Opinions

Ik ben wel een beetje verdrietig geworden van deze film.

Men doet er alles aan om de spanning uit de film te halen: Shots van een mooie omgeving worden verstoord door mannen op hobbelpaarden in de studio, versneld afspelen van gedoe op een vlot in rustig water om het te wat te laten lijken op een gevecht van leven en dood in een stroomversnelling, de voice-over haalt de vaart er uit, de zon en zijn erg snelle schaduw en alles wat zich daarna afspeelt in de kloof is lachwekkend. Zo "over the top" dat het zelfs grappig en storend is tegelijkertijd.

Voor 1969 zal het best wel ingewikkeld zijn geweest om te maken, maar het resultaat ziet er gewoon niet uit.

De cast maakt er nog het beste van en Gregory Peck is gewoon een erg goede acteur. Julie Ingmar vind ik daarentegen tandenknarsend beroerd spelen. Ze speelt een mooie scene in een meertje, dat wel.

Ted Cassidy is Lurch, maar in deze film uiteraard niet. Dat bleef toch wat lastig kijken. Het Amerikaanse equivalent van het Swiebertje-effect, zal ik maar zeggen.

Het geheel speelt zich af op verdraaid mooie locaties en het verhaal op zich is helemaal niet verkeerd.

Moraal van het verhaal is: Goud corrumpeert alles en iedereen, behalve Gregory Peck. Een echte held van het filmdoek (of flatscreen, wat je wilt).

2*

Voorafgaande aan de film heb ik eerst de bijgevoegde documentaire zitten kijken, een soort "the making of...".

Het komt door het enthousiasme van de medewerkers aan deze film dat je je enorm gaat verkneukelen dat je straks de film zelf gaat zien. Ik bedoel, uiteraard is dit volgens de makers en medewerkers de beste western ooit, de beste acteurs ooit... in alles de beste ooit.

Helaas kan ik hun gevoel niet delen. Het is een western met goede actie-momenten, een aantal oneliners die je even bijblijven. Het verhaal zelf is iets te eenvoudig om lang bij stil te blijven staan.

Zo zijn er ook geen grootse, memorabele momenten te vinden.

Wat ik vooal jammer vind is dat sommige van de "magnifieke 7" er maar bekaaid afkomen qua tekst en beeldvulling. Dexter, Vaugn, Coburn, en in mindere mate Bronson, komen er maar bekaaid af.

Nu gaat vooral veel tijd naar de emotieloze Brynner en zijn rechterhand McQueen.

Horst Buchholz krijgt ook nogal wat tijd in beeld en dat is jammer aangezien dit de minst charismatische van de zeven is. Ook het minst boeiende karakter in de film.

Zo wie zo had ik graag gezien dat het karakter van Vaugn meer aandacht had gekregen. Je krijgt hints over zijn angsten, maar waar die aan ten grondslag liggen is niet echt duidelijk.

Een ijzersterke ondersteuning van de film is de muziek van Bernstein. Deze muziek is een klassieker waardig.

Al met al een redelijke goede western, maar mijn verwachtingen waren misschien wat te hoog.

3,5*

De eerste tien minuten zijn prima, daarna gaat het bergafwaarts, mede door de screentijd die Keir Dullea krijgt. Amateurtoneelniveau.

Door de prima ingevulde rol van Ebsen was er nog een beetje door te komen.

Het verhaal schiet ook niet echt op, oninteressant voorspelbaar.

Een klein momentje aan het eind dat weer aardig is, maar verder gapend saai.

Zeer matig in beeld gebrachte actie (te donker), waardoor je er geen touw aan vast kunt knopen wat er nu gebeurd. Dit is vooral het geval bij de eerste confrontatie in een riviertje.

De machtsstrijd tussen Heston en Harris vond ik ronduit vervelend worden. Daar tussendoor zitten wel af en toe mooi geschoten plaatjes.

Te weinig om het geheel te laten boeien.

Ik heb er drie dagen over gedaan om deze film, met tegenzin, af te kijken.

2*

Nogal saaie western met flink veel dialoog in het eerste uur. Het is allemaal niet slecht uitgevoerd, maar wel wat routinematig overkomend. De karakters zijn hier zo plat als een dubbeltje en zelfs de tegenpartij ziet er niet al te kwaad uit. Van Scott wordt je qua karakterspel ook niet wild met zijn weinig expressieve spel. Ik zou Scott wel eens buiten zinnen van woede willen zien, of op de grond schuddebuikend van het lachen. Zoiets.... maar in ieder geval iets.

Wie weet heb ik een overdosis Randolph Scott te pakken, want veel verschil met het merendeel van zijn westerns zit er niet in.

Interessante film met een erg goede hoofdrol voor Richard Harris.

Een erg mooi stuk is als de hoofdpersoon het "vow to the sun"-ritueel ondergaat .

Wat wel jammer is dat de film niet laat zien hoe de hoofdpersoon een band krijgt met het volk dat hem gevangen genomen heeft. Ik had meer interactie met de Indianen willen zien.

3,5*

Hele aardige western met Glenn Ford als doorgedraaide psychopaat.

Geen overdaad aan actie maar toch heeft alles een redelijke vaart. Er zitten genoeg verwikkelingen in waardoor het in zijn geheel aangenaam kijken is.

3,5*

Af en toe heeft het wel een mierzoet en ietwat voorspelbaar sausje over zich, maar het verhaal loopt wel en levert prachtige beelden van Australië op.

Kirk Douglas levert weer eens een prachtprestatie af met dit keer twee rollen. Beide overtuigend en met "schwung" neergezet. Wat een klasbak.

Zonder de rest van de cast tekort te willen doen, maar Douglas acteert op eenzame hoogte.

De film is wat aan de korte kant, had wel wat uitgebreider gemogen. Vooral het gevecht in the Alamo is wat snel uitgevoerd en de film eindigt toch wel een beetje abrupt.

De opeenvolging van de andere gebeurtenissen gaat in een rap tempo voorbij.De actiebeelden zien er goed uit en de muziek eronder ondersteunt het geheel prima.

Moet ik wel zeggen dat het eindgevecht wat teleurstellend is omdat de slechterikken zich wel erg makkelijk laten inpakken.

Toch een 3,5* omdat ik me prima vermaakt heb met deze film.

Redelijk wat tijd van de toch al korte film wordt gevuld met (originele) beelden van een rodeo-festijn.

De film eindigt op precies dezelfde wijze als de voorgaande films van John Wayne ism. the Lone Star Productions.

Weinig origineel en een uiterst dun verhaaltje

2*

Een mindere film van Scott. Vooral door de ietwat kreupele dialogen, actiescènes die weinig spanning hebben en de "boeven" die nergens enige geloofwaardigheid krijgen. Alexander Knox als de criminele rancher kan er nog net mee door. Richard Rober als zijn rechterhand is echter meer lachwekkend. Telkens als hij in beeld komt, schoot ik onwillekeurig in de lach. Dat werkt niet als hij eigenlijk een gevaarlijke man zou moeten uitbeelden. Wat dat betreft was het beter geweest John Russell als opponent van Scott te zien. Die heeft namelijk die uitstraling wel, maar heeft een klein onbeduidend rolletje.

Scott krijgt gedurende de film met allerlei tegenslagen te maken, maar reageert overal eigenlijk nogal lafjes op.

De omgevingen zien er weer eens prima uit, maar dat verhult niet dat het verhaal enorm uitgekauwd is en nergens verrassend. Saai en voorspelbaar, op het klunzige af.

Deze film viel me tegen. Geen spanning, soms storende muziek.

Gary Cooper is prima, maar dan moet het verhaal wel meewerken.

Een saaie vertoning al met al.

2,5*

Zo subtiel als een rol prikkeldraad, deze film. Dat kan aardig zijn, maar in dit geval is het geweld zo excessief, tegen het ranzige aan.

De film mislukt omdat de acteurs zeer matig zijn, het verhaal zeer voorspelbaar verloopt.

Geen moment zit erin waarin je hoop krijgt op beter. Naargeestige rommel.

0,5*

Redelijke western met een paar sterke momenten, vooral als Mitchum doordraait na het horen van slecht nieuws.

Persoonlijk had ik graag gezien dat Leo Gordon als schurk wat meer in beeld zou zijn gekomen. Een schurk van nature, want ook in zijn echte leven kende hij de gevangenis van de binnenkant na een bankoverval te hebben gepleegd.

3*

Douglas gaat af en toe de cartooneske kant op à la zijn rol in Villain, The (1979) .

In die film overheerste de humor en dat valt bij deze film nog allemaal mee. Goed acteerwerk van de hoofdrolspelers en een onderhoudend verhaal. Jeanne Crain is overtuigend in haar rol als keiharde zakenvrouw. Ook William Campbell als rookie is goed.

Zoals Brix als zegt: vermakelijk, maar niet speciaal in zijn soort. Ik geef het geheel wel een halve ster extra.

Fijne film voor de westernliefhebber.

Wat een oervervelende film. Zelden zulke mooie plaatjes verpest zien worden door onbenullig acteerwerk en afschuwelijke humor. Tenenkrommend ergerlijk.

Eleanor Parker spant de kroon met overdreven toneelachtig vertoon. Er is een stuk van de film waarin ze geen rol speelt en dat is dan gelijk een verademing. Helaas duurde dat geluk maar kort.

Stop 100 grappen in een film en er zijn er altijd wel een paar grappig.

De film duurt ook te lang, al is de 2e helft beter.

De apotheose van het pokertoernooi is mooi gedaan, verder is

het allemaal geforceerd grappig.

Met zo'n goede cast zo'n matige film afleveren... 2*

Een zeer sfeervolle film met muziek van Leonard Cohen vol melancholie.

Het is geen western vol met actie, behalve aan het einde van de film.

De recensie van "Celluloid Dreams " hierboven, zegt al genoeg. Niets aan toe te voegen, behalve dat ik deze film nog een keer wil zien.

4*

Ik was even bang in het eerste gedeelte dat mij een vreselijk gestrooi met bijbelteksten ten deel zou vallen, maar gelukkig werd dat binnen de perken gehouden. Blijft over een realistisch ogende reis, maar waarin te weinig te genieten valt. De rust die de hele film uitstraalde was best prettig, maar de hoofdpersonen konden me eigenlijk geen barst schelen wat ze deden, of ze zouden blijven leven, of niet. Het bleven afstandelijke figuren, waarmee ik me niet betrokken voelde. Meek niet, de indiaan niet en alle andere reizigers blijven qua karakter oppervlakkig. Emily is dan de enige die meer ruimte krijgt en iets laat zien.

Het verdorde landschap met weinig kleur paste wel goed qua sfeer.

Met een beetje goede wil is dit te zien als Wagon Master (1950) anno de 21e eeuw. De uitvoering van John Ford boeide me veel meer, al gaat een echte vergelijking tussen beide films ook niet helemaal op.

Erg mooi gemaakte film hoor. De moeizame relatie tussen vader en dochter wordt prachtig vertolkt door de hoofdrolspelers.

Mooie rol van Eric Schweig ook, die een volledig tegenovergestelde rol heeft t.o.v. zijn rol in The last of the Mohicans. Je herkent hem niet totdat de aftiteling komt.

De kritiek hierboven over een tweeledige film ( deel drama t.o.v. deel "occult gedoe") deel ik niet. Ook het tweede deel kent een prachtig moment als vader en dochter de wacht houden en voor het eerst een gesprek hebben over het hoe en waarom van de daden van de vader.

Het geheel is mooi in beeld gebracht met een goede muzikale ondersteuning die niet opvalt, maar wel sfeerverhogend werkt.

Een extra pluim voor Jenna Boyd. Op zo'n leeftijd zoiets neer kunnen zetten.... prachtig.

4*

Een vlot verhaaltje waarbij de vrede tussen de blanken en de indianen verstoord raakt door toedoen van één man. In het begin lijkt het meer op een romantische film uit te draaien. Brady komt namelijk om in de vrouwelijke interesse.

De beelden van de omgeving worden enigszins teniet gedaan door de kwaliteit van de film; verschoten kleuren, lassen en een korrelig beeld. Kortom, een niet gerestaureerde film.

Jammer, want de film is het wel waard om beter voor de dag te komen dan nu het geval is.

Ondanks de kwaliteit vond ik het toch aangenaam kijken.

Geen subs op de dvd, maar de dialogen zijn prima te volgen.

In het eerste uur is dit een topwestern. Daarna sluipen er toch wel mindere en storende momenten in. Een op hol geslagen kudde is veelal via archiefbeelden te zien, terwijl op de voorgrond een aantal man in een studio probeert de stampede te keren.

Close-ups van mannen op hobbelpaarden, al is het een geluk dat de hobbelpaarden buiten beeld zijn gebleven.

Ook het einde vind ik te makkelijk en te snel komen. De opgebouwde spanning tussen voorstanders en tegenstanders van schapen in Montana wordt zo wel erg snel teniet gedaan.

Qua cast en (neem ik aan) het budget had dit beter uitgebouwd dienen te worden en had de film zelfs wel de twee uur kunnen halen (al is dat natuurlijk geen doel op zich), maar dit is een beetje een afgeraffelde film naar het einde toe.

Jammer, want met een schapen versus vee-oorlog heb je voldoende in handen om meer verwikkelingen en vooral meer strijd in de film te verwerken.

Bovenstaande klinkt allemaal nogal negatief en daarom nog maar een keer: de eerste helft was puur genieten.

Goede karakteristieke bijrollen van S.Z. Sakall en Paul E. Burns. Uitstekende hoofdrollen voor Flynn en Alexis Smith.

Palance en Marvin en het verhaal maken dit tot een waar westernfeest met, zoals Brix al aanhaalde, een brok in de keel vanwege de nostalgie en melancholie, waar de film hoogzwanger van is.

Ik heb de remake niet helder meer voor de geest, maar dit origineel doet er zeker niet voor onder.

Er zijn meer westerns over het einde van dit tijdperk, vaak zeer de moeite waard. Deze film mag aan de bovenste regionen van dat lijstje toegevoegd worden.

Een mooi, zeer meeslepend verhaal, niet in de laatste plaats door het fantastische spel van Marvin.

Standbeeld/staande ovatie/award-waardig.

Prima western die even de tijd neemt om op gang te komen, zonder dat het ooit een snelle actiefilm wordt.

Wel een erg mooi gemaakt portret over het cowboyleven, de vriendschap en het verdwijnen van de oude stijl van leven door de vooruitgang.

Hierdoor wordt men gedwongen te zoeken naar andere manieren om geld te verdienen, al dan niet eerlijk. Behalve Monte Walsh (Selleck) dan, die besluit zich niet te conformeren.

Een western die net zo goed gemaakt zou kunnen zijn door Peckinpah. Die had er ook een handje van om westerns te maken waarin de vooruitgang de film binnen dendert. Bovendien kon hij er dan opeens knallende actiescènes tussengooien, die ook hier te vinden zijn. Niet al teveel in getal, maar wel bijna net zo heftig.

Voor Selleck één van zijn beste rollen, vind ik. Ook de rest van de rest is prima, niemand uitgezonderd.

De film begint prima en doet als eerste denken aan Ox-Bow Incident, The (1943)

Daarna heeft de schrijver bedacht dat als er maar genoeg plotwendingen in zouden zitten... dan wordt het een knaller. Sommige situaties/wendingen zijn echter nogal ondoordacht en komen onlogisch over. Het verhaal springt van de hak op de tak. Vooral bij het laatste deel wordt het lachwekkend beroerd.

Jammer, want het eerste deel vond ik sterk en als daar op doorgegaan zou zijn, had ik de film zeker hoger gewaardeerd.

MacMurray viel me mee, niet echt heel erg goed, maar oké. Stanwyck heb ik beter gezien, maar dan werkte het verhaal ook meer mee.

Wat mij vooral opvalt is dat de film nier persé gedragen wordt door de hoofdpersoon, maar dat ik niet kon wachten tot Jean Arthur, Claude Rains, Harry Carey, Edward Arnold en Thomas Mitchell weer in beeld kwamen. Gelukkig hoef je nergens lang te wachten. Vooral van Arthur en Rains heb ik genoten. Bij Stewart weet ik wat ik krijg en dat is bijna altijd wel een extra halve ster waard. Maar de bijrollen maken deze film een bezienswaardigheid.
De omslag van Rains is wat laat en kwam niet helemaal soepel over.
Het verloop van het verhaal is me iets te voorspelbaar en typisch Amerikaans, maar het acteerwerk maakt dat meer dan goed.

Deze film stond al een tijd op mijn verlanglijstje. Een stukje van de film komt voor in de serie M*AS*H* als het hele kamp een bioscoopavondje heeft en aldus wordt My Darling Clementine vertoond.

Historisch gezien is deze film te verwaarlozen. Er klopt maar weinig van. Vanuit dit oogpunt is dit zelfs de minste Earp-film die ik ken.

Ik heb de film en de juiste historie proberen los te laten.

Dan blijft er een western over die sterke momenten kent.

De spanning is voelbaar als Wyatt Earp de Clantons voor het eerst ontmoet, en de spanning wordt goed opgevoerd bij elke volgende ontmoeting.

Wonderlijk genoeg vind ik het stukje bij de opening van de kerk het meest amusant. De manier waarop Earp staat te schutteren tegenover Clementine is prachtig.

Mindere punten van de film vind ik de rol van Victor Mature. Dit kon ik toch niet los zien van het feit dat hij Doc Holliday moest voorstellen. Op het acteerwerk van Mature valt weinig aan te merken, maar had hem dan Doc Jansen genoemd, of zo. Misschien zit ik ook nog teveel met Kirk Douglas in mijn hoofd die Doc Holliday perfect speelde in Gunfight at the O.K. Corral.

Volgens Henry Fonda was de eerste keus eigenlijk op James Stewart gevallen om Doc Holliday te spelen.

Ford dacht dat Stewart niet zou voldoen en koos voor Mature.

Dan is er nog het storende optreden van Linda Darnell als Chihuahua. Telkens als zij in beeld komt weet ze het niveau van de film danig naar beneden te halen.

Ford's gevoel voor cinematografie wordt vaak geprezen, maar ik kan er maar niet van onder de indruk raken.

Ik heb geen idee wat er nu zo bijzonder aan is. Maar dat kan prima aan mij liggen omdat ik geen enkele professionele kennis ervan heb.

Maar in al de westerns die ik van Ford ken, heb ik bij geen enkele een gelukzalig gevoel na afloop.

Het zijn redelijk tot goede westerns, maar meer kan ik er niet van maken.

Ik moet zeggen dat ik deze Ford-film wel één van de betere vind. Puur als film dan, want historisch gezien is het een prul.

Voor de film puur als western: 3,5*