Opinions

Meesterwerk volledig gedragen door Reno. Leon is werkelijk één van de beste filmkarakters ooit.

4,5*.

Des te opmerkelijker gezien het feit dat hij de film ook meeschreef en produceerde... Jan de Bont doet overigens het camerawerk.

Ho-pe-loos lelijk gedrocht overigens. Film gaat nauwelijks over Cosby als gepensioneerd spion, maar meer over zijn pogingen z'n ex-vrouw terug te winnen en z'n relatie met z'n dochter. Grappig wordt het nooit en de film ziet er werkelijk niet uit; let op de scene waarin een stel kikkers een auto in de plomp gooit (ja het staat er echt). Curieus is ook de scene waarin Cosby een paar minuten met een duidelijk zichtbaar Coca Cola flesje in de hand staat. Alles voor de centen zullen we maar zeggen.

Pijnlijk in al haar facetten. 0,5*.

Wat Davis toch steeds moet in deze films... te belachelijk voor woorden met (laat ik het aardig zeggen) matige acteerprestaties.

1,5*.

Nah, inspiratie was goeddeels op bij het bedenken van de titel. Veel typische typetjes en redelijk brave grapjes die je van mijlenver aan voelt komen (zoals de korte stilte laten vallen voor komisch effect). Toch wel teleurstellend eigenlijk. Het einde belooft min of meer een opvolger, maar laat maar zitten eigenlijk.

1,5*.

Voor de derde keer gezien en het blijft lekker plat vermaak. Leuke wisselwerking tussen de drie mannen (Pesci is een vondst) maakt de film, die in het laatste deel misschien iets te gewelddadig wordt. Oh en Patsy is een babe.

3,5*.

Vervelend en teleurstellend, dit minste deel van de Lethal Weapon reeks. Ondanks de hernieuwde aanwezigheid van Pesci is het allemaal (actie, grappen, interactie) wel eens beter gedaan. To be missed.

1,5*.

Kan me toch niet geheel aan de indruk onttrekken dat het Amerikaanse stempel toch wel erg doordrukt in Letters from Iwo Jima. Bekeken vanuit het Japanse kamp, maar ook daar lag een Westers brilletje klaar. Met name het karakter van Kuribayashi is nogal gevormd door zijn Amerikaanse jaren. Misschien in het echt ook wel, dat kan natuurlijk, daarvoor ken ik de materie rondom deze generaal niet goed genoeg.

Verder weinig verheffend, zeker qua intensiteit viel het wat tegen. Geen slechte film van ome Clint en het gegeven is allicht prijzenswaardig, maar de film zelf vond ik maar zo-zo.

2,5*.

Vreselijk traag en dodelijk saai, deze prietpraatfilm die totaal niet aan mij besteed was. Vooral het eerste half uur kan zonder problemen doorgespoeld worden. Maar gezien het opmerkelijk hoge gemiddelde ben ik in de minderheid...

1,5*.

Carrey is onstopbaar in deze hilarische komedie, waar inderdaad helaas een wel erg happy end aan is gebreid. Maar eigenlijk maakt het weinig uit: voor een avondje lachen kun je deze film risicoloos in huis halen.

3,5*.

Snoeiharde Bond die het bij herziening weer een stuk beter deed. De serieuze Dalton past prima in dit grimmige verhaal, voor frivoliteiten is dan ook weinig ruimte en de schurken Davi, Zerbe en Del Toro zijn harder en persoonlijker dan ooit. Bondgirls zijn ook meer dan in orde: Lowell is een pittige dame en Soto om door een ringetje te halen.

Klassieke actie-scenes als het watervliegtuig en de grinder tenslotte maken hier een topper in de serie van.

Draai alle mannen- en vrouwenrollen in deze film om en hij wordt afgebrand om zijn seksisme. Een vreemdgaande man die wordt aanbeden door twee vrouwen, die uit pure liefde dan maar een driepersoonshuwelijk aangaan, ziet u het al gebeuren?

Een onsympathieke hoofdpersoon, respectloos geren over graven, idiote soundtrack, simpele humor en matig spel (met uitzondering van de bij mij onbekende Conen); 't is weer eens niet veel met de vaderlandsche cinema. Helemaal mislukt is de film echter niet; de piano/sex scene was uitermate goed gedaan.

1,5*.

Wie van Anderson's vorige absurdistische werkjes kon genieten zal dat van Steve Zissou ook wel kunnen. Zelf ben ik echter niet zo'n fan van de stijl van de schrijver/regisseur, en vind ik na elk van zijn films dat er meer in had gezeten. Murray is wel weer super, net als Defoe als gekke Duitser. En geweldig om het prachtige Staralfur eens in een film te horen, al had ik die slotscene wat magischer voorgesteld.

Een gevalletje van jammer maar helaas, zonder dat ik nu precies de vinger op de zere plek kan leggen. Maar *iets* staat me tegen in Anderson's films...

2,5*.

Het boek stond me nooit zo aan en deze film is hit and miss. Soms ziet het er prachtig en sereen uit maar evenzo vaak valt Lee in herhaling met z'n kunststukjes. Mede daardoor kon ik er niet compleet in opgaan, en ook wel omdat het verhaal en de uitwerking (en eigenlijk ook de opzet) net even wat te suf en weinig imponerend is. Bijvoorbeeld bij een Big Fish zat ik constant op het puntje van m'n stoel, was ik echt geëmotioneerd... Bij Life of Pi duidelijk niet, terwijl ik best wilde.

De scheepsramp ziet er overigens wel prachtig uit, maar daarna... nee, net niet allemaal. Kleine 3*.

Oef, briljante Hitchcock klassieker met een bijzondere opzet middels één locatie; een reddingssloep ergens op de Atlantische Oceaan.

Een groep overlevenden van een Duitse U-boot aanval redt een Duitse marinier van de verdrinkingsdood en vervolgens zijn de verschillende kanten van de oorlog op elkaar aangewezen. List en bedrog, achterdocht, opbloeiende romantiek en ingekapseld feminisme avant la lettre; Lifeboat heeft alles en is spannend bovendien.

Uniek project, must-see! 4,5*.

Ergens in Vermont ligt een stuk hout terwijl schrijfster / regisseuse Garcia in LA met een hamer staat te zwaaien: zo ver slaat ze de plank mis met het werkelijk abominabele The Lifeguard. De immer schone Kristen Bell speelt één of andere vervelende tuthola die uit de grote stad terugkeert naar haar geboorteplek om tot rust te komen maar ondertussen de boel eens flink op stelten te zetten. Tussendoor ontmoeten zij en haar al even vervelende vrienden de nodige tieners waarmee ze een soort rare vriendschapsband onderhouden: ongeloofwaardiger werden relaties op het celluloid nimmer vertoond.

Maar dat is nog maar het begin. De clichés over opgroeien en aan het kleine dorp ontsnappen zijn natuurlijk weer niet van de lucht, de dramatische verwikkelingen worden met de minuut potsierlijker en de karakters zijn zo ontiegelijk vervelend dat het gewoon niet meer leuk is. Alleen de hippe indie-soundtrack mag er zijn, maar daarvoor zet ik wel een cd op. De slechtste film van het jaar. 0,5*.

Ellende om de ellende of een eerlijke, schrijnende film om een issue aan te kaarten? Moodysson verdient het voordeel van de twijfel, maar feit is dat Lilja 4-ever soms te veel hakt, zodat de kijker als het ware murw geslagen wordt. Als statement tegen die industrie krachtig, voor de gewone kijker soms te veel ellende bij elkaar gepropt.

3*.

En daar gaat de grootste Hollywoodster ooit...

Meer traan dan lach bij deze pijnlijke, priemende blik in het leven van de clown Chaplin. Hij doceert over het leven, wisselt geluk met ongeluk af en zoekt platonische liefde bij de jonge danseres Bloom. Het is niet moeilijk aanknopingspunten met Chaplins eigen leven te vinden.

De scene samen met Keaton is inderdaad van een andere wereld, zo grappig en goed gespeeld. En ondanks de te lange duur weet het eind ook mij te beroeren.

3,5* dan maar.

Een wat flauwig tussendoortje voor eigenlijk iedereen, en niet het minst de kijker. Gesjeesde auteur komt superdrug tegen en na een korte maar heftige rise (om onduidelijke redenen niet zozeer op het artistieke vlak, wel op het financiële) volgt de onvermijdelijke fall... of toch niet. Ondertussen probeert-ie z'n vriendin terug te krijgen, maar dan wel tussen het hoeren en snoeren door, waarbij nota bene een enkel avontuurtje het leven laat... en dat is dan de good guy. Burger vindt het ook maar ingewikkeld want dat plotje wordt keurig weer snel losgelaten. Verder wat belegen allemaal, weinig verrassing eigenlijk, het kijkt weg en dat is het dan wel. Het beste wat Limitless te bieden heeft is een coole 'zoomtechniekje' dat aardig bedacht is en een aantal keer goed gebruikt wordt.

2,5*, eigenlijk veel te hoog maar ach het is zomer.

De arme Frank komt na een lange vliegreis terecht in een weliswaar weinig verheffend, maar toch niet onaardig mysterie waar zijn oude liefde Pauline iets mee te maken heeft. Terwijl hij de zaak rond een dode meneer probeert te ontrafelen doen twee gesofisticeerde detectives hetzelfde en zorgen daarmee duidelijk voor de leukste scenes in The Limping Man, dat zich verder maar wat traag voortsleept inclusief ellenlange variéténummers. Dit alles zou niet zo erg zijn als de finale maar een klapper op zou leveren, maar helaas is niets minder waar. Immers, net als de nietsvermoedende kijker klaar zit voor een mooie showdown volgt de grootste sof in de geschiedenis van de film: het blijkt allemaal een droom te zijn. Tadaaa!

2*.

Weinig inspirerend werkje van Spielberg, dat beter 'One Month in the Life of Abraham Lincoln' had kunnen heten, of eventueel 'The 13th Amendment'. Wie zoals ik een biopic over de legendarische 16e president van de Verenigde Staten had verwacht komt namelijk nogal bedrogen uit.

We zien niks van de opkomst van Lincoln, zijn verkiezing, de afscheiding van de CSA of de wereldbefaamde Gettysburg address. Wel een hoop hoopla over de stemming in het Congres over het dertiende Amendement, met een verzameling anachronistische terminologie en redenaties en te veel focus op slavernij en racisme, met daarbij enkele onzalige komisch bedoelde scenes.

Wat overblijft is een aardig inkijkje in de beslissende stemming, ik ken het boek van Goodwin niet maar het is wel grappig om te zien hoe het Amendement met omkoperij en halve leugens door het Congres werd geloodst. Verder speelt Day-Lewis weer monsterlijk sterk, wat een kalmte en présence, de sterkste momenten van Lincoln zijn dan ook als hij verhalen vertelt of monologen houdt. Des te spijtiger dat Gettysburg er dan niet bij zit.

2,5*.

Respect voor wie de ogen open heeft weten te houden tijdens deze ultiem saaie en trage kletsfilm. Ik keek hem omdat ik nu eenmaal die vermaledijde IMDB top 250 wilde langsgaan, maar deze film is me zeer slecht bekomen.

0,5*.

Dat had ik ook, er kwam uiteindelijk totaal niks uit. De scene in het zwembad was wel mooi/leuk, maar voor de rest wisten de karakters me totaal niet te boeien. De voice-over was ook al een gemiste kans.

1,5*.

Je moet maar durven hier 10 jaar na het prima origineel nog eens mee aan te komen kakken. Het goede nieuws is dat Gaylord's ouders goeddeels uit beeld verdwijnen, maar de plaatsvervangende schaamte scenes worden moeiteloos overgenomen door een echt waardeloos geschreven rol voor de immer bevallige Alba. Voor de rest bovenal een overbodige film.

Niet echt leuk, maar ook niet heel vervelend en daar was ik vooraf eigenlijk wel bang voor. 2*.

Surprise hit uit de States, nota bene genomineerd voor beste film bij de oscars... maar *zo* bijzonder is deze film toch niet?

Geinige typetjes en pijnlijke situaties (de andere miss-jes, afgrijselijk) maar echt grappig wordt het niet en de dood van opa paste niet echt in de mood van de film.

Goed acteerwerk in absoluut een aardige film, maar ik ben bang dat ik hem over 2 weken alweer vergeten ben.

3*.

Temple is vooral heel erg tenenkrommend. Annie vond ik al erg, en dit komt in dezelfde categorie. 2 zeer magere sterren.

Heerlijke amorele en atypische komische horrorfilm over een mensetende plant in zijn groeispurt. De bijrol van Nicholson is legendarisch, maar iedereen speelt zijn of haar rol met veel plezier en bravoure. Met de plant als hilarisch middelpunt

3,5*.

Horrocks is mooi breekbaar en het verhaaltje mooi verteld, maar Caine en Broadbent maken deze film als sleazy manager en dito nachtclubeigenaar pas tot echt iets bijzonders.

Hoogtepunt: Caine's 'It's Oooooooveeeeeeer'

3,5*.

Geen onaardig debuut voor Moore als 007, hij brengt toch een hoop charme mee en ziet er opmerkelijk genoeg een stuk jonger uit dan Connery tijdens diens laatste films. Gesofisticeerd wandelt hij door het redelijk amusante verhaal dat helaas een wat al te aards evil masterplan kent rond de verspreiding van drugs. Geef mij dan maar die maniakale weirdo's die met een nieuw wapen de wereld tot ontploffing proberen te brengen. Kotto is overigens wel een uitstekend acteur en Seymour is werkelijk adembenemend als Solitaire, en al is haar rol niet altijd geweldig geschreven, ze is wel wat serieuzer te nemen dan menig andere Bondgirl.

Paar fijne memorabele momenten (paraglider met sigaar, krokodillen-rennen, de afsluitende treinscene) en een prachtige titelsong, maar ook iets teveel geneuzel rond voodoo en een hemeltergende bijrol voor een redneck sherrif die later helaas nog zou terugkeren ook.

Ik keek deze film eigenlijk als een soort voorprogramma voor de Transformers, maar McClane en co wisten de verwachtingen in ieder geval *wel* waar te maken...

Willis speelt zijn gebruikelijke bad mo****fu**** rol met verve en dat compenseert de wat mindere (in vergelijking met de andere Die Hards) set-up voor de film. Het eeuwige computergeleuter en een matige bad guy moeten we Live Free or Die Hard maar vergeven, de fraaie actie, aardige geintjes en oneliners en een Bruce in vorm zorgen voor een zeer behoorlijke film.

3,5*.

De inspirerende titel wordt verprutst door geklets, gezwam, gezever en wat dies meer zij van de vrouwtjes van dienst. Hoog zal wel gehalte. 1*.