Opinions

Gelukkig weer eens een film van Ford waarin ruim voldoende te genieten valt.

Vooral de sfeer die zo'n trektocht met zich meebrengt, is al voldoende voor mij. Dan hoeft er in de film helemaal niet heel veel extra's te gebeuren. Gebeurtenissen als een vriendelijke ontmoeting met de Navajo-indianen is dan genieten geblazen. De trektocht, met de omgevingen die dat met zich meebrengt, is dat eveneens.

De pijnpunten die ik bij Ford-westerns vaak heb, blijven hier veelal achterwege. Het lichtelijk overacteren van deze en gene valt reuze mee en de vrouw die op die hoorn staat te toeteren vond ik het meest irritante. Nou, als dat alles is....

Uitstekende biografische film over een stukje uit het leven van indianenagent, journalist en burgemeester van Tombstone John Clum.

Clum is hier onkreukbaar, recht door zee en integer. Op een manier die enige reserve verdient, omdat het gebaseerd is op het verhaal van zijn zoon.Dus ietwat subjectief zal het heus wel zijn.

Deze film handelt over Clums jaren als indianenagent. Audie Murphy is geknipt voor deze rol en ik vind het persoonlijk één van zijn beste rollen in een western.

Het verhaal volgt in de grote lijnen nauwgezet de gebeurtenissen rond de Apache-indianen in het reservaat en de rol van Clum die zich sterk maakt voor een humaner beleid.

De toevoeging van Charles Drake als de rechterhand van Murphy is zeer geslaagd. Jay Silverheels als Geronimo is niet vaak in beeld, vooral omdat het verhaal handelt over de indianen binnen het reservaat.

De spanningen tussen allerlei groepen worden prima en naar mijn idee vrij volledig in beeld gebracht. Het maakt de complexe situatie waarin Clum moest opereren duidelijk.

Het romantische subplot dat is ingebracht vond ik minder interessant, maar niet storend.

De krant The Tombstone Epitaph, opgericht door Clum, wordt heden ten dage nog steeds uitgebracht. Deze wordt gevuld met oud nieuws over groot en klein leed in en rond Tombstone van de 19e eeuw.

Een abonnement is ook vanuit Nederland mogelijk.

Niet echt een enerverende western met nogal wisselend presterende cast.

Het verhaal wordt wat langdradig en is veel van hetzelfde; de onenigheid binnen de eenheid begint op den duur te vervelen. Tegen het einde van de film gaat het niveau iets omhoog.

Death Valley ziet er wel lekker desolaat en stoffig uit, een prima plek om dit verhaal iets extra's mee te geven.

Een wat donkere, sombere western zonder helden, wel over vrienden en afhankelijkheid van elkaar. In het geval van Anthony Quinn slaat dat door tot een verering van (verliefdheid op?) Henry Fonda die alleen maar slecht kan aflopen als Fonda toekomstplannen heeft waar zijn vriend niet meer in voorkomt.

De film komt wat dat betreft langzaam op gang, maar maakt gaandeweg duidelijk dat deze film op meer uitdraait dan show-downs, shoot-outs en meer van dat vuurwerk.

Ik vond Quinn eerlijk gezegd niet al te sterk spelen.

3*

Mooi in beeld gebracht reisavontuur met Douglas die langzaam verandert van een hooghartige idioot in een waanzinnige psychoot. Mooie rol van hem. Mitchum lijkt met zijn ketting en haardracht regelrecht van Woodstock te zijn weggelopen voor de opnames van deze film, maar Woodstock was pas twee jaar later. Nou ja, hij was er in ieder geval al klaar voor om vooraan te staan bij Country Joe and the Fish.

Er valt in de twee uur genoeg te genieten van onderlinge spanningen, tot ontmoetingen met indianen en romances en natuuropnames.

3,5*

Nogal wisselvallige film.

De eerste 20 minuten had ik het idee een flink ondermaatse c-film te kijken. Daarna krabbelde de film op totdat letterlijk de winterslaap inviel bij de film.

Een goede Fonda, maar dan heb je nog geen goede film.

De film vervalt in herhalingen en de apotheose (uiteraard een shoot-out) is er niet één die bijblijft.

2*

Degelijke western met dik aangezette muziek, bijna kitsch, maar wel lekker.

Kleurrijk in beeld gebracht verhaal met Michael Pate als überschurk, die zich zo gedraagt dat het zelfs zijn corrupte baas te ver gaat.

Het verhaal zelf stelt niet veel voor, maar er wordt prima geacteerd en het geheel is precies zoals ik westerns graag zie. De tegenwoordige makers van westerns zouden een voorbeeld kunnen nemen aan een film als deze die zorg besteedt aan het totale plaatje en de western een juiste sfeer meegeeft.

3,5*

Een beetje een "pieken en dalen"-film. Heerlijke actiemomenten afgewisseld met slappe romantische verwikkelingen waarin Young en Scott strijden om de gunsten van Virginia Gilmore. Het humorgedeelte is voorbehouden aan Slim Summerville als de kok van de ploeg. Geinig wel.

De actiemomenten zijn behoorlijk spectaculair in omvang, vooral als er brand uitbreekt bij de ploeg die de telegraafverbinding aanlegt... en dat in prachtig Technicolor in beeld gebracht.

Een speciale film ook wel omdat het karakter van Scott een dubieuze rol speelt en zeker niet de held van het verhaal is. Young is nota bene eigenlijk de hoofdrolspeler, alhoewel Scott meer in beeld te zien is.

Een aangename western wat mij betreft.

Een aardige western, en waarschijnlijk voor Brennan zelf een hoogtepunt in zijn carrière. Een typische bijrol-acteur die vele westerns op zijn naam heeft staan, en daar zitten flink wat klassiekers tussen.

De film zelf kon mij niet altijd boeien. De figuur Roy Bean vind ik niet zo'n interessante. Later uiteraard nog eens uitgebeeld door Paul Newman, maar ook met die film heb ik niet zoveel.

Maar als ik één van de twee films ooit nog eens een tweede kijkbeurt moet geven, dan zal ik deze kiezen.

3*

De lovende kritieken, hier en op IMDb ten spijt; ik vond het redelijk, maar nergens bijzonder. De typetjes liggen er allemaal te dik op om me er niet aan te storen. De harde momenten (dood en verderf) komen wel reëel over en brengen het niveau omhoog.

Taylor heb ik al beter gezien.

De trektocht met al zijn ontberingen leverde mooie momenten op, maar werden voor mij hinderlijk onderbroken door de acteurs die wat doorschoten in de momenten die ze kregen. Iets minimaler acteerwerk zou de film veel goeds hebben gebracht.

Op de één of ander manier zat ik toch op de klok te kijken of de film nog lang duurde.

Randolph Scott is niet mijn favoriet, zeker niet in deze rol als advocaat die aan de zijlijn blijft staan.

Het nadeel van actiemomenten in oude films is toch af en toe dat het er zo vreselijk nep uitziet, zodat je ook niet mee kan leven.

Ook de humor in deze film werkt niet voor mij, te flauw en oubollig.

Behalve dan weer Edgar Buchanan in een kleine rol. Wel een lichtpuntje in de film.

2*

Uiterlijk een erg mooie western, qua inhoud redelijk amusant.

Frank Faylen is niet serieus te nemen als "bad guy". Belachelijke gelaatsuitdrukkingen met samengeknepen ogen... dat niemand op de set daar toen wat van gezegd heeft... vreemd.

De trucage met het in beeld brengen van de witte bizon doet de film bijna de das om; het ziet er niet uit.

Bronson houdt met zijn karakter de film interessant en sommige scènes hebben een fijne sfeer; de postkoets met Slim Pickens als koetsier en de scènes in de bergen wanneer Bronson en Zane op jacht gaan naar de bizon, daarbij dwarsgezeten door Kileen en zijn bende.

Ik zie nu pas dat Kileen gespeeld werd door Clint Walker. Indrukwekkend groot is die kerel.

Lijkt mij anders een juiste benaming hoor. Een historisch drama zou ook eventueel kunnen.

Dit is een groots opgezette western met een flink aantal figuranten waardoor het de juiste sfeer meekrijgt. In deze film is een indianendorp met recht een dorp en niet een paar haastig neer geplante tenten.

De hele film draait wel degelijk om de strijd tussen indianen en blanken. Diverse stammen hebben zich verzameld om een vredesverdrag te tekenen, behalve de Cheyenne die zich hun geboortegrond niet willen laten afnemen.

Het verdrag betekent meteen een verhuizing van de stammen naar een reservaat. Een onmogelijke liefde bloeit op tussen de hoofdpersoon en de dochter van het opperhoofd van de Cheyenne. Een vrouw die al is voorbestemd te huwen met een krijger van de Cheyenne.

Dat gaat uiteraard problemen opleveren.

Robert Wagner doet het redelijk, maar wordt niet echt geholpen door de manier waarop het verhaal verteld wordt. Het kabbelt wat aan, zonder ergens voor flinke spanning te zorgen en laat interessante ontwikkelen links liggen zonder verdere uitleg. In het begin lijkt de hoofdpersoon een relatie te krijgen met een andere vrouw. De vrouw draagt een geheim met zich mee, maar daar wordt in de film niets mee gedaan.

De spanning had toch ook aanwezig moeten zijn. Een fort vol soldaten, een flink aantal stammen die in volle getale aanwezig zijn, en dan de onwillige Cheyenne, die er alles aan gelegen is het vredesverdrag te laten mislukken.

Maar de spanningen blijven voornamelijk buiten beeld... jammer.

Wel een mooie omgeving en een mooie Debra Paget.

3*

Ik ken McCrea niet zo goed, dit is pas de derde film die ik van hem zie, maar dit is in ieder geval wel een ijzersterke western. Sfeervol en voor een b-western ziet het er allemaal wel erg goed uit met een uitgebreide cast (Lloyd Bridges, Vera Miles en Jack Elam onder andere) ook nog eens. Edgar Buchanan dit maal in een schurkenrol, hetgeen niet al te vaak voorkomt.

En niet te vergeten in een klein rolletje als kassier bij de bank Sam Peckinpah... maar daar kwam ik na afloop pas achter.

De titelsong komt van Tex Ritter en is niet echt opzienbarend, maar brengt je wel in de juiste sfeer.

Het verhaal zelf is onderhoudend en wordt zeer degelijk in beeld gebracht. Dan ook nog eens goed ingevulde bijrollen, tot de kleinste aan toe. Dan toch ook maar een pluim voor McCrea, want die speelt hier een prima rol als Wyatt Earp. Of het historisch gezien enigszins klopt... ik heb er geen idee van en ga het ook niet opzoeken omdat dat mijn mening over de film niet zal veranderen.

Een fijne western die ik graag nog eens ga zien op zijn tijd.

4*

Zo traag vond ik de film eigenlijk niet. Voor een western viel het wel mee. Het verhaal is redelijk en inderdaad wat over the top. Maar ook dat zijn westerns wel vaker. Het acteerwerk kon ermee door.

3*

Vandaag maar eens een Peckinpah-dag gehouden en deze herzien.

Peckinpah weet op prachtige wijze spanning op te bouwen en vervolgens om te zetten in geweldsexplosies die erg mooi in beeld worden gebracht.

Helaas zitten hier tussen te vaak zinloze beelden van Tequila-lurkende mannen, dansende en sigaarrokende Mexicanen. Uiteraard ontbreken al hun vrouwen (lees; hoeren) niet. Als ze nuchter zijn dan zitten ze (de mannen, niet de vrouwen) in het leger en vechten tegen Mexicanen die in een ander leger zitten. Dit stereotype beeld zit in veel westerns en Peckinpah laat niet anders zien. Jammer.

Persoonlijke smaak natuurlijk, maar mij boeien ook die Mexicaanse oorlogen niet zo.

Ik vind dit niet de beste Peckinpah in zijn totaliteit. De actiescenes zijn wel ongeëvenaard.

3,5*

Een leuke western die vooral de paardenliefhebber zal aanspreken. De kudde wilde paarden die te zien is (gedeeltelijk archiefbeelden) is waanzinnig groot en komt dicht in de buurt van de 2000, waarover in de film gesproken wordt.

Aardig wat actie in een mooie omgeving in deze aflevering en het uur is zo om, al verloopt alles wel volgens de standaarden.

Tim Holt als acteur laat mij niet direct opspringen van enthousiasme, maar een slecht acteur is hij nu ook weer niet.

Zeer mooi in beeld gebracht avontuur. Dat het niet in Canada gefilmd is, viel mij niet op.

Prima verhaal, zeer goed geacteerd door Granger en Corey en het geheel blijft zeer boeiend allemaal. Zelfs de moeilijk te filmen stukken (met de wolven en de afdaling van de rivier per kano) zien er heel aardig uit.

Zeker een film die ik nog eens zal bekijken.

Sfeervolle western met af en toe prachtig geschoten plaatjes. William Holden in een goede rol als oudere en wijze vriend van O'Neal die samen wat leven in het saaie cowboy-leven aanbrengen door het slechte pad op te gaan.

Het geheel wordt realistisch neergezet zonder heroïek en daar sluit het einde helemaal bij aan. De muziek eronder had wat ingetogener gemogen, het is nu soms wat teveel lawaai en bombast. Het verhaal verloopt prettig traag, maar met een paar plots oplaaiende actiemomenten die er goed uitzien.

Een prettige western met een uitmuntende Holden.

3,5

Een western die bij wijze van uitzondering best wel een cowboyfilm genoemd mag worden.

Eéntje die zeer authentiek overkomt, bovendien. Met een zeer goede Charlton Heston en ook de verdere rolbezetting is goed.

Grappig om de Man van Zes Miljoen (wie kent die serie nog?), Lee Majors, tegen te komen.

Het is een rustig verlopend romantisch verhaal, met enkele flinke versnellingen als de (harde) actie voorbij komt.

Het einde vind ik erg mooi en melancholiek.

Een onbekende film door het ontbreken van echt grote (western-)namen, maar onterecht; dit is een film die ook mensen kan aanspreken die minder met het genre ophebben.

Verwacht geen saloongevechten, show-downs,en wat zo al meer voorbij komt in de standaardwestern.

Deze gaat o.a. over het overleven tijdens de harde winters, als er niet veel werk voorhanden is en de sociale voorzieningen waren duidelijk niet zoals in de tegenwoordige tijd.

Een hele dikke aanrader.

Voorlopig een dikke 4* voor deze film.

Redelijke western, maar nergens speciaal.

James Stewart heb ik al eens beter gezien, welliswaar in latere films.

Het verhaal rond de Winchester is aardig onderhoudend en kent genoeg verwikkelingen. Het acteerwerk van de gehele cast is redelijk, behalve van Shelley Winters. Wanneer zij in beeld komt daalt meteen mijn interesse en hoop ik dat ze snel plaats maakt voor het vervolg van het Winchester-verhaal.

Dat is het enige nadeel in westerns; er moet altijd weer een vrouw in het verhaal gepast worden.

De gevechten en shoot-outs zien er goed uit en de laatste is ook de mooiste (zoals het hoort).

Een klassieker binnen het genre? Wat mij betreft niet.

3*

Op het gevaar af een jeugdherinnering aan diggelen te kijken, toch maar begonnen aan de Winnetou-verhalen die hier al een hele tijd op de plank liggen.

Dit moet, naast series als Gunsmoke, zo ongeveer mijn eerste kennismaking zijn geweest met westerns. Destijds uitgezonden op zondagmiddagen op de Duitse zender.

Het Duits en Engels door elkaar is even wennen, de flauwe interval (herhaaldelijk terugkerend) met de fotograaf is volstrekt belachelijk, de verschillende scènes die niet al te vlot en natuurlijk overkomen, het landschap dat nu veel duidelijker overkomt als niet authentiek, de dode meneer die plots opstaat om niet onder de voet te worden gelopen door de paarden, etc.

En dan toch genieten van de film... das ook knap.

Zonder dat het moeite kostte overigens. Deze films hebben gewoon wat... en dat zal best te maken hebben met sentimenten. Misschien wel vooral.

Ik ben uiteindelijk blij de film weer eens gezien te hebben. Op naar 2. Teil.

Geen chemie tussen de hoofdpersonen, vooral de relatie tussen Winnetou en Old Firehand is leeg en vlak.

De actie is aardig, maar het verhaal er om heen is weinig uitgebouwd. De eerste zin van het plot omvat de hele film wel, er gebeurt niet veel meer, behalve wat kluchtige taferelen.

In vergelijking met de eerdere Winnetou-films een flinke tegenvaller door het weinig enerverende verhaal en de karakters die op zichzelf staan en zich op afstandelijke wijze door het verhaal slepen.

In feite heeft Winnetou zelfs maar een bijrol in het geheel. De meeste aandacht gaat uit naar de romantische relaties (Cameron/Nadia Gray en Armstrong/Versini) en de humor (mwah) van Viktor de Kowa.

Wat jeugdsentiment al niet met je kan doen...

Eigenlijk bestaat de film uit bar slecht acteerwerk (van de gehele cast, exclusief Barker), houterig uitgevoerde actiescènes (Winnetou in gevecht met de leider van de Sioux is er zo één) en vreselijke humor in de vorm van Arent en Wolter als de plantenkundige en Sam Hawkens.

Toch zat ik hier vroeger met een ongekend genot naar te kijken.

De natuurbeelden blijven overeind staan, prachtige locaties uit voormalig Joegoslavië zijn hier voor uitgezocht.

Zelfs als volwassene vermaak ik me toch prima met de Winnetou-films, door gewoonweg door de knulligheid heen te kijken. Bij de Winnetou-films lukt dat wel op de één of andere manier.

Jeugdsentiment, waarschijnlijk.

Ik kon maar niet in deze film komen. Het laatste halve uur vond ik het best. Er zit best wel veel (saaie) dialoog in de film. Actie hoeft niet persé, maar dan moet het er in de dialogen wel inzitten. Weinig van gemerkt bij deze film.

Julie London vind ik weinig uitstraling hebben, weinig mimiek ook. Volgens mij had ze geen idee wat ze op de set deed en wat er van haar verwacht werd. Uit het verhaal van Dogie begrijp ik dan ook dat ze stopte met acteren. Ze had dus wel zelfkennis.

Zelfs Mitchum vind ik hier een mindere prestatie leveren dan ik van hem ken.

De thuisloze hoofdpersoon die hij speelt, lijkt ook nergens voor te gaan, hij doet maar wat en weet zelf niet waarom. Onderweg merkt hij van zijn baas ook geen loyaliteit. Ik had toen verwacht dat de hoofdpersoon een radicale keuze zou maken. Dat bleef echter uit.

Vlak en saai geheel.

Pluspunt: De Mexicanen werden ditmaal eens als een normaal volk neergezet, niet als vrouwen betastende zuipschuiten.

Het probleem dat mensen misschien hebben bij het zien van deze film, is dat de hoofdpersoon niet bepaald sympathiek te noemen is.
Eigenlijk is het een egocentrische eikel die zich niet om het wel en wee van een ander bekommert.
Bovendien maakt de man nogal discutabele keuzes in zijn leven:

- De man zet het op een zuipen na de eerste de beste tegenslag.
-Steelt een paard.
-Schiet een hoop bizons voor de huiden.
-Houdt het met twee vrouwen.
-Geen mededogen en begrip voor de vrouwelijke leden binnen de familie.
Niet echt een held om lekker bij mee te gaan leven.
De film houdt zich aardig aan de historische feiten cq. redelijke aannames.
Goed opgebouwd vanaf de jeugdperikelen zodat je een beeld hebt waar de man vandaan komt.
Wat ik minder vind aan deze film is dat de ruzie tussen de Clantons/MacLaury's en de Earps wat onduidelijk weergegeven wordt.
De opbouw van spanningen tussen de twee kampen is niet goed uitgewerkt. Hierdoor komt de O.K. Corral wat uit de lucht vallen.

Over de acteerprestaties van Costner heerst nogal scepsis maar dat is naar mijn mening hier niet terecht.
Hij zet Earp niet neer als held, maar meer zoals de man volgens de overlevering daadwerkelijk is geweest.
Ook Dennis Quaid bevalt mij prima als Doc Holliday. Eigenlijk geldt dat voor de gehele cast.
De andere broers Earp komen er wat bekaaid af met maar weinig karakterontwikkeling, maar de film duurt zo al lang genoeg.

Dit is de tweede keer dat ik deze film heb gezien en hij moet inderdaad groeien. Ik waardeer hem nu meer dan een paar jaar geleden.
Om de film meer te waarderen is het wel waardevol om wat te lezen over de geschiedenis van Wyatt Earp, bv. de Amerikaanse Wikipedia-pagina.
Daar staan ook links naar andere historische pagina's.

Binnenkort maar eens de film "Tombstone" bekijken omdat velen deze vergelijken met "Wyatt Earp".

Deze film krijgt van mij 4*