Opinions

Een kijkje in de leef- en gedachtewereld van een asociaal type. Veel meer doet deze documentaire niet.

Na een 20-tal minuten heb je alles eigenlijk wel gezien en is de rest een saaie herhaling van meer van hetzelfde.

Filmmaker Joost van der Valk: "Als kijker krijg je sympathie voor Sjonnie en ga je met je eigen grenzen schuiven."

Dat zou van der Valk wel willen, maar daarvoor had hij toch meer diepgang of uitleg moeten (laten) geven (bv. de strijd van Sjonnie met de woningbouw of de regelgeving rond zijn grow-shop)

Typisch iets waardoor je meer van Sjonnie had kunnen laten zien, en wellicht zelfs deels begrip voor zijn houding kan krijgen.

Nu kreeg ik die sympathie voor Sjonnie nergens, laat staan dat de documentaire mij liet nadenken over mijn normen en waarden.

Aan het eind vertelt Sjonnie iets over zijn jeugd. Maar wat hij zegt is weinig verrassend... dat had je zonder zijn uitleg ook wel kunnen verzinnen.

Inderdaad een prima cast, maar ik vond het verhaal nogal aan de suffe kant. De sfeer wordt niet broeierig spannend, tenminste ik heb het gemist.

Malden als onberekenbare vieze oude man vond ik nog het best er uit komen.

De spanning tussen Cooper en de jongen was niet echt te snijden en het dokter-vrouwelijke patiënt stuk was mij ook te flauw. Het kan aan mij liggen, want de score hier en vooral op IMDb is best wel hoog.

Met een 2,5 vind ik mij nog mild, eigenlijk. Ik ga hem nog wel eens zien en misschien dat ik dan het geheel beter kan hebben.

Alle aandacht gaat uit naar Robert Taylor en de wijze waarop hij zijn rol van cynische wetsdienaar invult. Hij vertrouwt niets en niemand en dat levert een mooi contrast met zijn omgeving op. Hij staat alleen in zijn negatieve houding en snapt niets van de houding van anderen. Met mensen heeft hij niks, gezien zijn onbeleefde houding. Taylor is geknipt voor zo'n rol met zijn sprekende kop. Een goed verhaal, snedige dialogen en een cast die Taylor goed kan bijhouden. Er zit niet veel actie in omdat het verhaal zich toelegt op interactie.

Prima western.

Redelijk, maar niet één van Scott's hoogtepunten. De tegenstrevers waren mij iets te sullig waardoor het niet echt spannend wilde worden.

Lee Marvin als heethoofdige ondergeschikte van Scott was wel goed, zelfs beter in vorm dan Scott.

3*

Als er een stel pubers voor je zit en elkaar met popcorn zit te bekogelen, dan weet ik weer waarom ik liever thuiszit met films zoals deze. Ik moet wel zeggen dat ze zich rustiger gedroegen nadat ik ze er in de pauze op aangesproken had.

De film zelf vond ik erg teleurstellend. Teveel aandacht aan verliefdheden en jalouzie en bijbehorend gegiechel over zoenen. Vooral voor de pauze vond ik het maar matig en de SE niet indrukwekkend bij de beginscène.

Komt ook bij dat ik nu wel een keer genoeg heb van de Potter-films, het is niet verrassend meer. Met elk nieuw deel lijkt ook Radcliffe minder geïnteresseerd om in ieder geval te proberen een prestatie neer te zetten. De rest van de cast stijgt boven hem uit, en dat lijkt me lastig als hoofdpersoon zijnde.

Sommige settings zijn mooi gemaakt, maar dat is, samen met de scène in de grot, alles.

1*

Dit is een in meerdere opzichten interessante film.

Ten eerste kreeg de film wat griezelelementen mee: een spookachtige begraafplaats, een landhuis met duister personeel waar het lijkt te spoken en een tunnel met geheime toegang en gangen waar uiteraard ook het daglicht niet schijnt. Het geeft de film best een heel aardige sfeer mee.

Deze film is een remake van The Phantom City met Ken Maynard.

Als je in de verte John Wayne en Duke ziet aangereden, zit je in werkelijkheid naar Ken Maynard en zijn paard Tarzan te kijken. Beelden uit de orginele film werden gewoon gebruikt voor de remake.

Het paard Duke vertoont ook in deze film weer enige aangeleerde trucs. Volgens mij een zeer bijzonder paard en uniek om mee te werken. Het dier heeft zelfs een bepaalde uitstraling.

Als laatste is de rol van Blue Washington intrigerend. Deze negeroïde man wordt neergezet als het bange, lafhartige en enorm bijgelovige hulpje van Wayne. Dat hij Wayne uit een netelige situatie weet te redden, lijkt niet te komen door een vlaag van dapperheid, maar door slaafsheid en dienstbaarheid aan zijn baas.

Enkele jaren later kreeg Blue Washington minder rollen toebedeeld, mede door een minder racistische blik van de blanke Amerikaan ten opzichte van zijn "zwarte" medemens.

Blue Washington vertolkte dezelfde rol in het origineel.

Hij is overigens een schoolvoorbeeld voor als je iemand moet uitleggen wat overacteren is.

Een score van 3,25 bestaat niet dus vandaar een 3,5*

Niet mijn genre, maar toch geïnteresseerd geraakt na de veelal lovende woorden hier.
Helaas, ook deze film zal mijn interesse in horror/slasher niet doen toenemen.
Het begin is alleraardigst en redelijk duister. De scène met het afgehakte hoofd die toch nog enig seksueel nut heeft, is humor van de bovenste plank. Maar als de moordenaar eenmaal echt zijn intrede doet is het gedaan met de pret; slappe effecten (dat hoofd door de trapleuning) en hectoliters bloed moeten het geheel gaan redden.
Sommige momenten hebben weer wat spanning, die veel meer te bieden hebben dan de bloederige scènes waarin de goorheid de boventoon voert. Indirecte spanning en de factor "eng" vind ik toch altijd intenser als niet alles expliciet in beeld komt.
Het acteren van juist de hoofdpersoon vond ik ook niet echt geweldig, de rest van de cast vond ik beter.
De al veel genoemde plottwist is te zot voor woorden.

Ik heb me maar matig vermaakt al met al.

Een film die een wat dubbel gevoel geeft. Er is veel op aan te merken, maar toch ademt de film voor mij een best wel prettige sfeer uit.

Het is geen snelle film, de muziek eronder is regelmatig flink misplaatst (zo krijg je beelden te zien van een rustig reizend gezelschap door de wildernis, maar de muziek eronder doet meer denken aan een flink uit de hand gelopen saloongevecht), de voice-over doet zijn best, maar ik hou niet van voice-overs omdat ze de film meer afstandelijk maken.

De film vertelt het verhaal van een woudloper en wat hij zoal tegenkwam in die tijd dat het land nog onontgonnen was. De vriendschap met een Indiaanse en een vakgenoot, de (dodelijke)ruzies met andere woudlopers. Aardig om te zien.

Het acteren is niet hoogstaand, maar ook niet storend.

De keuze van muziek is wel jammerlijk en past alleen op het eind redelijk.

Ik heb me prima vermaakt met deze film, al zal ik hem niet snel voor de 2e keer willen zien, vooral omdat de beeldkwaliteit flink te wensen overliet (rechtsreeks van video op dvd gezet, waarschijnlijk).

3*

Ik vond het wel een leuk verhaal met een paar aardige komische momenten. Het gedoe met de twee kerels achter de hoofdpersoon aan, was minder interessant. Bridges speelt zijn rol goed en de verwikkelingen in de filmwereld, waarin hij belandt, zijn amusant genoeg.

Een aardige documentaire over de oorsprong van de heavy metal. Niet echt een documentaire die nieuwe inzichten geeft, of qua stijl iets spannends brengt. De gebruikelijke korte interviews, afgewisseld met historische beelden en uiteraard vele stukken van fameuze bands: Cream, Vanilla Fudge, The Kinks, Jimi Hendrix, Deep Purple, veel Black Sabbath, Led Zeppelin, etc.

Altijd leuk om stukjes te zien van bands als Diamond Head, Judas Priest en aanverwanten in hun jonge jaren. Al komen dat soort bands pas later in de docu aan de beurt.

Het begrip "Heavy Metal" vormt wederom het aloude discussiepunt over wie de eer mag verkrijgen van "allereerste heavy metal-band". De enige band die niets tegen die term heeft zijn de leden van Black Sabbath. Ook niet iets nieuws, eigenlijk.

Het meest interessante vond ik het stukje over de "Soundhouse/Bandwagon" in London. Paradijselijke stukjes historie binnen de New Wave of British Heavy Metal.

In die tijd was ik graag inwoner geweest om dat allemaal rechtstreeks mee te maken.

De Aardschokdagen en de kleinere clubcircuits (Dynamo, Eindhoven) waren een paar jaren later een leuk alternatief binnen Nederland. Al had de Amerikaanse vloedgolf aan metalbands (het antwoord van die kant op de NWOBHM) inmiddels een grote invloed op de podia.

Ik vond de docu een beetje saai. Ik veerde vooral op bij de videofragmenten van de bands.

De overeenkomsten tussen de metalfan voor het podium met de metalfan op het podium, wordt aardig naar voren gebracht in de korte interviews tussendoor. Ik ken alleen punk als genre, waarin de fans en musici qua uiterlijk en beleving zo onderling uitwisselbaar zijn.

Uitgezonderd de Amerikaanse poserbands (Ratt, Poison, etc) die ook aan bod komen.

Het laatste gedeelte behandelt vooral de latere bands zoals Pantera, Korn en Slipknot. Daar haak ik zelf af qua interesse en boeit hetgeen verteld wordt, mij nauwelijks.

Alle interviews blijven hoofdzakelijk meningen van de geïnterviewden, die soms uitspraken doen alsof wetenschappelijk bewijs hun uitspraken ondersteunt (vooral de uitspraken van niet-muzikanten levert weinig boeiends op). Je kunt ook je eigen metalvrienden een microfoon onder de neus duwen en vragen stellen over de goede, oude tijd; leuk voor diegenen die hen kennen, anderen kijken verveelt weg.

De docu kent weinig diepgang doordat teveel gezichten iets te vertellen menen te hebben.

Ik vond het een matige bedoening. Saaie uitvoering van het verhaal en van Murphy blijft weinig over als het verhaal niet meewerkt. Zo'n knaller van een acteur is het dan ook weer niet.

McNally heeft een rol die al te nadrukkelijk de slechte schurk uitbeeldt. Te platte en eendimensionale western die nauwelijks eeen opleving kent.

Geweldig dat een film met als enige geluid een vol uur pianogerammel je zo kan boeien. Misschien mede door het besef dat de film al zo oud is.

Er zitten mooie scènes in de film en de totale chaos op het eind ziet er echt dramatisch en onheilspellend uit. Eén scène springt er voor mij uit; als de predikant zich laat verleiden door een handlangster van de grote boef en zich tegoed doet aan eten, drank en aan het meisje zelf. Een prachtig stuk dat op de lachspieren werkt met een uitmuntend acterende Jack Standing.

Er werd overigens niet zuinig omgesprongen met het uitdelen van bijrollen. In elk scène komt men moeiteloos op de proppen met een honderdtal acteurs.

Dit smaakt naar heel veel meer van dit soort oude stomme westerns. Ik neem aan dat niet alle westerns uit die tijd zo'n sterke moralistische toon hadden. Al kon ik er bij deze film goed doorheen kijken, mede door het constant aanwezige spektakel.

Lastig om dit een cijfer mee te geven, maar aangezien het uur in een wip voorbij was... 4*.

Wie een pure, traditionele western verwacht, komt op de koffie.

Geen saloongevechten, show-downs bij de vleet en wat nog meer hoort in de "normale" western.

Toch vond ik dit een leuke film. Goed acteerprestaties en een aangenaam verhaal met de nodige verwikkelingen.

3*

Het grote voordeel van deze western is dat er niet de godganse tijd één of andere moppentapper met een halfgaar gebit en flaphoed de show wil stelen met flauwe grappen.

Een kleine komische toon wordt wel gezet Britt Wood als "Speedy", een oude vriend van Hopalong. Gelukkig gedoseerd en niet prominent aanwezig.

De hoge scores op IMDb van William Boyd-westerns zijn waarschijnlijk te wijten aan een internet-actie van zijn fans, maar slecht is ie in ieder geval niet. Zijn manier van acteren vind ik te prefereren boven een aantal tijdsgenoten van hem. Boyd legt het er allemaal niet te dik boven op, zoals sommige van zijn collega's in die tijd wel deden. Boyd heeft een redelijk relaxte manier van acteren. Hij komt daardoor wat natuurlijker over dan bijvoorbeeld Tim McCoy.

Russell Hayden is de serieuze side-kick van Boyd, die ook zijn mannetje kan staan, zonder hulpeloos als een baby te zijn zonder de hoofdrolspeler.

Het verhaaltje zelf is zo uitgemelkt als een overbejaarde koe, maar er zit vaart in en de actiescènes zitten goed in elkaar.

Het duurt alles bij elkaar een klein uurtje en dat is een prima speelduur voor dit soort verhaaltjes. Ik wil wel meer van Boyd zien als Hopalong... deze is prima bevallen.

.

Voordat ik de muziek van deze film uit mijn hoofd heb, zijn we vast weer weken verder.

Ik vind dit een mooie film. Weinig actie maar daar draait het ook niet om. Het is meer een psychologische thriller in een western-setting.

Mooi uitgewerkt en de daadwerkelijke actie op het eind is niet waar de film om draait. Mooie muziek ook die werkelijk iets toevoegt.

Een 4*

Voor mij was het meest opvallend aan deze film om te ontdekken dat Hank Worden zijn filmcarrière hier begon als sullige sidekick van Tex Ritter. Veel breder dan een beetje onbenullig kijken is zijn rol ook niet.

Van minuut 10 t/m 35 zit het verhaal boordevol liedjes en schiet de voortgang van het verhaal er flink bij in. Volgens mij heb ik in totaal een stuk of acht (korte) liedjes geteld.

Het verhaal is volledig oninteressant doordat er zoveel liedjes in de film gepropt zijn.

Inderdaad is Newman op zijn best in deze film. Ik was wel blij dat het merendeel van de film niet bestond uit een als indiaan verklede Newman. Dat blijft raar in die oude westerns, hoewel zeer normaal in die tijd. Misschien is dat ook zo gek nog niet omdat men in nieuwe westerns telkens dezelfde indiaan (Wes Studi) optrommelt.

Goed verhaal met een onbegrepen Newman die niet zijn best doet om zijn gedrag te verklaren aan mensen die zijn volk als minderwaardig beschouwen. Niet spannend qua actie, maar wel boeiend door de verhoudingen binnen het groepje mensen dat wel met elkaar opgescheept zit, maar in normale omstandigheden elkaar uit de weg zou gaan.

3,5*

Jammer, maar deze film vind ik zwaar onder de maat.

Wayne speelt een onbehouwen vlerk en draait opeens 15 minuten voor het einde om in een man met empathie voor de medemens. Vooral bedoeld om een romantisch aspect aan de film toe te kunnen voegen.

Van de hoofdpersonen vind ik Willam Holden als enige iets positiefs aan de film toevoegen. Constance Towers bakt er weinig van en is vooral hinderlijk aanwezig, al vind ik haar in de loop van de film wat beter worden.

De gevechten met de Zuidelijken zien er lachwekkend uit. De strategie van de Zuidelijken is er duidelijk op gericht zo snel mogelijk opgeruimd te worden door de Yankees: Heel hard naar de vijand rennen met een vlag in de hand totdat men neergeschoten wordt. Vooral het treffen tussen de beide partijen in een stadje is ronduit abominabel uitgevoerd.

Het enige interessante aan de film is de (verbale) strijd tussen Wayne en Holden. Holden is beduidend beter op dreef dan Wayne.

1,5*

Gunfight at the O.K. Corral Deel 2 van Sturges.

"This picture is based on fact. This is the way it happened" verschijnt na een drietal minuten in beeld.

Sturges zal de shoot-out bedoeld hebben, denk ik. Want het verdere verloop van deze film klopt niet met de feiten.

Hoe dan ook, Sturges weet wederom een prachtig westerngevoel te creëren en de locaties zijn af en toe adembenemend mooi in beeld gebracht. Het verhaal boeit en Garner/Robards is een prima stel.

Zeer goede muzikale ondersteuning bovendien.

Ik vraag me af waarom deze film zo onbekend is omdat deze nauwelijks onderdoet voor andere Earp-films.

Een dikke 4*

(Een halfje eraf vanwege een loopje nemen met de aangekondigde belofte dat deze film op feiten zou zijn gebaseerd.)

Het leuke van de film is natuurlijk om al die sterren te zien en andere vaste westernacteurs te ontdekken.

Het doet me altijd deugd James Stewart te zien spelen. John Wayne in een minieme bijrol ten dienste van Harry Morgan. Eli Wallach als opponent van George Peppard.

Dan heb ik het leuke van de film eigenlijk ook al wel gehad, want het gaat natuurlijk niet goed als je honderd jaar geschiedenis met ontelbare belangrijke gebeurtenissen in een film wil proppen van knap twee en een half uur.

Maar ik heb me toch redelijk vermaakt met het "ontdek je helden"-filmpje.

2,5*

Het is geen leuke familie-western in ieder geval. Vrij hard, bloederig en een held ontbreekt.

Hackman is uitermate geschikt om de rol van "rücksichtlose" en sadistische wreker op zich te nemen. Met die kop en zijn rollen krijg je bijna altijd meer sympathie voor de tegenpartij. Alhoewel dat ook geen lekker ventje is.

Ik heb me wel vermaakt met deze film.

3*