Opinions

De ergste vorm van onrechtvaardigheid is geveinsde rechtvaardigheid - Plato.

Sterke film van Affleck die het terecht aandurfde zijn broertje in de hoofdrol te laten spelen; Casey overtuigt als gympen dragende privé detective die betrokken wordt bij een zaak die ver boven z'n pet groeit. Het eerste, en sterkste, deel van de film richt zich op de verdwijningszaak zelf, vervolgens komen er wat (ietwat gezochte) twists en turns om de hoek om vervolgens te besluiten bij een extreem dilemma dat mij als kijker niet onbetuigd liet. WWYD; What Would You Do?

Ruime 3,5* met potentie naar boven.

Pfoei, wat een hoge score voor toch zo'n matige film. Het verhaal kent natuurlijk een fijne a-typische opbouw maar de verwikkelingen waren vaak maar onnodig vergezocht en het gedeelte met Neil Patrick Harris was hierbij zelfs compleet overbodig en ietwat stupide. Wat Gone Girl voor mij uiteindelijk definitief nekt is de uitleggerige manier waarop de twists en turns worden geserveerd, meer spanning of echte mindfuck graag in plaats van dit halfbakken werk. Niet overtuigend, wéér niet. Fincher is zijn grootse naam langzaam maar zeker aan het verliezen.

Bijzonder uitgangspunt, maar van deze film had ik toch wel wat meer verwacht. Vooral naar het einde toe verwaterd de film wat. Eigenlijk had de voorbijvliegende Lenin een perfecte slotscene geweest... Mooie muziek verder van Tiersen, al vond ik hem in Amelie beter op dreef.

3*.

Buiten de best spectaculaire auto-achtervolging een werkelijk hopeloos wanproduct dat het hele Die Hard concept behoorlijk onderuit haalt. Was McClane ooit een coole, cynische cop at the wrong place at the wrong time, nu is het een soort CIA superheld geworden die doodleuk in Rusland de boel op stelten gaat zetten. Waarom Rusland? Wel, daar zit nog maar eens een verloren kind van hem in de shizzle (deeltje 6 gaat 100% over een kleinkind gaan) waarna 'John' met zoonlief 'Jack' zich te midden van nucleaire wapens, een potentiële staatsgreep en een wazig plot die de twee verbind bevindt.

Dat wazige plot wordt hierbij niet geholpen door de saaie bad guys, waarvan 1 het voor elkaar krijgt zo verschrikkelijk lang te treuzelen met het neerschieten van de overmeesterde McClanes dat het gewoon niet leuk meer is. Tien minuten lang zien we hem ratelen over z'n droom danser te worden (ofzo) afgewisseld met beelden van een mes achter de rug van de vastgebonden Jack. Vreselijk was dat.

Die Hard 1 is een klassieker, 2 gewoon goed, 3 stiekem de beste, 4 prima te doen, 5 een gedrocht. 1,5*.

Verdraaid, meisje Aniston kan wel degelijk acteren.

Sterke kleine film die perfect de lusteloosheid en de wens op spanning uitbeeld. Aniston houdt zich prima staande tussen de overige acteurs. Een meevaller.

3,5*.

Zo'n rare regel is dat nu ook weer niet...

Zo verheffend vond ik de film overigens niet. Prachtig geschoten, goed geacteerd, maar het verhaal mist een spanningsboog waardoor ik niet meegezogen werd.

3*.

Meesterlijke film natuurlijk, met een grootse Pesci. Originele invalshoek in de maffiawereld levert het beste werk van Scorcese op (in mijn ogen dan natuurlijk).

4*.

Jeugdsentiment! Heerlijke film met Dirk Kuyt's grote broer in een glansrol. Komt het 2e deel trouwens ook nog, alweer een tijdje niks over gehoord?

Voor deze: 4*.

Gorgo zelf is nog wel OK maar de film vervalt in de tweede helft in een weinig subtiele en werkelijk eindeloze aanvalsgolf (met een hoop stock footage) op het monster. Nee, geef mij Beast from 20,000 Fathoms van dezelfde regisseur dan maar. Wel curieus zijn de Ierland vs Engeland sentimenten die soms de kop opsteken.

2*.

Amusant, soms spannend, maar uiteindelijk toch niet echt memorabel. De uitkomst van de film is wel aardig, maar er zijn betere films in het genre (daarentegen ook een pak mindere).

3* dan maar.

My link to fame: de schrijver van het boek, Abe Brouwer, is familie van me! Dus moest deze film natuurlijk ook even bekeken worden.

Het is wel een mooie sfeerfilm geworden, die qua camera/geluid wat goedkoop overkomt, maar het verhaal is goed genoeg om dat te verbloemen. Westra speelt heel behoorlijk.

3*.

Wat een deceptie. Deze rol is ome Clint op z'n lijf geschreven maar de verwikkelingen zijn met de ogen dicht nog wel te volgen, en de jonge acteurs zijn adembenemend slecht (met name het joch). Flauwtjes.

1,5*.

Schitterende plaatjes en een mooi verhaal. Toch wel een a-tyische filmbelevenis. 3,5*.

Die Wes Anderson toch, elke film weer moet ik bekennen dat het mijn regisseur niet is en toch kijk ik trouw al zijn films. The Grand Budapest Hotel past weer naadloos in zijn oeuvre: vreemde typetjes, gortdroge dialogen, een overdosis ironie en een schitterende aankleding van een even minimaal als absurd verhaaltje. Veel stelt het allemaal niet voor, maar ik begin toch langzaam toe te geven dat er iets is wat me in zijn werk aantrekt. Ooit zal ik er wel eens achter komen wat dan precies.

Grijpt je met de minuut meer bij de strot. Servillo schittert als Jep, de koning van het Romeinse nachtleven voor de gegoede burger. Elke avond staat er een nieuwe uitspatting op het programma, van decadente feesten tot luxe diners en van intellectuele praatsessies tot avonturen met spannende dames. Onderwijl verlangt zijn ouder wordende hart eigenlijk naar die ene jeugdliefde die hem ooit is ontglipt, de melancholie is dan ook groot.

Het kostte me wel even tijd om echt in de film te komen, een narratief moet je gewoon vergeten en enkele wat al te pretentieus aandoende discussies vallen pas na een tijdje op hun plek. Enkele door anderen genoemde kritiekpunten (te bedacht, oppervlakkig, mooipraterij) blijven wel staan, maar de film betovert je toch, tot en met de mooie aftiteling met de fraaie soundtrack.

3,5*.

Ik zag hem jaren geleden eens in een poging zo snel mogelijk de vermaledijde imdb top 250 er doorheen te jassen, maar hij viel me toen nogal tegen (ik gaf een 4/10). Ook gezien het cijfer hier maar snel op de herkijklijst dan...

Leuke en interessante film, een soort cross-over van horror en coming of age waarin de jonge Justine van zachtaardig, vegetarisch muurbloempje in een vleesetende vamp verandert. Eén en ander wordt zo nu en dan met de nodige audiovisuele flair in beeld gebracht (ik denk hierbij natuurlijk met name aan de fantastische long-take discoscène maar ook aan de sterke seksscène). Sommige dialogen en acties zijn wat ongeloofwaardig en er kon wel een minuutje of 20 af, maar een fijn debuut van Ducournau is het zéker.

Kermode zette hem trouwens recentelijk op 5 in zijn lijstje van beste 10 films van de laatste 10 jaar.

Audiovisueel een plaatje maar met wat flauwe karakters, die zoals eerder gememoreerd misschien ook beter door onbekende acteurs gespeeld hadden kunnen worden. Het niets-aan-de-hand toontje van Clooney was hierbij wat al te overdreven en meisje Bullock vind ik gewoon een heel vervelende actrice, maar dat is persoonlijk. Wat overblijft is een fraaie, maar uiteindelijk toch wat lege huls.

3*.

Lekkere, hippe film met een uitblinkende Travolta. De liedjes zijn ook anno 2005 nog erg leuk. 3,5*.

Vooral erg overbodig, dit vervolg. De acteurs doen het nog niet eens zo slecht, maar de liedjes vallen erg tegen. De plek in de flop 100 is dan wel weer erg onaardig

2*.

Chaplin weet in dit grandioze meesterwerk precies de juiste balans te vinden tussen zijn slapstick achtige act, een politieke parodie en een ontroerende waarschuwing aan de wereld. Twee scenes steken er bovenuit; de beroemde scene met de wereldbol en de slotspeech: 'To those who can hear me I say: do not despair!' Voor mij persoonlijk het beste werk van de meester.

4,5*.

Fotografie en sfeer zitten inderdaad wel snor, met omineuze mistbanken en een verdord landhuis met verdorde mensen daarin. De scenes met de gevangene vond ik ook wel sterk en veelbelovend.

Helaas wordt onze Pip (en niet alleen hij) daarna een beetje een vervelende snuiter, en meandert het verhaal maar wat door zonder dat je als kijker nou echt benieuwd bent naar de ontknoping. Als die dan éénmaal komt (oh schande, ik heb het boek niet gelezen) kon er bij mij slechts een schouderophalen vanaf, als ik eerlijk ben.

Maar ja, ze leefden nog lang en gelukkig, zullen we maar zeggen. 2*.

Von Stroheim steelt de show als zwijgzame scherpschutter wiens hart na een lang geleden verloren liefde voor altijd gebroken lijkt, tot de ravissante kenau Hughes hem om haar beminnelijke vingertje windt, wat zijn levenslust weer danig opwekt. Eén probleem echter: de manipulatieve feeks is reeds getrouwd met de immer goed spelende Duryea (en houdt er bovendien, leren we, nog wel wat meer liefjes op na). Die arme Flamerion loopt uiteraard recht in haar valletje...

Eén en ander wordt vanuit flashback door Flamarion zelf verteld, nadat hij Connie reeds op dramatische wijze hardhandig heeft gestraft voor haar zonden. Of de film daar beter van wordt, lijkt me niet: een broodnodig spanningselement ontbreekt daardoor, waardoor het drama nu al gauw gaat overheersen. Toch niet slecht door de drie goede hoofdrolspelers, en de choreografie voor het schietnummer is prachtig: als Von Stroheim kloek en vastberaden om zich heen schiet met die verbeten doch kille trek om zijn bek: top!

Mijn absolute nummer 1 jeugdsentimentfilm. Talloze keren van genoten, als ik het zelf een beetje inschat zo rond de 250 keer. En hij ligt nog steeds op mijn videoplankje, klaar om weer eens gekeken te worden. Hilarische slapstick, een geweldige cast, fantastische auto's... een aanrader voor een ieder met kinderen van rond de 5-10 jaar. Trek ze achter die X-Box en de Pokemon vandaan, en laat ze The Great Race kijken. Een beauty.

5*.

Zowaar nog enigszins acceptabele pulp, al zijn de verschrikkelijk afzichtelijke CGI-monsters een stevige doorn in het oog, dat stak The Lord of the Rings naar de kroon qua pure lelijkheid. Gelukkig lijken Damon en Pascal er wel plezier in te hebben, is Tian oogverblindend en is de film ook weer niet zo dom en slecht als de trailers en dergelijke deden vermoeden. Niet best allemaal, maar ook niet de verwachte ultieme wansmaak.

Film weet maar matig te boeien (zeker gezien de lange duur), springt nogal van de hak op de tak, maar is het waard om te kijken voor een prachtige 'interlude scene' (die zouden weer terug moeten komen) met een enorme ronddraaiende trap. Voor de rest vooral erg gedateerd.

2,5*.

Toch weer een amusante film van Spurlock, die net als in zijn vorige films met zijn vrolijke ongedwongenheid een heel eind komt. Greatest Movie is geen zurige aanval op product placement, maar een poging om enigszins uit te leggen hoe het één en ander in zijn werk gaat in Hollywood bij de financiering van (met name) blockbusters.

Weliswaar met een hoop talking heads in beeld, maar de toon blijft eigenlijk altijd wel luchtig en een aantal hilarische 'commercials' zorgen voor het nodige plezier. Heel kritisch wordt het allemaal niet, hoewel Spurlock soms aanzet voor een 'am I selling out or buying in' overdenking, maar ik heb me er prima mee vermaakt.

Ruime 3*.

De 4 uur versie op Youtube gekeken (leve de vooruitgang).

Eerste uur tot anderhalf is haast niet door te komen; traag en weinig verheffend, ja saai zelfs. Zeer langzaam en wat sullig worden de karakters MacTeague, Marcus en Trina aan elkaar gelinkt, zonder dat de film uitblinkt in mooie shots of interessante lijnen.

Maar dan, maar dan, gelukkig maar, draait de film compleet om. Het geld speelt vanaf dan de hoofdrol, en de spelletjes, de ruzies, de bedreigingen, ja de totale ontmaskering van alle karakters is fascinerend om naar te kijken. Niets of niemand wordt hierin gespaard, wat een naargeestigheid!

Het laatste half uur is inderdaad buitengewoon sterk, en Greed is best een bijzondere kijkervaring, maar om nu te zeggen dat ik niet kan wachten op de dag dat de originele versie nog eens boven tafel komt... nou nee.

3*.

Luidruchtige en zwaar vermoeiende 'komische' variant op een superheldenfilm, zeg maar een mix van Kick-Ass en IronMan met een vleugje Pink Panther. Het illustere duo dat de misdaad moet gaan bestrijden bestaat dit keer uit een rijke lapzwans en zijn Aziatische ninja-sidekick, waarbij de sidekick duidelijk de betere moves en ook de betere rol op zich neemt. Rogen is erg vervelend als het Groene Gevaarte, en Gondry slaat de plank stevig mis met mislukte humor, een armetierige bad guy, een te lange speelduur, een lauw plot en een onnozele love-interest.

1,5*.

Wederom een grootse film van Darabont. Meesterlijke, onvergetelijke scenes in de dodengang, een perfecte cast (Duncan lijkt voor de rol geboren te zijn), een vleugje magie en een hoop humanisme. Misschien ietsjes te lang maar een belevenis om te zien.

4*.