Opinions

Twee genres vermengen tot een kloppend geheel is moeilijk, vooral als je probeert een komedie te maken in combinatie met een western. Leuke komische westerns... daar zijn er niet veel van.

In deze film zijn de grappen niet goed en de acteurs ook niet.

Het verhaal is best aardig en de omgevingen waarin het afspeelt zijn de moeite waard.

Maar de acteurs die het verhaal iets extra's zouden moeten meegeven zitten in ieder geval niet in deze film. In deze film spelen hooguit aardig toneelspelende amateurs. Voorspelbare en matige dialogen meekrijgen helpt natuurlijk ook niet echt.

Er zijn slechtere westerns gemaakt de laatste tijd.

Mooi avontuur in een werkelijk schitterend ruig en bergachtig landschap. Hayward kan prima meekomen met Cooper en Widmark.

Een verhaal om niet moeilijk over te doen, maar gewoon over je heen laten komen en genieten van de sfeer.

4*

Slecht tot matig acteerwerk en te lange shots waarin niets gebeurd, behalve het groepje blanken dat door indiaans gebied reist. Door het trage verloop is er weinig spanning.

Een paar momenten die te verteren zijn, maar in ieder geval veel te weinig.

In de jaren 70 werden wel meer van dit soort westerns gemaakt, zonder een greintje gevoel en talent.

Gezien het jaartal, 1962, wel eens verfrissend om de indianen eens niet opgevoerd te zien worden als een soort slachtvee.

Een aardige poging om de zaken eens vanuit de underdog te bekijken.

Wel jammer dat de hoofdrollen ingevuld werden door blanken. Bovendien doen ze dat erg matig, Chuck Connors voorop. Hij loopt er de hele film bij alsof hij net flink met gewichten heeft lopen zeulen in de sportschool, of hij was flink geobstipeerd, dat kan ook.

De film geeft een beeld van de moeilijkheden die de indianen ervoeren in de strijd voor hun vrijheid en manier van leven.

In deze tijd heb zijn er betere films gemaakt over het leven van de indianen, maar nogmaals... voor 1962 is dit geen slechte poging.

3*

De rol van Robert Duvall in deze film is redelijk beperkt, maar als hij dan in beeld komt krijg je de neiging de film 5* te geven.

Tevens Wes Studi's beste acteerprestatie naar mijn mening.

Een prima film die mooie beelden bevat en ook een mooi beeld geeft over Geronimo en de Apaches. Gebaseerd op feiten met hier en daar een Hollywood-tintje.

4*

Een geweldig en behoorlijk compleet feest voor de liefhebber van thrash metal.

Voor mij vooral een feest der herkenning omdat dit een enorm spannende tijd was met tape-trading (een soort Napster... maar dan zonder internet en met gebruik van cassettebandjes) en er zoveel ontwikkelingen waren op metalgebied dat het haast niet bij te houden was.

Vooral financieel gezien niet. Gelukkig waren er vrienden en kennissen met dezelfde interesse, zodat je toch op de hoogte bleef van alle nieuwe bands.

Er was de tape-trading waar ik veel gebruik van maakte en overal ter wereld schreef je bands aan die net in de Aardschok stonden en met wat geluk kreeg je vanzelf hun demo's en persfoto's opgestuurd (soms zelfs hele obscure singletjes).

Een geweldige tijd want er waren ook nog eens de vele concerten binnen het clubcircuit in Nederland.

Thrash-metal vierde vanaf 1983 tot en met (plusminus) 1988 zijn hoogtijdagen.

Deze documentaire legt het ontstaan en de verspreiding van deze Amerikaanse metal gedegen vast. Met beelden van optredens uit de begindagen (bv. Metallica met Dave Mustaine) en vele korte interviews met alle direct betrokkenen van toen.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat dit voor de niet-liefhebber een zeer gewone documentaire zal zijn, die niet baanbrekend van opzet is.

Wel een ongelooflijk lekkere documentaire die de wens om terug in de tijd te kunnen reizen volledig naar boven laat komen.

Of dit een western is laat ik in het midden. (denk ik.)

Dat ik er geen fluit aan vond wil ik wel gezegd hebben. Typisch Leone af en toe, maar ik vond hier de spanning ontbreken, ook het acteren vond ik maar mager, of juist teveel. Het verhaal boeide me ook al niet, dus blijft er weinig anders over dan dit als mijn eerste Leone-film te beschouwen die ik een onvoldoende geef.

1,5*

ps. Natuurlijk is dit geen western, maar een actie/avonturen/oorlogsfilm.

De combinatie Walker/Moore is onderhoudend genoeg om de film aangenaam te houden, al helpt de omgeving waarin het zich afspeelt flink mee (het soort omgeving waar John Ford in zijn films patent op leek te hebben).

Door de lichtkomische ondertoon is het een luchtig avontuur, waarbij de spanning niet echt boven komt drijven.

De beeldkwaliteit is behoorlijk scherp en ik ben het met Brix eens dat het in kleur nog veel mooier uit zou zijn gekomen.

De gelijkenis met "The Treasure of the Sierra Madre" lijkt mij niet toevallig. Al is een vergelijking snel gemaakt als de film draait om goud, onderling wantrouwen, bandieten en hebzucht.

Een aardige avonturenfilm die nergens echt goed wil worden.

Jammer dat een herinnering zo uiteenspat bij het herzien van deze film. 25 Jaar geleden was dit een regelrechte hit tijdens de regelmatig terugkerende video-avonden met een een tiental vrienden. Bij deze film hielden de vriendinnen het na een half uur voor gezien en vertrokken richting de plaatselijke disco. Wij mannen (nou ja) vonden het vooral een lekker gore film met een unieke aanklacht richting de (consumptie)maatschappij.

Na herziening blijkt de film te weinig inhoud te hebben. Het is voornamelijk vreten, scheten en andere redelijk flauwe humor. Een paar grappige momenten, maar er wordt te weinig aandacht besteed (en uitleg gegeven) over het waarom van het zich proberen dood te eten.

Een redelijke western, met een paar bijzondere uitgangspunten. Hoofdpersoon Robert Stack wordt er naar gelang de film vordert niet direct sympathieker op. Meeleven met de held is er niet echt bij.
Het verhaal blijft wel interessant om te volgen omdat tot aan een kwartier voor het einde onduidelijk is hoe de film zal eindigen. Wat mij betreft een groot pluspunt en het komt niet al te vaak voor bij westerns.

Allereerst bevindt Stack zich tussen twee vuren: de Zuidelijken en de Noordelijken. Stack kiest geen partij. Hij is enkel en alleen aanwezig om zichzelf te verrijken.
'Sure, I'm loyal. I've got an undying loyalty to myself and no one else, nothing else. '
Die houding zorgt voor spanning en onverwachte situaties.

Twee vrouwen zijn ook in gevecht met elkaar om de gunsten van Stack: Ruth Roman, de donkerharige barmeid met een uitdagend karakter. De blonde Mayo is het lieve, wat saaie tegenwicht. Eigenaardig genoeg eindigt een woordenwisseling tussen de twee in een stevige overwinning voor Mayo.


De redelijk unieke beelden van de omgeving zorgen ook voor een prettige kijkervaring, maar doordat het verhaal wat blijft wisselen tussen de strijd van de mannen op de vooravond van de Burgeroorlog en de strijd tussen de twee vrouwen, komen beide verhalen niet geheel uit de verf.

Een discutabele held als Stack is weer eens wat anders, maar helemaal meeleven lukt me dan niet. Ik zie toch liever een 'over the top' kogelvrije held, geloof ik.

Geen topper binnen de films over Custer en de Little Bighorn. Gezien het tijdstip van uitbrengen (1965) wel een goedmakertje richting de indianen. Ze worden redelijk duidelijk als slachtoffer neergezet van de blanke zucht naar heerschappij over lucht, land en water.

Dat Cotten wordt vermeld als hoofdrolspeler is wat vreemd: hij speelt majoor Reno en komt er qua speeltijd bekaaid van af. De hoofdrol is meer voor Darren McGavin als kapitein Benteen.

Ook het karakter van Cotten als Reno is niet bepaald heroïek (wel waarheidsgetrouw, voor zover ik me een heel klein beetje verdiept heb).

Al met al zijn er binnen de western vele cavaleriewesterns gemaakt en ze behoren bijna nooit tot mijn favorieten.

Volgens mij is dit ook een stuk zuidelijker gefilmd dan de daadwerkelijke plaats van handeling. Het zag er nogal stoffig uit in plaats van het prairie-achtige landschap waar de slag bij Little Bighorn echt plaatsvond.

Jaren geleden eens op de BBC gezien. Het gaat eigenlijk om drie of vier verhalen, waarvan de verteller de ander probeert te overtroeven met een enger verhaal dan de ander had. (Hetgeen ik eigenlijk niet hoef te melden omdat het al in de plotomschrijving staat. Maar vooruit, voor degenen die het plot gemist hebben, laat ik het staan.)

In mijn herinnering vond ik eerste verhaal eigenlijk het leukst.

3*

De meeste scenes vind ik wat te lang uitgesponnen. Een iets snellere montage zou de film goed gedaan hebben.

Het verhaal is redelijk, maar eigenlijk vooral wat aan de saaie kant. De beste momenten bestaan er vooral in als het landschap van Arizona mooi in beeld wordt gebracht, maar dat kan nooit de hoofdbedoeling geweest zijn om er een western van te maken.

Een wat vlakke western, inclusief acteerprestaties. De 3D-presentatie zorgt er tevens voor dat er een paar onlogische situaties ontstaan, puur bedoeld om wat zwevend materiaal over het beeldscherm te laten vliegen. Toen misschien een noviteit, nu is het ietwat lachwekkend.

In totaliteit had ik meer van deze western verwacht, vooral door de namen Walsh, Hudson, Reed en Marvin.

2,5*

Als het de bedoeling is om je even 1,5 uur niet te vervelen, dan kun je deze film wel kijken. De meeste western-cliché's zitten er wel in; de held, koppige zoon, gemene rancher, bange burgers, een sterke vrouw naast de held, etc.

Heb je nog goede films naast deze liggen, dan zou ik eerst die een kans geven.

Stewart Granger doet het aardig, Rhonda Fleming is meer dan aardig.

De film zelf is consant redelijk, nergens irritant. Maar ook nergens verheffend.

3*

Arness is niet direct mijn favoriet, maar ik heb ook niets tegen hem of zijn films. Mijn eerste kennismaking met de western was (buiten Lex Barker en Pierre Brice om) toch Rauchende Colts. Ik reken Herbert Joeks even niet mee.

Vandaar dat Arness toch altijd een speciaal plekje heeft bij mij.

Deze film is trouwens heel aardig, de spanning wordt goed opgebouwd en de bijrollen van Emile Meyer en Harry Carey jr. als sheriff en zijn hulp werken prima mee.

Angie Dickinson had ik gedurende de film niet eens herkend, ze verschijnt hier niet als blondine.

Dit is een western die, buiten de gebruikelijke onderdelen als vuist- en vuurgevechten, iets meer te bieden heeft dan menig b-western uit die tijd, al had ik naar aanleiding van de plotomschrijving iets meer verwacht van de psychologische druk die de hoofdpersoon aan zijn ex-maatjes oplegt.

Niettemin is dit een western die eens wat meer wil brengen en dat lukt redelijk.

Magere b-western die wel te doen is ware het niet dat er een zeer irritante en overbodige voice-over aanwezig is.

Audie Murphy kan daar weinig aan doen. Het verhaal is wel onderhoudend. Een aantal slechte bijrollen verstoort het geheel wel een beetje.

2*

Deze film heeft de western-sfeer waar ik van hou. Met Douglas als Doc Holliday perfect gecast. Burt Lancaster is een prima acteur, maar ik vind hem hier wat vlak.

Dat het historisch (het gevecht bij de O.K. Corral) gezien niet helemaal volgens de waarheid is, is niet erg. De film levert namelijk wel een waardige finale want de shoot-out is redelijk uitgebreid en mooi in beeld in gebracht.

Gelukkig acteert het merendeel van de cast naar behoren zodat de film eigenlijk geen storende elementen kent.

Dennis Hopper heb ik niet herkend. Lee van Cleef heb ik wel gezien.

Van de muziek moet de film het niet hebben, die is namelijk veel te gelikt lachwekkend (het zou er bijna cult of camp van worden). Ik kreeg stiekem een visoen van een grote flinke vent op een hobbelpaard met daarachter John Cleese en Eric Idle met een stel halve kokosnoten).

3,5 al met al

De aanwezigheid van Johnny Cash schept toch enige verwachting. Hij doet het niet slecht. Helaas is verhaal zouteloos en de supporting cast zeer matig. Het enige moment van spanning komt als Keith Carradine zich meldt als derde revolverheld.

De beeldkwaliteit van de dvd is ook niet om over naar huis te schrijven; erg flets.

2*

Gezien de kwaliteit van het verhaal en acteerprestaties zou dit een klassieker kunnen zijn binnen het genre. Of het nu ligt aan de ouderdom van de film, zwart/wit beeld, of het niet erg populaire genre: 28 stemmen op MM in niet veel, laat ik het voorzichtig zeggen.

In Amerika is deze film bekender bij een groter publiek, maar daar vind het genre dan ook zijn oorsprong.

Toch is dit een film die ook niet-westernliefhebbers zou kunnen bekoren. Er zitten uiteraard wel een klein aantal genre-elementen in, maar die voeren niet de boventoon.

Juist de menselijkheid en kwetsbaarheid van de held worden hier benadrukt, de stigmatisering door de goegemeente en de weerzin tegen het bestaan van de revolverheld, uitgedrukt door de revolverheld zelf. De tol van de roem, de uitvergroting en mythevorming van een persoon.

Prachtig spel van Peck, maar ik wil toch zeker ook Millard Mitchell als sheriff Mark Strett noemen.

De film heeft een heerlijke sfeer, misschien wel mede te danken aan het ontbreken van kleur. Het einde is helemaal in de lijn van het verhaal, maar toch verrassend.

4,5*

Lance Henriksen zou het goed doen als schurk in een western. Ik vind hem daarvoor een prima kop hebben. Hij straalt wel wat uit, maar gaat er wat te ver in, door veel van zijn emoties extra te accentueren. Met zijn te ver doorgevoerde gezichtsuitdrukkingen en bewegingen kreeg ik af en toe meer het idee dat hij al vier dagen erg hoopte op een vlotte ontlediging van het darmkanaal.

In het middenstuk laat hij prima zien dat hij wel anders kan.

Ook het verhaal en de cast, laat teveel merken dat DE revolverheld het stadje binnen is gekomen. Eén en al ontzag en overdreven acteerwerk.

Het acteerwerk van het merendeel van de cast laat te wensen over.

Het geheel komt als een tv-western over (niet persé negatief). Een aardig verhaal dat nergens boeiend wordt.

Lance Henriksen wens ik meer westerns toe. Maar wel het liefst met een ervaren genre-genoot naast hem (kwestie van even met Tom Selleck bellen).

En niet teveel oefenen op dat rare paard opstijg-gebeuren. Leuk voor in het circus, maar het leidt af en ziet er ook behoorlijk verwijfd uit.

Als ie dat nog één keer flikt, kom ik hem hoogstpersoonlijk van z'n paard afschieten. Ahum.

Meer is niet altijd beter.

2,5*

Met dank aan Brix en Dogie.

Erg sterke rol van Van Heflin en ook Tab Hunter lijkt geschapen om de rol te spelen van de door en door verwende zoon.

De filmbeelden zien er prachtig uit, kleurrijk en haarscherp. Minpunt van de film is het te ver doorvoeren van het benadrukken van de slechte karaktereigenschappen van vader en zoon.

Het is er allemaal net iets te dik boven op gelegd, zonder dat het verhaal een wending neemt of er anderszins iets gebeurt. Het enige is de verdere verwijdering van de tweede zoon ten opzichte van zijn vader en broer, maar ook hij neemt niet echt een standpunt in.

Ik kan me voorstellen dat Dogie er bij in slaap is gesukkeld.

Een aardige western waar meteen vanaf het begin de vaart er flink inzit.

Onderweg komen er prachtige locties voorbij. Dat kijkt prettig weg bij het verder toch wat standaard verhaal.

Audie Murphy en de rest doen het prima. De actiescene met de Indianen doet echter nogal goedkoop aan, nogal knullig.

Ook een actiescene met op hol geslagen paarden laat zien dat het budget niet al te groot moet zijn geweest.

Toch is dat allemaal niet echt storend (nou ja, een beetje dan).

Halverwege wordt er wat rust ingebouwd middels de onvermijdelijke romantische perikelen die nu eenmaal bij veel westerns horen.

De finale verloopt zoals gepland en verwacht.

Al met al niet een western die je absoluut niet mag missen, maar ook niet één waar je je een buil aan kan vallen.

3*

Bronson is nu eenmaal niet een acteur die overloopt van verschillende expressies op zijn gezicht, het zou hem in deze film wel degelijk geholpen hebben om enige sympathie op te wekken voor de held. Als hij aan het eind overhoop geschoten zou zijn, was het mij ook prima.

Een vlak gespeeld verhaal derhalve, die ook nog eens weinig te bieden heeft qua actie.

Susan Oliver en Kurt Russell spelen met meer vuur, maar zijn te weinig in beeld (vooral Russell).

De kwaliteit van de dvd is slecht. Een wazig, korrelig beeld en fletse kleuren.

2*

ps. Hier staat een duur van 90 minuten. Volgens mij haalt het de 80 minuten niet eens. (Even nagekeken, maar na 75 min. verschijnen de eindcredits.)

Goede western zonder opsmuk. De film is niet bijzonder, maar is onderhoudend en degelijk gemaakt. De acteerprestaties zijn zonder meer goed te noemen.

De westernliefhebber kan deze film risicoloos bekijken zonder spijt achteraf. Je mist er ook niet wat aan, behalve 80 minuten gedachtenloos kijkplezier.

3*

In het laatste kwartier krijgt de actie de ruimte en dat maakt de film een stuk beter. De humor in het eerste deel is heel soms aardig, maar merendeels oubollig. Het verhaal is in dat eerste deel ook slechts op de achtergrond aanwezig om ruimte te hebben voor muziek en grappen.

Voor die tijd zien de stunts er goed uit en moet het bij de stuntmannen geleidt hebben tot een paar gekneusde lichaamsdelen.

Jammer dat de film op twee gedachten hinkt.

2,5*

Een aardige comeback, maar de tand des tijds is Arness in deze film aan te zien. Eigenlijk ziet hij er niet uit, maar goed. Aan de andere kant is het misschien ook weer te waarderen dat men zich niet schaamde voor de ouderdom en gewoon nog lol beleefde aan het opnieuw in de huid kruipen van.

Het verhaal zelf is goed en geschoten in een mooie omgeving en er zijn een paar flashbacks uit de serie er in verwerkt.

3*

Een minder geslaagde aflevering van de Gunsmoke Afterparty. Het ook niet zo bijster interessante verhaal wordt telkens opgehouden door diverse liefdesperikelen, al dan niet wederzijds en beantwoord.

Wel memorabel; een duel dat niet met mes of revolver wordt uitgevochten, maar met mescal en strychnine. Dat is dan ook ongeveer het enige moment dat spanning oplevert.

Wat betreft Lara geef ik Brix hierboven groot gelijk. Wat betreft Arness niet, al is hij in deze film ook niet echt sterk.

Deze aflevering haalt het bij lange na niet bij "Return to Dodge" en "To the Last Man".

2*

Wederom een prima western die Arness in de nadagen van zijn carrière maakte. Het karakter van de films is wat harder en bloederiger dan de serie (wat mij nog van de serie bijstaat) en dat maakt het tegelijk realistischer. Het verhaal staat als een huis met goede acteurs.

De shoot-out op het einde is van dezelfde opzet als in "Return to Dodge". Misschien een terugkerende scène in al de latere films? Ziet er mooi uit in ieder geval.

3,5*