Opinions

Leuke film. Film ziet er prachtig uit. Schitterende sets, mooie kleuren, fraaie locaties. Gevechten zijn wel wat achterhaald, maar tenminste wel lekker bloederig. Het zijn meer een soort danschoreografieen, je ziet toch net te veel dat het fake is. Ook het verhaaltje doet er wel erg weinig toe. En toch werkt het. De look van de film en het magische tillen dit ver boven enige middelmaat uit. Hu is toch wel een fascinerend filmmaker. Dit is de blauwdruk van Chrouching Tiger, Hidden Dragon, waar deze hoofdrolspeelster ook een leuk rolletje in speelt, maar in feite het voorbeeld van tal van latere films. 4 kleine sterren, wel wat minder dan Touch of Zen.

Fascinerend concept, maar dat vond ik van de film als geheel slechts bij vlagen. De ontmoetingen in de auto waren namelijk voor de helft boeiend en voor de andere helft minder boeiend. Het stukje met de prostituee en de kaalgeschoren vrouw waren bloedmooi. De 4 keer dat het mannetje terug kwam bijvoorbeeld, waren te lang gerekt voor een punt dat eigenlijk vrij snel duidelijk was. Het neemt bijna de helft van de film in beslag. Maar dat Kiarostami een bijzonder interessante en vernieuwende filmmaker is, die wat te melden heeft is na drie films meer dan duidelijk. Op naar meer. 3,5 sterren. Moet zijn eerste echte topper nog zien, maar dat komt denk ik wel goed.

Mooie film, maar vond bijvoorbeeld Yojimbo een heel stuk beter. Prachtig gefilmd, goed geacteerd en goed uitgewerkte vechtscenes Zag er allemaal prima uit.

Toch liet het me allemaal vrij koud, kon niet echt meeleven met de hoofdrolspelers en vond ook het politieke deel van de film (wat ik door de brakke ondertitels ook niet altijd even goed volgde) niet echt interessant.

Is er wel een voor de herziening dit. Kan me goed voorstellen dat veel mensen dit erg mooi vinden. Maar geef mij maar de samuraifilms van Kurosawa. 3,5 sterren.

Erg vermakelijke film, die beter en beter wordt naarmate de film onderweg is. Tegen het einde zit je te juichen voor het scherm. Fraai in beeld gebracht, medogeloze actie en een moordend tempo. Het drama was niet onaardig, er zat 1 lange humoristische scene in het midden bij die wapenhandelaren, die verrassend goed werkt, maar alle actiescenes (waar het uiteindelijk om gaat) zijn voortreffelijk. Misschien is de plot wat mager en standaard, maar verder is alles dat je ziet geweldig. Heb me meer dan prima vermaakt. 4 dikke sterren.

Ging. De horrorstukjes (de splatter, de momenten dat er mensen aangingen zeg maar) waren de moeite waard, maar de andere stukken waren strontvervelend. Werd een beetje moe van die gekwelde blik van Flanery, maar als dat weer gevolgd wordt door iemand die zelfmoord pleegt met een hamer maakt dat weer een hoop goed.

En dan is het net als met een pornofilm. De momenten waarop er gebeurt waar je op wacht is het leuk, maar de momenten dat dit niet zo is voelen errug lang aan. 2,5 sterren is voldoende. Blijf het opvallend vinden wat voor eendags (of eigenlijk tweedaagse) vlieg die Hooper is.

vond het een redelijk aangrijpende film. ik had een hoop pretentieus geneuzel verwacht, maar dat viel eigenlijk best mee.

Bjork was (voor mij) verrassend goed. ook de andere acteurs deden het erg goed.

vond hem in het midden even behoorlijk inzakken, maar het niveau ging weer omhoog na een indrukwekkende scene (die 'moord'scene)

al met al 3,5 sterren.

Dat a Dangerous Method hier veel wordt afgedaan als saaie cinema, kan ik na het zien van de film wel begrijpen. Het is de praatfilm bij uitstek en het is inderdaad ook wat droge kost. Toch vind ik het een wat eenzijdige benadering, tenminste vanuit mijn eigen perspectief. Er zit namelijk ook fascinerende discussies over psycho-analyse in, de karakters zijn van de meest interessante figuren in dit vakgebied en met name Jung is natuurlijk gewoon goed uitgewerkt in deze film. Zijn tekortkomingen, zijn relatie met zijn vrouw, zijn affaire met Spielrein, zijn vriendschap met Freud, zijn verschillen van inzicht met Freud, zijn denkbeelden, zijn kwaliteiten etc. Hij staat centraal. De rest zijn bijfiguren. Je zou kunnen zeggen dat het de focus van de film ten goede komt, maar het ook kunnen omschrijven als een gemiste kans. Ik vond het in ieder geval niet storend.

Ik heb het niet nagezocht, maar volgens mij had Cronenburg weinig budget. Dat zie je in de buiten scènes waarin we zo weinig mogelijk figuranten, decor en omgeving in beeld zien. Tenzij het een landelijke omgeving is, waar 100 jaar weinig heeft betekend voor het tijdsbeeld. Het geld ging op aan de acteurs. Ook dit is niet echt storend, behalve dan wanneer we het vrijheidsbeeld kopie past op de achtergrond zien verschijnen bij de boottrip. De mannelijke hoofdrolspelers spelen uitstekend. Bij Keira Knightley weet ik het eigenlijk niet. Was het nou erg sterk, nogal erover of ergens ertussenin? Daarmee samenhangend of soms om heel andere redenen, is het ook opvallend dat er momenten in de film zitten die veel minder werken of overkomen.

Interessante afslag in de carrière van Cronenburg, al maakt hij al 15 jaar eigenlijk andere films dan de bodyhorror waaraan men hem linkt. En ook allemaal anders van elkaar. Toch wordt het hoge niveau van zijn beste werk niet gehaald. En dat is nu al voor de derde keer op een rij dat ik om van elkaar verschillende redenen op een soortgelijk oordeel uitkom. Hopelijk weet hij daar met Maps to the Stars verandering in te brengen. 3,5 sterren.

Het sterke uitganspunt en goede spel zorgen voor een bovengemiddeld sterke film. Dramatisch gezien werkt de film wel, hoewel ik nergens echt onder de indruk was. Maar goed, je ziet aan alles dat Koreeda in elk geval een bovengemiddelde filmmaker is. Hoe goed ie echt is, zal nog moeten blijken voor mij. 4 voorzichtige sterren.

Natuurlijk is alle heisa rondom de film weer vreselijk overdreven. Maar na een saai eerste uur, krijgen we toch nog een redelijk vermakelijke film. 3,5 sterren.

Verrassend middelmatig. Wat aardig grapjes, het ziet er redelijk uit en het kijkt gemakkelijk weg. Maar veel dingen zijn flauw, het ziet er nergens echt mooi uit en er zijn geen echt magische momenten.

Burton moet het juist hebben van zijn geweldige vormgeving in combinatie met bovengemiddeld leuke sprookjes. Hier is dat dus allebei niet erg bijzonder. Jammer. Misschien wel de minste van Burton op Planet op the Apes na.

3 sterren.

Ondergewaardeerd meesterwerkje. Beter dan the Batman films (zelfs die van Burton) en ook beter dan the Spider-Man films die Raimi later zou maken. Deze film is 10 x meer fun en straalt dat ook 90 minuten lang uit. Verhoogd naar 4 sterren. Let op het geweldige laatste shot met Bruce Campbell.

goede film, die gelukkig niet pretendeert origineel te zijn. niet alleen van dawn of the dead wordt geleend, maar ook van vele andere film. bijv. aliens.

veel gore, niet eng (maar wel spannend), paar leuke vondsten, goede openingsscène (hoewel ik daar iets meer van had verwacht na alle verhalen), leuke rol van Andy (de man aan de overkant), redelijk goede acteurs, de personages doen (met enkele uitzonderingen) geen hele domme dingen en actie tot en met de aftiteling (waar zelfs nog de nodige ontknopingen volgen).

kortom alle ingrediënten voor een succesvolle horror, hoewel ie af en toe wat voorspelbaar was. eerste remake sinds cape fear die me kon bekoren. maar deze sympathieke film verdient het. 4 sterren (net aan).

leuke film. de actiescènes zijn prachtig en het kat en muis spelletje is onderhoudend. de cast was niet echt bijzonder, maar de film maakt geen rare bokkensprongen en kent geen rare zijlijntjes. de film begint erg leuk met die wel erg mislukte aanslag. 140 kogels allemaal mis, gevolgd door die scène waarin die ter dood veroordeelde generaal meent te weten dat geen enkele Franse soldaat een geweer op hem zou richten.ook nu had hij het mis. verder zaten er ook veel goede actiescenes in. de remake valt trouwens wel erg in het niet bij deze film en is eigenlijk totaal overbodig en zelfs nogal belachelijk.


geen groots meesterwerk, maar wel erg leuk. 4 sterren.

Ook maar eens wat zinnigs over deze film proberen te zeggen. Prachtige film wederom van Malick. Mooi verhaal over twee mannen die op dezelfde vrouw verliefd zijn. Prachtige setting begin 20ste eeuw. Het werk op het land maakt mooi inzichtelijk wat voor moeilijke tijd het wel niet was. Vooral het laatste half uur (de sprinkhanenplaag en alles dat daarna gebeurd) is erg onderhoudend.

Maar eigenlijk gaat het daar allemaal niet om. Het gaat om prachtige cinematografie. Mooie shots van landschappen. De natuur onderdeel laten maken van het geheel. Zelden iemand zonlicht en wind zo mooi in beeld zien brengen. Registraties van schaduwen van ongeëvenaarde esthetische kwaliteit. Over elk shot is nagedacht.
Dialogen zijn vaak ondergeschikt. Je komt pas halverwege een dialoog erin, of hebt het idee dat er nog e.e.a. gezegd moest worden, voordat je naar de volgende scène gaat. Malick laat de beelden voor zich werken.En het werkt. Malick is geweldig en deze film is dat dus ook. 4 dikke sterren. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek gehad.

Tony Scott in de bocht. En alleen hij kan zulke voorspelbare bocht maken. Hij gaat het clichedraaiboek stap voor stap af en volgt dit nauwgezet. Cruise heeft zijn twee verschillende gezichtsuitdrukkingen weer gevonden en de score van Zimmer gaf me ook jeuk. Amerikaanse troep.

Humorloze man ook, die Scott. Lijkt me verschrikkelijk om een biertje mee te moeten drinken. Ook deze film is het weer niet. 2 sterren, omdat ie op zich wel een (actie)scene in beeld kan brengen. Maar dat is het ook.

Audiard wordt binnenkort 64 jaar. Voor mijn gevoel is hij pas een paar films geleden echt (internationaal) doorgebroken. Ik beschouw hem dan ook als talent, maar hij is toch al een stuk langer bezig dan ik dacht. Deze film voelt verder wat mij betreft ook echt aan als het werk van een jonge beginnende filmmaker. Iemand met veel ideeën lef & ambitie en die van alles wil. Iemand die zich op visueel gebied graag wil laten zien, maar inhoudelijk alle kanten op springt. Un Prophet is duidelijk een stap voorwaarts. Een film gemaakt door een regisseur die zich ontwikkelt heeft en overall een vastere hand heeft gekregen. Voor mijn verhaal is het wel wat jammer dat hij die film drie jaar eerder maakte.

Want Rust and Bone zit vol ideeën en het verhaal gaat alle kanten op. Het is een film over een vader-zoon relatie waarin de vader op de meeste momenten weinig capabel blijkt. Het is een verhaal over de ontluikende liefde tussen twee onwaarschijnlijk partners. Daarmee samenhangend (maar het gaat uiteindelijk echt om een apart thema) gaat het over hoe iemand die verminkend is omgaat met seks. En voor ze zover is hoe ze omgaat met het verlies van haar benen. In het script was nog plaats voor een vertelling over een opkomende bokser die zich als straatvechter ontwikkelt en uiteindelijk doorbreekt. Er zit een subplot in over bedrijfsbeveiliging. En ga zo maar door. En omdat de makers ook op visueel gebied zichzelf willen laten zien, heb je constant het idee dat men wel erg veel hooi op de vork neemt.

Dat de film toch werkt heeft met een aantal zaken te maken. Het tempo is eigenlijk precies goed. Dat zit hem met name in de som der delen van alle subplotjes en zelfs individuele scenes. Alles werkt op zijn eigen manier. Ook had ik bij het drama constant wel een gevoel van oprechtheid. Want hoewel Audiard zich continu dreigt te vergalopperen, doet ie dat uiteindelijk nooit echt. Alles werkt wel op zijn eigen manier. Dat komt ook omdat de hoofrolspelers erg goed zijn en hun rol goed aanvoelen.

Misschien een topic waard. Debuutfilms die geen debuutfilms zijn. Een heel kleine 4 sterren verdient dit wel. Audiard wilde met deze film de aandacht en dat heeft hij bij mij zeker wel voor elkaar gekregen.

Toch wel grappig. Het is jammer dat afgezien van de droogkomische Jarmusch humor de film niet zo veel toevoegt aan het Zombie universum. Na een samurai en vampieren film, verschillende roadmovies, een western, een gevangenisfilm en een gangstermovie (willekeurige volgorde) is het voor de Jarmuschliefhebber toch niet echt een verrassing dat ie komt met deze genrefilm. Zombieliefhebbers die deze regisseur níet kennen, moeten toch af en toe achter de oren gekrabd hebben tijdens het zien hiervan. Alleen dat vind ik al hilarisch eigenlijk. Het is zijn minste film, maar die is nog steeds bovengemiddeld leuk door de onderkoeld spelende sterrencast aangevoerd door Bill Murray in de meest relaxte zombiefilm ooit gemaakt. 3,5 sterren.

De beste van Jarmusch. Geweldige combinatie van indrukwekkende momenten, explosief geweld en heerlijke stiltes. Prachtig gefilmd, geweldige muziek van Neil Young (die zijn stem niet eens nodig heeft om indruk te maken) en heerlijke acteerprestaties (Depp in een van zijn beste rollen, ondersteund door de ene briljante bijrol na de andere). Geweldige ervaring. 4,5 sterren.

Leuke bloemlezing. De verhalen zijn allemaal wel aardig, hoewel het laatste verhaal er inderdaad bovenuit steekt. Ook de humorvolle bijdrage van Crichton is leuk en zorgt voor afwisseling. Die Ealing studio's hebben echt geweldige films voortgebracht. 4 (kleine) sterren ook weer voor deze.

(edit, de verwijzing naar the Lady Vanishes heb ik nu pas door. Leuk!)

Net als deel 1, erg de moeite. Hebben niet zo heel veel met elkaar te maken, trouwens.

Deel 2 heeft minder geniale scènes, maar is net wat evenwichtiger. De film gaat veel meer over het herbeleven van jeugd en het ophalen van jeugdherinneringen dan over yakuza praktijken. Dat is slechts een middel en een setting (wel een die uiterst effectief is). Was trouwens erg mooi in beeld gebracht, het herbeleven van die jeugd en dan heb ik het over zowel cinematografisch vlak (beter als deel 1) als de vertelstijl.

Sterke film, 4 sterren.

Wat een filmmaker is die Miike eigenlijk. Ken niets soortgelijks. Volstrekt uniek en ik wil meer zien dan die 8 film tot nu toe. Z'n films zijn of wel leuk (van die 3,5 gevallen) of gewoon echt goed, maar in ieder geval onvergelijkbaar met alle andere films in de hele wereld.

Dit is ook zo volslagen uniek, wild, zwartkomisch, walgelijk, stijlvol en geweldadig dat je je ogen gewoon niet van het scherm kan houden. Had hem in mijn herinnering staan als een geweldig begin en eind, dat is ook zo, maar ook in het middenstuk zitten genoeg briljante scenes.

Verhoogd naar 4,5 sterren.

Heb van Peter Weir eigenlijk alleen zijn Amerikaanse films nog gezien. Ik kan derhalve ook nog niet echt een signature bij de man ontdekken, of het moet qua thematiek zijn dat mensen de curse life willen ontvluchten door zich te verzetten tegen de gevestigde orde.

Deze film is behoorlijk sterk. De allesbehalve uitbundige humor, moet het drama verstevigen en dat lukt deels wel. Hoewel het drama lang niet altijd werkt. De scherpe randjes zijn er niet helemaal af. Het personage van Hawke is daar het beste voorbeeld van. Waarom hij nu zo'n stille muis is wordt niet helemaal duidelijk en daardoor wordt het lastig om mijn sympathie te winnen. De zelfmoord vond ik op zich een heel mooie scene, maar ik geloofde het gewoon niet echt. Neil gaf zich te snel gewonnen, zo heb ik hem niet leren kennen in deze film.

Verder zijn er nog wat kleine dingen die wringen, maar Dead Poets Society is als coming of age film behoorlijk sterk. Ik kreeg er wel energie van. Veel leuke scenes en sterke jonge acteurs. Heb de film in een ruk, zonder toiletpauzes of op de klok te kijken, gekeken. Dat zegt me ook wel genoeg. Heel kleine 4 sterren en misschien wel mijn minste 4 sterren film. Maar vooruit.

Erg de moeite waard, net zoals bijna alle films van Polanski. De interessante setting en intrige, perfect acteerwerk (van met name Kingsley in zijn sterkste rol), het sterke verhaal waar ik een aantal ongeloofwaardigheden (viel op zich wel mee) voor lief neem en mooie muziek van Schubert die een nieuwe betekenis krijgt, zijn de ingredienten voor wederom een ijzersterk stuk film. Het psychologische spel is meer dan boeiend al had ik nooit het idee dat Kingsley onschuldig was. Dat had voor mij wat meer in het midden gelaten mogen worden. De bekentenis van Kingsley aan het eind isontzettend overtuigend en geeft je het gevoel alsof je er zelf bij was. 4 sterren.

Jarenlang deze en Planet Terror geboycot. Ik wilde de originele Grindhouse versie, omdat twee voor een met trailers het hele idee achter het Grindhouse-principe is. Dat kan je niet zo maar even wegnemen, Wat een leuk en sympathiek project was, was nu geldklopperij geworden. Omdat ik nog de enige was die mijn spandoek in de lucht hield, omdat ik toch graag de films wilde zien, omdat er nu een goedkope box is met beide films (waardoor je toch nog het twee voor één idee hebt) en vooral omdat mijn gewicht ernstig is gedaald, ben ik toch overstag gegaan. En daar heb ik gemengde gevoelens over.

Want enerzijds heb ik wel weer gewoon een leuke Tarantino gezien. Hoewel ik het zijn minste vind, heb ik me behoorlijk vermaakt. Van het eerste deel zijn de laatste 5 minuten erg sterk, van het tweede deel (Death Proof heb ik het nog steeds over) de laatste 20 minuten. Was er verder niets te beleven? Vond de muziekkeuzes wel weer leuk, vond die hele knullige montage en look van de film ook nog wel grappig. Maar dat oeverloze gelul (de anderzijds in mijn verhaal). Op zich was het op momenten best geestig en heb me er ook nog wel af en toe mee vermaakt. Maar het duurt te lang! En dat is dus precies wat er mis is met de film. Hoe lang duurt Death Proof in Grindhouse? 90 minuten? Prima!

Toch als ik kijk naar wat ik 3,5 sterren geef en wat ik 4 sterren geef, valt dit er precies een beetje tussen. Vond het namelijk wel erg vermakelijk. Uit protest (het meest armzalige protest ooit, maar ach) 3,5 sterren.

Toch wel beter dan in mijn geheugen stond. Of misschien was ik teveel bezig met de vervolgen, die volgens mij wel echt stukken minder zijn. Dit heeft er voor mij wel voor gezorgd dat 'Death Wish' me niet positief in de oren klinkt. En dat terwijl dit best aardig is.

Het uitgangspunt van het voor eigen rechter spelen, blijft nogmaals wat simplistisch. Als je zoiets ergs gebeurt, de stad zit zo vol gespuis en de politie treedt zo nadrukkelijk niet op, dan wil ik best stilletjes juichen voor Bronson. Het blijft echter nog steeds een hoog redneckgehalte hebben. Het punt dat de crimerate zo ernstig daalde na het huishouden van Bronson vond ik dan ook totaal ongeloofwaardig, evenals het gedogen ervan door de politie. Bronson kreeg ineens een hoog Batman gehalte.

Maar goed, het centrale woord dat past bij deze film is misschien een beetje cliche. Rauw. De sfeer en de actie. Vond de opbouw van de film met de vrij heftige verkrachtingsscene en later de stappen die hij van architect naar vigilante zet, eigenlijk zeer behoorlijk opgebouwd en geloofwaardig. De laatste 45. min, die helemaal vol zit met vieze types (nog meer dan het eerste deel) die in hoog tempo worden omgelegd is zeer vermakelijk. Misschien een beetje fout, maar in een film kan ik dat zeker wel hebben dat tuig met bosjes met de grond gelijk wordt gemaakt.

De film blijft behoorlijk sfeervol. Je krijgt echt het idee van hel op aarde. Death Wish is verre van perfect, maar ik vond het sfeervol en vermakelijk. Ruime 3,5 sterren.

Vrij uniek, over the top en bijzonder en dat is zeker wat waard. Lekker geschift, hoewel het gestoorde karakter me uiteindelijk mee (of juist tegen) viel. Het is een ontzettend drukke bedoening dat wel. En net als een adhd kind, ben je dat op een gegeven moment wel wat moe. Gelukkig dat de film kort is, het tempo hoog blijft en er genoeg te genieten valt, waardoor ik geen kans had het echt zat te raken. Vond het verhaaltje trouwens vrij eenvoudig en goed te volgen. Was een beetje bang voor een hoop ingewikkeld en onnavolgbaar gedoe. Visueel uitdagend (ook weer vooral anders dan wat ik al zag op gebied van anime), maar echt mooi vond ik het niet. Hoewel het wel echt een kleurenpracht is, wat ik misschien wel het beste vind aan de film. Samen met een aantal heel humoristische scenes waar ik hard om moest lachen.

Zeker bovengemiddeld de moeite waard. Anders, maar niet zo onderscheidend als ik had verwacht. Ik snap wel wat mensen hier gaaf aan vinden, hoewel ik sommige lofbetuigingen uiteindelijk nogal overdreven vind. Wel leuk een keer gezien te hebben. 3,5 sterren.

Goede film, die niet echt subtiel of zelfs genuanceerd is, maar moet dat eigenlijk? Dat zou misschien zelfs flauw zijn, een film mag van mij ook gewoon eens lekker duidelijk zijn in wat ie is.

Het eenvoudige scenario is heel sterk, de acteerprestaties van de hoofdrolspelers ook (bijrolspelers vond ik iets minder) en het kijkt gewoon erg lekker weg. De moraal is overduidelijk, maar de uiteindelijke affectie voor elkaar is volstrekt geloofwaardig.

4 sterren. Kramer heeft erg veel goede films gemaakt.

Zo lastig is het toch niet? De dokter zegt 'ik heb mij eigen god' De vrouw antwoord; 'een private god?' Dat is natuurlijk de achilleshiel van de film. De scene waarna hij liegt over de progressie van haar man, wordt hij zelfs als een soort duivel afgebeeld. Hoe hij gestraft wordt (wat volgens mij niet het belangrijkste is van Dekalog) is natuurlijk indirect.

Sterke film vooral in de tweede helft. Maar goed dat het niet te lang duurt (gezien de speelduur ook) voordat de veel betere tweede helft begint. Wat traag, maar alweer erg boeiende thematiek. 3,5 sterren. Komende 8 weken, nog elke week een dekalog te gaan! Je kan het nog maar tegoed hebben.

Pakkend eerste deel, welke hoge verwachtingen schept voor de rest. Mooi gefilmd, prachtige muziek en de jonge hoofdrolspeler is geweldig.

Treffende kijk op wetenschap versus religie. Mooi in beeld gebracht dat de vader niet kan geloven dat zijn zoon door het ijs is gezakt ondanks zijn wetenschappelijke berekeningen. Ook de kaarsvet druppels op het gelaat van Maria en het massale bidden wanneer de brandweer mensen uit het ijs vist, zijn absolute hoogtepunten.

Kieslowski is een unieke filmer. 4 sterren. Hopen dat het hoge niveau blijft.

Ja! Na het erg goede eerste deel, toch 'slechts' aardige (3,5 sterren) Dekalog deeltjes gezien. Erg traag en dat had mijn motivatie de rest te gaan zien wat getemperd. Maar dit fantastische 5de deel maakte indruk.

Ik had a Short Film About Killing al gezien, maar deze maakte dus toch erg veel indruk. Meer dan de langere versie. Of het nu op zijn plaats viel voor mij, of dat deze compactere versie meer indruk maakte door het wel heel effectief vertellen van het verhaal, weet ik niet. Beste dat ik van Kieslowski heb gezien en dat zegt wat. De langere film heeft zeker zijn pluspuntjes. Zo wordt op een subtiele manier duidelijk hoe de dader gepakt wordt. Vond ik het enige nadeel van deze film. Hoewel dat compleet ondergeschikt is, had er (zoals in de film) wel even aandacht aan geschonken mogen worden. Daarnaast had de rol van de advocaat meer aandacht, wat een welkome afwisseling was en zeker van belang voor het pleidooi tegen de doodstraf.

Toch vond ik de versie van een uur beter, dus. Uiterst effectieve film die bij mij het juiste gevoel (denk ik) bij the killer wist op te roepen. Hoewel zijn daad volstrekt zinloos was en ook verder niet wordt uitgelegd, denk ik toch dat ik een gevoel heb bij het waarom. Had je (of heb je) als kind (of misschien nu nog), nooit eens het ongeremde verlangen iets te doen dat niet mag? Iets waar niemand wat van weet? Gewoon iets doen om te zien wat de gevolgen ervan zijn? De meeste van ons weten dit verlangen gelukkig onder controle te houden of te beperken tot een daad die niet direct gezien wordt als iets gruwelijks. Zo heb ik als kind ooit eens de poten uit het lijf van een spin getrokken. Ik vond dit achteraf zo zielig, dat ik nooit meer zoiets heb gedaan.
Maar hoe groot is die stap voor mensen met een dergelijke gevoel, om iets te doen als dit? Je ziet het steeds vaker in het nieuws; niet altijd even groot. Beangstigend dat iedereen die het in zijn hoofd haalt iets te doen dat niet mag, dit in extreme vorm kan gaan doen, zoals hier in de film.

Ook vond ik de scènes die volgde indrukwekkend. Het personage wist medelijden op te wekken. Knap, na zo'n verdorven daad. Heel erg sterk in beeld (cinematografie, die kamertjes camerawerk) gebracht; de angst voor de dood. Zeer sterk gespeeld ook. Erg naargeestige scènes. Sterk pleidooi tegen de doodstraf ook. De film kiest niet voor een makkelijke weg, door bijvoorbeeld een onschuldige man te veroordelen. Het is een pleidooi met als voorbeeld een zinloze en gruwelijke moord. Sterk contrast. De film zindert na. Weet niet of de langere versie ook bij een tweede keer dit gevoel had opgeroepen, de versie van een uur lukte dat in elk geval wel. Daarom 4,5 sterren (waar de langere versie 4 sterren krijgt).