Opinions

Ken je dat gevoel, dat wanneer je een film opzet, je de eerste paar minuten al aan de buis gekluisterd zit en telkens denkt: 'Ik wil weten wat er gaat gebeuren!'? Dat gevoel had ik bij Bereavement. Ook omdat ik dit soort films altijd heel interessant vind, maar grotendeels omdat het me wat het verhaal betrof een soort 'Criminal Minds' gevoel gaf. Vond de intro dan ook fascinerend.

Helaas zakte dit gevoel al snel in. Het was nog steeds prima kijkbaar, maar de echte spanning was verdwenen, de nieuwsgierigheid, het 'meer' willen. Voorspelbaarheid kwam daarvoor in de plaats. Nu is het normaal niet zo erg, maar wel jammer dat ik zinnen benoemde vlak voor ze ook daadwerkelijk gezegd werden.

Ik snap nooit zo goed dat vrouwen, wanneer ze ontsnappen, hard lopen te snikken en te kreunen/steunen. Je zou dan toch denken dat je zo stil mogelijk probeert te zijn, in plaats dat je het idee wekt dat de plaatselijke fanfare langs buldert. En tuurlijk joh, een kastdeur openmaken waar bloed op zit, alleen met een telefoon in je hand....

Het hele middenstuk is eigenlijk vrij droge kost. Af en toe een kill, maar niet zo spectaculair. De nodige clichés zie je voorbij komen; oom wordt neergeschoten, vriendje probeert haar te redden maar Mr Killer staat plots achter hem, het jongetje gaat ook op de killertour, etc, etc.

En ja, ze hebben inderdaad bezuinigd op BH's voor de hoofdrolspeelster. Maar dat moet dan waarschijnlijk extra 'opwindend' voor de mannen zijn, telkens die harde tepels door zo'n vies, wit truitje heen.

Enige wat best interessant blijft is het jonge ventje Martin. Je blijft hopen dat hij vroeg of laat zal kunnen ontsnappen.

3.0* nipte voldoende.

Met mijn beste vriendinnetje en mijn vriend (ja, poor guy) vanmiddag deze vrouwelijke ripoff van The Hangover gaan zien. Beduidend op alle fronten minder, maar met één pluspunt: Zoë (Eddie Ritchard). Wat een cutie. Erg leuk meisje, dikke + voor haar. Ze maakte zelfs de niet grappige scènes, en daar waren er best veel van, te doen.

Wat ik jammer vind is dat "genoeg is genoeg" niet gehanteerd is. Na twee minuten is "4 Non Blondes" zingen in een container niet meer leuk. Kun je je voorstellen hoe het is als het liedje ook nog uitgezongen wordt. Te lang, niet grappig en een tikkeltje irritant. Helaas was dat met meerdere scènes het probleem.

Toch zit de vaart er aardig in en kakt het nergens in. De lang uitgesponnen scènes worden gelukkig gevolgd door grappige momenten, iets wat ook wel nodig was. Visueel ziet het er prima uit en de soundtrack is perfect voor deze film. Ik schaf niet snel soundtracks aan, maar deze wil ik hebben. De scène in de discotheek na het pillenfestijn is daar een voorbeeld van; heerlijke muziek en mooi geschoten.

Hoewel ik lichtelijk nachtmerries overgehouden heb aan een gekleurde madam in de film, heb ik een aardig feel good gevoel overgehouden. Leuk!

“There's a lot of magic between you too, ain't no denying that. And magic makes forgettin' hard.”

Zondagmiddag, hoogzwanger, moe en zin om te zwijmelen. Wat doe je dan? Een Mr. Sparks film opzetten en lekker soezen vanonder je warme deken. Oh en James Marsden? Daar zeggen mijn hormonen en ik sowieso geen nee tegen...

Maar het was helemaal niet Marsden die voor mij de show stal. Vanaf het moment dat Luke Bracey en Liana Liberato in beeld kwamen, had de film mijn aandacht. Wat een geweldige uitstraling en chemie hebben zij. Op momenten hoopte ik bijna dat ik eventjes in de huid van de jonge Amanda kon kruipen, om dat heerlijke gevoel van verliefdheid en opbloeiende liefde te voelen ervaren. Het herinnerde me aan de eerste momenten tussen mijn eigen grote liefde en ik, vlak nadat we aan elkaar gekoppeld werden en de eerste vlinders duidelijk voelbaar waren. Heerlijk.

Na nog geen twintig minuten zat ik in mijn romantische, zwijmel bubbel. Een opvolging van heerlijk zoete scènes, van de eerste zoen, tot gesprekken in de regen tot samen komen. Dawson lijkt, ondanks zijn problematische achtergrond, een perfect catch. Ik maar denken dat ik head over heals zou gaan op James Marsden, is het Luke Bracey die mijn hart wist te stelen. En Tuck natuurlijk. Tuck is vanaf het eerste moment een held. Een vaderfiguur waar veel echte vaders jaloers op kunnen zijn.

Het verhaal is absoluut niet vernieuwend, het is eigenlijk walgelijk voorspelbaar. Maar een vernieuwend verhaal is niet nodig als je acteurs hebt die zo'n personages neer kunnen zetten. Personages die je raken, die je bijblijven. Personages die niet aan de vlakte blijven maar dusdanig tot leven komen dat je bijna zou denken dat je ze persoonlijk kent. Wat hebben de twee jongste telgen me positief verrast zeg. Liberato heeft in 'Trust' ook indruk gemaakt, maar hier bewijst ze dat ze een dergelijk belangrijke en grote rol zonder enige moeite aan kan.

Ik hou van de liefde tussen Amanda en Dawson. De liefde die ze ooit hadden en de liefde die ze 21 jaar later nog steeds voor elkaar voelen. Onvoorwaardelijke liefde. Er is niets mooier in de wereld dan dat voor iemand te mogen voelen.

Tegen het einde aan, zo'n 15 minuten voor de aftiteling zei ik tegen mezelf: "Oh nee, als het maar niet zo is dat Jared een translantatie nodig heeft, dat Dawson verongelukt of vermoordt zal worden en hij de donor zal zijn voor haar zoon." Oh well.

Wat een vreselijk kut einde. Waar is de happily ever after? Tranendal. Was ik net even gestopt, kwam er weer een stortvloed. Zwangerschapshormonen? Don't think so. Even mijn gezicht drogen, wat een ellende.

"I love who I am when I'm with you, Amanda. You are my dearest friend, my deepest love. You are the very best of me."

Ik vond het ook allemaal net niet. Dat joch dat zich ineens ontpopt tot een bijna doorgewinterde psycho killer maakte het bij mij niet echt geloofwaardig. Op zich zijn de kills best leuk, maar omdat ik moeite had met de transformatie van verliefd kind naar "bijna volwassen" moordenaar kwam ik er niet lekker in. Het is wel totaal anders dan ik verwacht had, wat dat betreft is het een plus om er zonder teveel voorkennis in te gaan.

De hoofdrolspeelster vond ik dan wel weer erg leuk. Knappe, frisse verschijning. Vond haar acteerwerk een stuk beter dan dat van dat irritante joch. De twists zijn leuk, maar echt spannend of laat staan eng werd het helaas nergens. Had best iets beter opgebouwd mogen worden, was het allemaal nét niet.

''Oh God no! Please, don't do that! I will give you everything! You want my girlfriend?''

Na een paar minuten denk je al: ''Wat een vervelende personages en ik hoop dat ze allemaal op gruwelijke wijze slachtoffer worden van een maniak.'' Niet allemaal, Diego (Eddy Acosta) mocht wel overleven, want hij was best cute en niet zo strontvervelend als de rest.

Het is ook totaal niet grappig ofzo wanneer twee randdebielen op zoek gaan naar een wietplantje in de bush. Ook deze heren kon ik direct al niet uitstaan (Vooral die met dat irritante accent niet), om maar te zwijgen over de plaatselijke sheriff.

Het is eigenlijk een mix van allerlei andere (en betere!) films. Totaal niet origineel. Groepje jongeren, voor de laatste keer samen weg, en O JEE! De auto gaat stuk en ze moeten hem laten repareren. Hè, wie had dat nou gedacht, dat gebeurt toch nooit? En dan zit er natuurlijk ook nog zo'n übervervelend ventje in de vriendengroep, in dit geval die kerel met zijn lange haren. Wat een verschrikkelijk personage.

Dus. Het is geen vreselijk slechte film, je hoeft je er niet doorheen te worstelen, maar goed is anders. Het heeft hier en daar kansen gehad maar telkens als je denkt: 'Nu gaat het de goede kant uit', krijg je een gevalletje: 'Een beetje jammer'. Weet zichzelf niet te onderscheiden en moet het hebben van voorspelbare dingen die je al in tig films hebt gezien. Het eigenlijke verhaal slaat ook niet goed aan, jammer. Had meer kunnen zijn.

Ik vond het een prima film. Bekende gezichten, boeiend verhaal, vlot tempo en genoeg mysterie. Erg goede soundtrack ook, sfeervol.

Ik vind het hele helderziende gebeuren ook wel interessant. Die jongen, Julian Morris, kwam me zo bekend voor en ik kon er maar niet opkomen waar ik hem van kende. Even snel opgezocht, en heb hem inderdaad al regelmatig in films en series gezien zoals Cry_Wolf, Donkey Punch, Sorority Row en.. Pretty Little Liars! DUH! Vooral dat laatste had ik moeten weten.

Wel kan ik me vinden in de kritieken. De ouders zijn inderdaad niet 'wanhopig' genoeg wanneer hun kind verdwijnt. Je verwacht woede, onmacht, verdriet.. maar het komt allemaal zo koel en onpersoonlijk over. Wanneer de helderziende in trans raakt is dit inderdaad vaker grappig dan spannend en Jon Voight lijkt er niet veel zin in te hebben en komt ongeïnspireerd over. Toch vond ik dit niet storend.

Einde van de film was een beetje jammer, de ontknoping had ik ook wel enigszins aan zien komen (In ieder gehad had handlanger gedeelte) maar al met al was het een aardige film.

Vooral door de knappe Julian, uiteraard.

Een van de weinige Sandler films die ik leuk vind. Ook vind ik het jochie ontzettend grappig, ik ken hem nog uit Friends, daar vond ik hem al een schatje.

Dikke 4* voor deze komedie.

Op het werk hadden ze 'The Big Lebowski' opgenomen, wat voor mij ideaal was om deze film nog eens te herzien in mijn vrije uurtjes. Het is tenslotte al jaren geleden dat ik 'm voor het laatst zag. Veel te lang geleden, bleek nu maar weer.

Jeff Bridges, John Goodman, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman, Steve Buscemi, David Huddleston, John Turturro en zelfs Tara Reid... Allemaal doen ze het meer dan goed. De dialogen zijn schitterend en van hoog niveau. Vooral Jeff Bridges heb ik altijd ondergewaardeerd gevonden, die vent heeft verdorie heel wat in zijn mars! Hij zet een rol neer die je niet snel zult vergeten.

Weinig structuur in de film, het lijkt alsof ze alle ideetjes uit de ideeënbus maar door elkaar verwerkt hebben om zo tot een wirwar aan verhaal te komen, maar dat vind ik persoonlijk niet erg. Het is een heerlijke, relaxte wegkijker.

Deze tragikomedie bevat alle ingrediënten die je nodig hebt voor een fijne filmervaring: veel humor, een dosis actie, een portie drama en hier en daar een vleugje spanning. Omhoog met een half punt!

'' I'm not even wearing a clean pair of Granny panties. ''

Ik kan er niks aan doen, maar ik vond deze film echt leuk. Precies wat ik gisteravond nodig had, een zoetsappig liefdesverhaaltje, een paar 'actie'momenten (voor zover je dat zo kunt noemen) en de nodige droge, platte grappen. Met name de beveiligingsneger vond ik erg leuk, juist omdat hij zo fout was.

Af en toe liet het me met vlagen aan White Chicks denken, wanneer zoontjelief in beeld was vooral. Martin Lawrence vind ik altijd wel leuk, hij heeft iets wat me sowieso al een lachje op mijn gezicht weet te brengen, maar helaas als Big Momma vind ik hem geweldig. Die blikken van die 'vrouw', de opmerkingen..

I like big momma and I cannot lie!

Rob Schneider als 'big Stan'.. Ik had vooral na het zien van 'The Hot Chick' een zwak voor 'm. Charmant en grappig kereltje is het toch. Schneider moet absoluut dit genre aan blijven houden, want hier is hij goed in. Je moet wel houden van het soort humor, het is allemaal weg érg plat. Genoeg komische momenten in deze film, dit het tot een leuk maar weinig verrassend komedietje maken.

Ugh. Wat is het nut van bikini's als er weinig in zit? Veel meiden waren typische gevalletjes 'erwtjes op een plankje' en ik snap dan ook niet goed waarom zij door moeten gaan als bikinigirl, wanneer je hun voorkant niet van de achterkant kunt scheiden. Nouja, waarschijnlijk had ik gewoon op big boobs gehoopt. En knappe meisjes. Maar ik kreeg geen van beide..

Grootste minpunt is dat er geen vaart of spanning in het verhaal zit, compleet gebrek aan goede sfeer, leuke kills en een creepy killer. Niets van dat. Het is ook veel te donker op momenten dat het 'spannend' zou moeten worden. Nouja niet dat je in het licht iets zou zien want de moorden worden toch offscreen getoond. Lekker handig. Krijg je al geen mooie meiden met dikke tieten, moet je ook nog de vermakelijke kills missen.

Nee, dit verhaal boeide me totaal niet. Misschien met andere actrices, een betere killer en leukere moorden wel.

Bart is één van die bekende Nederlanders die ik écht mis. Van kinds af aan had hij mijn hart gestolen met zijn brutale en vrolijke persoonlijkheid. Die kerel liet zien dat je ondanks alle shit die je kunt meemaken, je leven ten volle moet leiden. Prachtig.

Bikkel vond ik dan ook een indrukwekkende en warme docu. Je krijgt een volledig andere kant te zien van Bart en zijn omgeving. Ik ben het er mee eens dat het korter had gemogen en dat het niet altijd even boeiend was. Toen zou het moeilijk zijn om scènes er uit te laten.

Storende factor bleef Valerie, ik vond haar (toendertijd) echt een golddigger eerste klas. Gelukkig krijg ik nog steeds een lach op mijn gezicht als ik oude afleveringen of scènes van Bart ergens op TV zie verschijnen.

Ik heb het nog niet zo lang geleden ook bij een andere film gezegd, maar Aaron Eckhart blijft voor mij Harvey "Two-Face" Dent. Wat jammer is, want ik zou hem graag los van dat personage willen zien. Uiteindelijk lukt dat wel, mits de film onderhoudend genoeg is om me mee te slepen in het verhaal en in de verschillende karakters, maar bij een film die met vlagen bloeiend is zoals deze ''Meet Bill'' is het al wat lastiger.

Elizabeth Banks en Jessica Alba zijn eye candy, mooie vrouwen met een zeer krachtige uitstraling. Jammer dat de personages zo weinig sympathie weten op te wekken en dat je op afstand gehouden wordt. Weinig kans om enige binding te krijgen met de verschillende mensen die je ziet. Zelfs met Bill zelf blijft het op de vlakte.

Grootste probleem is dan ook dat het lijkt alsof de makers niet wisten welke richting uit te gaan met deze film. Enerzijds voelt het aan als een platte komedie, met grappen die je in een American Pie zou verwachten, en anderzijds wordt er een beroep gedaan op het empathisch vermogen van de kijker, maar het blijft te oppervlakkig en oninteressant om hier iets mee te kunnen doen. En daarbij, hoeveel films hebben we al gezien over zielige, onbegrepen mannen die niet tot hun recht komen op het werk, in de thuissituatie en in het sociale leven ook niet te succesvol zijn? Deze zielige 'puppies' hebben we al vaak genoeg gezien.

Gelukkig hadden we de vrouwen nog, en Logan Lerman. Hoewel hij een beetje aan de jonge kant is voor me, vond ik hem wel een schattig joch. Aan het acteerwerk ligt het niet, het probleem ligt bij het script, de rammelende verhaallijnen en de humor die niet altijd even geslaagd is. Zonde.

Best goed te doen. Ik herinner me niet dat ik deze film ooit gezien heb. Had na vijf minuten het idee daar ik het kinderlijke en zeurende stemmetje van Sandler niet lang zou kunnen verdragen, maar ik heb het volgehouden. De scènes op school en de interactie met de kinderen is leuk. Dat romantische zijlijntje met de lerares is volkomen ongeloofwaardig en eigenlijk vrij irritant.

Sandler moest groeien bij mij, waar ik eerst een grote hekel had aan hem vind ik hem nu steeds leuker. Gelukkig zijn zijn films de laatste jaren beter geworden, want dit is niet veel soeps. Halverwege heb je het allemaal wel gezien. De scène met Buscemi was het hoogtepunt van de film, heerlijke vent.

Herzien.

Af en toe droge kost, vooral het eerste uur was lastig door te komen, maar dan wordt het gelukkig beter. Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik amper 10 jaar was, en dat had behoorlijk indruk gemaakt. De kijkervaring van toen valt natuurlijk niet te vergelijken met deze, dat was vele malen intenser.

Het einde blijft een zwaktebod, had het graag anders gezien. Aan het einde van de film was ik ook wel echt klaar met (het acteerwerk van) die blonde troela. Ze doet het niet slecht, maar aan het einde toe werkt ze je steeds meer op je zenuwen, wat afbreuk doet aan de spanning.

Toch leuk om na al die jaren weer eens herzien te hebben.

Leuk filmpje voor tussendoor, maar niet om over naar huis te schrijven. Ik vraag me af hoe iemand zo dom kan zijn... open your eyes! Ben Chaplin was wel goed gecast voor deze film.

'' We read that we ought to forgive our enemies; but we do not read..''

Lange rode nagels, netkousen en dikke tieten.. LEKKER MAAN! Wat een prachtige vrouwen in deze film.. echt eye candy.

Een sexy-vrouwen-nemen-wraak -film. Nouja, vrouwen.. in dit geval zijn het bitches. Waar kennen we dat van? Juist, Death Proof. Bitch Slap kan er natuurlijk niet aan tippen, maar slecht is het niet. Dat het grotendeels door de rondborstige vrouwen komt mag de pret niet drukken.

Het kijkt lekker weg, is met vlagen grappig, soms opwindend en vaak over the top.

Vermaak.

Hier sluit ik me bij aan. Ik heb absoluut niks met paarden, ik vind het maar vieze, enge beesten (sorry!) maar deze film viel me reuze mee. Ik dacht dat je echt een 'paardenmeisje' moest zijn om deze film leuk te vinden, maar dat hoeft dus niet. Ik heb hem gekeken met het kindje van het werk, en zij heeft zich kostelijk geamuseerd. Ik heb ook wel een leuke middag gehad.

Middelmatig, had een interessant gothisch gebeuren kunnen worden.

Laat ik voorop stellen dat ik niet veel met katten heb, beter gezegd, ik vind ze eng en vervelend. Die beesten hebben iets tegen me, een jarenlang complot waarbij ze samen af hebben gesproken om me open te krabben wanneer ze de kans krijgen. Zwarte katten vind ik al helemaal creepy.

Het hele schrijver met een writersblock gegeven kennen we wel van een aantal andere films. Toch komt dit niet goed uit de doeken. Je kijkt naar een alcoholist die in tijdnood zit. Het komt hierdoor erg traag op gang en de echte spanning komt pas na, pakweg, 30 minuten.

Er is nog iets anders wat me stoort, ik kan de vinger er niet precies op leggen, maar het voelde 'stoffig' en 'overacted' aan. Weet niet hoe ik dit gevoel moet omschrijven, dus dat doe ik ook maar niet, maar voor mij werkte het niet.

Hoewel, nu hoop ik niet dat ik morgen een zwarte kat tegen kom... En ik ben ook nog eens vies verkouden, dus hoesten zal ook rare ideeën opleveren..

Tot overmaat van ramp, loopt er op mijn werk ook een éénogige kat rond.

'' Speaking of professional virgins - here we have the queen of vaudeville herself! ''

Toch wat minder dan ik me herinnerde, of kwam dat omdat de remake nog verser in mijn hoofd zat? Zou goed kunnen. (Mary en Michelle waren een gemis). Het was zo wisselend, van spannende, sfeervolle momenten naar scènes vol oeverloos gelul en geneuzel. Met name de vrouwen in de film konden me totaal niet bekoren. Nu hou ik sowieso al niet van die stoffige, opgedroogde grietjes (Die veel ouder leken dan ze moesten voorstellen), maar ze waren ook nog eens behoorlijk irritant en vrij... hersenloos. Dat vond ik in de remake ook wel, maar daar stoorde het me minder.

Met vlagen sfeervol en redelijk spannend, maar helaas ook (te) vaak aan de saaie en langdradige kant.

'' I'd like to bury the hatchet with my sister. Right in her head. ''

Met de kerstdagen voor de deur, is het weer tijd voor een lekker thema filmpje vol met vrouwelijk schoon. Katie Cassidy, Michelle Trachtenberg, Mary Elizabeth Winstead, Lacey Chabert en Crystal Lowe... Phoe, waar is dat studentenhuis gevestigd? Ik wil me direct inschrijven. Liefst wel zonder psychopatische moordenaar.

Er is veel negativiteit rondom deze film. Volkomen terecht? Nee, tippen aan het origineel kan deze versie niet, die sfeer blijft onovertroffen, maar ze hebben er wel een eigentijdse remake van weten te maken. Nagelbijtend spannend? Neh. Uitzonderlijk veel gore? Neh. Uitstekend acteerwerk? Haha, nehhhh. En toch is het zo slecht nog niet. Er hangt best een lekker sfeertje, de beelden zijn mooi en de dames zelfs nog mooier. Nadeel is alleen dat de studenten zo leeg zijn als een luchtbel. Geen inhoud, geen diepgang en empathie opwekken doen ze ook niet. Gelukkig hebben ze wel nog een dosis zwartgallige humor. Hoewel de speelduur vrij kort is, wordt er ook genoeg tijd genomen om de achtergrond en de kindertijd van Billy in beeld te brengen. Toch wel een prettige bijkomstigheid.

Dit is een vermakelijke slasher, vol met cliché's en al dan niet lachwekkende kills. Ik vond 'm lekker. Al had ik wel een gebroken hart toen Lacey Chabert aan dr einde kwam. Wat een schattig poppetje.

Vriendje wilde hem graag nog eens zien, ik had bij de trailer al besloten dat dit niet mijn ding ging worden. Toch meegekeken, en het was minder kommer en kwel dan verwacht, maar nog steeds niet mijn ding.

Ik heb geen enkele keer gelachen, dit lag er te dik bovenop en was op een niet grappige manier te gemaakt. De personages spraken me niet aan, het verhaal ging werkelijk nergens over. En ja, tuurlijk snap ik het principe wel, en ik kan ook begrijpen dat mensen lovend over deze film kunnen zijn, maar ik voel het niet zo. Slecht + slecht + slecht blijft voor mij slecht, en niet leuk. Helaasch.

Tja, ik ben niet onder de indruk. De enige reden waarom ik deze film wilde zien waren de zusjes Schuurman.

Het hoofdpersonage vond ik totaal niet goed uit de verf komen, met zijn monotoon stemgeluid en zijn 'kijk mij eens gekweld worden!' blik in zijn ogen. Ook de zusjes Schuurman deden niet meer dan 'het lekkere stoere wijf' uithangen.

De 'humor' kon me ook niet grijpen, grapjes over social media waarop dan gezegd wordt: 'Gangster doen niet aan Twitter joh!'. Nou, hilarisch. De actiemomenten, tsja, heel erg afgekeken natuurlijk, maar dan stukken minder pakkend of boeiend.

O ja. De muziek. Om te huilen. Vreselijk, totaal niet mijn ding en zelfs een vrij aanwezige stoorzender.

Dan staar ik nog liever naar foto's van de zusjes Schuurman, heb ik meer plezier aan.

Toch nog een halfje ervanaf halen.

Het is onderhoudend, maar nergens echt beklemmend of spannend. Het verhaal hebben we al meerdere keren gezien, in een ietwat ander jasje gestoken dan wel, maar verrast helaas nergens. Ook bij deze film is het lastig meeleven met de personages wanneer je ze niet kunt uitstaan. Als je jezelf er op betrapt dat je denkt: 'Ga alsjeblieft dood' weet je dat het ergens mis is gegaan. Gelukkig werd dat gevoel na een tijdje wel wat minder.

Zoals Carla opmerkt zitten er enkele scènes in die niet logisch zijn. De 'naakt'scène is daar een goed voorbeeld van. Leek even alsof ze kost wat kost wat bloot er in moesten zien te krijgen.

Maar, al met al, toch vermakelijk. Slot was ook aardig.

Echt een film waar je je verstand op 0 moet zetten en je gewoon moet laten meeslepen. Eng? Nee. Grappig? Soms.

Niks om te vaak moet kijken, maar als je zin hebt in een slecht cliché filmpje is dit leuk tijdverdrijf.

'' You're stiff! Stiff like a dead corpse! ''

Black Swan. Mijn eerste gedachte was: '' Oh boy, geen film over een of ander onschuldig, balletdansend miepje wiens ambitie is om de absolute top te behalen. '' Maar toch werd mijn nieuwsgierigheid gewekt, met name door de cast. Natalie Portman, Mila Kunis en Vincent Cassel waren wel een kans waard. Al dacht ik In eerste instantie wel dat Keira Knightley in de hoofdrol was. Hoe ik daar bij kwam is me nog steeds een raadsel. De regisseur schept ook hoge verwachtingen, dus ik ging er toch met goede moed in. Zeker omdat een vent als hij het lef heeft om een film over ballet te maken. Chapeau.

Gelukkig was het alles behalve het goodiegoodie zoetsappig verhaaltje dat ik verwacht had. Black Swan gaat veel dieper dan dat. Het heeft een interessant gegeven en laat de kijker meedenken: is Lily een geestesverschijning, een waanvoorstelling? Nathalie zet hiermee een fantastisch personage neer. Letterlijk heel fragiel en breekbaar, maar de transformatie die ze doormaakt is schitterend in beeld gebracht. Wat een knap talent is zij en geweldig hoe zij deze rol, en dit verhaal weet te dragen. Mila Kunis is prachtig in haar bijrol. Sexy, overtuigend en mysterieus. Fijn dat zij eindelijk een beetje van het 70's show imago af kan komen op deze manier. Ze heeft laten zien dat ze ook klaar is voor de serieuzere rollen.

Er zitten een flink aantal memorabele en indrukwekkende scènes in deze film. Denk aan de scène waarbij Nathalie's moeder haar uit aan het kleden is alsof ze een 6 jarig meisje is, en hoe knap ze zich daar, beschaamd als ze is, doorheen slaat. Erg fijn dat het nergens lachwekkend wordt, eerder tragisch. De prachtige soundtrack helpt ontzettend goed bij dit soort momenten. Mansell, right?

Veel dingen in deze film, zijn volgens mij multi-interpretabel. Over de rol van de moeder bestaan nogal wat misverstanden, volgens mij. De een ziet haar als een monster die haar dochter gek heeft gemaakt, door altijd maar veel van haar te eisen en haar perfectionistisch te willen maken. Zo heb ik het niet geïnterpreteerd. In mijn ogen was ze juist overbeschermend, ze had tenslotte ook een dochter die geestelijk niet gezond was. Ze knipt haar dochter haar nagels af zodat ze zichzelf niet kan verwonden. Moeder is geen pushend monster, ze wil haar dochter beschermen. Nina ziet dit helemaal anders door haar psychose, waanbeelden, whatever. Ze heeft ontiegelijk veel warmte en moederliefde, en voor mij kwam dat ook goed uit de verf. Een andere theorie is dan weer, dat de moeder er nooit geweest is.

Lily was echt maar vormde geen enkele bedreiging voor Nina's rol. Ze hadden geen sex, zaten niet in dezelfde taxi, had geen sex met Vincent en ze was ook niet the Black Swan. Dit waren allemaal fantasieën van Nina. Ik zie zelden acteurs of actrices die zo hun hart en ziel in een rol weten te leggen, maar wat Portman hier doet is fenomenaal. Zij kan er niks aan doen dat de makers besloten om Nina niet meer 'achtergrond' of 'diepgang' te geven.

Vincent Cassel was fascinerend en bizarre. Op een gegeven moment begin je aan alles te twijfelen (Is hij ook wel 'echt?'), aan wat je ziet, wat je hoort, wat er wel gebeurde of wat er juist helemaal niet gebeurde. Cassel is perfect gecast. Hij weet als geen ander de vreemde, enge maar toch sexy ballet director te zijn, en hij heeft overduidelijk chemie met Nina.

Daarnaast is het ook een film over seksuele ontwikkeling, en de oneliners liegen er niet om. "I just like my pussy licked. And you like to lick." en '' Oh my god! Was I good?'' zijn uitspraken die veel mensen zich zullen herinneren wanneer ze aan deze film denken.

Mijn favoriete moment is wanneer Nina veranderde in een Zwaan: Die benen! Wauw. Schitterend. Even zat ik met open mond naar het beeld te staren. Eigenlijk is het lastig om een favoriete scène te kiezen, het zijn erg gewoon teveel die grote indruk op me maakten.

De performances, soundtrack, de cinematography.. Intens en indrukwekkend zijn de juiste woorden om deze film te beschrijven. Terecht dat deze film oscarnominaties kreeg. I just loved it. Ik ga dan ook geen 4.0* geven, wat ik in eerste instantie van plan was, maar een mooie, solide 4.5* want dat verdient deze film.

Gaat dat zien, laat je meeslepen en wordt betoverd door het prachtige verhaal, de muziek, de settings, de overweldigende acteerprestaties en de constant boeiende sfeer. God, ik blijf maar vol lof over deze film spreken. Wellicht omdat ik zulke verwrongen verwachtingen er van had. Ik ben heel blij te hebben gezien en ervaren dat deze volledig misplaatst waren. Laat je niet afschrikken door het 'ballet gebeuren', het is zoveel meer dan dat.

WAUW WAUW WAUW!

Vandaag maar eens herzien. Blade is niet erg bijzonder. Geen spectaculair goed plot, maar wel een fijne actiefilm vol met goede choreografie en boeiende vechtscenes.

Snipes is natuurlijk dé Blade. Ontzettende goede rol zet deze man neer, en het lijkt hem allemaal zo gemakkelijk af te gaan. Toch zie je dat hij er vol overgave instaat. Bijzonder.

Cool. Na de eerste Blade te hebben herzien doen we deel twee en drie er ook achteraan. Grootste plus voor mij was de komst van Norman Reedus, I love him. Zijn personage vind ik ook zeker een toegevoegde waarde, hij zorgde af en toe voor een lach op mijn gezicht. Perlman vond ik ook wel geinig, wat een frikandel is die vent toch.

Het verhaal an sich is niet bijzonder, maar interessant genoeg. De actie is vet, alleen komt de bloodpact niet helemaal uit de verf. Waren nou net de meest gevreesde vampirekillers. Geef mij dan maar Blade en Whistle.

'' What's that? Is that the Blair Witch? No, it's Heather, taking a piss. ''

Toen ik deze film voor het eerst zag moest ik er niet zoveel van hebben. Ik vond het vrij nutteloos om naar drie mensen te kijken die nog nooit een camera vast hadden gehouden te moeten kijken. De schokkerige beelden wisten mij toen niet te boeien.

Nu, jaren later, kijk ik er anders tegenaan. Het ziet nog steeds niet uit, maar het is een extreem realistisch beeld. Sommige dingen waardeer je beter als je ouder bent en meer gezien hebt. Ookal was het zicht soms slecht, het liet veel aan je eigen fantasie over. Het onbekende maakte het eng. Als kijker moest je het zelf invullen. Deze authenticiteit maakte het boeiend. De angst wordt perfect opgebouwd: elke nacht wordt de dreiging iets groter. Je weet natuurlijk wel op voorhand dat het geen film is met een happy end, of eentje waar je telkens gruwelijke slachtpartijen te zien krijgt. Als je zit te wachten op bloederige taferelen, is dit niet jouw film.

De meningen over deze film zijn erg uiteenlopend. De een vindt het angstaanjagend, de ander dodelijk saai. Ik zit er een beetje tussenin. Ik ben altijd al bang geweest om alleen (op een vreemde plek) in het donker te zijn, daarom heeft het mij ook een aantal keren een beklemmend gevoel weten te geven. Zeker omdat het met minimale middelen in beeld is gebracht, zoals het in de realiteit ook gaat.

De hype omtrent TBWP is niet volkomen terecht. Zo stond er op het DVD hoesje dat mensen de bioscoop uit waren gelopen, omdat het zo eng was. Dit kan ik me persoonlijk niet voorstellen, maar ik heb mijn portie horrorfilms dan ook wel gehad.

Goed filmpje, origineel, authentiek.. maar een tikkeltje overrated/overhyped.

Plus, het laat me denken aan de parodie op deze film in Scary Movie, verdomme!

Maandagochtend, lekker brak van een druk weekend, om 09.00 vanuit bed een crappy horrorfilm kijken. Daar had ik zin in! Alexandra Chando speelde mee, dat was sowieso al een klein plusje.

Maar helaas verdween die goede bui snel. Ontzettend traag, vaag en het voelt vrij 'stoffig' aan. Je kan er in het begin amper een touw aan vastknopen en de personages kunnen je gestolen worden, totaal gebrek aan charisma en ze hebben (afgezien van het feit dat ze vaag zijn) niets interessants te bieden.

Patrick Breen weet dit naarmate de film vordert nog iets omhoog te krikken, en hij maakt het de moeite waard om door te kijken. Hij weet een prima rol neer te zetten en met zijn stem en mimiek weet hij een onheilspellend sfeertje te creëren.

Toch blijft het wat spanning en gore betreft erg aan de vlakte. Je ziet weinig, en hoewel de manier van filmen soms best aardig is, is het jammer dat je als kijker nooit echt mee wordt gezogen in het verhaal en in de gebeurtenissen.

Volgende keer maar een andere crappy horrorfilm uitzoeken, waar ik na afloop een beter gevoel over heb.