Opinions

De humor heeft de tand des tijds niet doorstaan, al krijgt de film later een minder oubollig karakter.

Vera Ralston als de compagnon/geliefde van Wayne is irritant aanwezig.

Walter Brennan, als kapitein van een stoomboot, daarentegen leek zich in de film lekkerder te voelen dan Wayne zelf.

Het verhaal komt maar matig uit de verf (vooral het onderwerp van de schurk tegen de boeren) met veel tekst en weinig actie. Echte actie komt pas in de laatste tien minuten aan bod.

Prima western waarin Cooper de film het zetje weet te geven waardoor het meer heeft dan een standaardwestern uit die tijd.

Enige minpunt, een best wel grote, is de rol van Leif Erickson als marshal Martin Weatherby. Niet vanwege het acteren van Erickson, want daar is niet zoveel mis mee, maar meer dat het script er voor zorgt dat zijn rol belachelijke situaties in de hand werkt.

Zo is hij een marshal, maar weet hij niet om te gaan met een revolver. Als je zijn rol weghaalt, blijft er een prima verhaal over met voldoende actie en sfeervolle beelden in de stad Dallas.

Buitenopnames zijn er voldoende en ook daarbij valt genoeg te genieten, maar die zijn minder speciaal dan de gedeeltes die zich in de stad afspelen.

Geen sensationele western, maar voor mij één die wel degelijk een meerwaarde heeft en ooit het herbekijken waard zal zijn.

Vandaag in twee etappes de lange versie bekeken. Ook al is het af en toe mierzoet en is de sympathiegrens wel erg zwart-wit neergezet, ik heb genoten van de film.

Natuurlijk word je in deze film hartstikke belazerd door te spelen met je sentimenten (de wolf, het paard) en de natuurlijke neiging om te kiezen voor de onschuld (het onderspit delvende volk).

Maar als je zulke wonderschone beelden tevoorschijn kan toveren, met een verhaal dat zo mooi in elkaar gezet is... dan is zelfs het ietwat moeizame begin al snel vergeten.

Van mij had de film nog even door mogen gaan, zelfs met meer van hetzelfde. Vooral de momenten dat er eigenlijk niks gebeurd, vind ik prachtig. De sfeer in het dorp van de Sioux, de gesprekken, daar kan ik uren naar kijken en luisteren.

Ik zit alleen niet te wachten op een vervolg dat er ooit aan zit te komen. Dat lijkt me dan weer niets.

Ik heb hetzelfde kritiekpunt als neo: De romantiek voert de boventoon en dat is geen gelukkige keuze. Wayne is in actie op zijn best en als romanticus een miscast. Claire Trevor vind ik alle moeite ook niet echt waard, gezien het weinig standvastige karakter van haar rol. Walter Pidgeon is goed gecast als geniepig manipulerende persoonlijkheid.

De finale met de belegering in Lawrence, Kansas komt te laat om het voorgaande te vergeten.

Redelijk onderhoudend en het typische Walt-Disney-gevoel is goed merkbaar.

De film is danig ingekort ten opzichte van de serie. De film houdt drie segmenten over:

-Crockett als pionier/scout/indianenvechter.

-Crockett als politicus.

-Crockett in het fort van de Alamo.

Het eerste segment vind ik het meest leuke, al is de humor niet helemaal van deze tijd (logisch, maar het is soms wat flauw). De actie is ook niet je van het, maar het heeft wel wat sympathieks.

Duidelijk is ook te zien dat een aanval van krokodillen en andere natuurmomenten (de rennende bizons) uit andere films gehaald zijn.

De actie rond de Alamo is mooi gedaan, ziet er een stuk beter uit dan de actie in het eerste gedeelte.

Het gezongen gedeelte (door Parker) vond ik dan weer hemeltergend, een te veel aan opgedrongen sentiment.

Ik vond het wel een aardige film, maar niet voor herhaling vatbaar.

Door omstandigheden gedwongen om tijdelijk samen te werken, dat gaat het voornamelijk om in deze film.

De relatie tussen Ford en Kennedy blijft gedurende de hele film een heel interessante om te volgen. Daaromheen zitten flink wat verwikkelingen die ook voor de nodige spanningen tussen de twee zorgen.

Bij Ford kun je altijd dezelfde hoge kwaliteit krijgen, ongeacht in welke film hij speelt. Kennedy levert eveneens een erg goede prestatie. Daardoor is ook het hoofdthema van de film gelijk al geslaagd.

Beide acteurs spelen overigens een rol die niet bepaald een symptahieke is. Dat komt niet vaak voor in westerns, maar het maakt deze film juist extra aardig.

Deze film kan bij vlagen hard en heftig uit de hoek komen. Dat zal, denk ik, toch gekomen zijn door de invloeden die de spaghetti-western toen al had op de oorspronkelijke Amerikaanse western. Peckinpah zou de film ook gemaakt kunnen hebben.

Opgenomen in een redelijk desolaat landschap (met een paar prachtige plaatjes) waardoor de rauwe sfeer in de film extra goed overkomt.

Een klassieker onder de westerns. Geen idee of dat zo is, maar het zou het moeten zijn.
Prachtige zwart-wit beelden in een sneeuwlandschap en een dorpje dat angstig beeft onder de aanwezigheid van een stel bruten.
De dans-scène van de bandieten met de vrouwen.... echt een geweldige spanning. Memorabel, één van die zeldzame momenten in films die je jaren later nog precies kan oprakelen.
4*

Een nogal magere aflevering uit de Roy Rogers films. Twee muzikale intermezzo's met daar omheen een grote hoeveelheid geklets met deze en gene. Er moet nog een derde nummer in hebben gezeten, maar ik heb de verkorte versie gezien die beschikbaar is via het publieke domein.

De titel is nogal misleidend omdat het vooral de Rogers-show is en de figuur Jesse James is maar bijzaak, maar wel een mooie leidraad voor dit avontuur.

Weinig actie en weinig aan ook.

Erg mooie beelden en een waardige miniserie in de rij van series over Gus McCrae en Woodrow Call. Eén van de betere zelfs. Veel spanning en zeer goede acteerprestaties en landschappen die je het idee geven er midden in te staan.

De hele cast is goed, maar ik wil toch één van de grote bijrollen apart noemen... Harry Dean Stanton als Shadrach is geweldig. Die komt zo natuurgetrouw over dat je het idee krijgt dat het geen acteur is, maar rechtstreeks uit het Westen geplukt ten tijde waarin het verhaal zich afspeelt.

Zeer matige western waarin Keach achter zijn eigen buikje aanhobbelt.

Van Duffy krijg ik meestal een enorm EO-gevoel. De rest van de cast deelt gelukzalig mee in dit gevoel, maar vergeet te acteren.

Veel van de dialogen zijn onnodig, geforceerd en er worden soms nogal rare conclusies getrokken.

Ook na dagenlang reizen in de wildernis worden de rekwisieten netjes opgepoetst aangeleverd aan het begin van de opnamedag, de kleren zijn netjes gestreken en de haartje zijn goed verzorgd zoals het anno 2006 hoorde.

Misschien iets te negatief allemaal want als je niet al te veel op de details let, is het een redelijk, hoewel al duizend keer verteld, verhaal.

Maar de oude mannen Duffy en Keach hadden beter kunnen bedanken voor de eer, al wil de bankrekening ook wat voor je met pensioen gaat.

De film komt overigens regelmatig voorbij op Hallmark.

1,5*

De slappe humor van een barman, een rechter en Guinn 'Big Boy' Williams is flink misplaatst. Het sluit niet aan bij de rest van de film en wordt er te pas en te onpas tussendoor gegooid.

Ook Bernard Nedell als leider van een stel bandieten is eerder lachwekkend, dan dreigend.

Jammer, de rest van het verhaal is best aardig, maar niet al te bijzonder.

De stampede van de paarden was wel indrukwekkend.

Het geheel is wel mooi in beeld gebracht, vooral de "buiten-de-stad"-opnames zien er gelikt uit.

Scott is degelijk, Ford is beter.

Jammer van de humor en het matige acteren van sommige bijrollen (zoals Porter Hall en Nedell en zijn handlangers).

Matige western met een tegenvallende Sam Elliott.

Het eerste half uur is goed, maar dan begint de film in zijn geheel in te zakken. Als dan ook nog het Amerikaanse equivalent van Johnnie de Mol zijn intrede doet is het gedaan met het kijkplezier.

In de gevechten zitten mooie effecten en in de laatste tien minuten is weer net als het begin: prima.

Jammer van het saaie middenstuk.

2,5*

James Stewart schittert in een film met een prima verhaallijn.

Helaas zijn de slapstickmomenten van een dusdanig niveau dat het flink storend is. Met name zijn sommige, lollig bedoelde, bijrollen erg slecht ingevuld.

3,5*

Niet alleen de acteurs, maar ook het camerawerk gaat hier over de top.

Van Cleef gaat nog wel, maar de rest van de cast is bar slecht, inclusief Palance.

De muziek is soms aardig, een goede spaghetti waardig.

Het camerawerk probeert wat typische spaghetti-standpunten uit, maar het zijn gewoon zeer magere shots en op het laatst zelfs zeer kitsch als de camera meebeweegt op het geluid van de bel van de kerk.

1,5*

Ik heb geen idee wat voor een western Walsh hier wilde laten zien.

Uiterlijk is het geheel erg mooi in beeld gebracht, prachtig landschap en mooie opnames.

Inhoudelijk is het oorverdovend saai. Het oorverdovende bestaat uit de muziek, het saaie zit hem in het verhaal.

Troy Donahue is in ieder geval niet mijn favoriet, net als de film aan de saaie kant.

De perikelen rond de indianen en de twee dames is, zoals al eerder gezegd, uiterst voorspelbaar. Soms geeft dat niet, als er maar vaart zit in het verhaal, of actie.

Vlees noch vis, kraak noch smaak.

De mondelinge confrontatie met de indianen in hun "native" taal vond ik erg lachwekkend, hoe aardig het ook is om indianen hun natuurlijke taal te laten spreken. Maar dat ik moest geloven dat de hoofdpersoon die taal ook moeiteloos kon verstaan, wilde er bij mij niet in.

Bijzonder aan deze film is natuurlijk dat hij in kleur is.

Het verhaal zelf is bij tijd en wijle wel erg voorspelbaar. Toch blijft hij leuk om een keer gezien te hebben. Eén keer kijken vind ik ook wel genoeg. Hoogtepunt is een chaotisch gevecht in de saloon, humoristisch en vol actie.

3*

Voor wie van actie houdt en Emilio Estevez wel aardig vindt, is dit een aanrader.

Het verhaal is op zich wel redelijk maar de uitvoering mislukt jammerlijk. Estevez past voor geen meter als coole held, gehard door zijn verleden. Dat komt eigenlijk alleen al door zijn baby-face, bovendien vind ik het maar een matige acteur.

De makers van de film verliezen bovendien enig gevoel voor realisme en zitten er tal van onlogische gebeurtenissen in de film.

De muziek zit vol met verwijzingen naar klassiekers onder de western en dat vond ik eigenlijk wel aardig.

De film is dan ook een spaghetti-western look-a-like. Waarschijnlijk gemaakt met een knipoog, maar de bedoelde humoristische knipoog miste zijn doel bij mij als kijker. Ik had het gevoel dat de film hinkte op twee gedachten: (subtiele) humor en verwijzingen naar eerdere westerns aan de ene kant en aan de andere kant toch proberen een film te maken die op zichzelf zou kunnen staan.

Met een andere hoofdrolspeler was dit niet eens een onaardige ode aan de spaghetti-western geworden.

2*

Een leuk achterbuurtsfeertje binnen de familie kruimel-criminelen, die overigens niet te beroerd zijn om de eerste de beste verdachte een fatale knal op de hersenpan te geven. Vriend van de familie, of niet.

Ik stoorde me wel de hele tijd aan het camerawerk. Veel bewegend en altijd binnen een halve meter afstand van de acteurs. Dat gaf me te weinig overzicht en zorgde ook voor veel wazig in beeld verschijnende personen op de achtergrond.

Naarmate de film vordert worden de situaties wat ridiculer, loopt de achterdocht onderling op en wordt de film ook grappiger.

Een typische Murphy-western. Het is nergens beklijvend, maar wel onderhoudend genoeg en er zit voldoende actie in. Brennan is in deze film de vader van Murphy en heeft een serieuze rol. Ik vind hem zo veel beter dan in westerns waarin hij een wat lollig karakter uitbeeldt.

Ook is nog Jay Silverheels te bewonderen als de jonge leider van de Ute-indianen.

Flink wat actie in deze western. Met nu eens wat meer intelligentere aanvallen van de indianen. Ik heb me ook niet gestoord aan eventueel slecht acteerwerk, het is mij in ieder geval niet opgevallen. Dat kan ook komen doordat het verhaal flink wat vaart heeft en de actie ieder moment om de hoek kwam kijken.

De muziek is bij vlagen wel aan de mindere kant, maar gelukkig niet overheersend aanwezig.

3,5*

Ik vond hem niet goed, zeker niet slecht ook. De grote verhaallijn wordt af en toe onderbroken doordat er een lokale revolverheld (Johnny Sombrero) door de film heen zit. De sheriff en Johnny Sombrero zijn niet bepaald elkaars vrienden, zeg maar. Nu heeft die Johnny wel zijdelings wat te maken met het hoofdverhaal, maar zijn aandeel daarin is beperkt.

Mijn irritatie geldt vooral de verschijning van Johnny Sombrero. Koren op de molen van mensen die de western als lachwekkend en achterhaald genre beschouwen. Ik vond het zelf ook een nogal belachelijk figuur en een dissonant in de film.

De rest van de film is best aardig, met Stephen McNally die, wat mij betreft, Audie Murphy naar de kroon stak.

2,5*

Te beginnen met een positief punt: er zitten een aantal wonderschone plaatjes in de film.

Verder kan ik niets positiefs vertellen; een vervelend langdurig liefdesverhaal met twee slecht presterende hoofdrolspelers. Ik heb Peck nog nooit zo matig gezien en hij wordt alleen overtroffen door Jones die de film tot een beproeving maakt.

Een western als Johnny Guitar strooit ook met felle kleuren, maar bij deze film stoorde.het me

De meeste medekijkers hebben alle negatieve punten al opgesomd en in grote delen ben ik het er mee eens.

Net als Spetie zou ik de film niet aanraden aan een niet western liefhebber. Als westernliefhebber alleen aan diegenen die alles eens gezien willen hebben.

Een even simpel als doeltreffend filmpje: namelijk een uurtje vermaak.

Het acteerwerk is redelijk en het verhaal en de uitvoering ontlopen de westerns van de jaren '30 niet zoveel. Er wordt iets rustiger en minder stijf geacteerd, dat wel. Beeldkwaliteit en geluid zijn ook aanmerkelijk beter.

De duur van een uur is precies goed en de actie start zowat vanaf de openingcredits.

Fijn dat er dit soort westerns bestaan als je het jezelf even makkelijk wil maken.