Opinions

Leuke film. Ben het helemaal eens met the One Ring. Het is nergens echt hilarisch, maar het is allemaal lichtkomisch en vermakelijk. Het zijn de kleine subtiliteiten in sociale interacties van Monsieur Hulot met de andere vakantiegangers en zijn onaangepaste gedrag dat erg amusant is om naar te kijken. Dit in combinatie met de slapstick humor (dus niet erg subtiel) en de look van de film, zorgt ervoor dat de film erg de moeite waard is. De film straalt een soort warme gezelligheid uit, wat goed past bij het vakantietripje. Tati begint langzaam een favoriet te worden, al heb ik nu wel al zijn films gezien die me de moeite waard lijken. Misschien Trafic nog. 4 sterren in elk geval.

Leuk debuut. Deed me sterk aan de Taviani broers denken. Een kroniek, die zo speels is qua vorm en wisselend van toon. Technisch nog niet zo verfijnend als zijn latere films en af en toe mist de film focus. Maar het kijkt erg makkelijk weg. Kleine 4 sterren.

Uitermate vervelende en voorspelbare ensemble film. De bedoelde komische momenten waren niet grappig, de dramastukjes tenenkrommend en de puzzelstuk structuur had als enige toegevoegde waarde dat alles werd vertiendubbeld (lees werd tien keer erger). De verbintenissen tussen de personages was heel flauw. Het enige geestige was gejat uit Short Cuts (mensen die beide films zagen weten wel waarover ik het heb, denk ik) en de film duurde te lang. Leuk dat half Hollywood kwam opdraven, maar dat wist de film echt niet te redden. 1 ster.

Niet onvermakelijk, maar de kitscherige cg (het is een halve animatiefilm) is er te veel aan. Hoewel kleurrijk is het niet mooi en zielloos. De twee hoofdrolspelers acteren matig bovendien. En een eind waarbij er een bom op 1 seconde gestopt moet worden (met alle standaard onzin) kan echt niet meer. Besson aan het begin van zijn loopbaan was nog interessant. Dat is ie al lang niet meer.

Hahaha. Wat moeten veel liefhebbers van Braveheart en Gladiator op hun neus hebben gekeken toen ze de bioscoop uit liepen. Waar zijn de heroïsche veldslagen, schreeuwen tot 'freedom', wie zijn de slechterikken en waar zijn de helden? Nee, in plaats daarvan krijgen we een meditatie over het leven, dood, geloof en een nieuwe wereld.

Dit is natuurlijk parels voor de zwijnen. Mensen die met volledig verkeerde verwachtingen naar de bioscoop gaan en geen idee hebben wat ze moeten met deze intelligente, overpeinzende kunstfilm.

Het is een moeilijke film. De prachtige cinematografie ziet iedereen wel, maar de thema's vol met bijbelverwijzingen over het bestaan, de continue worsteling van de mensheid met het geloof, de metaforen van de ontdekkingstocht zijn zaken die wat meer vergen dan een vluchtige blik. Deze film kroop langzaam in mijn ziel.

De film wordt mooier en mooier naarmate de speelduur vordert. Refn is een held, die man groeit in mijn aanzien met elke film die ik van hem zie. 4 sterren.

Wat was dit slecht zeg. Sommers is er in geslaagd een cast te verzamelen waarin niemand op zijn plaats is en er geen een zijn rol heeft begrepen. Speel zoiets toch met een beetje lol! De sfx waren echt niet best, ontzettend lelijke creatures en de cgi van Sommers was hier blijkbaar nog niet klaar voor. Geef mij dan maar het ouderwetse creature design. De muziek probeert elke emotie (met een spannend of dramatisch muziekje) erin te rammen.

Het ergste is eenvoudigweg dat de sfeer gewoon volledig ontbreekt. Geen moment het idee gehad dat ik naar iets zat te kijken dat niet bedacht was. Dan zijn er nog de talrijke scenes die echt te belachelijk zijn voor woorden, zoals alles met het monster van frankenstein en het eind.

Een verschrikking, terwijl dit leuke onzin had kunnen zijn. Gewoon een vette film met allerlei monsters en een hoop lomp gedoe, wordt verpest door een regisseur die geen idee heeft wat fun is. 1 ster.

Ik vind dit een van de meest fascinerende films van Bergman. En eigenlijk ook wel een van zijn beste. Verontrustende beelden, spannend, weird en een prachtig beeld van een man die worstelt met zijn demonen. Geweldig geacteerd en af en toe ook schitterend in beeld gebracht. Hier hou ik van en vragen die ik niet kan beantwoorden, vind ik eigenlijk ook niet zo erg.

Het Uur van de Wolf lijkt wat op Persona, maar is net iets minder. Het scheelt echter niet veel. 4,5 sterren. Wat een filmmaker (en de reacties en het gemiddelde vallen hier wat tegen). W.m.b. de aanrader uit zijn ouvre. Denk dat Lynch dit gezien heeft.

Aardig concept, alhoewel het door elkaar heen lopen van realiteit (de persoonlijke touch die Polanski eraan meegeeft), fictieve realiteit (de realiteit in de film zeg maar) en complete fictie (het toneelstuk) nu ook weer niet zo uniek is. Maar de combinatie met het feit dat het slechts twee acteurs zijn voor 99% op 1 locatie (wat beide op zichzelf ook niet zo uniek is), maakt het wel best fris (bij gebrek aan een beter woord).

Sterk geacteerd en het psychologische spel tussen beide is best boeiend, daar is geen betere regisseur voor dan Polanski. Of wel? Zoals the One Ring terecht al opmerkt, is Seigner eigenlijk constant in control. Veel dingen zijn nogal voorspelbaar, zoals het feit dat Seigner natuurlijk helemaal niet zo dom of onvoorbereid is. Ook haar plotse sterke spel zie je van mijlenver aankomen.
Ik vond het verhaal, de dialogen dan ook niet 90 minuten lang boeiend. Af en toe verslapte mijn aandacht. Het langzaam ontwikkelen van een verschuiving van de verhoudingen, ging trouwens op het eind heel snel.

Toch is de achterliggende thematiek sterk genoeg, zodat de film nooit helemaal door het ijs zakt. Sterker, dit is echt wel bovengemiddeld in eigenlijk alles. Maar het had een van zijn betere films kunnen zijn en dat is het zeker niet. Sterker; zag eigenlijk maar twee films van hem die ik minder vond. Twijfel al een week tussen 3-3,5 sterren.

Geweldige film. Nog wel even opmerken dat ik het opvallend vind dat de meesten vinden dat Vera niet (echt) een misdaad begaat. Dat is natuurlijk wel zo. De primitieve manier waarop ze de vrouwen 'behandelt' met alle risico's van dien maken duidelijk waarom iemand zonder medische achtergrond dat niet zomaar even op eigen houtje kan gaan doen. Goede intenties ten spijt, ze had beter moeten weten. Geweldig geacteerd natuurlijk door Staunton, met name na de arrestatie. Schandalig dat Hilary Swank voor dat gehuilebalk de oscar won ...

Lumet heeft weinig vertrouwen in ‘het apparaat’, maar des te meer in het individu. Grote advocaatkantoren, corrupte rechters en eigenlijk de gehele gerechtelijke staat kunnen net als 25 jaar eerder, op weinig bijval rekenen van Lumet. De gewone man des te meer. Dit is leidend gebleven voor al de belangrijke films van Lumet; 12 Angry Man haalde ik al aan, maar ook Dog Day Afternoon, Serpico en Network.

The Verdict vertelt een vermakelijk verhaal dat ons weinig kan verrassen, ook omdat het concept al in tientallen, zo niet honderden films (eerder en later) en TV series (vooral later, volgens mij) te zien was. Maar het is dus entertaining en dient dan ook vooral als kapstok voor waar het echt om gaat. De gewone man, de aan lager wal geraakte Paul Newman, die daar is gekomen omdat ie het al eens opnam tegen het apparaat. Lumet maakte een sombere film met een straaltje licht aan het eind van de tunnel. Een visueel lelijke film. Kaal, koel en koud, wat nu net weer past bij het juiste gevoel. Hoewel deze film sentiment op een zilveren dienblad op zou kunnen dienen, ontwijkt Lumet alle mogelijke valkuilen. Het wordt nergens vies sentimenteel Geen moment. Lumet is dan ook een regisseur met visie en bovendien best nog wel een optimist. De gewone man heeft zijn vertrouwen boven het genoemde apparaat. Hij heeft vertrouwen in degene die het opneemt tegen de grote bedrijven en hij heeft vertrouwen in de intentie van een jury (gewone mensen) om het goede te doen, ondanks regeltjes en bureaucratie. Toch wordt de overwinning niet te uitgebreid gevierd, zoals gebruikelijk bij dergelijke Hollywood films. Het blijft sober en het bijna artistieke einde met de onbeantwoorde telefoon, laat zien dat de film helemaal niet zo standaard is, als het lijkt voor diegene die niet oplet.

Een vermakelijke Hollywoodformule in combinatie met een visie die daar nu juist niets mee te maken heeft zijn de pilaren van deze film. Tel daar twee oudgedienden (Newman in de eerste rol dat hij oud was, lijkt het wel en Mason) en ondersteunende acteurs in vorm bij op en je hebt een prima film. Enige puntje is dat de film te lang nodig heeft om op gang te komen. 4 sterren.

Mooie ruziefilm, die op mij zeer echt overkwam. Alles dat je niet ziet (de sleur van de acht jaar daarvoor, hun saaie leven in Londen, hun artificiële verstandhouding tegenover vrienden en collega's) wordt perfect invoelbaar gemaakt in alles dat je wel ziet. Das het knappe van de film, tenminste als je het voelt. Want anders houdt het inderdaad heel snel op, dat snap ik best. Zonder zelfgenoegzame bijbedoelingen was dat bij mij wel het geval. Misschien helpt het meemaken van een uitgeblusde relatie (in het midden latend of dat bij mij het geval is) of een reis naar Napels, Pompei, Capri eo (waarbij ik niet in het midden hoef te laten dat dat bij mij zo was). Vond het erg mooi. Zelfs de weinig subtiele parallellen van de vergankelijkheid van het leven en de musea en opgravingen gingen er bij mij in. Het eind ben ik nog niet helemaal uit, al vond ik het vastklampen aan iets dat amper die moeite nog waard is best geloofwaardig. 4 sterren.

Herzien en vind hem eigenlijk heel sterk. De zwarte humor in combinatie met het occulte verhaaltje werkt gewoonweg. Veel sterke droomachtige scenes en het basisconcept dat ook in Basic Instinct gebruikt ging worden, maken dit een heel vermakelijk film. Ik zie dingen terug van Hitchcock, Fulci en Bunuel.

Wat mij betreft moet je deze film absoluut niet te serieus nemen (zoals Verhoeven ook zou verklaren) en de symboliek was om recesenten om het verkeerde been te zetten (zoals Soeteman zou verklaren). Gewoonweg laagdrempelig vermaak, zelfs. Niet perfect, maar wel sterk bovengemiddeld. 4 sterren.

[edit] reacties vallen me hier tegen, zeg!

Zeker ondergewaardeerd hier en op IMDb, maar wel een stuk minder dan het geniale Calvaire. Thailand met zijn sextoerisme is het perfecte decor voor een van moraal verwrongen wereld aan de poorten van de hel.

Mooie mix van drama en naderend onheil. Ik vond het drama geloofwaardig en daardoor werkt het, vooral omdat met name Beart heel overtuigend speelt. Het wegkwijnen in een jungle waaruit je het pad naar huis niet meer kunt vinden was naast hetgeen waar de film letterlijk over ging natuurlijk een overduidelijke, maar perfecte metafoor voor de onmogelijkheid om uit de negatieve spiraal van valse hoop te komen. Het verteerd worden door verlies wordt perfect geillustreerd door de dreiging van de jungle waarbij het al vrij snel vast lijkt te staan dat ze daar nooit meer uit gaan komen. Naast de begingeneriek is het laatste half uur eigenlijk een groot hoogtepunt, met name de laatste scenes. Fijn om ook weer eens een horrorfilm te zien die 'horror' is door de geest van de film. Dus niet door allerlei weinig indrukwekkend goor gedoe en harde geluidseffecten.

Interessante film van een nog interessantere filmmaker die het gelukkig niet zo heeft met conventies. Ik moest overigens regelmatig denken aan Anti Christ van von Trier van een jaar later. Ik dacht lang aan 3,5 sterren, maar ik heb mezelf enthousiast gemaakt. Aangezien ie toch al wordt ondergewaardeerd hier, geef ik hem het voordeel van de twijfel. 4 sterren.

En ook het debuut van Coppola is erg geslaagd. Mooie film, die net als Lost in Translation iets wil zeggen over de maatschappij waarin we ons begeven en hoe we ons daarin bewegen. Bij deze eerste film kiest ze een bekender strijdtoneel voor de westerse filmkijkers; die van strak gemaaide gazonnetjes. Die compleet andere cultuur krijgt er ook hier slechts licht hoofdschuddend 'van langs'. De stijve burgertrutterlijkheid en overbeschermende rol van constant in paniek verkerende ouders die hun touch met de reality van hun kinderen volledig kwijt zijn, drijven hun kinderen tot het uiterste. Zelfmoord. Een nogal overdreven reactie van (met name) Amerikaanse tieners op van alles en nog wat dat er wel niet mis zou moeten zijn in hun leven. Of is er iets dat wij missen? De reactie op de opmerking van de dokter dat zo'n jong meisje nog helemaal niet zulke grote problemen kan hebben, zei alles en toch ook weer niets; 'Clearly you've never been a thirteen year old girl'.

In de films van Coppala is men op zoek naar een beter leven. Dat leven ligt voor het grijpen als je er een beetje je best voor doet, maar je raakt het ook net zo makkelijk weer kwijt. Coppola brengt dat in beeld met een hoop trucjes. Zowel beeldtechnisch als verhaaltechnisch. Maar het werkt eigenlijk wel. Het vertelperspectief vanuit de vier jongens werkte me een beetje op de zenuwen, maar was op zijn minst interessant. De dromerigere sfeer en de kennismaking met de 5 Lolita's was erg prettig. Verder nog wat humoristische trucjes en vingeroefeningen van een regisseuse die zich duidelijk wil profileren binnen de mannenwereld van haar vader. En het lukt.

Hoewel de titel van de film het zekere einde had verraden, viel het toch rauw op mijn dak. Ontluisterend. Alsof de meisjes een punt wilde maken naar hun moeder. Zelfmoord als principekwestie. Of zagen ze echt geen uitweg meer? De universele herkenbaarheid is soms dichtbij, maar blijft uiteindelijk ver weg (voor mij toch, althans). Groepseenzaamheid binnen een te veilige wereld. Ongeduld van meisjes die nu al wilden ontsnappen naar iets beters.

Wrange scènes (waarin Joe een one man Freak Show is op het feestje), afgewisseld met bloedmooie scènes (het telefoongesprek aan de hand van het draaien van LPs) of juist erg treurige momenten (vooral de oh no toen je het geluid van zelfmoord van de jongste dochter hoorde) afgewisseld met erg grappige stukken (de jongen die zijn liefde probeert te bewijzen door van een dak te springen). Acteurs zijn prima op hun plek, hoewel ik Kathleen Turner een beetje te lief vind voor deze rol. Moest een onderhuidse slechterik zijn zoals een nurse Ratched uit One flew... zijn.
Veel stof vooral over de inhoud en dat voor een film, waarvan ik de vorm leidend vind voor een positieve beoordeling. Erg vlot verteld aan de hand van beeldtaal. Optimaal gebruik gemaakt van de middelen.

Misschien moet ik me toch maar eens gaan wagen aan Marie-Antoinette, hoewel die film me nu al ontzettend tegen staat. Gelukkig is Coppola zich gaan toeleggen op regisseren en niet op acteren. Beste vrouwelijke regisseur w.m.b. 4 sterren

Schitterende film over een aankomende dood, familiebanden en geloof. Vooral vanwege dat eerste echt een unieke film. Heb nooit zoiets gezien. Niet ervoor of erna. Wat ademt deze film de dood uit. Brr. Het is een nare film, die me deed denken aan situaties die ik zelf heb meegemaakt. Wanneer je een kamer binnenloopt van iemand die op sterven ligt, hangt er een verschrikkelijke sfeer. Die sfeer is hier zo perfect invoelbaar gemaakt. Ik vond het heel mooi. Schitterend in beeld gebracht ook. De overduidelijke aanwezigheid van de kleur rood spat van het doek en zorgt voor een aantal letterlijk schitterende scenes. Bergman stelde zich de kleur rood voor als de kleur van de ziel, zoals eerder aangehaald en je krijgt inderdaad het idee dat je in de ziel bent gekropen van de personages die je ziet.

Sowieso is deze film een masterclass van acteren door de vaste cast (grotendeels) van Bergman. Een aantal surrealistische scenes die toch erg goed passen bij wat Bergman wil. Je voelt dat niet e.o.a. flauwe schrijver aan de schrijftafel wat personages heeft zitten bedenken. Bergman put uit zijn eigen ervaringen en wat werkt dat goed. Het voelt echt aan. Gemeend. En dat wil hij je vooral laten voelen en niet zo zeer laten zien. Dit is een film die moeilijk is niet perse door de thematiek, maar door de manier waarop Bergman het vertelt. Vond de flashbacks allemaal erg indrukwekkend. Wat een verschrikkelijke momenten. In vergelijking hiermee is Haneke (ik noem hem overigens niet voor niets) de nieuwe Frank Capra.

Na het zien van deze film even wat reacties gepeild op mijn telefoon. Ik zie dan in eerste instantie alleen de naam van de gebruiker, pas als ik naar links klik het bericht en de beoordeling. Bij bijna alle laagstemmers wist ik van te voren al dat ze het niets zouden vinden. Dat is helemaal niet erg, maar de arrogantie waarmee deze uiterst gevoelige film terzijde wordt geschoven als troep van de onderste (of is het dan juiste bovenste) plank, schoot me volledig in het verkeerde keelgat. Als zo'n film overduidelijk niets voor je is en je gaat hem toch kijken, waarom moet je dit dan af doen als troep? Als je zo'n film niet wil begrijpen, maar je een film wil zien die in je straatje past, blaas dan alsjeblieft niet zo hoog van de toren en zeg gewoon 'sorry, dit is niets voor mij'. Je kunt toch zien met alles dat Bergman wilde met deze film, dat dit niet e.o.a. amateuristisch prut werkje is, omdat dit toevallig niet in je beperkte straatje past? Uiterst irritant.

Ik ben wel een Bergman liefhebber en ik heb genoten. Op een andere manier dan ik van andere films geniet, maar daar ben ik juist blij mee. 4,5 sterren.

Zeker niet onaardig. Visueel bij vlagen zeer imponerend, maar over de hele linie niet heel bijzonder. Heb een kleine 45 minuten zitten kijken naar iets dat op me over kwam als zielloze mooifilmerij. Het pakte me nauwelijks en kon me niet of nauwelijks druk maken om de personages.Toch werden de flashback (of waren het droomscenes) momenten steeds krachtiger en soms zelfs poetisch mooi. Scenes in de tegenwoordige tijd /niet droomsfeer waren stukken minder, maar zeker ook niet slecht. Verhaaltje had een goed uitgangspunt, maar werkte nogmaals de eerste 45 minuten niet echt. Als je dan kijkt naar iets dat af en toe erg mooi is, is dat dus wat karig allemaal. Laatste half uur trekt de film boven de middelmaat uit. Snap goed dat mensen hier zo enthousiast over zijn, maar tegelijk snap ik de mensen die dat wat minder zijn, ook wel. 3,5 sterren gevalletje. Ben wel benieuwd wat een herziening doet.

Onbegrijpelijk laag gemiddelde en gematigde reacties, voor deze ontzettende geestige film. Ik heb het boek niet gelezen (misschien scheelt dat). Ten eerste is het een op en top Nederlandse film (en in mijn achtertuin). Vond Krabbe sterk en vond het scenario erg amusant. Onderschatte film! 4 sterren.

Mooie film. Grappige en dramatische momenten worden op unieke wijze op precies de goede manier met elkaar afgewisseld. 4 sterren. Snel meer gaan zien van die Almodover.

Vind Terstall een enorm talent, als je iemand die al meer dan 20 jaar regisseur is zo mag noemen. Voor Simon zal ik hem eeuwig dankbaar blijven, een van de beste films ooit. In de andere films die ik van hem zag, verraadt hij veel van dat talent. Maar op de e.o.a. manier zijn z’n andere films, ondanks veel goede ideeën, nooit echt erg goed. Zeker niet slecht, maar ook niet echt geweldig. Misschien ben ik wat veeleisend; “een geweldige film”. Maar je gaat een regisseur toch afzetten tegen zijn beste werk.

Vox Populi zou je vooraf misschien weg kunnen zetten als propaganda, maar toch zeker niet meer als je de film hebt gezien. Zou niet weten wat de film zou moeten propaganderen. Het is meer een commentaar op het gehele politieke apparaat. Politici zijn zo beïnvloedbaar als kleine kinderen. Het gedraaikont waar ik als zo velen zo ontzettend moe van word, is de kern van de film. De film heeft een blijvende relevantie. Sterker, hij is na 4 jaar minimaal zo actueel en ik zie hem die relevantie ook niet verliezen anytime soon. Alleen daar is Vox Populi al om te prijzen. Van mij had Terstall zich alleen wat drukker mogen maken. Het blijft bij licht hoofdschuddend, meestal met een lach. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de vorm van komedie een goede keus. Toch had het van mij scherper gemogen. Venijniger. Ik denk dat we veel van dezelfde ergernissen hebben. Ook zit ik redelijk op een lijn qua politieke voorkeur. Hij had van mij wat mogen doortrappen in de onderbuik van de politiek. Het lijkt zelfs alsof hij wat voorzichtig te werk is gegaan, juist omdat iedereen weet wat zijn politieke voorkeur is.

Een ander punt van kritiek, dat overigens wel in verband staat met het voorgaande, is dat het script wat te weinig uitdaagt. Hoewel het allemaal met een duidelijke knipoog is, vond ik het een klein beetje storend dat Jansen wel erg aan het papegaaien is wat zijn schoonfamilie zegt. Vond het zelfs volstrekt ongeloofwaardig en de humor compenseert daarin zeker niet alles. Probleem is ook een beetje dat veel teksten van Ton Kas, te veel onzin zijn (kortzichtig gelul eigenlijk) in plaats van verstopte wijsheden.

Verder kun je de meeste punten die Terstall probeert te maken, zelf al bedenken en ik hoop zelfs dat mensen dat al gedaan hebben. Hij trapt net een open deur of twee te veel in. Of eigenlijk doet hij die deur voorzichtig open met zijn voet (geen idee hoe je dat moet doen bij een open deur, maar ach). Misschien is het wat veel gevraagd, maar Terstall komt niet veel verder dan een statement als; onze machthebbers zijn ook maar gewoon mensen met hun tekortkomingen. Tja dat kan ik zelf ook wel bedenken.

Vond de film bij vlagen echt hilarisch. Heb een keer of vier keihard hardop (in mijn eentje notabene) gelachen en zo vaak doe ik dat niet bij films. Ook overall gezien is de film zeer geestig. Sowieso is dat Terstalls voornaamste troef, de man heeft humor.

Acteren is sterk. Kas is fantastisch, al blijft het toch gewoon een typetje dat ie speelt (maar dan dus wel erg sterk). Ook Jansen is echt erg goed. Ik heb net als veel mensen een hekel aan De Mol, omdat ie vaak in films lijkt te zitten niet op basis van zijn kunnen. Hier was ie best ok. Er wordt niet echt veel van hem gevraagd, maar hij houdt zich gemakkelijk staande. De bijrollen zijn uiteenlopend van wel aardig tot behoorlijk goed. Lang verhaal kort; een sterk geacteerde film dus. Visueel niet heel bijzonder. Muziek erg sterk.

Ik blijf Terstall volgen, bovendien zijn er nog genoeg films van hem die ik nog niet gezien heb. Ik zal zijn films niet meer direct blind op dvd kopen (tenzij ze erg goedkoop zijn, zoals deze), maar als ik de kans heb zal ik het zeker niet laten een van zijn film te gaan zien. Dikke 3 sterren. Dit is zeker wel bovengemiddeld.

Mooie film over volwassen worden binnen een wat vreemde hereniging. Goede keus om nooit te zeggen waar de vader nu opeens weer vandaan komt. Neig naar een verleden doorgebracht in detentie. Simpel van opzet en niet de pretentie om met poëtische metaforen te gooien zoals Tarkovsky dat zo mooi kan. Cinematografie draagt wel bij aan een diepere lading. Klinkt gek (misschien ook niet), maar de wat treurige sfeer geeft de karakters net iets meer dimensie. Niet zo veel op aan te merken. Misschien was het verschil in de broers ten opzichte van hun potentiële relatie met de vader net effe wat te duidelijk en keek Shorty soms net effe te veel alsof ie moest poepen; maar de film was overall heel stabiel en sterk. 4 sterren.

Het idee voor de film is goed, de uitwerking wisselend van matig tot wel aardig. De combinatie van sketches voortgekomen uit geschreven werk van Carmiggelt, een persoonlijke touch uit zijn carrière en leven en een portret van gewone mensen (wat de inspiratievorm voor Carmiggelt vormt) is nogmaals een prima idee.

Het probleem is een beetje dat sommige sketches gewoon helemaal niet leuk zijn. Niet leuk waren onder meer de momenten met Martine Bijl en Johnny Kraaijkamp. Erg flauw, maar gelukkig zo kort dat het niet de film volledig de nek omdraait. Wel leuk (hoewel niet meer dan dat) waren de sketch met Kees van Kooten, de scene met Carolien van den Berg, de korte momenten met Wim Kan en Wim Sonneveld en nogmaals de persoonlijke touch ( o.m. het eind).

Hoewel een portret van de gewone man meer dan passend is voor iemand als Haanstra, is dit toch nauwelijks zijn film te noemen. Hij schreef wel mee en produceerde de film, maar kreeg met name het idee dat bijna elke filmmaker dit wel had kunnen maken in samenwerking met Carmiggelt.

En ja ik weet van het zielsverwantschap van de twee mannen, vind alleen dat de regisseur Haanstra te weinig te doen heeft.

3 sterrren voor een aantal aardige momenten en het concept.