De keuze om te kiezen voor het werk als Nazi (niet als ideologie, maar om brood op te plank te krijgen), de keuze om domweg alles uit te voeren dat haar door de nazi’s werd opgedragen, het nooit hebben leren lezen, het pas gaan leren lezen in de gevangenis (dan opeens wel), het erger vinden van het opbiechten van het zijn van analfabeet dan te boek zijn als opdrachtgever in een jodenkamp. Niet alles hoeft voorgekauwd te worden, maar om tot een interessante karakterstudie te komen moet de kijker hierin wel wat worden meegenomen. Doe het subtiel, geef aanwijzingen. Die zaten er wel in, maar vond het te mager. Het blijft eerder een mysterie, terwijl ik liever een emotionele uitwerking had gezien van de motieven. Nu blijft het een naïef meisje en zijn de keuzes ‘gewoon’ dom. Ook had er veel meer gehaald kunnen worden uit de discussies met Ganz aan het hoofd als leraar. Het gaat nergens echt diep, terwijl het een zeer interessante discussie over de mensheid (bij gebrek aan een beter woord) had kunnen zijn. En dan was er ook nog het onhandige gedoe met de taal/accenten.

Maar er zitten erg mooie scenes in. Een paar keer werd ik echt wel ontroert, dat is ook een beetje het frustrerende. Het zat er wel in. Ik vond enkele keuzes zeer goed. Het expliciete naakt bijvoorbeeld. Het helpt het ongemakkelijke begin en later het toenemende vertrouwen van een 16 jarige jongen gewoon beter vertellen. Ook vond ik het goed dat een ex nazi gewoon als mens wordt neergezet. In staat om lief te hebben en op zoek naar haar plek in de wereld. Alleen de keuzes die ze daarbij maakt…. Jammer dat de reden van die slechte keuzes niet wat beter wordt uitgewerkt, er had ook een interessante parallel getrokken kunnen worden naar het schaamtegevoel van een volledige natie. Van die potentie wordt misschien maar 5% benut.

Het deed me trouwens allemaal nogal aan Haar Naam Was Sarah denken, maar vond deze aanzienlijk beter. Beter gemaakt (qua productie value), gespeeld en meer potentieel. Misschien was de regisseur niet helemaal de juiste…3 sterren.

Na jaren herzien en zo matig als ik hem me herinnerde, was ie niet. Hill is een van de beste actieregisseurs van de laatste decennia. Hij heeft belangrijke bijdragen gedaan in de cultcinema, de moderne western en de buddyfilm.

Deze film heeft bijgedragen aan het vormen van de clichés van dit subgenre, maar is ook schuldig aan het gebruik van afgezaagde plotontwikkelingen. Twee onwaarschijnlijke partners die tegen wil en dank de samenwerking op moeten zoeken, om tot de conclusie te komen dat die samenwerking aan het einde van de rit wederzijds respect heeft afgedwongen. Origineel was Red Heat ook toen al niet.

Het bovengemiddelde van de film zit hem wat mij betreft in de actie. Er zijn in de jaren ’70, ’80 en ’90, absoluut betere actie/politiemisdaad films te vinden. Die staan veelal in je filmboek. Hoewel Red Heat geen filmboek vermelding waard is, zijn er toch echt meer zwakkere dan sterkere soortgenoten te vinden. Op het moment dat er zeg maar geschoten wordt, is de film rauwer, dynamischer en vermakelijker dan het leeuwendeel van de concurrentie. En dat komt door Hill.

Want Hill weet hoe je een actiescène moet schieten. Hij smeert er net voldoende uit over de speelduur, die allen ook net genoeg van elkaar verschillen om te blijven entertainen. Daarnaast is de toon goed. Lekker luchtig. De grappen en grollen op zich vallen dan weer wat tegen. Meestal nogal flauw, maar soms best leuk. Het duo moet het beide dan ook volledig van charisma hebben en totaal niet van acteervaardigheden. Van dat charisma hebben ze dan eigenlijk weer niet genoeg om dat helemaal te compenseren, hooguit deels.

Hill is toch wel een lekkere regisseur. Echt goede films heeft ie na het begin van de jaren ’80 misschien wat te weinig gemaakt, maar het vermaakt eigenlijk immer voldoende om mij redelijk tevreden achter te laten. Als ik er een wiskundesom van zou maken, kom ik op 3 sterren uit. Gevoelsmatig trouwens ook.

Sterke western, in feite een losse remake van Mutiny on the Bounty. Film is meeslepend en goed geacteerd, alleen het eind kan echt niet. Veel te plotseling en kort door de bocht. Had ineens het idee dat ik naar His Girl Fridat zat te kijken. Enige smet op een verder wederom prima film van Hawks. 4 sterren.

Toch wat beter dan in mijn geheugen stond. Het acteerwerk, de zwaardgevechten en het visuele (om wat voorbeelden te noemen) zijn eigenlijk erg matig, maar wat Red Sonja de moeite waard maakt is het tempo. De veranderingen in setting, het avontuurlijke aspect en het feit dat er per saldo natuurlijk genoeg gebeurt maakte dit dus zeker geen vervelende ervaring.

Geweldig interessante docu, die je kijk op Ameriaanse westerns in elk geval nuanceert. Mooi statement (wat mij betreft grotendeels terecht), mooi stukje achtergrondinfo en veel interessante archiefbeelden en filmbeelden van bekende en minder bekende westerns.

Ford is de vijand (wat ik wel een beetje overdreven vond), heb nog een paar aardige tips aan deze film overgehouden (wat voor sommige films niet helemaal de bedoeling zal zijn geweest), maar bij deze tip Atanarjuat (2001) , ongetwijfeld weer wel. Verder dacht ik bijvoorbeeld altijd dat Dances With Wolves door de Indiaanse gemeenschap werd omarmd, wat dus niet zo is. Ook wordt er rechtgezet dat Lightfeather (de Indiaanse die de oscar voor Marlon Brando weigerde) geen echte Indiaanse zou zijn.

Erg de moeite waard. 3,5 sterren.Ben wel benieuwd waarom de mensen die hem ook gisteren zagen, wat minder enthousiast zijn.

Lawaai. Over tekenen van oud worden gesproken. Er wordt wel druk gepraat ja. Verder verbaas ik me over het gemak waarmee het woord klucht wordt gebruikt als argument op zich. Men heeft een half idee van de definitie. Blijkbaar is het idee wat men ervan heeft niet goed, La Regle du Jeu zou wel eens binnen die definitie kunnen vallen, je gebruikt het om de film te duiden. En vervolgens heb je het idee dat je beargumenteerd hebt, wat er niet aan deugt. Zo werkt dat wij mij betreft niet. Ook opvallend dat het bij het enorm vergelijkbare Gosford Park niet gebruikt wordt, want ja, die film is nu eenmaal nieuwer. Maar goed.

Ik vond het vooral een leuke komedie. Satire ja. Ook al zo’n vies woord, net als maatschappijkritiek. Maar serieus; ik heb vooral erg gelachen om de houding die personages aannemen, om de regels van het spel maar te volgen, tegenover elkaar. Ik hou van je, maar ik moet eerst met je man goede afspraken maken over de goede afwikkeling van deze driehoeksverhouding. Soms is de humor subtiel en merk je vooral dat de onderliggende toon (waarbij het erg jammer is dat ik de Franse taal amper spreek) belangrijker is dan hetgeen men niet kan zeggen omwille van de spelregels. Dat subtiele werkt dan weer goedin combinatie met het steeds verder ontsporen van allerlei situaties. Het meest in het oog springende daarbij is de klopjacht van die Schumacher op die nieuwe bediende.
Ik vond daarnaast de personages die door het beeld lopen en de cameraman die eigenlijk toevallig wat conversaties lijkt op te vangen en van het een naar het andere gesprek schuifelt in combinatie met het al genoemde dus erg goed werken. Ik kan een heel lang betoog houden; maar in het kort werkt deze film met name zo goed door het op komische manier illustreren van de ongemakkelijkheid van conversatie tijdens verschillende interactie, het belachelijke van sociale etiquette of de persoonlijke agenda’s die iedereen op doortrapte, maar als het even kan zo correct mogelijke wijze, nastreeft. Voor het gemak; FerdyDurke geeft enkele prima voorbeelden van scenes die ik heel goed vond werken (in een betoog waar ik het sowieso grotendeels mee eens ben).

Misschien had ik gezien de enorme status van de film nog iets meer verwacht, maar ben uiteindelijk zeker erg te spreken over de film. 4 sterren

normaal vind ik het niet zo erg als een film traag opgebouwd wordt. het eerste half uur van deze film was echter moeilijk doorheen te komen.

maar daarna begint het. op indringende wijze wordt duidelijk hoe de gekte van Carol zich ontwikkelt, met enkele subliem in beeld gebrachte scenes.

niet zo goed als the Tenant of Rosemary's Baby, maar wel erg goed. 4 sterren.

zeer aangrijpende film. vooral het verhaal van Sara vond ik erg indrukwekkend. soms misselijkmakend, wat hier een verdienste van de film is. de muziekscore gaat door merg en been. vrolijk werd ik er niet van, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.

geen perfecte film, maar hij maakte een erg grote indruk op me. 4 sterren.

Herzien, na acht jaar. Hoewel er van alles aan de film mankeert (wat wil je anders met deze regisseur), is de film bij momenten erg vermakelijk en soms zelfs echt goed. Vond het eind bijvoorbeeld geweldig. Leuk zombievermaak. Ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de vervolgen. Halfje omhoog. Leunt zelfs tegen 3,5 aan.

Vond het lange middenstuk in de verlaten gevangenis zeer aardig, alles daarbuiten behoorlijk matig. Vind de reeks op deel 2 na eigenlijk zo slecht nog niet. Deel 5 nog niet gezien. Heb wel het idee dat de rek er wat uit is. In elk deel neemt de zombieplaag de volgende stap (nu is de mensheid bijna uitgestorven), maar weet nu niet zo goed wat ze nog zouden kunnen doen. Was ook al een beetje het probleem van de dead reeks. 3 sterren.

Vond het een fijn filmpje. Het is allemaal niet erg origineel. Het afstruinen van begrafenissen van onbekenden als soort van ontwrichte therapie, is ondertussen al vaker gedaan. Dat zelfde geldt voor het hele scenario waarin twee misfits elkaar vinden en er een wat gemankeerde relatie op na houden. De uitwerking is dan hetgeen dat de film kan onderscheiden, maar zelfs daarin zag ik geen scene die daar echt in slaagde.

Het bijzondere van de film, maar dan op zijn eigen kleine manier, is dat het toch werkt als een trein. Van Sant kan namelijk twee dingen, twee uitersten. Hij kan experimentele cinema maken die zich onderscheidt door anders te zijn. En hij kan goedgemaakte mainstream films maken. Ik ken eigenlijk geen filmmaker die deze twee uitersten zo goed beheerst. Deze valt voor de goede orde in de tweede categorie.

Want ik vond het een feelgood film. Daar kon zelfs het onvermijdelijke einde en het 'kankerverhaal' niets aan veranderen. Het feelgoodaspect zit hem dan met name in het feit dat de twee voor de korte periode heel veel aan elkaar hebben. Heb onbewogen zitten kijken en ging er helemaal in op. De film ziet er vrij prettig uit, de muziek is aangenaam en het verhaal 'loopt' goed. Heb me er prima mee vermaakt. Was zelfs wel wat geroerd en dat werkte goed in combinatie met een wat komische inslag.

Zeer degelijke film. Verstandelijk zeg ik 3,5 sterren en vanuit het hart gesproken 4 sterren.

De eerste 2 zijn geweldig, 3 & 4 zeer aardig. Deze is duidelijk weer een stapje minder. Toch zitten er aardige momenten in en zelfs een paar scènes die eigenlijk niet minder zijn. Blijft een leuke reeks, al vrees ik dat de koek nu wel op is. 3 sterren.

Vond het een leeg vat. Geforceerde diepgang. In American Beauty gaf Mendes een mooi satirisch beeld van de leegheid van het bestaan ten aanzien van hypocriete buitenwijk gezinnetjes. Hier doet hij hetzelfde, maar met de verkeerde aanpak. Hij probeert je drama op te dringen, iets waar hij niet goed in is. In Road to Perdition bijvoorbeeld liet hij zijn onvermogen zien, serieuze relaties uit de verf te laten komen in de vader-zoon relatie. Hij kan blijkbaar zijn personages en hun relaties alleen geloofwaardig neerzetten en warmte meegeven in de vorm van een komedie (American Beauty, Away We Go).

Het begin (eerste half uur eigenlijk) bijvoorbeeld, vond ik zo ontiegelijk slecht. Mendes heeft de opdracht om onze hoofdpersonages snel bij elkaar te brengen en hun relatie dan direct serieuze vormen te laten krijgen. Dat lukt hem dus niet. Ten eerste geloofde ik de ontmoeting tussen Winslet en DiCaprio niet. Erg geacteerd. Verder was het eerste half uur fragmentarisch. Ah, ze hebben oogcontact. Kijk ze praten met elkaar op een feestje. Ah ze zijn een stel, He ze hebben ruzie, (maar waarom eigenlijk, waar komt dat vandaan). Die ruzie in de auto vond ik te belachelijk voor woorden.Ik ben geen relatie-expert, maar als je vriendin een kutavond heeft gehad en haar carriere aan haar neus voorbij ziet gaan, moet je gewoon effe je mond houden als ze daar om vraagt. Dan moet je niet een potje gaan lopen zeiken aan haar hoofd. Vond het totaal niet passen bij de personages, maar blijkbaar was een vroege confrontatie noodzakelijk voor de plot?

Verder komt de sleur er snel in, dromen vervagen en je ziet je leven aan je voorbij flitsen. Zo uit het leven gegrepen. Iedereen heeft dromen en bij niemand komen ze allemaal uit. Je kijkt dan naar de dingen die je wel bereikt en probeert het beste te maken van je leven. Je kunt best een goede film maken over gemiste kansen, maar je moet echt uitkijken dat het niet zeurderig en saai wordt (omdat het gaat over een saai bestaan). En dat is dus precies wat er gebeurt. Vond de zelfmedelijdende hoofdpersonages irritant. Nu ja goed, ze hakken de knoop door om toch het avontuur op te zoeken. Ik was vanaf dat moment benieuwd of de boel nog gered zou worden, hoewel ik de reden dat ze daar bij kwamen en hoe makkelijk Frank zich om liet praten ook weer compleet ongeloofwaardig vond, maar goed. Maar dan komt er een enorm voorspelbaar plotje met DiCaprio die opeens promotie maakt (kwam echt nogal belachelijk over) en vanwege zijn vernieuwde perspectieven had hij opeens het lef om iets ad rems te doen in zijn bedrijf (hoe cliche). Je ziet van mijlenver aankomen dat het avontuur niet doorgaat en dat dit het gezin zal verscheuren. Ik geloofde het niet en het interesseerde me al niet meer. Als je zo nadrukkelijk kansen op een beter leven laat liggen en stomme keuzes maakt, verdien je ook gewoon om kapot te gaan.

Zal het geforceerde en ongeloofwaardige uitlegggen aan de hand van een voorbeeld dat dit m.i. het beste illustreert. Waar zijn de kinderen? De plot heeft kinderen nodig, want dat bindt onze hoofdpersonges aan verantwoordelijkheden. Alleen was er eigenlijk ook geen ruimte voor kinderen, omdat dit de focus op het ongelukkige paar en hun relatie zou verzwakken. En welke oplossing wordt aangedragen? We zien de kinderen amper. Ze zijn er eigenlijk gewoon nooit. Steeds ergens anders. Ik vond het heel geforceerd. Het klopte niet. Ik geloofde de steracteurs ook niet echt. Winslet is altijd wel sterk (maar kan een deceptie niet meer voorkomen), maar vooral DiCaprio redt het eigenlijk gewoon niet op momenten. Zonde ook van de saaie personages. Ongelooflijk dat je met bijrolspelers als Bates, Baker en Shannon nog steeds niets opschiet. Dit had echt de boel kunnen opleuken. Wat een ondankbare en zinloze rollen van met name die eerste twee. Shannon was wel leuk (hoogtepunt van de film), hoewel zijn rol als de gek die het allemaal wel doorheeft erg dik erbovenop ligt. Allerlaatste scene met de man van Bates die het geluid wegdraait van zijn gehoortoestel was wel goed. Dit soort scenes had ik echt meer willen zien.

Helemaal niets deze film. Echt een boekverfilming. En af en toe lukt het gewoon niet zo'n boek te vertalen naar het scherm. Het zat er gewoonweg niet in. Had contstant het idee dat ik naar iets zat te kijken dat bedacht was, geschreven en verzonnen. Absolute doodsteek voor escapisme. 1,5 sterren voor een van de grootste teleurstellingen van de laatste tijd.

Een wat vreemde Hitchcock film. Het begint als komedie en is daar best geslaagd in met een aantal aardige momenten. Daarna wordt het redelijk vanuit het niets een serieus liefdesdrama. En is daarmee een zeer gewaagde film voor zijn tijd. Overspel door de twee hoofdrolspelers, dat zie je niet vaak in de seksloze jaren '30 (bijna nog erger dan de jaren '50).

De film eindigt dan weer als avonturenfilm. Vreemde mix van genres, maar het blijft wel onderhoudend, hoewel het ook weer nergens echt bijzonder wordt.

De acteurs zijn heel wisselend, die Fred wordt gespeeld door een erg matig en vrij irritant acteur, terwijl Emily een zeer aardig actrice achter zich heeft. Leuk om eens gezien te hebben, maar ik vermoed dat ie de komende jaren de kast niet vaak uit zal komen. 3 sterren.

Zonder ondertiteling bekeken en dat viel niet helemaal mee, terwijl mijn Engels toch vrij goed is. Leuke film en wel erg typisch Loach. Donkerwoud's opmerking dat Loach geen standpunt in zou nemen vind ik wat vreemd. Hij staat (weer eens) overduidelijk aan de kant van de arbeiders. Blijft toch geinig dat ie zich al bijna 60 jaar druk maakt in zijn films. Mag van mij nog wel een jaar of 10 bij!

Film met net zo veel min- als pluspunten. Overduidelijk de voorloper van tientallen kaskrakers die erna zouden komen; bijv. Top Gun, Appolo 13, Armageddon en zelfs Pearl Hearbor. Een legertje aankomend talent is te te zien. De film is bij vlagen adembenemend mooi gefilmd. De film is kritisch over het hele ruimtevaartprogramma (Vice-president Johnson wordt haast neergezet als een karikatuur, de mediageile astronauten en komische momenten (Goldblum in een van zijn eerste rollen is geestig).

Tegelijk is de film te lang, is er niet echt een spanningsboog en is de film vrij patriottisch (hoewel wel duidelijk gemaakt wordt dat de Amerikanen eigenlijk alleen de ruimte in gingen omdat de Russen dat ook deden).

Aardige klassieker die misschien beter had gewerkt als ik hem 10-15 jaar geleden had gezien. 3 sterren.