Opinions

Ik ben in de minderheid zie ik, maar ik vond het echt een leuk filmpje.

'Doug Firwood' was enorm schattig en de ideale verrassing die je met Kerst kunt krijgen. Wat een heerlijke vent. Ook Holly was echt een leuk vrouwtje, knap, lief en ze heeft duidelijk chemie met Doug. Ofja, Ryan.

Het is inderdaad vrij voorspelbaar, maar is dat niet een beetje romcom eigen, dat je van tevoren al aanvoelt hoe dingen gaan lopen? Het vervelende zusje, de irritante ex, en de familie omstandigheden. Wel erg leuk om te zien hoe de pa 'loskwam' en zich al snel gehecht had aan de nieuwe vriend van zijn dochter.

De cliche's stoorden mij niet, ik vond Holly en Ryan gewoon ontzettend leuk samen en genoot van de momentjes die ze samen hadden. Cute.

Realistische, boeiende, aangrijpende film. Ontzettend goed neergezet, echt een meesterwerkje.

Als (toekomstig) leerkracht is dit natuurlijk een erg interessant gegeven. En ja, het was ook erg leuk en herkenbaar om te zien. Het enige waar ik tegen aan bleef lopen was Brammetje zelf. (En vooral de naam, noem dat kind gewoon Bram). Ik kreeg geen band met het kind. Hij deed het zeker niet slecht, maar er ontbrak iets voor mij. Kan er de vinger niet op leggen. De volwassenen om hem heen waren daarentegen wel erg overtuigend.

De leerkracht is een beetje stereotype, maar helaas zie je dit in het onderwijs vaak terug. Al is het tegenwoordig wel stukken minder dan vroeger. Denk dat iedereen wel een Brammetje in de klas heeft gehad of kent uit de klas van zijn/haar kinderen, en het daardoor vrij herkenbaar is. Dat spreekt aan. Paar mooie, emotionele momenten die erg puur aanvoelen, maar helaas soms ook een beetje er over. Desalniettemin vermakelijke film. Het onderwijs en kinderen spreekt mij sowieso erg aan, blij dat ik 'm dan eindelijk gezien heb. Ik ga deze eens onthouden voor mijn stage in groep 4. Denk dat het deze doelgroep ook wel erg aan zal spreken.

Best cute. Ookal is het erg eentonig en hangt het verhaal aan een dun draadje, ik heb me vermaakt. Ik had de heks graag wat vaker gezien en wat meer magie, helaas viel dit een beetje tegen. Merida was wel een aardig hoofdpersonage. Zeker sterk in de momenten met haar moeder. Maar verder.... weinig verrassend. Ik had sowieso een ander soort film verwacht n.a.v. de trailer, meer competitiespellen met pijl en boog e.d.

Fikse tegenvaller was de humor eigenlijk, die ik (te) weinig aanwezig vond. De pa van Merida bijvoorbeeld, tja. Niet mijn soort humor zullen we maar zeggen, evenals de drieling.

Het einde is natuulijk mierzoet en voorspelbaar, maar voor een film als deze is het een logisch einde. De jongere kijkertjes zullen er zeker optimaal van genieten, want voor de kleintjes gebeurde er genoeg. Voor de volwassenere kijker is het veelal hetzelfde en soms had het wel wat pittiger gemogen. Desondanks toch een voldoende.

Jodie Foster flikt 't hem weer. Wat kan die vrouw toch goed intense rollen geloofwaardig neerzetten. Als geen ander leefde ik met haar mee. Niet alleen met haar lichamelijke herstel na de mishandeling, maar ook met de psychische klappen die ze heeft gehad. Leuke verrassing dat Naveen Andrews haar verloofde speelde. Ergens vond ik het wel jammer dat we niet wat langer van hem konden genieten, maar op deze manier kwam de film tenminste snel op gang. Terrence Howard is een goede match voor Foster. Geloofwaardige relatie tussen die 2, met vrij sterke dialogen.

Tja na het kijken van deze film heb ik er een dubbel gevoel over.. hij was absoluut niet slecht.. af en toe een tikkeltje langdradig.. maar anderzijds wil je absoluut weten hoe de film afloopt..

De gemengde gevoelens komen vooral voort uit het feit dat ik het gevoel heb dat er net iets mis, maar ik kan mijn vinger er niet op leggen waar.

Ondanks dat vond ik de sfeer in de hele film goed, de manier waarop hij zijn gezin wilt beschermen, etc.

Jammer van het einde inderdaad.

Het leuke aan The Break-Up is dat er veel herkenbare situaties in zitten, voor iedereen die wel eens een (langere) relatie heeft gehad. Ik denk dat iedereen wel de ups and downs kent, maar wat doe je als het 'op' of 'over' lijkt te zijn? Wanneer een simpele ruzie meer kapot maakt dan je zou denken? Als je merkt dat je meer irritaties en frustraties hebt dan je in eerste instantie zelf doorhad?

Een break up kan de nodige spanningen met zich meebrengen, en in dit geval flink wat pesterijen. Hoewel dit komisch in beeld is gebracht, blijft de nadruk toch op de dramatiek liggen. Echt luchtig voelt het nergens aan.

Vince Vaughn is de mannelijke Aniston. Telkens dezelfde rollen, weinig vernieuwends. Ook hier niet. Apart dat deze twee in het echt een koppel zijn geweest, want als je de film kijkt zie je wel chemie, maar toch zit je niet hoopvol en fingers crossed dat de twee weer bij elkaar komen en nog lang en gelukkig leven. Het einde was daarom wel weer een pluspunt. Ook erg herkenbaar.

Toch een ruime voldoende, een van de betere Aniston's.

‘Brick’ is voor een lowbudget film zeker meer dan aardig te noemen. Grotendeels is dit te danken aan de uitstekende cast, wat is Joseph Gordon-Levitt toch een fijne acteur en man.

Het verhaal zelf is prettig om naar te kijken, omdat je niet het gevoel hebt dat je iets opgedrongen wordt of dat er vervelende aangedikte moralen om de hoek komen kijken. Fijn tienersfeertje, prettige en intelligente dialogen maken het een nog fijnere kijkervaring. De muziek, iets wat me direct opviel, dus dat is al een grote plus, was ontzettend goed gekozen.

Ik ben niet bekend met 'Film Noir' maar als dit een moderne versie er van is, ben ik geïnteresseerd naar meer van dit soort films. Sowieso snel meer werk van Joseph zien, hij stijgt steeds hoger in mijn aanzien.

“You know what the French call an orgasm? La petite morte. "The Little Death." Come on, Tiffany. Let's die a little.”

Soms heb je van die dagen dat je je draai niet kunt vinden, 20 dingen tegelijk aan het doen bent en dan ook nog zin hebt in een film. Zo heb ik dat vandaag. Klaarmaken om vanavond naar het ziekenhuis te gaan om mijn papa op te zoeken, het huis schoonmaken, eten klaarmaken en dan toch... dat knagende gevoel... dat je een film wil kijken. Multitasken, vrouwen kunnen dat.

Zo gezegd zo gedaan, ik had gekozen voor Bride of Chucky. Een film die ik al 3 keer eerder had gezien, maar dat mag de pret niet drukken.

Chucky blijft een eng mormel, evenals zijn lieftallige *kuch* bride. Ik ben en blijf bang voor poppen. Had ik als kind al. Nu ben ik 23 en nog steeds kan ik een lichte huivering niet onderdrukken als ik zo'n ding zie. Maargoed, het is maar film, right.

Jennifer Tilly (met haar opwindende stem!) en Katherine Heigl zijn cute, de muziek is best tof en de humor is lekker sadistisch, evenals de kills. Maar eng? Nehhhh. Het is niet zo dat ik nu onder alle stoelen en banken moet kijken of er geen moordlustige pop verstopt zit. Dit deel is ook meer komedie te noemen dan horror. Het leukste aan films als deze zijn natuurlijk de scherpe one-liners die in je hoofd blijven zitten. Daar leent deze film zich perfect voor. Ik krijg direct zin om de voorgaande films ook eens een herziening te gunnen.

Zwarte humor met één, twee of vierendertig knipogen. Heerlijk.

Ik vind hem een van de betere komedies van de laatste tijd. Hudson is sowieso een actrice die ik graag zie, Hathaway daarintegen weer iets minder.

Ik ben, vind ik zelf, geen ''dromerig en door een roze bril kijkend'' vrouwtje, absoluut niet.. en de humor spat er niet vanaf, maar hij kijkt wel lekker weg. Je kunt goed zien hoe sluw en gemeen vrouwen kunnen zijn om hun doel te bereiken, dat zorgt wel voor grappige momenten. Verder niet echt een hoogstaand filmpje, maar in tegenstelling tot andere komedies die ik de laatste tijd heb gezien springt deze er voor mij wel uit.

Zondag in het vliegtuig gezien, omdat ik alle andere films die je kon kiezen al gezien had, maar wat een verschrikking is deze film. Heb er amper een goed woord voor over. Bij de openingsscene dacht ik al ; 'oh nee, meen je niet.. gaat dit de hele tijd zo door?' En het werd er niet veel beter op. De grappen waren niet leuk en hoe zeer ik het ook probeerde, het lukte me niet om een glimlachje tevoorschijn te toveren. De personages waren verschrikkelijk, het verhaal zeer vervelend en ook vaak gejat van andere films.. en tsja, voor een komedie viel er bar weinig te lachen.

Brr.

Mooi, maar stukken 'trager' dan ik me herinnerde. De romance zelf is verbluffend mooi. Erg indrukwekkend om te volgen hoe ze naar elkaar toegroeien en wat ze voor elkaar gaan betekenen. Dat is dan ook de kracht van deze film, Streep en Eastwood zijn prachtig samen, vanaf de eerste seconden samen zijn ze geloofwaardig.

Toch duurde het op sommige momenten net allemaal iets te lang (en vrij saai soms, vooral in het begin), waardoor het wat inkakte. Dit komt voor mij door telkens de overschakelingen. Streep haar kinderen vond ik sowieso niet echt boeiend, jammer.

Wel blij dat ik hem toch nog eens herzien heb. Ik ben geraakt en heb toch even moeten vechten tegen een paar traantjes naar het einde toe.

Nu Bridget Jones II vanavond voor de 138e keer op televisie te zien is en ik voor de tiende keer kijk, kom ik er net achter hier nog nooit iets over geschreven te hebben.

Bridget is leuk. Ik herken mezelf in haar. De onhandigheid, de onzekerheid, de zelfbescherming, de lompheid, de problemen met zelfacceptatie.. herkenbaar. Hoewel dit tweede deel niet zo leuk is als het eerste, is het wel nog steeds een fijne film vol genante en grappige scènes. Met name de scherpe tong en de sarcastische opmerkingen van Bridget zorgt voor leuke momenten.

Ik vond het allemaal wat flauw en langdradig. Ik merkte na een dik half uur dat ik nog geen enkele keer gelachen had. Na een uur nog niet. Heb ik überhaupt wel een keer gelachen? Ik herinner het me niet.

De 'romance' met Jack deed me in het begin vrij weinig, het voelde erg geforceerd aan. Gelukkig werd dat minder en vond ik ze tegen verwachting in schattig samen. Daarentegen werd ik wel kriegelig van dat eeuwige wel/niet spel tussen Mark en Bridget.

Daarbij duurt het ook te lang allemaal, na 1,5 uur was ik er al klaar mee. Bridget is niet meer zo leuk als ik me herinnerde. Geen rake oneliners, geen vrouw die aandoenlijk is door haar tikkeltje onnozele gedrag maar gewoon over the top -en zelfs een beetje vervelend-.

Uiteraard moest ik wel bijna huilen toen het kindje geboren was, maar na de geboorte van mijn eigen dochter hou ik het sowieso niet meer droog als ik dat zie. En dan BAM ineens een jaar verder en alles is duidelijk. uitkomst is te verwachten, maar wel jammer. Dat ze daar twee uur voor nodig hadden..

Tsja. Ik hou niet zo van kostuumdrama's, of films uit die tijd. Ik vind het vaak wat te zoetsappig, door alle poëzie. Waarom ik deze film dan toch gekeken heb? Omdat ik hoopte verrast te worden. En dat is aardig gelukt. Mooie ingetogen acteerwerk, zeker geloofwaardig en stukken minder zoet dan ik verwacht had. Het is wel schattig, maar niet op een slijmerige manier, zo heb ik het graag.

De film raakte me wel, het is vrij realistisch. Liefde is mooi, maar kan ook ontzettend pijn doen. De hartstochtelijke passie spat van het scherm en er is duidelijk chemie. De muziek is mooi, de beelden prachtig en het acteerwerk ook meer dan in orde, dus ik kan wel zeggen dat ik positief verrast ben.

Laat ik wel vooropstellen dat dit geen film is die ik snel weer op zou zetten, na hem eenmaal gezien te hebben is het wel voldoende en hoewel ik hem niet slecht vond zal een herziening er waarschijnlijk niet inzitten.

Ik hou het dan maar bij deze herinnering en het positieve gevoel wat ik er aan over hem gehouden, dan kan het tenminste niet alsnog tegenvallen.

Ik kom er gewoon nu pas achter dat Milian in de hoofdrol was, ze kwam me al zo bekend voor...

Deze film is een wandelend cliché, totaal niet vernieuwend, voorspelbaar van begin tot eind, met stereotype personages die allemaal net niet goed genoeg uit de verf komen.

Toch heb ik me aardig vermaakt. De dansjes zagen er goed uit, het sfeertje was oké en de film is prima om samen met vriendinnen te kijken, dus je kunt heerlijk kakelen en commentaar geven op de personages zonder dat de mannen zich er aan storen.

Milian als actrice kende ik nog niet, alleen als zangeres, maar ze zorgde toch voor een aardige verrassing. Zei al direct dat het een erg mooi meisje was, maar ook haar acteerwerk is best goed.

Leuk feelgood filmpje voor een girls night.

Hit or miss.

++ voor Tim Haars

+ voor wigger René

+ voor Theo Maassen

+ voor Jordy

Dankzij deze heren was de film goed uit te zitten. Niet iedere grap was even geslaagd, maar zij weteYn wel een lach op je gezicht te toveren. Helaas weegt dat niet geheel op tegen de mindere factoren.

-- voor Juul, wat een vervelende vent met dito uitstraling.

-- voor het chagrijnige óf wannabe sexy hoofd van Hoeks

- voor een aantal zéér mislukte grappen, denk aan het blazen tussen de borsten moment.

- Jennifer Hofman haar personage, wat een onleuke verschrikking.

Naast het zeer voorspelbare en cliché verhaal zijn dit toch jammerlijke momenten. Het was niet tenenkrullend slecht, maar echte lol heb je niet, daarvoor probeert de film toch echt te serieus te zijn. Haalt de vaart er een beetje uit. Jammer.

Gelukkig blijven de positieve punten wel aardig bij, vandaar nipte 2,5*

Ik vond hem eigenlijk niet zo leuk. Ik zag dat het een film was van Rian Johnson, waar ik de film Brick (2005) al een tijdje klaar heb liggen. Toch besloten om eerst The Brothers Bloom te zien, maar helaas bleek dit een tegenvaller.

Ik vond het niet zo komisch als ik verwacht had. Brody en Ruffalo leken me een leuk duo waarmee genoeg te lachen zou vallen, maar helaas. Weisz daarentegen viel me wel weer ontzettend mee, terwijl ik van haar juist niet zoveel verwacht had.

Op visueel gebied is het erg mooi, schitterende locaties en ook vrij sfeervol, maar op andere gebieden schiet de film tekort. Er worden telkens plotwendingen in gegooid die soms een beetje onnodig aanvoelen. Tel daarbij op dat er weinig diepgang is, de humor niet sterk genoeg is om je te vermaken en het spel van de broertjes op den duur gaat vervelen.

Jammer, maar het maakt me wel nieuwsgieriger naar Brick, waar ik positieve verhalen over heb gehoord. Hopelijk bevalt die film me beter.

Jim Carrey en Steve Carell in één film? Oh god, hoe zou ik dat moeten overleven? Ik kon ze allebei niet uitstaan, veel te overdreven en pijnlijk niet-grappig.

Toch viel Bruce Almighty ontzettend mee. Wanneer je de kans hebt om wraak te nemen op mensen die je dwarszitten, zou je dat dan ook doen? Zonder na te denken over de gevolgen? Je zou er dan zelf beter van worden, maar hoe zit het met je naasten? Zijn die blij met alles wat je uitspookt?

Er is geen betere Bruce Nolan te bedenken dan Jim Carrey. Het lijkt allemaal zo natuurlijk, alsof hij niet eens acteert. Het personage is hem op het lijf geschreven. Wanneer je je niet stoort aan de voortdurende gekke gezichten van Carrey, is het goed vol te houden. Aniston lijkt op de automatische piloot te staan, maar is nergens storend.

Morgan Freeman steelt als God de show. Scènes waar hij in speelt zijn stuk voor stuk uitschieters. Hierdoor vergeef je de makers zelfs de moralistische ondertoon die naar het einde toe steeds duidelijker aanwezig is. Beetje jammer.

Bruno moet het hebben van enkele leuke stukjes, maar verder is het één en al opvulgedoe wat nergens op slaat. Na het flauwe Ali G, en de iets vermakelijkere Borat was dit toch weer terug bij af. Na enkele minuten heb je Bruno wel gezien. Het egoistische en domme kennen we ondertussen wel, maar deze film heeft een veel agressiever toontje.

Geef mij dan maar Borat.

Jake is leuk, maar niet leuk genoeg om dit een plezierige kijkervaring te maken. Zijn buurmeisje Chloe liet me erg denken aan Gwyneth Paltrow, een actrice die ik vrij irritant vind, dus dat maakte het er niet beter op.

Naarmate de film vordert wordt hij ook irritanter. Jammer, want het had best leuk kunnen zijn. Het zit boordevol clichés, stereotypes en ook de humor is niet altijd even geslaagd. De paar vreemde bijrollen maken het nog enigszins leuk, maar het blijft niet veel soeps.

Gelukkig is Jake niet in dit soort films blijven hangen, want hij kan véél meer dan dit.

Verschrikkelijk.

Die stukken '5 uur show' ertussen, waarbij de ouders met het hondje op schoot op de bank zitten en in de camera hun verhaal doen heeft een ontzettend hoog Dr Phil gehalte. Dan schakelt het weer over naar 'het feest', dat evenmin interessant is.

Weer een found footage film. Als je het doet, doe het dan goed, en hou het spannend. Spanning is hier niet te vinden. Vooral het eerste uur is het een worsteling om er doorheen te komen. Er gebeurde amper iets. Het is meer een docu waar je kunt zien hoe mensen drinken en praten, en waar twee mensen op een bank hun verhaaltje afsteken. Wanneer er dan eindelijk verandering in lijkt te komen, is de film bijna afgelopen.

Ik neem mijn Dr Phil opmerking trouwens terug, een gemiddelde aflevering van hem is interessanter dan dit mormel.

Ik ben niet zo enthousiast. De eerste 45 minuten vond ik behoorlijk duf en vreemd. De dialogen grepen me niet aan en ik kon maar niet wennen aan het personage Peter. Voelde ook 0 chemie tussen de twee. Het verhaal over de golfoorlog kon me niet boeien, evenals het verleden van Judd. Het was te bizar, een complete ver van mijn bed show waarin ik maar niet mee wilde gaan. Het acteerwerk is best te pruimen, maar het sleept zich zo traag voor en ontspoort na een dik uur, dat het steeds meer op de zenuwen gaat werken. Het onderhuidse was voor mij niet voelbaar. Waarschijnlijk is een film als deze niet voor mij weggelegd. Kon er he-le-maal niks mee.

Tja. Wat moet je met zo'n asociaal, snuivend, als een koe vretende hoer? Na tien minuten heb je eigenlijk al besloten dat je haar een domme snol vindt waar je geen sympathie voor kunt opbrengen. Ze roept het over zichzelf af. Met haar uitgroei, vieze nagels, vreemde borsten die veel te ver uit elkaar staan en haar vrije mannelijke gezicht is ze verre van aantrekkelijk te noemen.

Het duurde allemaal ook vrij lang. Dialogen waren ruk, en toen het 'echt begon' werd ik helemaal gestoord van dat eeuwige gekrijs, gekraak, geschreeuw en gemekker. De martelingen vond ik ook maar zo-zo, het echte schokeffect bleef bij mij uit. Niet dat het niet gruwelijk is, daar niet van. Maar het blijf voornamelijk bij heel veel geschreeuw en een vreselijk gestoorde trucker. Het hoertje wordt ook steeds koekwauzer.

75 minuten is kort, maar in dit geval erg lang. Met 40 minuten was je er ook geweest.

Vreemde ervaring. Weet nog steeds niet waar ik nou naar gekeken heb.

Werkelijk verbluffend.

Ik denk dat het voor veel mensen een grote, dan wel niet de grootste nachtmerrie is. Levend begraven worden. Wakker worden in een kleine ruimte, geen licht, geen mogelijkheid om je fatsoenlijk te bewegen, opgesloten terwijl je niet weet waar je bent en je niks kunt zien of horen.

Buried is dan ook een zeer gewaagde gok die waarschijnlijk niet boeiend genoeg zal zijn voor het grotendeel van de kijkers. Je ziet maar één personage. Één man, opgesloten in een kist, met een mobieltje en een aansteker. De eerste reactie van velen zal zijn: ''Wat saai, telkens maar naar een iemand kijken, er zal vast wel weinig gebeuren, hoe kan zoiets nou spannend zijn?'' Mensen zouden zich nog eens kunnen verbazen hoeveel je kunt zien in dik andershalf uur, terwijl je eigenlijk de kist niet verlaat. Fantastisch.

Zeker voor mensen die al claustrofobisch zijn, zoals ik, zal dit een beklemmende en toch intrigerende film zijn. Ik hou hier wel van. Eindelijk weer eens geen film die zich na 10 minuten al in de kaarten laat kijken. Het scenario is ingenieus te noemen en het heeft behoorlijk wat emotionele wendingen. Je weet niet precies wie hij is, waarom juist hij in die kist ligt en je betrapt jezelf er op dat je meedenkt: Hoe kan hij in godsnaam hier uit ontsnappen voordat hij stikt? Zal hij zijn vrouw nog kunnen bereiken? Na verloop van tijd krijg je wel de antwoorden op je vragen, maar dat doet niks af aan de empathie die je voelt.

Dat brengt me bij Reynolds. Ik heb hem nog nooit zo goed gezien. Zijn angst was voelbaar. Vanaf de eerste minuut leef je met hem mee en wens je dat hij er uit komt. Wat een verschrikkelijk krachtige rol weet hij hier neer te zetten. No more mister funny guy, maar een hij speelt een bloedserieuze rol die je op het puntje van je stoel weet te houden. Is dit echt die Van Wilder knul? Yep. Nu zie je dat hij veel meer in zijn mars heeft. Alle emoties die hij toont, wanhoop, woede, onmacht, paniek, angst, frustratie komt geloofwaardig over. Ook de dialogen in de film zijn ijzersterk. Je wordt meegezogen in de belevingswereld van Paul en je hebt werkelijk geen idee wat er in de buitenwereld gebeurt.

Buried is voor mij één van de grote verrassingen van 2010. Geweldig acteerwerk, ijzersterk verhaal en uitstekend camerawerk.

'' Well Alice, Welcome to Wonderland. ''

Deze film zat vol verrassingen. Ik ga niet zeuren over het gebrek aan een (goed) verhaal. Het is tenslotte een musical, en het vlakke verhaaltje dat we al heel vaak hebben gezien, dat van een jonge vrouw die haar stoffige en saaie dorpje gaat verlaten om het geluk te vinden in een paradijs als L.A., nemen we dan voor lief. Daarbij komt ook dat het verhaal zo voorspelbaar is als wat. Is dit storend? Nee, niet echt. Het wordt met flair en charme neergezet. Dat het af en toe herinnert aan films als Step Up 3 en Coyote Ugly, vergeten we dan ook maar even.

Deze film moet het ook helemaal niet hebben van het verhaal, en het is helaas ook niet zo dat de karakters flink uitgediept zijn, maar de personages zijn wel stuk voor stuk interessant en leuk. Natuurlijk draait het verhaal grotendeels om Aguilera en Cher, maar mijn hart werd gestolen door andere acteurs. Stanley Tucci, ik noem hem even de oudere look-a-like van Maik de Boer, steelt de show wat humor betreft. Heerlijk personage die zo nu en dan voor een komische noot zorgt. Ook Alan Cumming, de extravagante gastheer is een leuke verschijning.

De andere 'belangrijkere' personages waren grote, en fijne verrassingen. Vooral Cam Gigandet heeft mijn hart gestolen. Wat een heerlijke, knappe, charmante, mooie en lekkere kerel is dit zeg! Voor de meiden is dit wat Aguilera (en alle andere dames die in een te kort slipje rondparaderen met hun kontje in beeld) voor de mannen is. Wat een eye-candy! Helemaal verrast was ik toen Eric 'McSteamy' Dane in beeld verscheen. Wellicht heb ik dit maanden geleden wel in de trailer gezien, maar ik kon me niet herinneren dat hij een rol had in deze film.

De meiden zijn sexy as hell. Kristen Bell en Julianne Hough waren natuurlijk ook een lust voor het oog. Soms nog sexier dan de grote ster Christina. Speaking of Christina: ze doet het absoluut niet slecht. Af en toe mocht het voor mij wel ietsie minder, zeker wanneer ze haar brullende strotje opentrok, maar over het algemeen heeft ze me niet teleurgesteld. Ik merk wel dat ik haar meer kan waarderen bij de rustigere, persoonlijkere en meer ingetogen nummers. Maargoed, dit is mijn persoonlijke smaak en zegt verder niets over haar als zangeres, want zingen kan ze.

Cher heeft niet heel veel gezongen, maar haar ballad bezorgde me kippenvel. Je moet van haar stemgeluid houden, en ze heeft mij zeker weten te overtuigen. Vond het wel erg jammer dat er geen duetje was tussen haar en Christina, daar had ik me toch wel een beetje op verheugd.

Er was enkel wel één punt waar ik me telkens opnieuw aan stoorde. In het begin was het duidelijk dat er geplaybackt werd. Dit is ook meerdere keren duidelijk naar voren gekomen, maar wanneer er 'live' gezongen werd, was het verschil niet zichtbaar. Christina had bijvoorbeeld geen microfoon o.i.d., wat het al iets ongeloofwaardiger maakte. Toen het geluid ook niet synchroon liep met het bewegen van haar mond, was dat toch wel de druppel. Erg jammer, zeker wanneer je daar op gaat letten. Waarom hadden ze Christina niet zichtbaar een microfoontje gegeven? Niet zo'n ding die ze in haar hand moest houden, maar gewoon een oortje? Met haar felle stem en brullende uithalen was het soms moeilijk te geloven dat zij EN live zong, EN dat de mensen achter in de zaal haar zouden horen terwijl er ook nog genoeg rumoer was. Maar enfin, dit zijn details, maar wel een gevalletje 'een beetje jammer'.

De beelden zijn natuurlijk schitterend. Mooie, felle kleuren, goed gekozen locaties en decors, en over sfeer valt ook niet te klagen. De meeste nummers ben je vergeten wanneer je buiten staat, maar die wat je bijblijven, zijn ook direct goed (Met name de ballads).

Hoe dan ook, een film met een verhaal dat weinig om het lijf heeft toch zo'n hoog entertaining gehalte meegeven, is een pluspunt. Hoewel de film voor mij makkelijk 30 minuten korter had mogen duren, is het nergens vervelend langdradig geworden.

Vermakelijke muziekfilm vol mooie meiden en een knappe kerel waar menig vrouw spontaan een mini-orgasme van krijgt, met een goede balans tussen humor en drama. De kostuums, de flitsende (bijna MTV videoclip achtige) beelden, de erotische dansjes en de leuke personages zijn zeer zeker de moeite waard.

Juist. Het gaat echt helemaal NERGENS over. Tijdens de eerste kill zie je continu de camera gericht op de kont van de moordenaar, waar een groot stuk boxershort boven de broek uitsteekt, maar dat mag de pret niet drukken. Wel knap dat het slachtoffer in kwestie voor het gemak even zelf haar ogen dicht doet als ze haar laatste adem uitblaast. Dit kun je toch geen horror noemen mannn. Komedie wellicht.

De relatie tussen broer en zus is behoorlijk ziek. Nouja, echt gestoord eigenlijk. De kills zijn slap, net als de vermoeiende dialogen en dan heb ik nog niets gezegd over het walgelijke amateurisme en de crappy manier van filmen.

Heb nu al een paar opmerkingen gekregen over mijn recente stemmen / de films die ik onlangs gekeken heb en er lijkt inderdaad geen stijgende lijn in te zitten. Misschien moet ik maar switchen naar de romcoms.

Jammer, het klonk zo leuk. Misschien een PROFESSIONELE remake dan maar?

Toen ik deze film opzette wist ik al niet meer waar hij over ging, ik kende alleen de titel en ik wist dat Briana meespeelde. Ik heb me dus volledig laten verrassen. En ja, een verrassing was het zeker.

Voor een lowbudget film is dit absoluut wel een topper. Gelukkig heeft de film een sterk script, en de kleine cast doet het ontzettend goed. Met name Briana laat zien dat ze zoveel meer is dan het dansmeisje uit Step Up 2. Ze neemt de zorg op zich voor haar autistische broertje Tom en doet dit zeer overtuigend. Het kleine manneke zet ook een prima rol neer. Blijf het toch knap vinden, die kind acteurtjes. Het is al helemaal niet gemakkelijk om een autistisch kind te spelen. Chapeau.

Het vervelende filmen waar Lui het over heeft viel mij soms ook op. Het kwam op mij over alsof sommige stukken niet al te best 'aan elkaar zijn geplakt'. Er is ook geen gebruik gemaakt van CGI las ik op imdb, en ze moesten daardoor wel werken met een (of meerdere) levensechte tijger(s). Zelf vond ik niet niet echt storend, maar kan me voorstellen dat het andere mensen wel negatief opvalt.

Mooi dat een dergelijk 'klein' filmpje je aandacht weet vast te houden, en dat het niet alleen maar om de tijger zelf draait. Positief!

Leuk.

De 16 jaar en ouder kijkwijzer begrijp ik niet, het horrorgedeelte viel erg mee. Eigenlijk valt er ook weinig te lachen, maar toch kent de film een bepaalde aantrekkingskracht waardoor je het leuk vindt en blijft kijken. Anton is leuk, as usual, en Alexandra Daddario is prachtig om te zien. Wat een mooie meid. De chemie tussen de twee spat van het beeld, zoet hoor.

De ex vond ik niet zo leuk, maar dat is ook de bedoeling van haar personage. Missie geslaagd, want ik ergerde me behoorlijk aan haar. Het halfbroertje vond ik al even ergerlijk. Het herinnerde me een beetje aan Over My Dead Body, maar daar ontkom je niet aan een dergelijk verhaal.

Ik heb me er in ieder geval mee vermaakt.

Ik zie Kutcher toch liever in dit soort rollen dan in komedies. Hij heeft hier een zeer goede rol neergezet, en heeft hiermee een hele andere kant van zichzelf laten zien. Hoop dat hij dit niveau een beetje aanhoudt, want alleen 'dude, where's my car' films zijn ook niet je-van-het. Dit soort films blijven mij lang in mijn hoofd zitten, vooral omdat ze zo'n ''dark and twisty'' sfeertje hebben. Het is een spannende en intense film die mij zeker geraakt heeft en die ik ook zeker meerdere malen wil herzien in de toekomst.