Opinions

Hoewel ik Drew niet leuk vind, wou ik de film wel zien, mede door Sandler die ik altijd wel kan waarderen.

Het begin vond ik niet echt leuk. Cliché scheidings geneuzel, die blind date die nergens op sloeg, stereotype personages met vervelende Taylor Swift achtige muziek. De "struggle" van een alleenstaande moeder wilden ze iets te nadrukkelijk overbrengen, evenals dat van een alleenstaande vader, maar dat kon ik beter hebben. Misschien omdat Sandler wat rustiger overkomt dan de hysterische Barrymore.

Na een half uur was ik er een beetje in "gegroeid". Gelukkig ergerde ik me niet meer zo aan Drew (Al bleef ze hysterisch), en werd de humor ook wat beter. "I googled you and ClosetQueens came up, are you a lesbian?" De vriendin van Drew zorgde ook voor enkele leuke oneliners.

En OMG! Terry Crews! I love that guy. Het hele Afrika gebeuren kreeg sfeer dankzij hem. Wat een gangmaker, die vent. En toegegeven, het ziet er allemaal mooi uit. De locaties zijn sfeervol en de kinderen komen beter tot hun recht, al komt het "de meisjes hebben een mama nodig en de jongens en papa" moraal telkens om de hoek kijken. De kleine meid is de schattigste van het stel, wat een grappig poppetje.

Naar het einde toe wordt het steeds zoeter, met name de kids zijn aandoenlijk en de groeiende band tussen de "familie leden" is prima uitgewerkt.

Niet echt vol met grappen, maar wel lief en een typische feelgoodmovie.

'' I want you to have a good time but if you get a girl pregnant out of wedlock, I will crawl into the car, drive up to Oxford and cut off your penis. ''

Aldus, een vrouw met ballen. What can I say.. Het is een sentimenteel en hoopvol filmpje. Alles is perfect, vlekkeloos en het is een familie waar iedereen jaloers op is. '' Kijk eens hoe goed ik ben en hoe ik voor een zwart, verstoten kind met overgewicht zorg! '' Tsja.. dit principe is al vaker uitgewerkt, en naar mijn mening ook wel beter.

Zelfs als haar eigen kind nog bloedend op de grond ligt, wordt er door zoonlief gevraagd of het bloed nog wel uit zijn t-shirt gaat. Tsja, wat moet je er mee?

Quinten Aaron zet zijn rol goed neer. Rustige en terughoudende lobbezak die in zijn onstuimige leven al heel veel mee heeft gemaakt en moet wennen aan het krijgen van liefde. Ook Sandra Bullock weet te overtuigen, hoewel ik me soms vies irriteerde aan dr accent.

The Blinde Side is een zoetsappig verhaal dat nergens echt leuk of spannend wordt. Een feel good movie voor (bijna) depressieve vrouwtjes die onder het genot van Ben & Jerry's hier en daar een traantje wegpinken. Misschien ben ik er gewoon niet voor in de stemming vandaag, zo'n kleffe film. Na alle lovende verhalen had ik er ook wel iets meer van verwacht.

Wat moet ik er nou van vinden? Ik weet het nog steeds niet. Hoewel ik een onbevredigd gevoel overhield van deze film, is het ook geen onvoldoende waard.

Twijfel tussen de 2.5* en een 3.0*, maar toch maar richting de voldoende. Vanwege onze 'grote' knuffelbeer.

Ik vond de film dus 10 keer niks.
@ Peppy: welke horror elementen bedoel je? Ik heb geen enkele keer een horrorsfeertje gezien, maar dat kan ook aan mij liggen.

Ik vond de film zeer langdradig en onbevredigend op het einde. Na afloop zat ik nog steeds met een aantal vragen,

Hoe kan het dat zij als enige kan zien? Waar kwam dat 'virus' vandaan? Hoe kan het dat op het eind ineens wonderbaarlijk het zicht terugkwam?

Nahjah, dat ter zijde gelaten.. nee, de film wist me niet te boeien. Het acteerwerk was tot daar aan toe, het plot was origineel, maar ze hadden er naar mijn mening meer mee kunnen doen.

Haha, oke. Typisch weer een film voor mij. Gelukkig was dit best een gevalletje 'Zo slecht dat het weer goed te doen is'. De hoofdpersonen zijn VERSCHRIKKELIJK, die vrouw heeft werkelijk nog nooit geacteerd in haar leven en die man is een botte zak. Misschien wel enigszins begrijpelijk wanneer zijn maagdelijke vriendin weigert van bil te gaan en moeilijk blijft doen, maar dit lijkt me niet echt de oplossing voor het probleem. In het echte leven verbreken de mensen dan de relatie wanneer ze het niet meer aan kunnen, maar enfin.

De hele sfeer is vaag, met vlagen zelfs absurd. De scène waarbij die piemel af werd gesneden en in de mond van de vrouw werd geduwd Dat was dan weer grappig. Lekker ranzig. Net als de 'blood ejaculating' scène. Toch best grappig gedaan voor zo'n low budget film.

De visioenen en nachtmerries waren bloederig, maar niet altijd even interessant. Het had ook niet veel langer moeten duren, een uurtje was meer dan genoeg en dan ben je ook wel klaar met de personages.

Ik ben een groot slasherfan. Vind het een heerlijk (sub)genre. Veel irritante tieners, seks, bloedvergieten en soms ietwat grappige kills.

Al deze ingrediënten zitten in Blood Night. De 'tieners', allemaal ouder dan ik ben geloof ik, zijn niet allemaal even sympathiek en het boeit je dan ook geen fluit wat er met ze gebeuren zal. De moorden vond ik dan ook nog wel vrij creatief, althans, sommige moorden.

Natuurlijk is het niet allemaal origineel, maar het is zeker vermakelijk. Leuk!

Ik had zin in een slechte film, en die heb ik gekregen. Helaas niet leuk-slecht maar eerder vervelend-slecht. Toch uitgekeken, ookal boeide het me halverwege totaal niet meer. Begon nog vrij aardig, het wist mijn aandacht ook vast te houden, maar als ze er eenmaal een tijdje zijn zakt het in elkaar. Hier en daar nog een spanningsmoment, maar niet onderhoudend genoeg. Acteerwerk was zwaar wisselend, een enkeling deed het prima, de meerderheid ondermaats. Op een gegeven moment is het een warboel, alsof de regisseur dacht ;''Dit is wel leuk, kom, we gooien dit er nog even tussendoor!'' Ging totaal nergens meer over.

Ik was blij dat ik kon gaan slapen.

Ik ben het met Tarkus eens. Zo slecht is deze film helemaal niet, mits je geen belachelijk hoge verwachtingen hebt. En laten we eerlijk zijn: dat heb je sowieso al niet als je het plot leest.

Hoewel ik soms even goed moest kijken of er nou een man in beeld was, of J.L.C. weer, was het een vermakelijk kat-en-muis thrillertje.

Toch had Kathryn Bigelow er veel meer uit kunnen halen, zeker na het veelbelovende begin. Het leek naar het einde toe allemaal even gemakkelijk afgeraffeld te moeten worden en ze was volgens mij door haar ideeën heen.

Onze behaarde serialkiller is wel zeer overtuigend. Een psychopaat die een tikkeltje nerdy is. Op zich al een griezelige combinatie. Nooit wordt het echt spannend, dat is ook het grote gemis in deze film. Als je op zoek bent naar spanning is deze film geen aanrader. Wil je een standaard politiefilmpje zien? Be my guest....

Wat een fijne, realistische film. Ryan Gosling vind ik een fijne acteur, Michelle haar werk ken ik niet echt. Ik was vooral benieuwd naar Williams in deze serieuzere, maar vooral vernieuwende film over relaties.

Gelukkig is het geen verhaal dat bij het begin start en waarbij je de liefde op ziet bloeien, maar het begint direct na het daten, het huwelijk, de zwangerschap en de eerste kinderjaren. Van spanning, passie en verlangen is al lange tijd geen sprake meer. Iedereen die wel eens een (langere) relatie heeft gehad zal ongetwijfeld wel eens in een 'relatiedip' terecht zijn gekomen. De vraag is echter hoe lang deze duurt en wat je er aan doet om er weer uit te komen.

Ruzietjes om niks, geen interesse in elkaar, spanningen, irritaties en ook geen seksuele aantrekkingskracht meer, dan is het einde zoek. Ook Dean en Cindy verkeren in deze situatie, en besluiten om het nog een laatste kans te geven. Wat volgt is en emotioneel drama waarbij je direct meeleeft met de personages, die vanaf de eerste minuut weten te overtuigen met uitstekend spel. Het lijkt alsof je echt naar een stel kijkt die al jarenlang samen zijn, en dat is uiteraard een heerlijk gevoel. Ze zijn niet perfect, integendeel, ze hebben elk fouten en dit wordt ook duidelijk in beeld gebracht.

Door het gebruik van flashbacks wordt je al snel in het verhaal gezogen. Geen chronologische volgorde maar in Blue Valentine pakken ze het anders aan, wat naast de perfecte cast ook het grootste pluspunt van de film blijkt te zijn.

Ik denk wel dat het belangrijk is om deze film te kijken wanneer je er echt zin in hebt. Het is geen 'tussendoor' filmpje, en ook geen film om tijdens een kippig meidenavondje te kijken. De manier waarop en hoe je deze film kijkt, doet mijn inziens veel met de kijkervaring zelf en het gevoel dat je hebt na de aftiteling.

Erg mooi.

Inderdaad een erg standaard 'woensdagavond' filmpje voor op een van de RTL-zenders, maar desalniettemin goed mee vermaakt. Ik hou hier wel van, dit soort films.

Echt een no-brainer, die toch een stukje van de ruwe waarheid laat zien. Een man die in het begin van de relatie nog de grootste lieverd ooit is maar langzaamaan veranderd in een monster. Alcohol, drugs. Woede aanvallen, niet alleen naar zijn vrouw toe maar ook naar de kinderen. Verschrikkelijke vent natuurlijk, een kerel die dat doet is geen knip voor de neus waard.

Maar wat is precies de rol van Susan hierin geweest? Is zij echt zo onschuldig als ze lijkt? Geen idee. We krijgen een vrouw te zien die, na de gruwelijke daad, compleet van de wap is. Toch blijf je twijfelen aan haar gemoedstoestand: Is het echt of een zeer slim spel? Ergens valt het wel te begrijpen. Hoelang kun je psychische en lichamelijke mishandeling handelen zonder helemaal door te slaan?

Het is vrij aardig in beeld gebracht en het acteerwerk kan er mee door. Niet heel spannend, maar onderhoudend genoeg.

Oei oei oei.. waar kan ik mijn 70 minuten terugclaimen? Ik zag deze film voorbij komen en dacht: Patrick Stoof, laten we dat eens een kansje geven nu ik toch fanatiek 'Mol' fan ben, dus ik wou wel eens meer zien van de beste man. Dat het geen kwaliteitsfilm was kon ik natuurlijk wel raden, maar dat het zó vervelend was.. Nee. Waar ik New Kids Turbo nog goed te doen vond, is dit echt een mislukking gebleken. Het zijn 'maar' 70 minuten, maar het is typisch een film met een korte speelduur waar geen einde aan lijkt te komen en je telkens op het klokje kijkt met de gedachte: 'Is hij nu nog pas 14 minuten bezig?'

70 minuten naar de dikke pens van Stoof kijken was ook niet wat ik in gedachten had. Teun Kuilboer had na zijn GTST avontuur zeker ook niks meer te doen.

Wat mij het meest stoorde is dat er geprobeerd werd om 'over the top' leuk te zijn. Nou als ik één keer mijn mondhoekje licht op heb kunnen krullen, is het (te) vaak geweest, want leuk is het nergens.

Nou... , 'wie is de mol' kijken zal nu een heel andere betekenis krijgen, na dit vreselijke mormel.

Voordat ik deze film ging zien, had ik het idee dat het een soort Carry Slee achtige film zou worden. Een film over het leven van een onbegrepen tiener die op het verkeerde pad terecht komt en waarna het van kwaad naar erger gaat. En ik had gelijk. Het is natuurlijk ontzettend moeilijk om een boek te verfilmen, laat staan een met zo'n realistisch en actueel thema dat dicht aansluit bij de (leef)wereld van jongeren.

Voor deze doelgroep is dit dan ook wel pakkend. De muziek, de sfeer, de vlotte beelden.. dat zorgt er toch wel voor dat voornamelijk de jonge kijker betrokken raakt. Zij ervaren de voorspelbaarheid van een film als deze dan ook niet als storend. Dat er continu in gemoraliseerd wordt zal waarschijnlijk nog niet echt opvallen.

Pluspunt aan ''Bo'' is de knappe Ella-June Henrard. Zij zet een geloofwaardige rol in en absoluut geen slecht debuut. Mooie meid om naar te kijken, en na een korte inleiding krijg je al goed te zien wat voor een soort meid het is: Ze wil meer, weg uit haar beklemmende thuissituatie en genieten van luxe, aandacht en geld. De overige jonge acteurs doen het ook niet slecht. Natuurlijk is het geen topcast, en moet je hier en daar licht je wenkbrauw optrekken.. maar er is geen gebrek aan geloofwaardigheid. Dat maakt ''Bo'' nog enigzins goed te doen.

Cameragebruik is ook niks mis mee. Afwisselende kleuren, soms mooie felle kleuren, anderzijds hele matte en doffe kleuren. De close-ups van Ella-June haar gezicht zijn ook schitterend, gelet op details. Haar lippen zullen veel mensen aan iemand herinneren, en dat wordt dan ook vaak genoeg in beeld gebracht.

Grote verrassing blijft Laura Ballyn, die als Steffie ene indrukwekkende rol weet neer te zetten. De echt goede scènes spelen zich dan ook af in de jeugdinstelling, wat voor veel mooie beelden zorgt.

Je krijgt niks te zien wat je nog niet eerder in soortgelijke ''waarschuwingsfilms'' hebt gezien, en helaas blijf je met een dubbel gevoel achter. Die tientalle blote en behaarde billen van oude kerels zijn daarbij ook niet echt charming.

De film leek me dus eigenlijk totaal niet boeiend en ik had dan ook weinig zin om naar een stel irritante en oppervlakkige hollandertjes te kijken, maar tsja.. New York hè.

De eerste 10 minuten had ik al een stuk of 12 keer 'Fock jou!' gehoord, dus mijn vermoeden over de film was juist. Super vervelende personages, stuk voor stuk. Er zat werkelijk niemand bij die wel een beetje oké was. Jammer. Vooral die donkere gast was tenenkrommend.

Gelukkig waren de verschillende locaties schitterend. Erg leuk om zoveel herkenbare dingen te zien en telkens te denken: Daar ben ik ook geweest! Blijft echt geweldig, New York heeft mijn hart gestolen. Niet alleen New York was vet, maar ook de muziek was lekker, en zelfs sommige dansscènes waren de moeite waard.

Wel grappig, als de Nederlanders proberen om Engels te spreken, krijgen ze meteen zo'n Tony Montana accent. Of nog erger: Borat. Beetje storend.

Halverwege de film boeide het me helemaal niet meer. Ik had er ook gewoon geen zin meer in, de slechte dialogen, de nog slechtere acteurs.. Nee, de beelden van NYC die vooral de eerste helft van de film mooi waren, waren niet genoeg. Snel vergeten, dit wanproduct.

Goed, maar stijgt nergens boven het gemiddelde uit. Goede acteurs, een verhaal met potentie, maar toch ontsnapte ik niet aan het gevoel dat het zich (te) lang trok, iets te vaak inkakte en niet het niveau hoog wist te houden. Aan Leonardo lag het niet, want men, hij zet een goede rol neer. Ik ga hem als acteur steeds meer waarderen. Het verhaal is helaas niet consistent genoeg. De dialogen hadden iets meer pit mogen hebben.

Het hele romance gebeuren vond ik ook niet zo schitterend. Eigenlijk tamelijk ongeloofwaardig. Ik kon er in ieder geval niet uit opmaken wat de aantrekkingskracht nou was. Vond ze ook totaal geen chemie hebben, wat best storend was.

Nah, middelmatig. Niet meer dan dat.

'' Ring, ring! Who's there? Destiny? I've been expecting your call. ''

Het blijft schattig. Bolt is natuurlijk adorable, Rhino the Hamster is hilarisch en zelfs die kat Mittens kon ik waarderen, al vond ik haar bij de herziening wel leuker dan de eerste keer dat ik de film zag.

Erg voorspelbaar natuurlijk, maar hey, kijk naar de doelgroep waar de film zich voornamelijk op richt: Kinderen. Dat is prima geslaagd. Ook voor de wat oudere kijkers valt er genoeg uit te halen, met name de hamster wist regelmatig een lach op mijn gezicht te toveren. Leuk zo'n pittig beest. Of zoals hij zelf zegt: '' Rhino is awesome! He's so awesome! He's... He's beyond awesome! He's... be-awesome! ''

Jawel, toch best leuk. Mooi gemaakt, goed kleurgebruik, leuke locaties en het verhaal was ook prima te doen. Bolt is gewoon aandoenlijk en hoewel je weet dat het toch een 'eind goed, al goed' verhaal is, hoop je wel dat hij weet terug komt bij zijn baasje.

Lief!

Ik vind Jandino voor een paar minuten wel te pruimen, maar ruim 1,5 uur lang? Moeilijk. Hey was een lange zit. De afwisseling van 'typetjes' helpt wel enigzins, al kan ik om Judeska ook niet lang zien. Gerrie daarentegen vind ik heerlijk, kan ik uren naar kijken. Helaas was zij niet veel te zien. De typetjes van Jandino zijn mij te schreeuwerig, luid en ik vind ze niet zo heel grappig. Niet zo erg als die Chinees, gelukkig. Wat een vreselijk personage. De 'Pettelik' scène was om te huilen.

Over de love story ga ik geen woorden vuil maken, dat is zo cliché dat je er bijna misselijk van zou worden. Halverwege komt er ineens teveel moraal, beetje jammer.

Moet bekennen dat ik het grotendeels eens ben met Lennert. Jaren geleden wist deze film me nog te boeien, maar met name het vlakke acteerwerk van Jolie, die ik sowieso al niet kan uitstaan, was een storende factor.

De aan bed gekluisterde Denzel vond ik ook minder interessant dan ik me herinnerde, maar gelukkig hadden we Ed, of moet ik Al zeggen? nog.

Degelijk genrefilmpje, met als grote zonde dat Washington alleen kan werken met zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn stem.

De beweegredenen van de serialkiller zijn ook totaal niet boeiend. Het zal je op 't einde van de film werkelijk een worst wezen waarom hij het gedaan heeft. Zonde.

Halfje er af.

Ik was niet stoned, wel ziek, dus mijn gemoedstoestand was niet helemaal100%. Toch had ik stiekem best veel zin in deze film. Enthousiast vertelde ik mijn vriend er over, dat ik een leuke, flauwe zombie komedie had om te kijken, maar helaas klopte alleen het woordje 'flauw'.Wellicht had ik ook verkeerde verwachten na het lezen van het plot. Ik had mijn oordeel natuurlijk al (te) snel klaar. Misschien is het omdat ik totaal niks met wiet heb, ik vind blowen zelfs een tikkeltje lame, snap het nut er niet van (ieder moet vooral doen wat hij of zij wil uiteraard) en ik heb dan ook nooit de behoefte gehad om 't te proberen. Ik hoefde het dan ook niet constant in een film te zien Zombie's vind ik daarentegen wel weer leuk, en daar deed ik 't voor.

De film begon aardig, na driekwart film was ik het he-le-maal zat en hebben we hem afgezet. Mijn vriend vond er vanaf het begin al niks aan, maar die dacht dat ik 'm graag af wou kijken. Ik dacht het weer andersom. Ik kwam er niet meer doorheen. Veel te kinderlijk flauw en absoluut niet mijn humor. Irritante personages. Dat het low budget is vond ik nog niet eens zo'n ramp, maar het is vooral jammer dat er niet wat meer scherpe humor in zat.

Niet mijn ding.

Begon best aardig. Spannende intro, kreeg wel de kriebels van dat donkere kinderkamertje en was ook nieuwsgierig geworden naar hoe dit verhaal zich zou gaan ontplooien. Helaas werd de veelbelovende start niet vastgehouden en zakte het al snel in tot een vrij cliché verhaal over een gekwelde en onbegrepen ziel die alleen achter de waarheid aan wil gaan. Af en toe een paar creepy gebeurtenissen, al verdwenen deze schrikmomenten net zo snel als dat ze kwamen.

De korte speelduur is wel een plus, daardoor voelt het vrij vlot aan. Redelijk.

Tsja, wat kan ik er over zeggen.. Het is geen film waar je lekker voor thuis moet blijven. Op zich is het een leuke film om eens een keer gezien te hebben, maar daar blijft het bij. Zoals al eerder gezegd zitten er een paar goede schrikmomenten tussen, maar net als je denkt dat het spannend gaat worden, komt er een teleurstelling.

Deel 1 en 2 vond ik ook niet om over naar huis te schrijven, deze film zal ik niet snel nog eens opzetten.

'' Ah gatverdamme! '' was het eerste wat ik riep tijdens openingsscène. Je kunt zeggen wat je wil, maar de sfeer zat er direct in.

Mijn eerste gedachte bij deze film was: ''Niet weer film die zich afspeelt in een postapocalyptische wereld. '' Een grijze, vernietigde wereld waar maar een handje vol mensen overleeft hebben, kennen we nu wel. Toch heeft het me goed weten te verrassen. De grauwe werkelijkheid kwam realistisch genoeg over. Misschien zat ik nog met het tegenvallende I Am Legend in mijn hoofd, waardoor ik deze film toch een tijd links heb laten liggen.

Dat de film zo traag op gang komt, of laat ik zeggen: langzaam opbouwt, vond ik niet echt storend. Normaal heb ik de neiging om snel iets te hebben van: 'Laat eens iets gebeuren ofzo!' maar bij deze werd ik meegesleept in het verhaal.

Het is allemaal erg mooi vormgegeven. De actiescènes zijn fraai en weten te overtuigen. En ik kan er niks aan doen, maar wat is Denzel een heerlijke man. Zo'n lekkere stoere en toch slimme beer. Lekker maan!

Ik kan nog lang doorlullen maar hier is eigenlijk alles mee gezegd:

Mila is cute!

Wat voor mij een dooddoener is geweest, is dat iedere Duitser blijkbaar Engels sprak, in plaats van Duits. Engelse conversaties, Engelse boeken, zelfs de kinderen spraken steenkolen Engels in plaats van Duits. De accenten daarbij maken me nog niet eens uit, maar puur het feit dat vrijwel niemand Duits sprak was jammer.

Het verhaal was best mooi, maar nergens spannend. Er gebeurde te weinig, het tempo lag laag en het verhaal kabbelde voort. Vrij voorspelbaar, helaas. Liesel en Rudy waren leuk samen, maar de film met het vooral hebben van de scènes tussen Hans en Liesel. Geoffrey zet een goede, overtuigende rol neer. Het jonge meisje doet het best aardig, maar komt te vaak geforceerd over.

De rol van moeder was ook niet geslaagd. Waar ze begon als vreselijk mens, een regelrecht takkewijf, werd ze plots, uit het niets, mild.

De aanloop naar het einde toe leek een eeuwigheid te duren. Wanneer je daar eindelijk aankomt, realiseer je je pas dat er vrijwel niks noemenswaardig aan vooraf is gegaan en dat dat de sfeer niet ten goede is gekomen.

Jammer, had meer uitgehaald kunnen worden.

Een mooi, aangrijpend verhaal die mij in positieve zin in mijn hoofd is blijven hangen nadat ik de film gekeken heb. Alleen voor dat feit verdient hij al een 4*

Leuk! Had een ander soort film verwacht, erg kinderlijk, maar dat viel reuze mee. Het is voor de jeugd, maar voor volwassenen is het ook goed te kijken.

Het kwam eigenlijk door Henri van Loon dat ik deze film opzette en ik blijf hem leuk vinden, zeker in deze aandoenlijke rollen. Thor doet het ook prima en weet goed de hoofdrol te dragen. Het is uiteraard een beetje voorspelbaar en de ontwikkelingen gaan soms (te) snel -de hele romance an sich, maar plots een bruiloft.. behoorlijk kennismaken zit er niet meer in- maar dat stoort niet.
De sfeer is ook goed, zowel op school als in het "maffiahuis". Het geschetste tijdsbeeld snap ik alleen niet goed, komt niet echt denderend uit de verf maar heeft ergens toch zijn charme.

Best leuk vermaak.

Wat een lekkere opening! Begint al lekker humoristisch, en daarna gooien ze nog eens een lekker nummer er onder (Fire Burning on the Dancefloor). Ja, dan heb je mijn aandacht!

Gerard en Jennifer, wát een schattig setje. Aniston moet het vooral bij dit soort films houden, het is haar genre. Butler heeft bewezen dat hij ook de serieuzere rollen aankan, en meer dan alleen de rol van ''funny boy'' kan spelen. Daarbij is het natuurlijk een heerlijke vent om naar te kijken. Jennifer is -voor haar leeftijd- ook nog een prachtige vrouw. Toch wel een pluspunt als je telkens deze twee acteurs in beeld hebt. Voor het verhaal hoef je het tenslotte niet te doen want de uitwerking is helaas niet om over naar huis te schrijven.

Hier en daar zitten best wel leuke scènes in de film. Neem als voorbeeld daar waar Nicky thuiskomt, en Milo heerlijk uitgebreid op haar bed TV ligt te kijken. Anders dan verwacht, ze hebben de cliché momenten proberen te verminderen

Echt leuk wordt het nergens, wat jammer is want het is een leuk idee. Meer dan af en toe een klein glimlachje op je gezicht zal er niet gebeuren. Jammer.

Bij de aftiteling zat ik echt: 'Jezus, wie heeft dit verzonnen.' Onbevredigend, vreemd, saai...

Lyne Renee is een prachtige verschijning, wát een mooie madam. Ook leuk om Noah Segan nog eens te zien, na DeadGirl was ik hem uit het oog verloren. Goede acteur, hij blijft iets mysterieus en duisters hebben. Een bepaalde blik in zijn ogen, ofzo. Ook grappig om Victor Löw nog eventjes te zien.

Maar wat het verhaal betreft.. Mwoah. Deed me allemaal niet veel. Wazig gezever over heksen e.d. wist me niet goed te boeien. Te rommelig ook. Ik snapte het einde wel, maar razend enthousiast werd ik er niet van.

2.0* voor het acteerwerk en de mooie Lyne.

Van Donnie Darko naar Southland Tales naar The Box....
Tsja.. net deze film bekeken, en heb er een wisselend gevoel aan overgehouden. Ik vond deze film niet echt spannend en al helemaal geen horror. Zo was ik regelmatig afgeleid door andere dingen, omdat de film me gewoonweg niet vast wist te houden.

Diaz vond ik hier écht in een van de mindere rollen die ik van haar gezien had, helaas, ze wist me niet te overtuigen. Wat een oude uitstraling heeft ze gekregen zeg! Zou niet graag naast haar wakker worden 's ochtends, vind het geen aantrekkelijke verschijning. Marsden vind ik normaal een lekkere kerel die leuk speelt, en ook hier zette hij zijn rol niet slecht neer, maar empathie kon ik niet voor zijn (of haar) personages krijgen. Ze bleven mij veel te oppervlakkig.

Wat ik wél wil benadrukken, is dat er niks van voorspelbaarheid is. Je ziet niet aankomen welke kant de film nu weer opgestuurd gaat worden. Bijvoorbeeld de 'overleden' oppas die ineens weer opspringt. Knap dat een verhaal van nauwelijks 10 pagina's, op deze manier verfilmd wordt. Decors zijn prachtig, je zit wel in een 70s sfeertje.

Muziek vond ik wel een minpunt, ik vond het niet aansluiten bij het verhaal en soms veel te overdreven aanwezig. Leuk dat ze de kijker mee willen laten leven, maar met mij deed het weinig.

Mijn probleem is denk ik dat ik er te serieus ben ingestapt, met hoge verwachtingen. Je moet deze film niet bekijken, je moet hem ervaren. Ik heb me veel gericht op de ongeloofwaardige dingen, en die gingen me dan ook steeds meer storen. Veel momenten vond ik zwaar 'over the top'. Ook de bloedneuzen, ontbrekende lichaamsdelen en complotten waren vergezocht.

Het was voor mij niet dié intrigerende film die ik had verwacht dat het zou zijn, maar slecht ook zeker niet.
Geef hem net een voldoende, 3*

Wat was de vraag ook alweer? Of Jennifer nog iets anders kan of doet dan haar wulpse lichaam showen in outfits waar blijkbaar bezuinigd is op het stof? Nee eigenlijk niet, daarmee heb je al haar kwaliteiten wel benoemd.

Wat een trage, weinig zeggende film. Bioscoop waardig? Nee joh! Niet alleen valt Jennifer behoorlijk tegen, het personage Noah is ook uitermate irritant, vanaf het begin al. Ik voelde de chemie tussen de twee ook niet, wat wel best noodzakelijk is wil je een dergelijk verhaal een beetje goed uit de verf laten komen. Al vraag ik me sowieso af of dit nog te redden viel, want het verhaal is niet alleen erg standaard en voorspelbaar, maar ook te mager om te overtuigen. Halverwege de film besef je dat je nog best een poos moet tot de aftiteling, daarna wordt het een saaie, lange zit.

Positief verrast.

Na 'Megan is Missing' en 'Trust' ben ik nieuwsgierig geworden naar dit onderwerp, al gaat deze film wel een andere richting uit. Het meisje loopt wel gevaar, maar deze keer is het geen vieze pedofiel die het voorzien heeft op jonge slachtoffertjes.

De opbouw van de film is prima, goede introductie van de personages zonder meteen teveel te verklappen. Langzaamaan leer je hoe de vork in de steel zit. Mooi ook dat de verschillende relaties zichtbaar zijn, het draait niet alleen om Cami en Jake, maar ook de moeder-dochter band staat centraal.

Hoe strenger en oplettender de moeder wordt, hoe meer dochterlief dingen gaat verbergen. Dit is goed in beeld gebracht en je ziet ze uit elkaar groeien, maar anderzijds kunnen ze ook weer niet zonder elkaar. Fijne bijrol van Kendra, die af en toe een ander licht op de situatie werpt.

De relatie van Cami en Jake is mooi om te zien. He is no good, maar je kunt hem niet zien als slechterik. Hij heeft fouten gemaakt maar probeert er uit te komen en zijn gevoelens lijken oprecht. Cami is af en toe flink naief, iets wat past bij haar leeftijd en de situatie waar ze in verkeerde.

Enerzijds vind ik het een jammerlijk einde, maar ik begrijp waarom hier voor gekozen is. Een ander einde had het waarschijnlijk iets te zoetsappig gemaakt.

Ik heb geboeid zitten kijken, fijn om weer eens een film tegen te komen die mijn aandacht zo vast weet te houden.

Victoria Justice is echt een prachtig meisje,zie haar altijd graag in Victorious. Toch schrok ik even toen ik haar in deze film zag, eerste wat ik dacht was: 'Meisje, ga alsjeblieft eten.' Ze was echt héél mager, vooral haar ingevallen gezicht was niet zo mooi.

Het was niet mijn soort film. Kan me voorstellen dat de jeugdige kijkers het super tof en spannend vinden, maar voor mij was het allemaal net iets té. Het weerwolf vs. vampieren gebeuren is een béétje (Lees: heel erg) uitgemolken en eigenlijk zie je overal wel hetzelfde.

Ik vond het gezin ook niet heel leuk. De pa, het kleine broertje.. Het hele 'Ik mis mama ook' / Papa gaat daten gebeuren. Hebben we al te vaak gezien. Madame V. was ook een potje irritant met haar vreselijke accent.

Enige leuke was het 'Hit me baby one more time' gebeuren.

Als ik één ding zeker weet is dat mijn dochter niet zulke poppen zal krijgen, want dan doet mama geen oog meer dicht. Vreselijk enge dingen zijn dat toch.

Helaas is deze film niet direct eng te noemen. De sfeer is prima, de spanning wordt subtiel opgebouwd en af en toe zit je op het puntje van je stoel. Te wachten tot het moment dat de pop iets gaat doen.. Maar de pop is inderdaad best "een brave jongen".

Het verhaal achter Brahms en zijn familie is intrigerend en vreemd. Lauren zet een prima rol neer als nanny. De locatie is grimmig en creepy, perfect voor de sfeer. Toch had er meer uitgehaald kunnen worden, op momenten dat het spannend leek te worden werd er te weinig mee gedaan om je echt schrik aan te jagen. Achteraf werd wel duidelijk hoe de vork in de steel zat en het "mysterie" rondom te pop werd ontrafelt. Toegegeven: ik zag het niet aankomen. Leuk bedacht maar voor mij hoefde het niet. Had liever meer creepy dingen van de pop Brahms gezien dan van 'volwassen' Brahms in de muur.

Desondanks heb ik me vermaakt en wist de sterke sfeer me geboeid te houden. Op naar het vervolg..?