Opinions

Een film die bij de tweede keer kijken beter bevalt. Het verhaal is onderhoudend en de prima bezetting (een groot blik westernveteranen) zorgt er voor dat het net dat beetje extra kijkplezier oplevert. Stewart zelf presteert het ook weer om een geheel uniek personage neer te zetten met menselijke kanten. Niet de held met de ijzeren vuist en ongenaakbaar, maar een figuur met scherpe randjes en foutjes.

Prima en overtuigende boevenrol van John McIntire, overigens.

Ook niet mijn kopje thee, al kan de periode waarin het zich afspeelt (begin jaren 1800) wel interessant zijn.

Helaas is deze film meer een liefdesgeschiedenis dan een ontdekkingsreis.

Onderweg worden er wel wat lastige indianen afgeschud en het levert mooie beelden op van de natuur, maar het hoofdbestanddeel bestaat uit de relatie van kapitein Clark met de indiaanse Sacajawea.

Het is allemaal niet echt slecht, maar er zit ook nauwelijks een verheffend moment in. De volledige speelduur kabbelt voort als de stroom waar men op vaart richting de Stille oceaan.

Een enkele waterval en aanval van indianen moet voor de actie zorgen, maar zelfs dan wordt het niet echt genieten.

Niet echt een verheffend filmpje. Er gebeurt nauwelijks iets dat enigszins interessant is. Het verhaal, de hoofdpersoon, de bijrollen en de schurken; allemaal even saai. Tim Holt is in de latere jaren beter te pruimen. Paul Fix is nog het best te doen.

Om met de Fargo Kid te spreken: 'It's a long story'.

Het geeft precies mijn gevoel weer.

Ernest Torrence en Tully Marshall spelen de twee oude ervaren scouts Jackson en Bridger, die de onervaren Clint Belmet (Gary Cooper) op sleeptouw nemen. Torrence en Marshall hebben minstens even veel screentime als Cooper.

De twee brengen bovendien flink wat leven in de film, iets wat van Cooper nauwelijks gezegd kan worden. Cooper zijn rol is bijna alleen een romantische, wanneer hij verliefd wordt op een medereizigster. Cooper is wat houterig, maar dat ligt misschien vooral aan zijn rol.

Torrence en Marshall houden de film interessant met hun grappige dialogen en zijn vooral in hun element als ze dronken zijn, of als er gevochten kan worden, maakt niet uit met wie.

De karavaan trekt onder andere door de bergen en sneeuwlandschappen en dat levert mooie plaatjes op, al is het jammer dat de beeldkwaliteit niet echt scherp te noemen is.

De actie zit vooral in het laatste kwartier. In het voorgaande gedeelte overheerst de romantiek en de leuke humor van de twee oude bebaarde scouts.

Prima antiheld-verhaal. De manier waarop Stewart speelt is toch uniek te noemen. Meestal zijn zijn karakters niet van het typische heavy-hero gehalte. Ook hier speelt hij weer een familieman die opkomt voor rechtvaardigheid zonder dat hij daarvoor kiest. Wederom een zeer menselijke rol en hij kreeg in deze film ook prima teksten mee.

Ook Fonda speelt een mooie rol. De leider van de bende die de daden van zijn mannen in zekere zin minacht, maar niettemin moet tolereren om leiding te kunnen blijven geven.

De film zakt heel af en toe iets in om dan terug te keren met ongekende en een benauwende spanning, waaraan de muziek een aardige steen bijdraagt. Ook de locatie is erg goed gekozen, een klein gehucht met een wat mismoedige, duistere aanblik ("Unheimisch" zouden de Duitsers zeggen, en dat vind ik wel treffend voor de aanblik die het stadje je geeft). Ook de inwoners nodigen niet direct uit om er een vakantie te boeken.

Qua bijrol vond ik Robert Porter erg goed als het lichtelijk verstandelijk gehandicapte hulpje van Stewart.

In een andere bijrol James Best (oftewel Roscoe P. Coltrane van "The Dukes of Hazzard", voor het eerst dat ik die tegenkwam in een film).

3,5* maar misschien bij herziening wel een halfje hoger.

Onderhoudend verhaal, maar nergens verheffend. De grote actiescène aan het eind is leuk, maar wat vooral opvalt zijn de sterfscènes van de soldaten: die worden geraakt, springen een meter de lucht in en proberen daarna wanhopig hun val te breken. Dat ziet er nogal grappig uit terwijl dat niet de bedoeling is.

McCrea is andermaal zeer degelijk, één van de betere acteurs binnen de western.

Een aardig (hoewel totaal onrealistisch) uitgangspunt om zeep geholpen door een gebrek aan sfeer en goede acteurs. John Lund en Paul Birch houden zich nog enigszins staande bij het onvermogen van de anderen om ook maar in de buurt te komen van een redelijke prestatie.

De actie is bovendien erg slecht uitgevoerd, waardoor het een beetje een sneu karakter krijgt.

Mocht Dorothy Malone een lengte hebben gehad van twee meter, dan had ze met gemak de ogen uitgestoken van haar belagers. Dat was nogal een b.h. die er vervaarlijk uitzag.

Had hier een 3D-western van gemaakt en je had nog enige spanning ondervonden als Dorothy zich had omgedraaid, en haar borsten je angstig deden wegduiken in je stoel.

1,5*

Meer een romantisch drama met een vleugje humor, dan dat dit een western is. Niettemin wel een leuke film met zeer behoorlijk acteerwerk en een verrassend goed uitziende aardbeving. Dat zag er zeker voor die tijd redelijk echt uit. Grappig is dat Wayne in deze film Duke heet. Toeval?
Door het verhaal heen zitten regelmatig zang- en dansnummers, vooral van Ann Dvorak, die de sfeer van de film ten goede komen. Joseph Schildkraut , de tegenstrever van Wayne, geeft goed partij. Ook met Wayne is weinig mis.
Deze film valt alleen tegen als je persé een western wil zien... dat is dit absoluut niet.

Boven verwachting een prima western. Zelfs het acteren van Elvis is opvallend, in positieve zin. Een zeer goed verhaal over racisme en flink wat actie en onverwachte gebeurtenissen.

Ik heb me uitermate vermaakt met deze western.

Of het geografisch en historisch nou klopt of niet zal Ford een zorg zijn geweest: Monument Valley, daar vindt alles plaats. Volgens Ford dan.
Deze film bestaat uit zang, dans, militair geparadeer, humor waar af en toe flauw om te glimlachen valt en een belachelijke romance die zonder gedegen opbouw uitmondt in huwelijksplannen die letterlijk uit de lucht komen vallen.
Na 1 uur en drie kwartier had ik het helemaal gehad met deze film. Tot, na een redelijke actiescene, de film ijzersterk eindigt.

Ik hoef niet persé een western te zien volgepropt met actie, maar dan wil ik sterke dialogen, mooie buitenopnames, of anderszins iets zien.
Niet dit slappe gezeik met halfwas dialogen over juiste dresscode bij de cavalerie, suf gedans, een lulhannes die een nummertje gaat zingen voor de dochter van de baas. En met de combinatie Ford/Monument Valley ben ik ook wel een keer klaar.
Zonder het echt goede einde was ik echt chagrijnig geworden. Alhoewel, Wayne zet aan het eind zijn mutsje net zo op als Fonda; logischer was toch geweest dat hij hem juist verachtte en zeker hem niet ging eren met dit gebaar.
1*

Als westernliefhebber is het onmogelijk om niet te struikelen over films met Randolph Scott.

Hij maakte er wel heel erg veel en de meeste daarvan zijn redelijk standaard en ontstijgen de middelmaat (wat mij betreft) niet.

Deze is geen uitzondering. Het is geen slechte film en het is er ook niet een om te onthouden.

De actie is hier en daar wat goedkoop in elkaar gezet waardoor de spanning doorbroken wordt door lichte irritatie.

Wel aardig is hier dat tegenspeler David Brian geen zwart-wit type uitbeeldt, maar tot aan het einde toe onduidelijk is wat voor spelletje hij speelt.

Een pluspunt.

Ik denk dat juist het zwart-wit de film nog mooier maakt. Hierdoor worden sommige beelden bijzonder krachtig. Deze western heeft zo zijn sterke momenten, en dat zijn er best wel veel.

Een western, denk ik, om vaker te zien om al het moois er uit te halen.

Niet alle dialogen vond ik even sterk, ik heb vooral genoten van het visuele.

De landschappen van het laatste halve uur had ik graag in kleur gezien.

Fijne western die nauwelijks actie kent, maar wel een fijn tempo en leuke vondsten.

McCrea is een stabiele factor binnen de western en deze film kent daarbij een aardig detail; McCrea en tegenspeelster Frances Dee vormden tijdens de film en gedurende hun hele verdere leven samen een koppeltje en bleven dat tot aan de dood van McCrea in 1990.

Een prima western naar een verhaal van Louis L'Amour. Die jaren 50 Technicolor-films zien er altijd weer op en top uit. Mooi verhaal rond Calhoun die het eerzame ambacht van bankrover uitoefent en nog een appeltje te schillen heeft met de plaatselijke sheriff. Calhoun heeft precies de kop voor zo'n dubieus karakter.

Een hele vrachtlading aan (western)ervaring met Walter Brennan, John McIntire, Jay Silverheels, George Nader en Charles Drake. Alleen de rol van Colleen Miller vond ik wat minder.

De sets zien er prima uit, je kan zien dat er flink geld gestoken is in het maken van deze film. De enige grote smet is de achtervolging per postkoets die in de studio is opgenomen.

Scott is niet beste Earp ooit gespeeld, er zijn vast ook wel slechtere. Romero als Doc vind ik beter dan Victor Mature in My Darling Clementine. Romero speelt wat meer ingetogen.

Een aardig, maar feitelijk onjuist weergegeven, verhaal over de aanloop naar de O.K. Corral.

Matige Hopalong-aflevering met veel te veel zang van een kinderkoor en gedoe met een schooljuf die Windy en Lucky het hoofd op hol brengt, maar zelf meer ziet in de held Hopalong. Die kan er niet echt mee uit de voeten, maar doet zijn best, al voelt het wat onbeholpen aan. De actie aan het einde maakt nog iets goed.

Ik begin in ieder geval wel meer waardering te krijgen voor Gabby Hayes, hoe meer ik van hem zie. In de westerns met Randolph Scott vind ik hem meer storend en te nadrukkelijk grappig doen. Kan ook aan het stijve karakter van Scott liggen, waardoor de humor van Hayes minder aanslaat. In deze film met Boyd komt het in ieder geval soepeler over.

En dat is ie ook.

Het plattelandsleven staat centraal, waarbij de inwoners af en toe hun commentaar leveren op het grote metalfestival dat al jaren georganiseerd wordt door leden van de gemeenschap. Dat commentaar varieert van: "Het zijn allemaal satanisten en ik heb gehoord dat ze er dieren slachten." tot de voorganger van de kerk die opmerkt nog nooit noemenswaardige problemen te hebben ervaren, ofschoon sommige leden van de kerk eerst bang waren dat de jongelui grafschennis zouden plegen.

Het festival is ooit opgestart door lokale jongeren die zelf in bandjes speelden. Aldus vatte men het idee op de bandjes op een grasveldje te laten spelen. Dat is ondertussen wat groter geworden.

Leden van de gemeenschap worden ingezet als stewards en opruimdienst en zo verdient menigeen er wat mee.

Hilarisch is een scène waarbij de plaatselijke blaaskapel het festival opent en de hele massa in het zwart geklede langharigen vrolijk mee headbangt op een schlager.

Dallas Hart: "We haven't met before. My name is Dallas Hart. I'm new in town, honey."

Vance Jeffords: "Honey, you wouldn't be new anyplace."

Vrouwenhumor... heerlijk.

Glansrol voor Barbara Stanwick die vooral sterker wordt als haar vader een nieuwe liefde vindt in de intrigante Judith Anderson.

De momenten tussen die twee zijn ijzersterk. Rivaliteit ten top.

Allereerst neemt de film flink veel tijd om alle verhoudingen te leren kennen. In eerste instantie lijkt Stanwick een haast incestueuze relatie te hebben met Walter Huston, haar vader.

De rol van John Bromfield als broer van Stanwick is snel uitgespeeld. Als je de vader leert kennen weet je ook waarom: dat is geen man die rekening houdt met emoties of een familieband als belangrijkste beschouwt. Behalve dan voor zijn dochter, de vervanger van zijn overleden vrouw.

Als de verhoudingen duidelijk zijn en Anderson haar intrede doet, dan vlamt het geheel ook meteen op naar een zeer boeiende hoogte.

Het beeld van de dvd is af en toe te donker (vooral de buitenscènes hebben daar onder te lijden).

Ik zou deze film wel iets vinden voor een remake. Moet er wel gezorgd worden voor een dame die Stanwick eer aan doet.