Opinions

Dalton was de eerste Bond die ik zag en daardoor heb ik altijd een zwak voor hem gehouden, maar bij herziening van The Living Daylights valt me op dat de man wel érg serieus kijkt en doet. Dat Bond een herstart nodig had na de knipogende Moore begrijp ik wel, maar Dalton is dan weer het andere eind van het spectrum.

In zijn eerste Bond neemt hij het op tegen een Russische generaal (een bijzonder matige Krabbé), diens gevaarlijk ogende henchman Necros (goede rol!) en een Amerikaanse wapenhandelaar, de onvermijdelijke Joe Don Baker. Aan zijn zijde strijden de bijzonder schone d'Abo en ja heus de Moedjahedien, dat waren nog eens tijden. Het evil masterscheme is verder helaas niet zo bijster interessant moet ik zeggen.

Actie dan. Ja, dat is er wel, met als absolute hoogtepunten een achtervolging op het ijs en in de sneeuw en een knokpartij hoog in de lucht, hangend uit het ruim van een vrachtvliegtuig. Dit soort scenes maken van The Living Daylights toch een behoorlijke Bondfilm, al doe ik er wel een halfje af naar 3,5*.

Bijzonder matigjes door het irritante spel van Duff (die stem... brr), de onnodige en suffe animaties tussendoor en het hemeltergende einde met het vuurwerk. Jeuk op hele rare plekken.

1,5*.

Ik heb me met momenten echt bescheurd om deze film. Al die suffe acties... Bosley *is* gewoon Lloyd... het oncharmante broertje van Napoleon Dynamite schittert in deze heerlijke film.

3,5*.

TATATA. TATATA.

Verlengde Jiskefet-sketch is vooral een exercitie in interessant-doenerij vol 'maatschappijkritiek'. Met behulp van ontstellend flauwe humor en zogenaamd bonte typetjes wordt het verhaal verteld van een zonderlinge nieuwbakken vrijgezel die op zoek moet naar een soulmate, alvorens in een kreeft te veranderen. TATATA. TATATA. Lanthimos vindt dit zelf ook ingewikkeld dus wordt er maar een voice-over ingezet om de film vol te brabbelen. Hemeltergende traagheid en stupide wendingen: een volstrekt mislukte poging een absurdistisch meesterwerk te maken.

TATATA. TATATA.

guns for show, knives for a pro

Een pareltje van een film. De snedige oneliners, flitsende montage, lekkere soundtrack en aparte typetjes vliegen je in rotvaart om de oren, een film die met ontzettend veel plezier is gemaakt en met nog veel meer plezier gekeken. Super!

4,5*.

Ongemakkelijke mix van komedie, science-fiction en actie, die de toon maar niet juist weet te krijgen. Pearce probeert stoer grollend de McClane uit te hangen maar die rol past hem niet en de one-liners zijn te slecht om dat nog goed te maken. Verder zijn de effecten soms wel erg matig en weigert de setting interessant te worden. Grace voegt niks toe en ook qua bad guys is Lockout een teleurstelling. Het is een beetje van alles niks.

1,5*.

Ik zou niet weten hoe dan wel (zeker als je het nogal afwijkende origineel hebt gezien)... het script laat lange tijd nogal wat opties open en komt uiteraard weer met een plot-twist te veel aan het eind.

Ik vind Lodger: A Story of the London Fog, The (1927) de beste Hitchcock die er is (en ik zag er al ruim 40) dus deze losse remake kon ik niet laten liggen. Ondaatje heeft er nogal wat nieuwe elementen in aangebracht, soms geslaagd (de instabiele landlady) maar vaker overbodig (zo is de vermoeide cop met moeizame familie-omstandigheden rechtstreeks weggelopen uit een jaren '80 B-politiefilm). Of wat te denken van het standaard gemier over jurisdiction met de feds.

Maar ondanks dat toch onderhoudend, Simon Baker zet een leuke rol neer als de mysterieuze Lodger en het kijkt ondanks de verder wat instabiele cast (Philip Baker Hall lijkt zelfs compleet de weg (en zijn stem) kwijt) toch nog lekker weg. Doe maar 2,5* dan.

Zo blijft de 5* zak tijden onberoerd en opeens mocht ik er 2x binnen een maand in graaien. Deze vroege, stomme klassieker van the Master of Suspense verdient namelijk niets minder dan de volle mep!

In het mistige Londen wordt elke dinsdag een jonge blondine vermoord door de mysterieuze Avenger. Uiteraard zit de politie, in persona van de jonge detective Betts, bovenop de zaak. Om zaken te compliceren is Betts bijzonder gecharmeerd van de dochter van zijn huisbaas, die op haar beurt weer aangetrokken wordt door de geheimzinnige nieuwe huurder, die er hoogst merkwaardige gewoontes op na houdt.

Zowel de persoonlijke driehoeksverhouding, als de spannende zoektocht levert een waanzinnige dosis vuurwerk op. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe een bioscooppubliek deze film ruim 80 jaar geleden moet hebben beleefd, maar het moet wel heel speciaal zijn geweest.

De film zit vol adembenemende momenten, zoals het shot van de ijsberende Lodger van onderaf, zijn nachtelijke uitstapje (die trapscene!) en natuurlijk de nagelbijtende finale aan het hek met de uitzinnige menigte dat het recht in eigen hand neemt.

Een tijdloze klassieker!

Aardige, maar ietwat overroepen thriller van Belgische bodem. Het uitgangspunt is vrij spannend te noemen, maar de tweede helft van de film wordt de kijker vrij gekunsteld van de ene naar de andere theorie, uitkomst en twist gestuurd. Aardig gespeeld, soms best intens, en het goede eerste uur weet de film naar de 3* te stuwen.

IJzersterke film van wonderboy Tykwer. Het concept is even simpel als origineel, de muziek en animaties werken perfect en Potente is een perfecte Lola.

4,5*!

Getverdemme. Was het patriottisme in Olympus nog nét te behapsnappen, in London is het echt zum kotsen geworden. Daarnaast is eigenlijk alles aan deze film gewoon fout: het eindeloze piefpafpoef, de domme oneliners terwijl het ene na het andere onschuldige slachtoffer valt, het altijd weer superpijnlijke 'boardroom applaus' momentje (werkelijk filmmakers, hou.daar.eens.mee.op) en de brakke clichés van de baby en de ontslagbrief en noem allemaal maar op. Alleen de long take was aardig, maar het is te weinig om de beschamende 0,5* te ontwijken.

Kleine tv-film over een jongen die door het bedplassen gedwongen wordt hard te lopen (de synopsis verklapt dit eigenlijk al). Semi-autobiografische film van regisseur Landon, ben vooral benieuwd hoe ma er naar heeft gekeken want ohohoh wat een valse kenau, zelden zo'n kreng op het scherm gezien. De film voert verder wat standaard karakters op (een paar vriendjes, een leuk buurmeisje en de typische highschool coach) maar kijkt wel lekker weg, het mierzoete happy end nemen we dan ook maar voor lief.

Gemiste kans, dit. A Lonely Place to Die kent een aardig eerste uur, met natuurschoon, een beetje mysterie en acceptabele karakters inclusief vuige bad guys. Helaas gaat halverwege het roer om; nieuwe personages komen ten tonele, de verwikkelingen worden almaar dommer (jaja zelfs de politie heeft geen werkende telefoon) en de scenes in het stadje halen het hele idee van 'the middle of nowhere' onderuit, een onbegrijpelijke switch van locatie derhalve die de film bepaald geen goed doet.

2*.

Tatou is gebleven en het groen van Amelie is ingeruild voor het geel van Un Long Dimanche de Fiançailles, waarin Jeunet iets meer hooi op zijn vork neemt door de 1e wereldoorlog ook visueel een rol te laten spelen.

Met name het eerste uur is het even goed opletten, de namen worden met grote snelheid op je afgevuurd en er gebeurt zoveel dat het bijna niet bij te houden is. Eenmaal gewend en in touch met het verhaal ontspint zich een prachtige romantische story, waarin de warme tinten van het Franse rurale leven, ondersteunt door schitterende muziek en het lieflijke toetje van Tatou zich haast ongemerkt aan je opdringen.

Erg mooie film, 4*.

Fantastisch eerste shot! In het vervolg zitten er iets te veel animal crackers maar een paar grappen werken ook erg goed. Klein doet het niet onaardig, en zeker beter dan de suffe Fehr. Cobie Smulders (uit How I Met Your Mother) is charmant en wat betreft de onderbroekenlol; ik heb beter gezien maar zeker ook minder.

Ietsjes te braaf naar het einde toe, da's wel jammer. 2,5*.

Leuk zeg, Sean Connery ook nog in een klein rolletje.

Uitstekende oorlogsfilm, dit. Dat klassieke zwart/wit werkt sfeerverhogend en tijdens de beginmonoloog zat ik er al middenin. De uiteindelijke landing is werkelijk prachtig in beeld gebracht, met als hoogtepunt het anderhalve minuut durende shot van de inval in Ouistreham, visuele krachtpatserij van de hoogste orde!

4*.

Het blijft kwakkelen met tijdreisfilms, vroeg of laat komen ze toch weer met zichzelf in de knoop. Looper weet in het eerste half uur de problemen nog te ontwijken en zet een aardig toekomstbeeld neer met een paar knappe scenes en de immer overtuigende Gordon-Levitt, maar zodra Willis in beeld komt wordt het rommeliger. Wel grappig dat de personages dan gewoon dingen tegen elkaar zeggen als 'nobody knows how this alternative future shit works, so let's not talk about it', of woorden van die strekking. Een aardig tussendoortje, maar zeker geen sci-fi klassieker, ook niet in de toekomst.

3*.

Maakt de bijzonder matige trilogie van Jackson nog tot meesterwerkjes. Ontzettend lelijk (wat is er toch met Sam aan de hand?) en saai, onduidelijk en rommelig. Een zootje ongeregeld.

1*.

De eerste film van de trilogie viel me destijds niet mee, maar bleek achteraf nog de beste te zijn in de serie. Aan pracht en praal geen gebrek: de (actie)scenes zien er prachtig uit en zullen voor fans van het boek ongetwijfeld smullen zijn.

Maar het gebrek aan verhaal en totale ondergeschiktheid van de acteurs en hun prestaties voor de almachtige effecten gingen mij behoorlijk vervelen na een tijdje. Want wat gebeurt er nu feitelijk? Een groep gaat op reis. Hebben een gevecht. Eentje valt af. De groep gaat op reis. Hebben een gevecht. Iedereen overleeft dit keer. De groep gaat op reis... enfin, u weet waar ik naar toe wil.

Als boekverfilming voor mij niet te beoordelen (ik worstelde door The Hobbit en hield het daarbij), als stand-alone film niets bijzonders.

3*.

Het laatste deel van de trilogie is helaas ook het minste. De scene dat Frodo uit het ork-kasteel kan ontsnappen omdat de duizenden monstertjes ruzie met elkaar om een stuk kleding krijgen is één van de slechtste uit de filmgeschiedenis. Veel te veel zijsprongetjes, overdaad aan CGI, onlogische verhaallijnen en een teleurstellende finale. De hele trilogie viel me niet mee maar dat het zo saai zou eindigen...

5* voor de marketing, 2* voor de film.

Intenser maar ook rommeliger dan het wat saaie 1e deel van de trilogie. Er zitten veel te veel karakters in die voor het verhaal niet echt van belang zijn (die ellenlange droomscenes met Tyler... werkelijk). Verder is de deus ex machina rond de hernieuwde, verbeterde versie van Gandalf (baardmans 2.0 zeg maar) bespottelijk en is de belangrijke figuur Gollum erg slecht uitgespeeld; de innerlijke strijd van het wezen is in principe interessant maar wordt verpest door de uitwerking: eindeloze en talloze monologen die 10 keer hetzelfde vertellen. Het publiek snapt het na 1x ook wel, meneer Jackson...

Het eindgevecht zou de alomvattende conclusie van dit deel moeten zijn, maar valt helaas ook weer een beetje tegen; het blijkt vooral een slapstick-achtige conclusie te zijn (inclusief dwergwerpen) afgesloten met de voornoemde deus ex machina. Aan de andere kant van middle earth gaat het er nog gekker aan toe; lelijke bomen (was het budget op?) voeren een aanval op Saruman uit, compleet met een suffe overstroming die rechtstreeks uit een B-film lijkt te komen drijven.

De cast doet z'n best maar wordt weggespeeld door de CGI en het (in de dop interessante) verhaal wordt met zoveel horten en stoten verteld dat ik hier onmogelijk een klassieker in kan zien. Dat de fans van de boeken het geweldig vinden dat het verhaal zo uitgebreid wordt uitgebeeld kan ik me voorstellen, maar persoonlijk kan ik daar niet zo veel mee.

De film ziet er soms prachtig uit en is zoals gezegd wat duisterder dan deel 1, maar valt als geheel toch tegen. Voorlopig eindcijfer is een milde 2,5*.

Redelijk amusant tussendoortje, feitelijk een verlaat jaren '80 vehikel met domme stoerdoenerij, een paar twists en turns en vooral een hoop obligatie explosies. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het nichterige badguy-duo Max & Wade een belevenis an sich; eigenlijk zat ik de hele film voor hun te duimen.

2,5*.

Fris spel maar het melodramatische toontje stond me totaal niet aan. Ietwat soapachtig bij tijden, met een gezocht en overdreven einde. 1,5*.

Belachelijke, maar toch wel amusante avonturenfilm, vooral naar het einde toe. Het middenstuk met een eindeloze klimpartij is dan weer dodelijk saai, maar de geinige dino's maken veel goed.

2*.

Met name de eerste helft van deze docu is zeer de moeite waard, als de film nog steeds lijkt door te gaan maar de ene na de andere ramp het team treft. De scenes waarin het onweer is losgebarsten en de crew met tranen in de ogen hun spullen uit plotseling ontstane modderstromen moet trekken zal me altijd op het netvlies blijven staan. Het geheel over de geldschieters die tevreden gehouden moeten worden boeide me dan weer minder.

Een mooie 3,5*.

Ben het wel met Chr.s eens. Misschien wel een gedurfd onderwerp om eens een film over te maken maar echt pakken doet het je niet. Wel sterk geacteerd door Milland.

3*.

Na herziening blijft er, in tegenstelling tot het origineel, weinig van deze film over. Het begin is saai, het middenstuk onduidelijk met te veel karakters waar we niets om geven en het slothalfuur is er met de haren bijgesleept. Een misser, zelfs de dino's zien er minder uit.

2* is mild zat.

Een naieve film over de wondere wereld van de liefde; dat is iets waar ik van zou kunnen houden. Helaas valt Love Actually aan het eind erg tegen.

In een dergelijke opbouw is het ene verhaal logischerwijs wat pakkender dan het andere, ik vond de verhalen rond Jamie en de Portugese en de lijn rond Harry het meest interessant.

Andere lijnen doen me dan weer niks of erg weinig. Bovendien is die kerstsong aan het eind nogal irritant en zorgt de overdaad aan verhaaltjes voor lege en eendimensionale persoonlijkheden.

Het openingsstatement van Grant als premier is werkelijk schitterend, maar meer dan 2,5* kan ik hier niet voor geven.

Op de JoeToep staat een versie van 52 minuten voor den liefhebber.

Het onderwerp levert uiteraard de nodige cringe op: wat al te fors uitgevallen Yanks die in Oekraïne een supermodel aan de haak proberen te slaan. Elk mailtje kost 10 dollar 'vertaalkosten'. Recipe for disaster natuurlijk, en de dubieuze babbeltrucs en oplichterij zijn dan ook niet van de lucht.

Dat niet alles kommer en kwel is, moet dan blijken uit de lovestory tussen een andere schietgrage Amerikaan en de beminnelijke Inna, die met verve haar minirok en stilettohakken ook in de supermarkt draagt. Tegen deze tijd wordt het zelfs een tikkeltje aandoenlijk, maar ook wel omdat ik een ongelooflijke softie ben.

Aardig om te zien wel, met eerlijke en openhartige interviews.

Alweer Nada Surf's Blonde on Blonde in een film, na het ook al uitstekende Sommersturm. Blijft een erg mooi nummer.

Prima film dit. Bij Johansson had ik nog wat bedenkingen maar ze zijn helemaal weg: in A Love Song for Bobby Long speelt ze overtuigend een kruising tussen trailer trash en onbegrepen talent, zelfs haar accent is in orde. Prima rol.

Voor Travolta verder niets dan lof; na de scene waarin hij huilend naast het toilet zit is het onmogelijk nog een strakke en swingende Danny Zuko voor ogen te krijgen. Travolta durft dat aan en dat siert hem.

Een mooie karakterstudie met scherpe dialogen. Een kwaliteitsfilm zonder misschien echt op te vallen, maar om toch van te genieten. Bewaar deze voor een zondagmiddag en je zult niet teleurgesteld worden.

3,5*.